Αρχική Σχολή Γονέων 7 πράγματα που έμαθα στη συνάντηση γονέων

7 πράγματα που έμαθα στη συνάντηση γονέων

family-life-kids-parentsΠώς συμπεριφερόμαστε σε ένα παιδί που κλαίει, θέλει να γίνει το δικό του και δεν κάνει ότι του λέμε;

Πώς αντιμετωπίζουμε ένα παιδί που κάνει κάποια ζημιά επίτηδες;

Το παιδί μου δεν τρώει στον παιδικό. Είναι φυσιολογικό;

Σήμερα θα σας πω τι έμαθα χθες και θα προσπαθήσω να απαντήσω στα παραπάνω ερωτήματα. Η κυρία Ελένη, η ιδιοκτήτρια του παιδικού σταθμού, είναι ίσως από τους πιο δοτικούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει στη ζωή μου. Αν και δεν έχει δικά της παιδιά, κουβαλά τόσες παιδαγωγικές γνώσεις αλλά το κυριότερο κουβαλά πολύ αγάπη γι’ αυτό που κάνει.

Πριν ξεκινήσω να σας ιστορώ, πρέπει να εξομολογηθώ κάτι. Ο Αλέξανδρος είναι μόλις δύο και νιώθω χαμένη. Υπάρχουν φορές που δεν ξέρω πώς να του συμπεριφερθώ. Υπάρχουν φορές που τον αντιμετωπίζω λες και είναι ήδη μεγάλος. Το χειρότερο είναι ότι του έχω φωνάξει πάνω στα νεύρα μου και τον έχω βάλει τιμωρία. Είναι σίγουρο ότι η τελειότητα δεν μένει πια εδώ. Ποτέ δεν έμενε άλλωστε όσο κι αν την κυνηγούσα υποσυνείδητα σε πολλές πτυχές της ζωής μου. Ξέρω ότι δεν είμαι τέλεια και ότι προφανώς δεν θα μπορέσω να γίνω. Γνωρίζω ότι τα λάθη είναι μέσα στο πρόγραμμα. Όμως έχω μια μεγάλη θέληση κι επιθυμία, να γίνω καλή μαμά για τον Αλέξανδρο. Να γίνω ο άνθρωπος που θα εμπιστεύεται όταν μεγαλώσει, γιατί τώρα χτίζονται αυτές οι βάσεις. Να είμαι ο άνθρωπος στον οποίο θα μπορέσει να ακουμπήσει και να μιλήσει. Να χτίσω από τώρα γερές βάσεις και γέφυρες επικοινωνίας με το παιδί μου.

Δουλεύω. Γυρνάω κουρασμένη. Μαγειρεύω. Θέλω το χρόνο μου. Κάποιες φορές βαριέμαι και ο Αλέξανδρος δεν θέλει να κοιμηθεί για μεσημέρι. Κάποιες φορές απεγνωσμένα αναζητώ κάποιο εγχειρίδιο να μου πει τι πρέπει να κάνω σε κάθε στιγμή. Επειδή εγχειρίδια δεν υπάρχουν, πρέπει να φτάσω σ’ αυτό το σημείο αυτογνωσίας να παραδέχομαι τα λάθη μου και το κυριότερο να τα διορθώνω. Ο χρόνος είναι ακόμα με το μέρος μου.

Θα αναφερθώ περιληπτικά σε κάποια σημεία που ειπώθηκαν χθες κι αξίζει να τα επεξεργαστούμε.

