Αρχική Συνεντεύξεις Ο Παντελής Θαλασσινός μιλά στο infokids.gr για τα παιδικά του χρόνια, τη μουσική, την οικογένεια

Ο Παντελής Θαλασσινός μιλά στο infokids.gr για τα παιδικά του χρόνια, τη μουσική, την οικογένεια


Γεννηθήκατε στον Πειραιά.  Παιδί πενταμελούς οικογένειας που μεγάλωσε στο Κερατσίνι. Τι θυμάστε περισσότερο ως παιδί; Υπάρχει κάτι που νοσταλγείτε από  τα χρόνια της “αθωότητας”;
Γεννήθηκα στον Πειραιά.  Μεγάλωσα στη Χίο απο 2-9 ετών, 7 χρόνια και μετά ήρθα στο Κερατσίνι όπου έζησα την εφηβεία μου έως την ηλικία των 26 ετών.  Απο τότε μένω στην Αθήνα.  Σαν παιδί θυμάμαι περισσότερο τις απλές γειτονιές, τις παρέες, τους φίλους.  Φεύγαμε και ήξεραν οι δικοί μας πού βρισκόμαστε, ήξεραν ότι όπου κι αν είμαστε γνωρίζαμε τον κόσμο, δεν υπήρχαν άνθρωποι που να επιβουλεύονται τα παιδιά.  Μπορεί να παίζαμε ποδόσφαιρο ένα χιλιόμετρο μακριά σε αλάνες, το βράδυ γυρίζαμε  σπίτι και δεν ανησυχούσαν για εμάς.  Αλλά πιο πολύ θυμάμαι ότι οι γειτονιές  ήταν σαν μια οικογένεια, δηλαδή  τα  παιδιά της μιας οικογένειας ήταν και παιδιά της άλλης.  Αυτό που  λέτε και στην ερώτησή σας,  ήταν τα χρόνια της “αθωότητας”.

Από νωρίς εκδηλώσατε την αγάπη σας για τη μουσική.  Συμμετείχατε σε γκρουπ παίζοντας ροκ μουσική από τα σχολικά σας χρόνια. Ποια τα όνειρά σας εκείνη την εποχή; Είχατε φανταστεί  τη λαμπρή πορεία που σας περίμενε;
Δεν είναι αυτό που λένε ότι από μικρός ήθελα να γίνω οπωδήποτε μουσικός ή οτιδήποτε.  Νομίζω η αγάπη για τη μουσική ήρθε μετά από πάρα πολλά χρόνια.  Σαν παιδί έπαιζα μπάλα ήμουν μάλιστα σε ποδοσφαιρική ομάδα, “αλήτευα” και εγώ όπως όλα τα παιδιά και ασχολιόμουν και με τη μουσική με τον αδελφό μου και αργότερα είχα και κάποια groups στον Πειραιά και παίζαμε rock μουσική από τα σχολικά χρόνια μέχρι και λίγο πριν πάω φαντάρος. Ήταν ένα άπιαστο όνειρο το να γίνεις γνωστός στην Ελλάδα ή να παίζεις τη μουσική που σου αρέσει ή να κάνεις cd.  Τους δίσκους και τους τραγουδιστές τους ακούγαμε από τα ραδιόφωνα.  Σαφώς και δεν είχα φανταστεί ότι μπορούσα να γίνω τραγουδιστής.  Να φανταστείτε ότι τραγουδιστής έγινα πολύ αργότερα αφότου ήμουν μουσικός και έπαιζα σε group και ορχήστρες.  Αργότερα άρχισα να τραγουδώ, ντρεπόμουν, ήταν κάτι που δεν είχα φανταστεί.

