Αρχική Συνεντεύξεις Η Πριγκίπισσα Αικατερίνη της Σερβίας μιλά στο infokids.gr για τη φιλανθρωπική παράσταση “Η Πεντάμορφη και το Τέρας”, αλλά και για τη ζωή της

Η Πριγκίπισσα Αικατερίνη της Σερβίας μιλά στο infokids.gr για τη φιλανθρωπική παράσταση “Η Πεντάμορφη και το Τέρας”, αλλά και για τη ζωή της

Συναντήσαμε την Πριγκίπισσα Αικατερίνη της Σερβίας με αφορμή τη φιλανθρωπική παράσταση “Η πεντάμορφη και το τέρας”, η οποία τελεί υπό την αιγίδα και την παρουσία της.  Οι Σέρβοι την αποκαλούν “Η Πριγκίπισσα της καρδιάς μας” και δεν έχουν άδικο. Ένας άνθρωπος που από πολύ μικρή ηλικία, έθεσε στόχο ζωής την προσφορά προς τον συνάνθρωπο και ιδίως προς τα παιδιά, είναι σίγουρα ο άνθρωπος -που ανεξαρτήτως τίτλων- έχει κυρίαρχη θέση στην καρδιά εκείνων που έχουν δεχτεί την αγάπη του.

Το όνομα σας είναι συνώνυμο της λέξης φιλανθρωπία. Τι σημαίνει για σας η «προσφορά στον συνάνθρωπο»;
Θα ήταν πολύ καλό τα παιδιά να μάθουν από μικρή ηλικία να δίνουν από τον εαυτό τους. Για παράδειγμα, εγώ δεν θα μπορούσα να κάνω αυτά που κάνω και να ανταποκριθώ στο ρόλο μου, εάν δεν είχα γονείς που με προετοίμασαν γι' αυτό. Να σας πω κάτι, το πιο σημαντικό δεν ήταν ότι οι γονείς μου μου έλεγαν να δίνω, αλλά το ότι τους έβλεπα να το κάνουν οι ίδιοι πράξη, να ζουν σύμφωνα με αυτά που πρέσβευαν.
Η μητέρα μου ήταν ακούραστη, μας έλεγε πάρα πολλά πράγματα. Κι εγώ θυμάμαι πάντα να τη ρωτώ “μαμά, πες μου, τι θα ήθελες να κάνω όταν μεγαλώσω, ως μητέρα πώς με φαντάζεσαι, τι θέλεις από το παιδί σου, ποια τα όνειρά σου;” Κι εκείνη μου απαντούσε “παιδί μου εγώ θα ήθελα να γίνεις ένα καλό παράδειγμα στη ζωή, γιατί μας λείπουν τα καλά παραδείγματα”.   Έπειτα, μου έλεγε “έχουμε δύο χέρια. Ένα για εμάς και ένα για να βοηθάμε άλλους.”

