Αρχική Σχολή Γονέων 4 πράγματα που η ταινία "Inside Out" διδάσκει στους γονείς για τα συναισθήματα

4 πράγματα που η ταινία "Inside Out" διδάσκει στους γονείς για τα συναισθήματα

Στην ταινία «Τα μυαλά που κουβαλάς» (Inside Out), παρακολουθούμε με βάση το συναίσθημα, τους χαρακτήρες Χαρά, Λύπη, Θυμός, Αποστροφή (Αηδία) και Φόβος να αλληλεπιδρούν μεταξύ τους μέσα στο μυαλό της δεκάχρονης Riley και αυτό κάνει την ιδέα της «πολλαπλότητας του εαυτού» να φαίνεται σαν κάτι φυσιολογικό, σαν μέρος της κοινής λογικής.

Με λίγη σκέψη, τελικά όποιος δεν είναι σε θέση να συνδέεται με μια εσωτερική εμπειρία των συγκρούσεων μεταξύ των διαφορετικών φωνών και των παρορμήσεων όταν βρίσκεται αντιμέτωπος με μια περίπλοκη διαπροσωπική κατάσταση ή μια δύσκολη επιλογή, τι κάνει; Η ταινία παίρνει αυτή την ιδέα και την προχωράει, με τρόπους που γίνεται αστεία, συναρπαστική και συγκινητική!

Γράφει η Ειρήνη-Βιολέττα Κουτσομπού - Ψυχολόγος, MBPsS (BA, MA, DipCounsPsy, MSc)

  1. Μάθημα Πρώτο: Δεν είναι φυσιολογικό να είναι κανείς ευτυχισμένος όλη την ώρα. Είναι κουραστικό και λίγο απελπιστικό. Όπως το συναίσθημα της Χαράς είναι αξιολάτρευτο και θα ήθελα να είναι η καλύτερη φίλη μου, αυτή είναι που μανιωδώς προσπαθεί να αποσυνδέσει οποιοδήποτε στίγμα δυστυχίας. Η παρόρμηση να εξορίσει τη δυστυχία στον κινηματογράφο ή στην πραγματική ζωή δεν είναι βιώσιμη, είναι περιττή και μάλλον «ανθυγιεινή».
  2. Μάθημα Δεύτερο: Μη φοβάστε τη θλίψη. Είναι φυσιολογικό, ακόμα και εξυπηρετικό συναίσθημα. Δεκάδες βιβλία έχουν βγει κατά την τελευταία δεκαετία, τα οποία δίνουν προσοχή στη φυσιολογικότητα της θλίψης έναντι της παθογένειάς της. Η Θλίψη είναι ένα εσωτερικό «σημείωμα» που δεν θα πρέπει να είναι κρυμμένο, ακριβώς επειδή μάς λέει ότι κάτι σημαντικό έχει συμβεί. Η θλίψη θα έρθει και θα φύγει. Είναι προσωρινή.
  3. Μάθημα Τρίτο: Η Θλίψη είναι συνδετικός κρίκος. Συχνά η θλίψη μπορεί να μας συνδέει με τους άλλους και με τον εαυτό μας, μπορεί να οδηγήσει σε μεγαλύτερη ευτυχία. Χωρίς αυτή υπάρχουν αποσυνδέσεις μεταξύ των ανθρώπων αλλά και με τον εαυτό του. Όταν ο αγαπημένος αλλά πλέον λησμονημένος φανταστικός φίλος της Riley, Bing Bong, είναι αναστατωμένος για το ότι δεν έχει πλέον σημασία για τη ζωή της, είναι η Θλίψη που τον πηγαίνει παραπέρα να τον παρηγορήσει. Φοβούμενος ότι θα είναι μια καταστροφή, όπως και κάθε άλλη στιγμή όπου εμπλέκεται η Λύπη, η Χαρά προσπαθεί να παρέμβει πριν προκληθεί οποιαδήποτε μεγαλύτερη ζημιά. Αλλά τι συμβαίνει; Η Θλίψη κάθεται δίπλα στο Bing Bong: «Λυπάμαι που πήραν τον πύραυλο σας», του λέει ήσυχα «Αυτό πρέπει να ήταν δύσκολο». Όπως αποδεικνύεται, ο Bing Bong απλά χρειάζεται κατανόηση και γρήγορα αισθάνεται καλύτερα. Τελικά, η θλίψη βοηθά τους ανθρώπους να προχωρήσουν προς τα εμπρός.
  4. Μάθημα Τέταρτο: Τα συναισθήματα αυτά είναι συνήθως ανάμεικτα. Φανταστείτε μια συνομιλία στο μυαλό σας μεταξύ διαφορετικών συναισθημάτων, η εικόνα των συναισθημάτων της Riley, τον πίνακα ελέγχου του Αρχηγείου, θα αναδυθεί γρήγορα στο κεφάλι τους. Μιλώ για τα παιδιά που κάθε μέρα με τις αλλαγές στις σχέσεις τους, στη ζωή τους, μπορούν να «συνομιλούν» με τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους - τη συμμετοχή σε μια συνομιλία μεταξύ των διαφόρων τμημάτων του εγκεφάλου, έτσι ώστε κανένα τμήμα να μην κυριαρχεί και κάθε συναίσθημα να παίρνει και να συνεισφέρει.