1. Συμπεριφορά

Το παιδί μιμείται ότι βλέπει γύρω του. Δεν είναι δυνατό να μιμηθεί κάτι που δεν έχει δει ποτέ. Γι’ αυτό είναι και καθαρός καθρέφτης της οικογένειας στην οποία μεγαλώνει. Όταν φωνάζει ή χτυπιέται είναι επειδή δεν έχει αναπτύξει το λόγο του και προφανώς κάτι θέλει να μας πει ή θέλει να τραβήξει το ενδιαφέρον πάνω του. Εκεί πρέπει να κατέβουμε στο ύψος του, με ήρεμη φωνή να του μιλήσουμε, να διαπραγματευτούμε μαζί του και το κυριότερο να του δώσουμε εναλλακτικές. Ποτέ δεν λέμε τη λέξη τιμωρία, ποτέ δεν χτυπάμε, ποτέ δεν φωνάζουμε. Του εξηγούμε, του λέμε ότι πρέπει να σκεφτεί αυτό που έκανε, ότι δεν ήταν σωστό. Αν το παιδί συνεχίζει την ίδια συμπεριφορά μιλάμε με αυστηρότερο τόνο. Ποτέ δεν το προσβάλλουμε μπροστά σε τρίτους. Ότι θέλουμε να του πούμε το λέμε κατ’ ιδίαν. Σεβόμαστε το παιδί μας. Του βάζουμε όρια. Περιμένει από εμάς να του θέσουμε όρια. Όρια στα οποία πρέπει να μένουμε πιστοί. Πχ. δεν θέλει να κοιμηθεί το μεσημέρι και αντιστέκεται. Του λέμε τώρα είναι η ώρα να χαλαρώσει με πιο αυστηρό τόνο. Του λέμε να ξαπλώσει στο κρεββάτι σου γιατί πρέπει να ξεκουραστεί. Οι περίεργες λέξεις όπως το “χαλαρώνω” τραβάνε την προσοχή των παιδιών.

2. Ανεξαρτησία

Οι σημερινοί γονείς βιαζόμαστε (είναι αλήθεια). Βιαζόμαστε το παιδί μας να μεγαλώσει. Δεν του δίνουμε τον απαραίτητο χρόνο που χρειάζεται για να κατακτήσει τη γνώση ώστε να γίνει ανεξάρτητο. Χαρακτηριστικά η κυρία Ελένη μας είπε χθες “Μην περιμένετε ότι θα πείτε στο παιδί σας ένα πράγμα, και θα το εφαρμόσει αμέσως. Εμείς κουβεντιάζουμε στα παιδάκια ενός έτους, τα ίδια λέμε με περισσότερες λεπτομέρειες στα δύο, στα τρία και πάει λέγοντας.” Με άλλα λόγια μπορεί να μαλλιάσει η γλώσσα μας να τους λέμε το σωστό από το λάθος, όμως χρειάζονται το χρόνο τους να το εμπεδώσουν και να το κατακτήσουν. Στη μικρή ηλικία των δύο ετών που είναι ο Αλέξανδρος, πρέπει να επικεντρωθούμε όχι στις γνώσεις όπως πχ. “Το παιδί μου ξέρει όλα τα χρώματα, να μετράει μέχρι το δέκα, και προσφάτως άρχισε να λύνει εξισώσεις” αλλά στο πώς θα το βοηθήσουμε να γίνει ανεξάρτητο. Με άλλα λόγια, ξεκινώντας από τα απλά πχ. να επιλέγει τι θα φορέσει, να το παρακινούμε να παίρνει αποφάσεις. Να του δίνουμε την επιλογή δύο ρούχων κι αυτό να διαλέγει τι θέλει να φορέσει σήμερα. Να μην τα κάνει όλα η μαμά. Να το αφήνουμε να τρώει μόνο του. Να το ακούμε.

3. Τεστ γνώσεων

Στις μικρές ηλικίες δεν ωφελεί να ρωτάμε το παιδί μας, τι και πώς πχ. κόκκινο, κίτρινο, μπλε, τι χρώμα είναι αυτό; Πρέπει να εστιάζουμε στο να τους μιλάμε, και να τους κουβεντιάζουμε. Για παράδειγμα: “Τι ωραίο που είναι το κόκκινο μπλουζάκι που έβαλες σήμερα! Δες τι όμορφος και λαμπερός είναι ο γαλάζιος ουρανός”. Να μιλάμε, να επικοινωνούμε. Τα παιδιά είναι σαν σφουγγάρια, όποτε θελήσουν θα μας τα πουν όλα, και μάλιστα σε ανύποπτο χρόνο.