Ποιες άλλες συμβουλές θυμάστε από τη μητέρα σας, που σας επηρέασαν καθοριστικά στη ζωής σας;
Θυμάμαι ότι τη ρωτούσα “Μαμά, τι είναι ευτυχία; όλοι μιλάνε για την ευτυχία. Ευτυχία είναι όταν δίνεις από τον εαυτό σου. Όταν δίνεις , όχι όταν παίρνεις. Αυτό το έμαθα από πολύ μικρή. Θυμάμαι, όταν φεύγαμε από το σπίτι μας στη Ρηγίλλης  για να πάμε σινεμά, στη Σταδίου, την Πανεπιστημίου, η μαμά μου ήταν πάντα με σακούλες στα χέρια. Ήξερε τον καστανά, αυτόν που πούλαγε καλαμπόκι, όλους με τα μικρά τους ονόματα και πάντα τους ρωτούσε “Γιάννη, τι κάνεις, ο αδερφός σου βγήκε από το νοσοκομείο;” “Γεια σου Μαρία, τι κάνεις, γέννησε η αδερφή σου;”.   Πάντα ενδιαφερόταν για τους άλλους και πάντα είχε μαζί της πράγματα για να τους δώσει. Και έτσι έβλεπα τους γονείς μου ευτυχισμένους. Το να δίνουμε, ήταν το οξυγόνο μας στο σπίτι μας. Νομίζω ότι αν δεν δίναμε δεν θα μπορούσαμε να αναπνεύσουμε. Θυμάμαι τους γονείς μου, στο σπίτι, όταν καθόμαστε να φάμε δεν μιλούσαν για το τι θέλουμε εμείς, πού θέλουμε να πάμε ή να κάνουμε, πάντα μιλούσαν για το ποιους ανθρώπους θα βοηθούσαν. Αυτό ήταν κάτι που μου έκανε μεγάλη εντύπωση στη μητέρα μου ή τον πατέρα μου. Ο πατέρας μου στα 94 χρόνια του βραβεύτηκε από την Ελληνική Κυβέρνηση ως Μέγας Φιλάνθρωπος.
Κατάλαβα λοιπόν ότι στη ζωή δεν ήρθαμε τόσο για εμάς όσο για τους άλλους. Δεν ήρθαμε για να πάρουμε, αλλά να δώσουμε. Και είναι η ζωή τόσο σύντομη, τα πρώτα χρόνια πρέπει να μαθαίνουμε και έπειτα να εφαρμόσουμε τα όσα διδαχτήκαμε από την οικογένεια ή το σχολείο. Έπειτα, ξέρετε, έρχεται η οικογένεια, η καριέρα, αλλά ο άνθρωπος πρέπει να μάθει παράλληλα και να δίνει. Να γίνει συνείδησή μας ότι όταν προσφέρεις, δεν σταματά η ζωή σου. Αυτό προσθέτει στη ζωή σου, δεν σου αφαιρεί, σε γεμίζει εσωτερικό πλούτο.

Πότε άρχισε να ωριμάζει μέσα σας αυτή η σκέψη της προσφοράς;
Θυμάμαι ότι ως έφηβη, πάντα έψαχνα να βρω τον τρόπο για να προσφέρω. Πήγαινα στο ίδρυμα Μητέρα και βοηθούσα, έντυνα τα μωρά, τα τάιζα...  Πάντα ήθελα να ασχοληθώ με φιλανθρωπία. Και πριν τη Σερβία, ήμουν σε μια οργάνωση με την πριγκίπισσα Ειρήνη , στέλναμε αγελάδες στην Ινδία μέχρι που τρελάθηκαν οι αγελάδες και σταματήσαμε να τις στέλνουμε... στέλναμε έπειτα γάλα σε σκόνη  για να προσφέρουν στα μωρά... Πάντα θυμάμαι τον εαυτό μου να παρακαλάω το Θεό και να λέω “Θεέ μου, δείξε τον τρόπο για να δώσω από τον εαυτό μου στους άλλους”. Και εκείνος μου έδωσε τον σύζυγό μου Πρίγκιπα Αλέξανδρο και ένα ολόκληρο κράτος.  Οπότε πρέπει να προσέχουμε τι ζητάμε. Γιατί όταν ο Θεός μας το δώσει, εμείς πρέπει να είμαστε σίγουροι και έτοιμοι να ανταποκριθούμε.

Με το σύζυγό σας μοιράζεστε τις ίδιες αντιλήψεις περί φιλανθρωπίας;
Όχι μόνο συμφωνούμε σε ό,τι αφορά την προσφορά στον συνάνθρωπο, αλλά είναι και ο ίδιος τόσο χαρισματικός άνθρωπος, που με τραβά ακόμη περισσότερο σε αυτή την κατεύθυνση. Ο ίδιος βέβαια υποστηρίζει ότι εγώ είμαι που του δίνω το παράδειγμα και βλέποντάς με θέλει όλο και περισσότερο να δώσει.  Δεν θα ήταν ένας σωστός γάμος αν εγώ ήθελα να δώσω και εκείνος δεν ήθελε. Θα είχαμε σύγκρουση.

