Αρχική Infokids Υγεία Γονείς "στην υπηρεσία" των παιδιών τους

Γονείς "στην υπηρεσία" των παιδιών τους

Πόσες φορές δεν έχει τύχει να δείτε ή ακόμα και να αισθανθείτε εσείς οι ίδιοι ότι γίνεστε κάτι σαν "δούλοι" των παιδιών σας, στα οποία δεν μπορείτε να πείτε "όχι". Είναι όμως αυτός σωστός τρόπος διαπαιδαγώγησης; Πώς μπορούμε να μάθουμε τα παιδιά μας να σέβονται τους γύρω τους και πρωτίστως τους γονείς; Για τους λεγόμενους "υπεργονιούς" και τα απαιτητικά παιδάκια γράφει στο infokids η Αλεξάνδρα Λύγγρη, Ψυχολόγος, ΜSc Ψυχολογία Υγείας, Συμβουλευτική Οικογένειας και Γονέων.

Υπεργονιός θα λέγαμε ότι είναι ο υπερπροστατευτικός, επιτρεπτικός, "χαλί να με πατήσεις", "τα πάντα για το παιδί μου" γονιός.

Έρευνες έχουν δείξει ότι τόσο η απουσία όσο και η υπερβολή ελέγχου, έχουν δυνητικά τις ίδιες (αρνητικές) συνέπειες για την αυτονόμηση του παιδιού και εν γένει για την ομαλή και ισορροπημένη ψυχοσυναισθηματική του ανάπτυξη. Απο τη μια ο υπερβολικά αυστηρός γονιός με τις υπερβολικές απαιτήσεις και τις ανεδαφικές επικρίσεις, καταρρακώνει την προσωπικότητα του παιδιού, συντηρεί την εξάρτηση ή φουντώνει την φωτιά της εξέγερσης και της εναντίωσης, κατ' ουσίαν δεν αποκτά εκείνα τα απαραίτητα εφόδια ώστε να γίνει ένα αυτόνομο ατομο.

Από την άλλη, ο υπεργονιός, με την υπεραποδοχή και την έλλειψη απαιτήσεων στερεί από το παιδί του την ευκαιρία του να μάθει να διαπραγματεύεται, ουσιαστικά να ματαιώνονται οι επιθυμίες του σε ένα ασφαλές πλαίσιο όπως αυτό της οικογένειας και την ίδια στιγμή να διαχειρίζεται και τον εαυτό του αλλά και τις σχέσεις του με άλλα πρόσωπα.

Με λίγα λόγια, αυτού του είδους η διαπαιδαγώγηση αφήνει τα παιδιά χωρίς ανοσοποίηση, απέναντι στις ματαιώσεις (π.χ τα όχι) και τις δυσκολίες της ζωής και στην πραγματικότητα εκτεθειμένα και ευάλωτα. Για να βγουν παιδιά με προσωπικότητα πρέπει οι γονείς να αποτύχουν στο να είναι πανταχού παρόντες και τα πάντα πληρόντες.

Η φύση της ωρίμανσης είναι συγκρουσιακή απο μόνη της, μην φοβηθείτε την εναντίωση, νιώστε οι ίδιοι αρκετά ασφαλείς ώστε να δημιουργήσετε ένα ασφαλές αλλά ταυτόχρονα οριοθετημένο πλαίσιο αντίδρασης, με ιεραρχία σαφή, όρια και κανόνες και στην συνέχεια στα παιδιά επιτρέπεται ελεύθερα να ζουν μέσα στο πλαίσιο αυτό ώστε να αναπτύξουν προσωπική ευθύνη. Ξεχωρίζουμε αδιαπραγμάτευτους κανόνες, κάνουμε σαφές πού και πότε μπαίνουν περιορισμοι και εξηγούμε το "γιατί".

Δείτε τα όρια μέσα απο το παράδειγμα των καταστημάτων, όλοι ξέρουμε ποιες ώρες είναι ανοιχτά, αν πας όταν είναι ανοιχτά θα εξυπηρετηθείς, αν πας όταν είναι κλειστά όχι... Κι αυτό δεν είναι προσωπικό, δεν έχει να κάνει με σένα, δεν είναι τιμωρία, εκδίκηση, προσβολή, είναι απλά έτσι και εσύ βιώνεις τη συνέπεια τού να μην ψωνίσεις. Αν την επόμενη μέρα πας τη σωστή ώρα, θα ψωνίσεις. Αρα, λοιπόν οι γονείς αντί να τιμωρούν, θέτουν όρια και αξιοποιούν τις συνέπειες των πράξεων των παιδιών τους, έτσι ενισχύεται το να μαθαίνει μέσα απο τις συνέπειες και να αναπτύσσει υπευθυνότητα.