o-PARENTS-AND-KIDS-facebook

4. Δραστηριότητες

Πέρα του παιδικού σταθμού, υπάρχουν γονείς που από πολύ μικρή ηλικία (πριν τα έξι) θέλουν να στείλουν τα παιδιά τους και σε άλλες δραστηριότητες. Σύμφωνα με την κυρία Ελένη, το παιδί λείπει τόσες ώρες από το σπίτι του και θέλει να περάσει χρόνο με τους γονείς του. Αυτό το βρίσκω λογικό και συμφωνώ. Κολυμβητήρια, χοροί, καράτε εννοείται ότι μπορούν να περιμένουν. Το κολυμβητήριο δέχεται παιδάκια από τη στιγμή που βγάλουν τις πάνες. Νομίζω μετά τα τρία. Καλύτερο είναι οι γονείς να πάρουν το παιδί τους στην παραλία, να παίξουν μαζί του στη άμμο, να ανακαλύψουν μαζί του πόσο γυαλιστερές μπορεί να είναι τ βότσαλα και πόσο βαθιά μπορεί κανείς να σκάψει την άμμο.

5. Ποιοτικός χρόνος

Παραπονιέμαι συχνά ότι δεν έχω χρόνο, ότι ο χρόνος δεν μου φτάνει, ότι δεν αφιερώνω όσο χρόνο πρέπει στο παιδί μου. Σημασία λοιπόν δεν έχει η ποσότητα αλλά η ποιότητα. Να κάτσεις να επικοινωνήσεις με το παιδί σου, να το πας μια βόλτα, να το ακούσεις. Μπορεί να είναι μισή ώρα, είκοσι λεπτά αλλά να είσαι εκεί (χρησιμοποιώ το β πρόσωπο, αλλά στην ουσία γράφω για να τα θυμάμαι εγώ η ίδια).

6. Ρούχα γι’ αυτή την εποχή

Δεν ξέρω ποιες θυμούνται μια παλιά διαφήμιση, που έλεγε “Μην ντύνετε το παιδί σας σαν κρεμμύδι”. Τώρα που άρχισαν οι πρώτες βροχές είχα την τάση να ντύνω λίγο πιο χοντρά τον Αλέξανδρο με αποτέλεσμα να ιδρώνει. Η εποχή είναι ακόμα για ελαφρά φούτερ με ίσως κάποιο πιο λεπτό μπλουζάκι από μέσα έτσι ώστε όταν ζεσταθούν να το βγάλουν. Το θέμα είναι να μην τα έχουμε ντύσει σαν κρεμμύδια και να ιδρώνουν στο σχολικό. Από τη στιγμή που ιδρώσουν το έχουμε χάσει το παιχνίδι.

7. Φαγητό

Καλόφαγα και κακόφαγα παιδιά. Μην περιμένετε ένα παιδί που δεν έχει φάει ποτέ φακές σπίτι του να μάθει να τις τρώει κατευθείαν στο παιδικό σταθμό. Θέλει το χρόνο του και εμείς οι γονείς δεν πρέπει να είμαστε ανυπόμονοι. Να δώσουμε χρόνο τόσο στο παιδί όσο και στις παιδαγωγούς ώστε να το καταφέρουν να συνηθίσει τις νέες γεύσεις και το πρόγραμμα. Επίσης το παιδί μπορεί να έχει φάει καλά στον παιδικό αλλά μόλις γυρίσει σπίτι να πεινάει. Αυτό συμβαίνει διότι μέχρι να επιστρέψει σπίτι μπορεί να έχουν περάσει και δύομισι ώρες από το γεύμα και τι το πιο φυσιολογικό…θέλει να κάτσει μαζί μας στο τραπέζι. Εκείνη τη στιγμή, που λείπει από τόσα σύγχρονα σπίτια, όλη η οικογένεια μαζεμένη να κάθεται στο τραπέζι, ας συζητήσουμε θέματα με επίκεντρο το παιδί μας, κι όχι εμάς. Το παιδί αποζητά την προσοχή μας.