Μιλήστε μας λίγο για τη φιλανθρωπική παράσταση που θα δοθεί στην Ελλάδα την Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου.
Ακούστε, εγώ έχω μια πολύ ωραία συνεργασία με την ένωση “Μαζί για το παιδί”, οπότε όταν έχουμε να κάνουμε με ορφανά παιδιά και παιδιά με ειδικές ανάγκες, υπάρχει προτεραιότητα.  Η παράσταση αυτή είναι για το κέντρο της “Αγίας Άννας”,  για τα ορφανά κοριτσάκια που στεγάζονται εκεί. Θέλουμε να δείξουμε σε αυτά τα κοριτσάκια, όπως και στα ορφανά από το Χατζηπατέρειο ίδρυμα ότι δεν τα ξεχνάμε, ιδίως αυτές τις γιορτινές μέρες και κυρίως αυτή τη δύσκολη περίοδο. Ελπίζουμε και εσείς και οι αναγνώστες του infokids.gr να μας συνδράμετε στο έργο μας αυτό και να έρθετε όλοι στην παράσταση.
Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να σας πω για τον λογαριασμό που άνοιξα στη Νέα Υόρκη, και έπειτα στο Τορόντο και το Λονδίνο για τους Έλληνες της Διασποράς. Άκουγα συχνά την επιθυμία τους να βοηθήσουν αυτή την περίοδο τους Έλληνες στην πατρίδα τους και δεν έβρισκαν τον τρόπο. Αποφάσισα λοιπόν να λειτουργήσω ως το meeting point για αυτούς που θέλουν να βοηθήσουν και εκείνους που θα έπρεπε μέσα σε αυτή τη δίνη που επικρατεί να λάβουν. Αυτό λοιπόν που πρέπει να κάνουν όλοι οι Έλληνες είναι να ενημερώσουν τους γνωστούς και τους συγγενείς τους στο εξωτερικό να μπουν στο site http://www.mazigiatopaidi.gr και να δουν τους λογαριασμούς τραπέζης σε περίπτωση που θα θελήσουν να βοηθήσουν. Τώρα που έρχονται και Χριστούγεννα πρέπει οι Έλληνες του εξωτερικού να βοηθήσουν, ιδίως αφού αναφερόμαστε σε μια προσπάθεια για να ζουν όλα τα παιδιά όσο το δυνατό καλύτερα.

Μιλήστε μας λίγο και για την παράσταση “Η Πεντάμορφη και το Τέρας”.
Είναι μια πολύ special παράσταση. Έχουμε ένα θέμα σε αυτή την παράσταση, το “Παιδιά βοηθούν παιδιά”. Αυτό άλλωστε πιστεύω. Έχουμε μία παράσταση από παιδιά-μπαλαρίνες, νομίζω 90, όπου αφιλοκερδώς προσφέρουν το χρόνο τους για να προσφέρουν σε άλλα παιδιά. Έχουμε 900 θέσεις στο Θέατρον, στον Ελληνικό Κόσμο, και ελπίζω να μην υπάρχει μία άδεια, γιατί ο σκοπός αυτός είναι “ιερός”.  Η φιλανθρωπία πρέπει να κατέχει πολύ υψηλή θέση στη ζωή μας και να ευχηθούμε και τα παιδιά αυτά να μπορέσουν να ζήσουν όπως πρέπει. Έχουν δικαίωμα ζωής. Δεν μπορούμε να κάνουμε τα παιδιά θύματα οικονομικής κρίσεως. Επομένως, τώρα είναι οι στιγμές της φιλανθρωπίας.