Μόλις τελειώσατε το γυμνάσιο το 1976 μπαρκάρατε για 9 μήνες, ταξιδέψατε και γνωρίσατε ξένους τόπους.  Τι θυμάστε περισσότερο απ’ αυτά τα ταξίδια;
Μετά το γυμνάσιο μπαρκάρισα όντως για 1 χρόνο.  Έκανα έναν ολόκληρο γύρο  του κόσμου ξεκινώντας από τη Θεσσαλονίκη. Θυμάμαι ήταν για εμένα μια φοβερή περίοδος της ζωής μου. Γνώρισα τόπους που τους άκουγα από διηγήσεις ναυτικών, ή και του πατέρα μου.  Απλά αποφάσισα ότι δεν ήταν αυτή η ζωή για μένα.  Αποφάσισα ότι μπορούσα γίνω κάτι άλλο και όχι καπετάνιος κάτι τελικά που μου βγήκε σε καλό.

To 1986 δημιουργείτε με τον Γιάννη Νικολάου τους γνωστούς σε όλους μας Λαθρεπιβάτες και εμφανίζεστε για πρώτη φορά στο Ζυγό της Πλάκας με τη Χαρούλα Αλεξίου και το Χάρρυ Κλυνν.  Θα διορθώνατε-συμπληρώνατε κάτι από την πορεία σας  εκείνα τα χρόνια και αν ναι  ποιο θα ήταν αυτό;
Το 1986 δημιουργήσαμε τους Λαθρεπιβάτες.  Ήταν ένα φωνητικό ντουέτο στο οποίο συνθέταμε, στιχουργούσαμε τα τραγούδια και τα τραγουδάγαμε.  Ήμασταν τυχεροί τότε διότι οι εταιρίες έψαχναν καινούργιους ανθρώπους και από το 1986-87 και μέτα κάναμε με τον Γιάννη Νικολάου  4 δίσκους.  Θεωρώ ότι δεν ήμασταν μόνο τυχεροί, αλλά αφήσαμε και πολύ ωραία τραγούδια.  Είχαμε πάρα πολλές δελεαστικές προτάσεις και θα μπορούσαμε να είχαμε καταλήξει σε άλλο δρόμο αλλά ήμασταν πάρα πολύ επίμονοι σε αυτό που θέλαμε και γι’αυτό και είχαμε και την ανάλογη πορεία.  Δεν θα άλλαζα κάτι, γιατί τη ζωή μας την φτιάχνουμε με τα ίδια τα βήματά μας και έτσι όπως είναι η ζωή μας, έτσι αποφασίζουμε να την συνεχίσουμε ή ακόμα και να τη βελτιώσουμε.  Μάλλον θα μπορούσαμε να αλλάξουμε μερικά πράγματα διότι και λάθη κάναμε, αλλά από τα λάθη μας μάθαμε πράγματα και γίναμε ακόμα καλύτεροι.

Στη συνέχεια οι Λαθρεπιβάτες διαλύονται και εσείς πηγαίνετε στη Χίο, τόπο καταγωγής του πατέρα σας.  Ετοιμάζετε την πρώτη σας δισκογραφική δουλειά ενώ παράλληλα γράφετε τραγούδια και για άλλους ερμηνευτές.  Τι ήταν αυτό που σας οδήγησε στο νησί και γιατί το 1994 αποφασίσατε να επιστρέψετε;

Μετά την διάλυση των Λαθρεπιβατών πήγα στην Χίο.  Εκεί μπορέσαμε με έναν  φίλο μου, τον Γιώργο, να ανοίξουμε έναν πολύ μικρό χώρο για να δημιουργούμε, να παίζουμε για τους φίλους μας και να παίζουμε κάθε μέρα ζωντανά για να μπορούμε να ζούμε και να αναπνέουμε με τη μουσική.  Εκεί ετοίμασα βέβαια και την πρώτη δισκογραφική δουλειά, δύο χρόνια από τη διάλυση των Λαθρεπιβατών, η οποία είχε τον τίτλο “Νύχτες Κύματα” και ήταν για εμένα ένας σταθμός στην καριέρα μου διότι αυτός ο δίσκος έδειξε ότι ήμουν πιστός σ’αυτά που ξεκίνησα να κάνω με τους Λαθρεπιβάτες.  Οδηγήθηκα στο νησί γιατί ήθελα να αποφασίσω ακριβώς τι ήθελα να κάνω.  Επίσης εκεί έπαιξα και σε παραδοσιακές συναυλίες με παραδοσιακούς μουσικούς και προσπάθησα να μάθω παραδοσιακά τραγούδια, να ασχοληθώ με την παράδοση.  Το 1994 επέστρεψα στην Αθήνα για να κάνω τη δεύτερη δισκογραφική δουλειά μου που την έκανα με τους αδερφούς Κούπαλου, τον Μανώλη Στάθη , τον Μιχάλη Βούκουνα και πολλούς άλλους φίλους.

