Αρχική Συνεντεύξεις Σοφία Δημοπούλου‐Πύρζα: "Η απιστία είναι τόσο παλιά, όσο και ο γάμος"

Σοφία Δημοπούλου‐Πύρζα: "Η απιστία είναι τόσο παλιά, όσο και ο γάμος"

Ανικανοποίητοι έρωτες, απιστίες, ιδανικοί γάμοι και οι συνέπειες της λαγνείας και του πάθους περιγράφονται γλαφυρά στο βιβλίο « Lapis lazuli, η πέτρα που λείπει» της  Σοφίας Δημοπούλου‐Πύρζα που αποκάλυψε την καλλιτεχνική της φλέβα αφού ικανοποίησε τα άλλα δύο πάθη της: την καριέρα  και τη μητρότητα. Οι ηρωίδες της είναι γυναίκες που ζήσαν σε δύο τελείως διαφορετικές εποχές αλλά τα πάθη, οι ανάγκες και οι έρωτες τους μοιάζουν να έχουν πολλά κοινά πέρα από χρονικά και τοπικά όρια.  Η Σοφία Δημοπούλου‐Πύρζα παραδίδει στο αναγνωστικό κοινό ένα μυθιστόρημα για τη φιλία, τον έρωτα και τη συγχώρεση. Ένα βιβλίο για τις απώλειες και για ό,τι αξίζει στη ζωή να κρατηθεί για πάντα.

Θα ξεκινήσω ανάποδα: Τι θα θέλατε να «κρατήσει» ο αναγνώστης όταν κλείσει το βιβλίο σας;
Πρώτα απ’ όλα θα ήθελα να έχει την ικανοποίηση πως διάβασε μια ωραία ιστορία που του χάρισε αναγνωστική απόλαυση. Και μέσα από την ιστορία να εμβαθύνει και να κατανοήσει τη διαχρονική αξία της αγάπης, της συγχώρεσης και της φιλίας.

Είστε πολιτικός μηχανικός και μητέρα. Όμως από το βιβλίο σας αναδεικνύεται μόνο η γυναικεία σας πλευρά, δεν αποκαλύπτονται οι άλλοι σας ρόλοι. Γιατί πιστεύετε ότι συνέβη αυτό;
Δεν μπορούν να χωρέσουν τα πάντα σ’ ένα βιβλίο. Σ’ αυτή την ιστορία με ενδιέφερε να εμβαθύνω στη γυναικεία ψυχολογία μέσα στο χρόνο, όταν μια γυναίκα αντιμετωπίζει την πρόκληση του έρωτα. Ήθελα λοιπόν να ζυγίσω τα διλήμματα και τις αντιδράσεις των γυναικών μέσα σε διαφορετικά πολιτισμικά περιβάλλοντα, σε διαφορετικές στιγμές μέσα στο χρόνο, να βρω ομοιότητες και διαφορές. Παρόλα αυτά, οι δυο ηρωίδες του βιβλίου παίρνουν τις τελικές τους αποφάσεις μετρώντας όλους τους ρόλους που έχουν. Και κάποιοι αποδεικνύονται τελικά πολύ ισχυροί.