Υπήρχαν κάποιες στιγμές στη διάρκεια της φιλανθρωπικής σας δράσης, που σας συγκλόνισαν;
Ναι, υπήρξαν 2. Το πρώτο είναι όταν όπως κάθε Χριστούγεννα έρχονται στο παλάτι παιδιά απ' όλη την Σερβία, περίπου 1.200 παιδιά -για τα οποία μέχρι πρότινος η Ελλάδα έστελνε βοήθεια και παιχνίδια, ενώ τώρα τους  καλώ να μαζέψουν αυτοί για την Ελλάδα- και βλέπω ένα αγοράκι και ένα κοριτσάκι  στη μέση του σαλονιού στο παλάτι, που άρχισαν να στριγγλίζουν. Τρέχουμε όλοι να δούμε τι έγινε και ανακαλύπτουμε ότι επρόκειτο για δύο αδερφάκια που είχαν χωριστεί στον πόλεμο και είχαν τώρα αναγνωρίσει το ένα το άλλο.  Έγινε χαμός. Το αγοράκι που ήταν 8 -το κοριτσάκι ήταν 6- έπιανε την αδελφούλα του, τη χάιδευε και έκλαιγε. Το ακόμα πιο συγκλονιστικό είναι ότι τους είχαν πει ότι το αδερφάκι, η μαμά και ο μπαμπάς είναι τώρα ψηλά, στον ουρανό και μετά την αναγνώριση κοιτούσαν προς τον ουρανό, περιμένοντας μήπως εμφανιστεί και η μαμά με τον μπαμπά.

Το άλλο που με συγκίνησε πάρα πολύ ήταν είχα πάει μια φορά σε ένα ορφανοτροφείο και ένα αγοράκι με πλησίασε και μου είπε: “Ελάτε λίγο μαζί μου. Με πήγε στο δωμάτιό του, σήκωσε το μαξιλάρι του και μου έδειξε μια σοκολάτα.  Του λέω εγώ τότε: “Μα νομίζω ότι αυτή είναι η σοκολάτα που σου έδωσα εγώ όταν ήρθα να σας δω πριν από μερικούς μήνες”. “Μάλιστα” μου λέει, “και αυτή ήταν η πιο σημαντική μέρα της ζωής μου, γι' αυτό κρατώ τη σοκολάτα”. Τέτοια περιστατικά με κάνουν να σκέφτομαι ότι η ζωή είναι μια ευλογία για μένα. Αυτό το αγοράκι το σκέφτομαι συχνά και λέω στον εαυτό μου ότι σαν αυτό υπάρχουν πολλά άλλα αγοράκια που περιμένουν κάτι να τους χαρίσουμε.

Ποια η γνώμη σας για την οικονομική κρίση στην Ελλάδα. Πιστεύετε ότι υπάρχει φως στο τούνελ;
Εγώ νομίζω ότι όλο αυτό, επειδή πήρε καιρό για να γίνει, θα πάρει επίσης καιρό για να ανατραπεί. Όμως, πρέπει να βρούμε και τον τρόπο που θα γίνει κάτι τέτοιο. Πρώτα απ' όλα να είμαστε όλοι ενωμένοι, να έχουμε περισσότερη θετική σκέψη ο ένας για τον άλλον, να βοηθάμε πιο πολύ, να καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλο πιο πολύ. Και αντί να σπαταλάμε το μυαλό και την ενέργειά μας να βρούμε πώς φτάσαμε εκεί που φτάσαμε, να σπαταλήσουμε τις ίδιες δυνάμεις για να βρούμε πώς θα φτάσουμε εκεί που θέλουμε να φτάσουμε. Δεν υπάρχει πλέον καιρός για το  γιατί. Χρειάζονται καινούργιες ιδέες που θα μας βοηθήσουν να χτίσουμε καινούργια πράγματα. Αυτό όμως που με ανησυχεί είναι ότι δεν βλέπω να χτίζουν εδώ. Πιο πολύ γκρεμίζουν. Πρέπει να μάθουμε να χτίζουμε με πίστη και αφοσίωση. Έτσι θα δώσουμε και το παράδειγμα στα παιδιά. Η Ελλάδα περνά μια κρίση, αλλά “η 'Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει”.  Όπως και ο άνθρωπος δεν πεθαίνει και παθαίνει τίποτα όταν υπάρχουν δίπλα του άνθρωποι που προσπαθούνε γι' αυτόν και τον προσέχουνε.