Πώς ήταν η συνεργασία σας με τον Μάνο Ελευθερίου; Τι θυμάστε από τον άνθρωπο Μάνο και πώς θα τον χαρακτηρίζατε;
Ο Μάνος Ελευθερίου είναι ένας άνθρωπος που θαύμαζα από μικρός και ούτε που φανταζόμουν ότι στο μέλλον θα συνεργαζόμουν μαζί του.  Γνωριστήκαμε από έναν τραγουδιστή που δεν είναι στην ζωή πια, τον Γρηγόρη  Μητσοβολέα , που σε ένα δίσκο του που κάναμε (“Του Κόσμου Παραμύθια”) συνεργάστηκα με τον Μάνο Ελευθερίου.  Από τότε ο Μάνος Ελευθερίου μου εμπιστεύτηκε πολλά τραγούδια. Είναι ένας άνθρωπος που συνεχίζω να θαυμάζω , σπάνιο πράγμα σ΄αυτή τη δουλειά, διότι πολλές φορές γνωρίζεις ανθρώπους που δεν είναι αυτό που φαντάστηκες ή νόμιζες.  Είναι ένας γλυκός, σκεπτόμενος άνθρωπος , ένας πραγμτικός ποιητής με όλη τη σημασία της λέξης και εύχομαι να γράψει κι άλλα πράγματα στη ζωή του. Τον αγαπώ πάρα πολύ και πιστεύω ότι έχουμε κάνει σπουδαία πράγματα μαζί.

Έχετε δηλώσει την ιδιαίτερη αγάπη σας για τον δίσκο σας “Αστρανάμματα”. Όλοι τον αγαπήσαμε, εσάς όμως τι σας έκανε να τον ξεχωρίσετε;
Είναι ένας από τους αγαπημένους μου δίσκους γιατί  είναι ο πρώτος που ενορχήστρωσα εγώ.  Μπήκαμε μια παρέα μέσα στο στούντιο, άνθρωποι που δεν είχαμε ξαναηχογραφήσει μαζί όργανα και γράψαμε αυτόν τον καταπληκτικό δίσκο.  Επίσης είναι ο αγαπημένος μου διότι όλα τα τραγούδια του έγιναν γνωστά.  Ήταν τραγούδια τα οποία ήταν πολύ προσεγμένα.  Ήταν ένας δίσκος που εξολοκλήρου είχε στίχους  του Ήλια Κατσούλη με εξαίρεση ένα ή δύο τραγούδια.  Ένα είχα γράψει εγώ και ένα ποίημα είχε μέσα ο Λευτέρης Σταυρινουδάκης.  Επιπλέον είχε εξώφυλλο την κόρη μου που παίζει μαντολίνο σε ηλικία δύο ετών.  Για πολλούς λόγους λοιπόν ήταν ο αγαπημένος μου δίσκος, τον ξεχώρισα.

Ακολούθησαν πολλές συνεργασίες με μοναδικούς καλλιτέχνες. Υπάρχει κάποιο περιστατικό με κάποιον καλλιτέχνη που έχει μείνει στη μνήμη σας μέχρι σήμερα;
Σε όλες τις συνεργασίες μου με τιμούν και από όλες κάτι έχω πάρει.  Έχω κάνει πολλές και καλές φιλίες  και με όσους ανθρώπους έχω συνεργαστεί είμαστε πλέον φίλοι, με ελάχιστες εξαιρέσεις.  Εκείνη η συνεργασία που ξεχώρισα και ήταν σταθμός στην ζωή μου ήταν με την Χαρούλα Αλεξίου.  Την άκουγα και  έπαιρνα πράγματα γιατί θαύμαζα και μάθαινα.