Η συγγραφή αποτελούσε πάντα μέρος των ονείρων σας ή προέκυψε με κάποιο τρόπο;
Γράφω από πολύ μικρή. Το πρώτο μου ολοκληρωμένο διήγημα, που κοιμάται στο συρτάρι μου ακόμα, το έγραψα σε ηλικία 15 ετών. Για μένα όμως, έως τώρα, είχε προτεραιότητα η δημιουργία οικογένειας και η υποστήριξη της δουλειάς μου. Πάντα όμως υπήρχε στην άκρη του μυαλού μου πως κάποια στιγμή, η συγγραφή, που όλα αυτά τα χρόνια συνεχιζόταν στο περιθώριο της καθημερινότητάς μου, θα έπρεπε να πάρει μια πιο συστηματική μορφή και οι ιστορίες που έγραφα να βγουν προ το φως. Έπειτα, είχε μαζευτεί πολύ υλικό που ζητούσε απεγνωσμένα μια «ηρωική» έξοδο.
  Το « Lapis lazuli, η πέτρα που λείπει» είναι το πρώτο σας βιβλίο. Πώς νιώσατε όταν βάλατε την τελευταία τελεία; Μπορούσατε να φανταστείτε τη συνέχεια;
Η αλήθεια είναι πως διαρκώς καθυστερούσα να βάλω την τελευταία τελεία. Πάντα κάτι ήθελα να αλλάξω, κάτι μου φαινόταν λειψό ή δυσνόητο. Ίσως γιατί ήθελα να παρατείνω τη συμβίωση με τους ήρωές μου, ίσως γιατί είχα πονέσει μαζί τους και τους ένιωθα ευάλωτους… Όταν όμως την έβαλα τελικά την τελεία του τέλους, ένιωσα σαν το γονιό που στέλνει το παιδί του να σπουδάσει σε άλλη πόλη. Με έγνοια γι’ αυτό, με παρακολούθηση της ζωής του από μακριά, με ευχαρίστηση και υπερηφάνεια για τις επιτυχίες του.
Το βιβλίο σας τολμά να περιηγηθεί σε μονοπάτια που οι περισσότεροι φοβούνται να παραδεχτουν. Η απιστία –μέσα από το βιβλίο- είναι κοινό χαρακτηριστικό των σχέσεων σε όλες τις εποχές, με τον ίδιο φόβο και μυστικοπάθεια, θα έλεγα. Είναι έτσι;
Η απιστία είναι τόσο παλιά, όσο και ο γάμος. Έχει δε φορτωθεί με τόσα κρίματα και τόσες ενοχές που είναι φυσικό να θεωρείται ως κάτι που πρέπει να κρατιέται μυστικό με κάθε τρόπο. Και επιπλέον η απιστία κουβαλά πόνο, πληγώνει, τσαλακώνει τον εγωισμό του απατημένου, αφήνει χαραγματιές στη σχέση. Ποιος θέλει να νιώσει όλα αυτά τα αρνητικά συναισθήματα, αλλά και ποιος έχει την πρόθεση να τα δώσει; Η απιστία προκύπτει και πάντα θα προκύπτει από την ανάγκη των ανθρώπων να επιβεβαιωθούν μέσα από έναν καινούριο έρωτα, να ικανοποιήσουν το ένστικτό τους που είναι πολύ ισχυρό και πάνω απ’ όλες τις κοινωνικές συμβάσεις. Γι’ αυτό και είναι τόσο διαχρονική, όσο και οι σχέσεις. Δεν λέω πως είναι απαραίτητο να συμβεί, αλλά πολλές φορές συμβαίνει.

Ξέρετε φαντάζομαι ότι οι άντρες θα ήθελαν η απιστία να είναι μόνο αντρικό χαρακτηριστικό, νιώθουν ότι εκείνοι έχουν ένα ελαφρυντικό. Εσείς πάλι στο βιβλίο δεν αναζητήσατε ελαφρυντικά. Οι σύζυγοι –και στις δύο εποχές που πραγματεύστε- είναι εξαιρετικοί. Δεν έχουν καμία ευθύνη για το ξελόγιασμα των γυναικών τους.
Αυτό ακριβώς ήθελα να πω. Πως η απιστία δεν είναι θέμα φύλου, ούτε και ποιότητας του γάμου. Πολλοί απατημένοι σύζυγοι, όπως αυτοί της ιστορίας, είναι καλοί σύζυγοι και πολλές άπιστες γυναίκες είναι εξαιρετικές σύντροφοι και μητέρες. Παρόλ’ αυτά η απιστία συμβαίνει, γιατί ακόμα και μέσα σε έναν εξαιρετικό γάμο, το άτομο νιώθει να ασφυκτιά και θέλει το δικό του ¨μυστικό τόπο¨. Έχει ανάγκη από επιβεβαίωση, πως υπάρχει σαν ερωτικό υποκείμενο και όχι απλώς σαν τροφός και εκτελεστής καθηκόντων που απορρέουν από μια οικογένεια ή μια σχέση. Αυτή η ανάγκη υπάρχει και στα δυο φύλα εξίσου. Τα ελαφρυντικά που θέλουν οι άντρες να έχουν στο θέμα της απιστίας, αν υπάρχουν, υπάρχουν το ίδιο και για τις γυναίκες. Ο έρωτας ως ένστικτο, χειραγωγεί τους ανθρώπους με την ίδια δύναμη, άνδρες και γυναίκες.

 Είστε παντρεμένη. Η σχέση σας με το σύζυγό σας έπαιξε κάποιο ρόλο στη συγγραφή αυτού του βιβλίου;
Ασφαλώς και έπαιξε. Πρώτα απ’ όλα, όντας σε ένα μακροχρόνιο και ευτυχισμένο γάμο, είχα την ευκαιρία να «διαβάσω» την αντρική ψυχολογία και να χτίσω στο νου μου ένα πρότυπο καλού συζύγου. Έπειτα, έχοντας υπάρξει πολύ ερωτευμένη, αναβίωσα όλη αυτή την τρέλα που σκορπάει ο έρωτας στις καρδιές των ανθρώπων, ήταν πράγματα που τα είχα αισθανθεί, άρα μπορούσα και να τα εκφράσω.