Είστε Πριγκίπισσα και μητέρα 5 παιδιών. Ποιος είναι σημαντικότερος ρόλος στη ζωή σας;
Ο Θεός μας ευλόγησε με μία τόσο ωραία οικογένεια. Η ευτυχία είναι τα παιδιά μας, η Alison, ο David, ο Peter, ο Philip, ο Alexander και τα εγγόνια μας ο Alexander, η Amanda, η Stephanie, ο Nicolas και ο Michael  που μας βοηθούνε με τα φιλανθρωπικά μας, συμμερίζονται την αγωνία μας να τα κάνουμε όλα σωστά και είναι πάντα κοντά μας. Ο τίτλος δεν κάνει τον άνθρωπο.
Εγώ πιστεύω ότι η ευαισθησία μου προήλθε πρώτα από τους γονείς μου και έπειτα από το μητρικό μου αίσθημα. Αυτά τα δύο με έκαναν αυτή που είμαι. Ο τίτλος της Πριγκίπισσας με βοήθησε να κάνω πράξη αυτό που ήθελα. Και όταν έρχονται τα παιδάκια στο σπίτι και με ρωτάνε πού είναι η κορόνα μου, τους απαντώ ότι είναι στην καρδιά μου και ότι χωρίς αγάπη δεν υπάρχει τίποτα. Αν δεν αγαπούσαμε, δεν θα μπορούσαμε και να δίναμε.

Η ζωή μιας Πριγκίπισσας είναι όντως παραμυθένια;
Είναι πάρα πολύ δύσκολη, αλλά αν τα παιδιά θέλουν να το πιστεύουν αυτό, μήπως θα ήταν καλό να τα αφήσουμε να πιστεύουν αυτά που διαβάζουν στα βιβλία. Δεν θα ήθελα να χαλάσω αυτό που πιστεύουν τα παιδιά, όπως συμβαίνει και με τον Άγιο Βασίλη. Στην πραγματικότητα, αν είσαι μια Πριγκίπισσα που θέλεις να προσφέρεις, δεν μπορείς να έχεις σχέση με αυτά που διαβάζει ο κόσμος στα περιοδικά. Χρειάζεται πολλή δουλειά για να καταφέρεις αυτά που θέλεις. Επειδή είμαι Πριγκίπισσα δεν σημαίνει ότι όλες οι πόρτες ανοίγουν. Εξαρτάται πάντα από την προσέγγιση που έχεις στα πράγματα. Εγώ οδηγούμαι πάντα από ένα συγκεκριμένο σκοπό και γι' αυτό θέλω να πετυχαίνω, για να προσφέρω σε όσους έχουν ανάγκη.  Τώρα, αν θα μπορούσα κι εγώ να κάθομαι όλη μέρα στο παλάτι αντί να τρέχω, σίγουρα ναι. Αλλά τότε δεν θα ήμουν ευτυχισμένη και ο Θεός θέλει όλοι να είμαστε ευτυχισμένοι.