Για παράδειγμα θέτουμε από πριν το τι συμπεριφορά είναι αποδεκτή στο σούπερ μάρκετ (π.χ. δεν τρέχουμε αριστερά δεξιά, δεν απομακρυνόμαστε), τι ρόλο θα έχει το παιδί (π.χ. βοηθός αγορών) και συμφωνούμε και τις συνέπειες, π.χ θα σε πάρω να φύγουμε, και το παίρνουμε και φεύγουμε... με συνέπεια και με την υπόσχεση ότι θα ξαναπάμε σούπερ μάρκετ, φεύγουμε τώρα για αυτό που έγινε τούτη την στιγμή, στην επόμενη επίσκεψη θα έχει δεύτερη ευκαιρία. Δεν αποστερούμε δηλαδή την ελπίδα και βέβαια δεν ξεχνάμε το χιούμορ. Δεν είναι στρατιωτάκια είναι παιδάκια.

Ο ρόλος του γονέα είναι να συνοδεύσει τα παιδιά στην αυτονομία, δεν είναι καλό να νιώθει ο γονιός να απειλείται από το μεγάλωμα του παιδιού, γι' αυτό όσο αυξάνεται η αυτονομία μειώνεται η ισχύς των γονέων, το πλαίσιο (όρια) μεγαλώνει και διευρύνεται.

Η στάση των γονέων οφείλει να δηλώνει "δεν θα το κάνω εγώ για σένα, όμως είμαι εδώ στη διάθεσή σου να σε βοήθησω, όταν εσύ το χρειαστείς".

Τέλος, είναι σημαντικός ο "κανόνας" του 3-2-1: για να είναι καλά οι τρεις, χρειάζεται να είναι καλά οι δύο και για να είναι καλά οι δύο χρειάζεται να είναι καλά καθένας με τον εαυτό του.

Μέσα στην οικογένεια λοιπόν, χρειάζεται ο καθε γονιός να είναι πρώτα γονιός του εαυτού του, να φροντίζει τις δικές του πηγές συναισθηματικής τροφοδότησης από σχέσεις με συνομηλίκους (σύντροφος, φίλοι κ.λπ.) ώστε να μην βρεθεί κάποια στιγμή, κυρίως στην εφηβεία των παιδιών του, να μην ξέρει πώς να γεμίσει το χρόνο του, πού να βρει χαρά και ικανοποίηση ή να μην έχει τι να πει με τον η την σύζυγο... Η αλήθεια είναι σκληρή αν μια γυναίκα υπήρξε μόνο μαμά ή αν ένα ζευγάρι μόνο γονείς....

Αλεξάνδρα Λύγγρη: Ψυχολόγος, ΜSc Ψυχολογία Υγείας, Συμβουλευτική Οικογένειας και Γονέων
Κολοκοτρώνη 15, Νέα Ιωνία, Τ.Κ 14232, Αττική.

Τηλέφωνο: 6972955783


Επικοινωνήστε μαζί μας:

Μύλων 75 104 41 Αθήνα
210 5121893

τηλεφωνήστε μας για οποιαδήποτε ερώτηση ή απορία

news@infokids.gr

για νέα, πληροφορίες, εκδηλώσεις ή Δελτία τύπου

info@infokids.gr

για ερωτήσεις και πληροφορίες σχετικά με το site μας

Το περιεχόμενο της ιστοθέσης είναι μόνο για ενημερωτικό σκοπό και δεν θα πρέπει να αντικαθιστά οποιαδήποτε ιατρική συμβουλή, διάγνωση ή και θεραπεία που χορηγείται από τον γιατρό σας ή από τον εξειδικευμένο επιστήμονα υγείας. Απαγορεύεται η αναπαραγωγή, μεταβίβαση, διανομή ή αποθήκευση μέρους ή του συνόλου του περιεχομένου σε οποιαδήποτε μορφή, χωρίς την προηγούμενη γραπτή συγκατάθεση του νομικού τμηματος του Infokids.