Οι δημιουργοί των λατρεμένων ταινιών ‘Toy Story’, ξανανοίγουν το κουτί με τα παιχνίδια και φέρνουν κοντά μας τον υπέροχο κόσμο της πιο αγαπημένης παρέας των παιχνιδιών.
Καθώς ο Άντι ετοιμάζεται να πάει στο κολέγιο, ο Μπαζ, ο Γούντι και τα υπόλοιπα πιστά του παιχνίδια, προβληματίζονται για το αβέβαιο μέλλον τους… Στο ‘Toy Story 3’ τα παιχνίδια θα βρεθούν σε ένα δωμάτιο γεμάτο ασυγκράτητα νήπια που ανυπομονούν να βάλουν το μικρά, βρώμικα χεράκια τους στα καινούργια τους παιχνίδια. Επικρατεί πανδαιμόνιο καθώς τα παιχνίδια προσπαθούν να μείνουν ενωμένα και «κανένα παιχνίδι να μην μείνει πίσω».Την ίδια στιγμή, η Μπάρμπι έρχεται πρόσωπο με πλαστικό πρόσωπο με τον Κεν (ναι, αυτόν τον Κεν)!
Στο ‘Toy Story 3’ η γνωστή παρέα των παιχνιδιών μεγαλώνει με την προσθήκη του Κεν και ενός ξεκαρδιστικού σκαντζόχοιρου, του Μίστερ Πρίκλπάντς.
Στην original έκδοση ακούγονται οι φωνές των: Τομ Χανκς, Τιμ Άλεν, Τζόαν Κιούσακ, Ντον Ρικλς, Ουάλας Σον, Τζον Ράτζενμπεργκ, Εστέλ Χάρις, Τζον Μόρις, Τίμοθι Ντάλτον, Γούπι Γκόλντμπεργκ και Μάικλ Κίτον.
Σκηνοθεσία: Τζον Λάσσιτερ
Έτος: 2010
Κατηγορία: Κινούμενα Σχέδια
Κινηματογραφική Προβολή στην Ελλάδα: 24 ΙΟΥΝΙΟΥ 2010
Σχόλιο στο "Toy Story 3"
Γράψτε το σχόλιό σας.
* Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας με ελληνικούς χαρακτήρες, πεζά (μικρά γράμματα).





Έχοντας δει την ταινία με τον επτάχρονο γιο μου το Σ/Κ που μας πέρασε, θα ήθελα να πω τα εξής:
Η ταινία είναι αισθητικά πάρα πολύ όμορφη και έχει εξαιρετικά γραφικά, όπως άλλωστε μας έχει συνηθίσει η Pixar. Η γνωστή παρέα των παιχνιδιών των προηγούμενων ταινιών επιστρέφει σε μια νέα περιπέτεια η οποία βεβαίως έχει πολλή δράση, από την αρχή της ταινίας μέχρι το τέλος. Χωρίς να είναι -κατά την άποψή μου- ισάξια των προηγουμένων 2 ταινιών, δεν είναι κακή.
Μέχρι εδώ όλα καλά. Όμως, σαν γονιός (και όχι σαν ενήλικας που πάει να δει μια ταινία) πρέπει να πω ότι η ταινία είναι αρκετά πιο «σκοτεινή» από τις προηγούμενες δύο, με την έννοια ότι εισάγει έναν «κακό» ο οποίος (χωρίς να θέλω να αποκαλύψω την πλοκή) μαζί με την παρέα του, είναι πολύ πιο «μοχθηρός» από τους κακούς των προηγουμένων ταινιών.
Επίσης, το χιούμορ και τα αστεία της ταινίας φαίνεται να απευθύνονται περισσότερο στους ενήλικες καθώς πολλά από τα λογοπαίγνια (και αρκετά υπονοούμενα) θα τα «πιάσουν» μόνο οι μεγάλοι. Τέλος, υπήρξαν σίγουρα στιγμές αρκετά βίαιες ώστε να νιώσω άβολα που είχα το μικρό δίπλα μου.
Όλα αυτά βέβαια δεν σημαίνουν ότι δεν πρέπει να τη δείτε (άλλωστε θα σας «αναγκάσουν» τα παιδιά σας μιας και πρόκειται για πασίγνωστη ταινία) και δε σημαίνει ότι είναι απαραίτητα κακή. Οπωσδήποτε είναι ασύγκριτα καλύτερη από τα ανεγκέφαλα «Bakugan» και «Gormiti» με τα οποία βομβαρδίζονται τα παιδιά σήμερα.
Απλά διαπιστώνω ότι η «μηχανή» του Χόλυγουντ προκειμένου να «πιάσει» και το ενήλικο κοινό (ή πιθανώς και τους εφήβους) στρέφεται στην δημιουργία παιδικών ταινιών οι οποίες έχουν αρχίσει να χάνουν την αθωότητά τους και αρχίζουν να γίνονται πιο βίαιες και πιο τρομακτικές, κάτι που σίγουρα θα πρέπει να κάνει τους γονείς να προσέξουν περισσότερο την επιλογή των ταινιών που βλέπουν τα παιδιά τους.