Μια ευχή ενόψει της νέας χρονιάς;
Η ευχή μου είναι να μην χάσουμε το κουράγιο μας, την πίστη μας  στον Θεό και την πίστη στον εαυτό μας. Και να μην ξεχάσουμε ότι επειδή η ζωή είναι σύντομη, όλοι μαζί να βρούμε με ποιο τρόπο θα βοηθήσουμε όσους μας χρειάζονται. Πάντα υπάρχει κάποιος σε χειρότερη μοίρα από εμάς. Να μην σταματήσουμε να πιστεύουμε ότι οι καλές μέρες θα έρθουν . Εύχομαι μια μέρα οι καλές μέρες να γυρίσουν. Αλλά δεν θα έρθουν μόνες τους, να χτυπήσουν την πόρτα και να πουν ήρθαμε. Πρέπει όλοι να δουλέψουμε σε αυτή την κατεύθυνση. Αλλιώς πώς θα βγούμε από την κρίση; Λύσεις υπάρχουν σε όλα, με έμαθαν οι γονείς μου. Θετικότητα και πεποίθηση και τότε θα μας εκπλήξουν τα αποτελέσματα. Καλή χρονιά σε όλους, καλές γιορτές και να μην ξεχνάμε τους δίπλα μας.

Ας γνωρίσουμε την Πριγκίπισσα Αικατερίνη της Σερβίας
Γεννήθηκε στην Αθήνα και πήρε την βασική της εκπαίδευση στην Αθήνα και στην Λωζάνη. Σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο του Ντένβερ, στο Κολοράντο, και στο Πανεπιστήμιο του Ντάλλας στο Τέξας. Εργάστηκε στις ΗΠΑ και τον Σεπτέμβριο του 1985 παντρεύτηκε τον Πρίγκιπα Αλέξανδρο της Σερβίας, στο Λονδίνο.

Το 1991 ο Πρίγκιπας Αλέξανδρος συνοδευόμενος από την Πριγκίπισσα Αικατερίνη και τους Πρίγκιπες Πέτρο, Φίλιππο και Αλέξανδρο ταξίδεψαν στο Βελιγράδι, όπου έτυχαν θερμής υποδοχής από ενθουσιασμένο πλήθος κόσμου, το οποίο είδε στο πρόσωπο του Πρίγκιπα Αλέξανδρου, το σύμβολο της ενότητας, της σταθερότητας και της συνέχειας.
Από το 2001 η βασιλική οικογένεια κατοικεί στο Παλάτι στο Βελιγράδι.

INFO
Με ένα ιδιαίτερα χαμηλό εισιτήριο, για να είναι προσιτό σε όσο το δυνατό περισσότερους από εμάς, ο ανθρωπιστικός οργανισμός Lifeline Hellas με το Waves Dance Studio, στο πλαίσιο της καμπάνιας του «Παιδιά βοηθούν παιδιά», παρουσιάζει την Κυριακή 16 Δεκεμβρίου 2012, στις 17:00, τη φιλανθρωπική παράσταση μπαλέτου σε δύο πράξεις «Η πεντάμορφη και το Τέρας» στο «ΘΕΑΤΡΟΝ» του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος», Πειραιώς 254, στον Ταύρο.


Επικοινωνήστε μαζί μας:
Μύλων 75 104 41 Αθήνα
210 5121893

τηλεφωνήστε μας για οποιαδήποτε ερώτηση ή απορία

news@infokids.gr

για νέα, πληροφορίες, εκδηλώσεις ή Δελτία τύπου

info@infokids.gr

για ερωτήσεις και πληροφορίες σχετικά με το site μας

Το περιεχόμενο της ιστοθέσης είναι μόνο για ενημερωτικό σκοπό και δεν θα πρέπει να αντικαθιστά οποιαδήποτε ιατρική συμβουλή, διάγνωση ή και θεραπεία που χορηγείται από τον γιατρό σας ή από τον εξειδικευμένο επιστήμονα υγείας. Απαγορεύεται η αναπαραγωγή, μεταβίβαση, διανομή ή αποθήκευση μέρους ή του συνόλου του περιεχομένου σε οποιαδήποτε μορφή, χωρίς την προηγούμενη γραπτή συγκατάθεση του νομικού τμηματος του Infokids.