Πόσα αλλάζουν και πόσα παραμένουν αναλλοίωτα στο χρόνο; Η σύγχρονη τεχνολογία, η θέση της γυναίκας στην επαγγελματική αλλά και καθημερινή ζωή, οι ανάγκες που έχουν διαφοροποιηθεί, μάς έχουν αλλάξει πιστεύετε;
Οι ανάγκες «έξωθεν» σίγουρα έχουν αλλάξει. Οι εντός μας όμως, αυτές που η ψυχή λαχταράει, είναι μέρος της φύσης μας, δεν μπορούμε να τις παραμερίσουμε. Η δύσκολη καθημερινότητά μας αυτό κάνει. Αφήνει τις ανάγκες τις ψυχής μας στην άκρη ως υποδεέστερες, σαν ανάγκες ενός κατώτερου ανθρώπινου είδους. Σήμερα οι άνθρωποι ¨οφείλουμε¨ να έχουμε δουλειά, χρήματα, τεχνολογικά αγαθά, αξιώματα, επαγγελματική αναγνώριση. Η ψυχή όμως λαχταράει πάντα να νιώσει το πλησίασμα του έρωτα με τον Άλλο/Άλλη. Αυτό το άγγιγμα αναζητά για να νιώσει ο άνθρωπος ευτυχισμένος. Είναι η υπέρτατη και η διαχρονική του ανάγκη.

Είναι ευκολο τελικά να ξεχωρίσουμε την αγάπη από τον έρωτα και το πάθος; Μπορεί κάποιος να ζήσει μόνο με ένα από αυτά;
Το πάθος και ο έρωτας είναι το δόλωμα που μας ρίχνει η φύση για να βρούμε το άλλο μας μισό, αυτό που μπορεί να μας χαρίσει την αγάπη, το υπέρτατο αγαθό της ζωής. Η αγάπη όμως προκύπτει όταν αυτόν που ερωτεύεσαι με πάθος, θέλεις και να τον γνωρίσεις βαθιά, να αποδεχτείς όλες τις πλευρές του, να ακουμπήσεις τα συναισθήματά του. Τότε η αγάπη ανατροφοδοτεί και τον έρωτα, όπως το οξυγόνο τη φλόγα. Αν αυτό δεν συμβεί, είτε γιατί δεν το προσπάθησες αρκετά είτε γιατί δεν ήξερες πώς, τότε ο έρωτας είναι καταδικασμένος να σβήσει και να χαθεί. Το ευκταίο και το ιδανικό είναι να υπάρχουν και τα δυο. Όταν κάποιο από τα δυο λείπει από μία σχέση, τότε αφήνεται χώρος για την απιστία.

Πιστεύετε ότι οι ιστορίες πάθους, τα μυστικά και ψέματα έχουν πάντα κακό τέλος; Συμβαίνει και στη ζωή να οδηγούν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο τελικά... στον πόνο; Μήπως οι άνθρωποι έχουμε τελικά μεγαλύτερη αγάπη στον πόνο παρά στην ευτυχία;
Υπάρχουν ιστορίες πάθους που κατέληξαν σε ευτυχισμένους γάμους και … έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Ο κοινός παρονομαστής όμως όλων των ερωτικών ιστοριών που συνυφαίνονται με μυστικά και ψέματα είναι ο πόνος. Ό,τι θέλουμε να κρύψουμε αργά ή γρήγορα βγαίνει στο φως και πληγώνει τους άλλους, πληγώνει και τον εαυτό μας. Η ιστορία και η λογοτεχνία τα έχει περιγράψει καλά όλα αυτά.  Ο πόνος είναι αχώριστος σύντροφος του ανθρώπου, και μολονότι κατά την χριστιανική αντίληψη δεν είναι φυσική κατάσταση, εν τούτοις το πράγμα κατέληξε, να προστεθεί στη φύση μας. Η ευτυχία είναι μια πνευματική κατάσταση που δεν εξαρτάται τόσο από το τι συμβαίνει στη ζωή μας. Για να τη ζήσουμε πρέπει να την αναγνωρίσουμε στα μικρά πράγματα, ακόμα και μέσα στον πόνο.