Έχετε καταφέρει να προφυλάξετε την προσωπική σας ζωή από τα φώτα της δημοσιότητας.  Υπήρξαν στιγμές που αισθανθήκατε ότι δίνετε πιο πολλά στη μουσική απ’ ό,τι στην οικογένεια; Ποιος ο ρόλος της στη ζωή σας;
Νομίζω ότι υπάρχουν πάρα πολλοί καλλιτέχνες  που νοιάζονται για το τι θα βγάλουν προς τα έξω.  Είναι αυτοί που τους νοιάζει να βγάλουν τη μουσική και τη δουλειά τους και αυτοί που τους νοιάζει απλά να απασχολούν τα μέσα ενημέρωσης.  Εγώ έχω καταφέρει να κρατήσω την προσωπική μου ζωή μακριά από την δημοσιότητα.  Έτσι κι αλλιώς  είναι πολύ απλή και δεν έχει να επιδείξει κάτι σημαντικό που θα απασχολούσε τα μέσα ενημέρωσης.  Δεν αισθάνομαι ότι έχω προσφέρει πιο πολλά στη μουσική απ’ ό,τι στην οικογένεια μου.  Η οικογένεια παίζει σημαντικό ρόλο στη ζωή ενός ανθρώπου που ασχολείται με μουσική ή ενός δημιουργού όπως είμαι εγώ.

Ποια η σχέση σας με την κόρη σας Φαίδρα;  Περνάτε χρόνο μαζί και τι σας αρέσει να κάνετε;
Η σχέση μου με τη Φαίδρα είναι όπως όλων των γονιών με τα παιδιά τους.  Δεν κάνω κάτι ιδιαίτερο σαν πατέρας αλλά και τίποτα λιγότερο από τους άλλους.  Προσπαθώ να είμαι καλός πατέρας, προσπαθώ να είμαι καλός άνθρωπος γενικά και όχι μόνο με το παιδί μου.  Θεωρώ ότι πρέπει να προσέχουμε όλα τα παιδιά.  Είναι άδικο ορισμένα παιδιά να έχουν περισσότερα πράγματα από άλλα και πρέπει να προσπαθούμε να μικραίνουμε αυτό το ψαλίδι της αδικίας.

Υπάρχει κάποιο τραγούδι σας που αγαπά ιδιαίτερα;
Νομίζω ότι αγαπάει πάρα πολύ το τραγούδι που λέγεται “Ό,τι σε πάει στο θεό” σε στοίχους του Βαγγέλη Βελόνια.
«Δεν έχει ψέμα στη ζωή να μην τελειώνει
Να σε φυλάζει ώσπου να έρθει το πρωί
Ότι σε πάει στο θεό μετά σε λιώνει
Χάνεται μέσα στη δική του τη ζωή»

Αν ζητούσαν από την κόρη σας να σας παρομοιάσει μ’ ένα χρώμα ποιο θα θέλατε να ήταν αυτό και γιατί.
Ένα χρώμα έντονο και ζεστό.