Μερικές φορές τα συναισθήματα μπορούν ακόμα και να συνεργαστούν. Στο τέλος της ταινίας, η Χαρά έχει μάθει ότι η Θλίψη είναι ένα πολύτιμο μέλος της ομάδας και την καλεί πάνω στον πίνακα ελέγχου, ώστε οι δύο να μπορούν να λειτουργούν μαζί. Το αποτέλεσμα; Ένα νέο είδος υβριδικής μνήμης που είναι τόσο χαρούμενη όσο και λυπημένη. Η Riley κλαίει αλλά η σύνδεση με αυτό το συναίσθημα της φέρνει επίσης ένα χαμόγελο στο πρόσωπο - μετά από όλα, είναι αυτό που την φέρνει πίσω στους ανθρώπους που αγαπά.

Μαθαίνοντας από τη θλίψη

Κάθε φορά που βλέπουμε δάκρυα στα μάτια των παιδιών μας ο εσωτερικός πίνακας ελέγχου μας περνά μέσα από την ίδια διαδικασία. Θα έλεγα ότι αυτό είναι το μάθημα, να μην φοβόμαστε τη θλίψη των παιδιών μας, είναι αυτό που έχουμε να μάθει φυσικά, σχεδόν κάθε φορά που βλέπουμε τα δάκρυα στα μάτια τους, η ενδόμυχη σκέψη και η βαθιά επιθυμία αλλά επίσης και μια μαθημένη διαδικασία: «Δεν θέλω τα παιδιά μου να είναι θλιμμένα».

Αλλά τελικά ποιος είναι ο στόχος μου; Είναι πραγματικά να τα σώσει το μαγικό ραβδί και να τα κάνει όλα να πάνε μακριά; Ή μήπως μπορούν να βοηθηθούν περισσότερο με το να συνδεθούν με τη σημαντική εμπειρία που έχουν; Το θέμα είναι να ενσωματώσουν αυτά τα συναισθήματα, ώστε να μην προκληθεί κάποια εσωτερική ρήξη αργότερα. Αυτός είναι ο καλύτερος και σημαντικότερος ρόλος που έχουμε ως γονείς και το πιο υπέροχο που μπορούμε να κάνουμε. Δεν θα είναι εύκολο, αλλά πρέπει να θυμόμαστε ότι όταν τα παιδιά μας είναι λυπημένα, δεν είναι κάτι που είναι λάθος, αυτό είναι κάτι που είναι απλά πραγματικό.


Επικοινωνήστε μαζί μας:
Μύλων 75 104 41 Αθήνα
210 5121893

τηλεφωνήστε μας για οποιαδήποτε ερώτηση ή απορία

news@infokids.gr

για νέα, πληροφορίες, εκδηλώσεις ή Δελτία τύπου

info@infokids.gr

για ερωτήσεις και πληροφορίες σχετικά με το site μας

Το περιεχόμενο της ιστοθέσης είναι μόνο για ενημερωτικό σκοπό και δεν θα πρέπει να αντικαθιστά οποιαδήποτε ιατρική συμβουλή, διάγνωση ή και θεραπεία που χορηγείται από τον γιατρό σας ή από τον εξειδικευμένο επιστήμονα υγείας. Απαγορεύεται η αναπαραγωγή, μεταβίβαση, διανομή ή αποθήκευση μέρους ή του συνόλου του περιεχομένου σε οποιαδήποτε μορφή, χωρίς την προηγούμενη γραπτή συγκατάθεση του νομικού τμηματος του Infokids.