Είστε και μητέρα 4 παιδιών. Πάντα θέλατε πολλά παιδιά; Θα μας τα συστήσετε;
Έκανα τα δύο πρώτα μου παιδιά σε μικρή ηλικία, χωρίς μεγάλη συναίσθηση της μητρότητας. Καθώς όμως περνούσε ο καιρός συνειδητοποιούσα πως το μεγάλωμα ενός παιδιού πρόσθετε ποιότητες στον εαυτό μου: υπομονή, χαμήλωμα του εγωισμού, αυτογνωσία. Ήταν μια καταπληκτική εμπειρία και ταυτόχρονα μια πρόκληση το να μεγαλώσω σωστούς ανθρώπους. Κι αυτή την εμπειρία ήθελα να την επαναλάβω ξανά και ξανά, όσο μπορούσα. Έτσι μετά την κόρη μου τη Στέλλα, που είναι 23 ετών και τελειώνει φέτος το Πολυτεχνείο και το Θοδωρή, 22 ετών, που είναι φοιτητής του Οικονομικού Πανεπιστημίου, ακολούθησε ο Ιάσονας, 15 ετών και ο Αλέξανδρος 13 ετών που είναι μαθητές Γυμνασίου.

 Η συγγραφή νομίζω ότι είναι μοναχική και χρονοβόρα. Πώς τα καταφέρατε με τα παιδιά;
Όταν τα παιδιά ήταν μικρότερα τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα. Έγραφα πάντα αργά το βράδυ, όταν αυτά ήταν ήδη κοιμισμένα. Όσο άντεχα. Ξέρετε, η συγγραφή, ήταν πάντα για μένα ψυχική ανάγκη, νομίζω πιο ισχυρή και από το φαγητό ή τον ύπνο. Γι’ αυτό και πάντα έβρισκα λίγο χρόνο πριν πάω για ύπνο. Τώρα που τα παιδιά είναι πιο ανεξάρτητα, σέβονται τις ώρες που εγώ αφιερώνω στη συγγραφή, ρυθμίζουμε τον κοινό μας χρόνο γύρω από αυτό, ώστε και η συγγραφική δουλειά να προχωράει και η σχέση μου μαζί τους να μην χάνει την ουσία της.

Τα μεγαλύτερα παιδιά σας διάβασαν το βιβλίο σας και τι σας είπαν;
Τα μεγάλα μου παιδιά αναγνώρισαν κομμάτια από την προσωπικότητά μου, από τις ευαισθησίες μου και μου το είπαν. Όσο για τα μικρότερα, δεν σας κρύβω πως υπήρχαν φορές που τους διάβασα κάποιες παραγράφους του βιβλίου όταν το έγραφα και αυτά μου έκαναν υποδείξεις επί της πλοκής!

Νομίζω ότι το δεύτερο βιβλίο σας είναι ήδη έτοιμο. Θα μας μιλήσετε γι αυτό;
Το δεύτερο βιβλίο μου είναι ήδη υπό έκδοση. Θα εκδοθεί στην αρχή του καλοκαιριού. Είναι ένα κοινωνικό μυθιστόρημα με έντονη πλοκή και χαρακτήρες που ακροβατούν ανάμεσα στο ηθικό και το ανήθικο. Μέσα από την τραγωδία που θα βιώσουν οι ήρωες, θα αποδειχτεί πως όλα έχουν το λόγο και την αιτία τους. Πως η ζωή έχει τους δικούς της κανόνες και τη δική της δύναμη που εμείς δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε. Είναι ένα μυθιστόρημα για τις αξίες που ο άνθρωπος ξεχνά στον αγώνα του να αναδειχτεί, να πετύχει τους στόχους του.

Ανυπομονούμε. Σας ευχαριστώ πολύ.


Επικοινωνήστε μαζί μας:
Μύλων 75 104 41 Αθήνα
210 5121893

τηλεφωνήστε μας για οποιαδήποτε ερώτηση ή απορία

news@infokids.gr

για νέα, πληροφορίες, εκδηλώσεις ή Δελτία τύπου

info@infokids.gr

για ερωτήσεις και πληροφορίες σχετικά με το site μας

Το περιεχόμενο της ιστοθέσης είναι μόνο για ενημερωτικό σκοπό και δεν θα πρέπει να αντικαθιστά οποιαδήποτε ιατρική συμβουλή, διάγνωση ή και θεραπεία που χορηγείται από τον γιατρό σας ή από τον εξειδικευμένο επιστήμονα υγείας. Απαγορεύεται η αναπαραγωγή, μεταβίβαση, διανομή ή αποθήκευση μέρους ή του συνόλου του περιεχομένου σε οποιαδήποτε μορφή, χωρίς την προηγούμενη γραπτή συγκατάθεση του νομικού τμηματος του Infokids.