Η χώρα μας διανύει δύσκολες μέρες.  Μέτρα και περικοπές ακούμε καθημερινά.  Πιστεύετε ότι υπάρχει φως στο τούνελ;  Μπορούν να λάμψουν και πάλι τα μάτια των νέων που χάνουν τα όνειρα τους;
Είναι  λίγο περίεργη η κατάσταση, γιατί υπάρχει μια κρίση παγκόσμια.  Νομίζω ο καπιταλισμός έχει φέρει τον πλανήτη σε αυτήν την κατάσταση.  Έχει κάνει τον άνθρωπο να ενδιαφέρεται μόνο για τα χρήματα, όχι για τον πλανήτη, να μην έχει καθόλου οικολογική συνείδηση.  Ο καπιταλισμός μάς έχει κάνει να σκεφτόμαστε με το “How much?” που λένε οι Αμερικάνοι.  Η μεγάλη πρόοδος και η ταχύτητα που τρέχουν τα πράγματα μας έχουν κάνει να καταστρέφουμε τον πλανήτη στο όνομα της παραγωγικότητας και του κέρδους.  Πιστεύω ότι οι νέοι θα πρέπει να σκεφτούν λίγο πιο ώριμα και είναι στο χέρι τους να περάσει η ζωή στα χέρια τους.  Η βιασύνη πιστεύω μας κάνει να προχωράμε στην καταστροφή.  Νομίζω η ζωή πηγαίνει προς αυτό που δεν έχει ποιότητα, προς αυτό που είναι πιο φθηνό, που ειναι πιο ευτελές , προς αυτό που δεν υπάρχει πρωτότυπη δημιουργία.  Η βιασύνη μας κάνει να κάνουμε την ζωή μας copy-paste. Φως στο τούνελ βλέπω μόνο αν κοιτάξουμε λίγο πίσω.  Να κοιτάξουμε πίσω  και να δούμε τι μας άρεσε ώστε να το διαιωνίσουμε.  Να πετάξουμε μόνο τα άσχημα και να κρατήσουμε τα καλά.

Ετοιμάζετε κάτι για το χειμώνα;
Για το χειμώνα ετοιμάζω πράγματα δισκογραφικά.  Έχω ήδη μια δουλειά έτοιμη με τα καινούργια μου τραγούδια τα οποία λέγονται “Tα δέκα τραγούδια της ελπίδας”.  Υπάρχει και άλλη μια δουλειά η οποία είναι ένα διπλό CD που έχω κάνει live στο studio με καλεσμένο κόσμο, ο οποίος  βέβαια δεν ακούγεται μέσα στην ηχογράφηση αλλά τον θέλαμε για μάρτυρα ότι  παίξαμε ζωντανά , συγχρονισμένα και ταυτόχρονα εκείνη την  στιγμή.  Αυτές τις δύο δουλειές σκέφτομαι να τις κυκλοφορήσω με κάποια εφημερίδα ή κάποιο περιοδικό.  Με όσο το δυνατόν περισσότερη κυκλοφορία και παράλληλα να απευθύνεται σε κοινό που με αντιπροσωπεύει.  Πλέον δεν υπάρχουν δισκοπωλεία και αν υπάρχουν μερικά, δύσκολα πηγαίνει κάποιος να αγοράσει.  Το εμπόριο του προϊόντος που λέγεται δισκογραφία  έχει πλέον ατονήσει,  καθένας κάνει τη δουλειά μόνος και προσπαθεί όχι να βγάλει κέρδος αλλά να γίνουν γνωστά τα τραγούδια του.

Με μια λέξη… Τι είναι η μουσική για σας;
Ψυχοφάρμακα...!!!


Επικοινωνήστε μαζί μας:
Μύλων 75 104 41 Αθήνα
210 5121893

τηλεφωνήστε μας για οποιαδήποτε ερώτηση ή απορία

news@infokids.gr

για νέα, πληροφορίες, εκδηλώσεις ή Δελτία τύπου

info@infokids.gr

για ερωτήσεις και πληροφορίες σχετικά με το site μας

Το περιεχόμενο της ιστοθέσης είναι μόνο για ενημερωτικό σκοπό και δεν θα πρέπει να αντικαθιστά οποιαδήποτε ιατρική συμβουλή, διάγνωση ή και θεραπεία που χορηγείται από τον γιατρό σας ή από τον εξειδικευμένο επιστήμονα υγείας. Απαγορεύεται η αναπαραγωγή, μεταβίβαση, διανομή ή αποθήκευση μέρους ή του συνόλου του περιεχομένου σε οποιαδήποτε μορφή, χωρίς την προηγούμενη γραπτή συγκατάθεση του νομικού τμηματος του Infokids.