Γενικά, ειπώθηκαν τόσα πολλά, τόσες απορίες. Προσωπικά μου έκανε τόσο καλό αυτή η συνάντηση. Κατάλαβα ότι κι άλλοι γονείς αντιμετωπίζουν τα ίδια με εμένα, άλλοι έχουν ξεπεράσει αυτή τη φάση κι ήταν έτοιμοι να βοηθήσουν. Γενικά αισθάνθηκα μια αλληλεγγύη, μια ανακούφιση. Έφυγα χαρούμενη και με την ελπίδα να καταφέρω να αφομοιώσω και να εφαρμόσω όλα αυτά, που σαν θεωρία τα ξέρουμε πάνω κάτω άλλοι περισσότερο άλλοι λιγότερο. Το πώς τα εφαρμόζουμε στην πράξη έχει σημασία.

Τέλος θα σταθώ στο θέμα της επικοινωνίας. Πόσες φορές έχω γράψει τις λέξεις κουβέντα, συζήτηση, μιλώ, επικοινωνώ σ’ αυτό το κείμενο; Πάρα πολλές. Εκεί βρίσκεται η ουσία αυτής της ανάρτησης. Να μιλάμε, να μιλάμε στο παιδί μας. Μιλώ πραγματικά σημαίνει νοιάζομαι, προσπαθώ, αγκαλιάζω, αγαπώ.

Mom-reading-with-child

Κλείνω με ένα κείμενο που μας μοίρασαν σε φωτοτυπία. Αξίζει να το διαβάσετε. Έχω δώσει έμφαση σε κάποια λόγια που με άγγιξαν πραγματικά.

Όλα όσα χρειάζεται να ξέρω τα έμαθα στον παιδικό σταθμό

Όλα όσα χρειάζεται πραγματικά να ξέρω για το πώς να ζω και τι να κάνω και πώς να είμαι τα έμαθα στον παιδικό σταθμό. Η σοφία δεν κρυβόταν στην κορυφή της πυραμίδας της μάθησης, αλλά στο σκάμμα του παιδικού σταθμού.

Αυτά είναι όσα έμαθα:

Να μοιράζομαι τα πάντα.
Να παίζω τίμια.
Να μη χτυπάω τους άλλους.
Ό,τι παίρνω να το ξαναβάζω στη θέση του.
Ό,τι ανακατεύω να το τακτοποιώ μόνος μου.
Να μην παίρνω πράγματα που δεν είναι δικά μου.
Να ζητάω συγγνώμη αν πληγώσω κάποιον.
Να πλένω τα χέρια μου πριν φάω.
Να τραβάω το καζανάκι.
Ότι τα ζεστά μπισκότα και το κρύο γάλα κάνουν καλό.
Να ζω μια ισορροπημένη ζωή – Λίγη μάθηση και λίγη σκέψη – λίγο σχέδιο και λίγη ζωγραφική και τραγούδι και χορός και παιχνίδι και δουλειά κάθε μέρα λίγο απ’ όλα.
Να παίρνω έναν υπνάκο κάθε απόγευμα.
Όταν είμαι έξω να προσέχω στο δρόμο, να κρατάω χέρια με τους άλλους και μένουμε μαζί.
Να αντιλαμβάνομαι το θαύμα. Να θυμάμαι το μικρό φυτό στο πλαστικό ποτήρι: οι ρίζες πάνε προς τα κάτω και το φυτό προς τα πάνω και κανείς δεν ξέρει πραγματικά το γιατί, αλλά όλοι έτσι είμαστε.
Τα χρυσόψαρα και τα χάμστερ και τα άσπρα ποντίκια και ακόμη και το μικρό φυτό στο πλαστικό ποτήρι – όλα πεθαίνουν. Το ίδιο κι εμείς.
Και να θυμάμαι τα πρώτα μου βιβλία και την πρώτη λέξη που έμαθα – τη σημαντικότερη απ’ όλες – ΚΟΙΤΑ.

Όλα όσα χρειαζόμαστε βρίσκονται κάπου εκεί ανάμεσα. Ο χρυσός κανόνας και η αγάπη και η βασικοί κανόνες υγιεινής. Η οικολογία και η πολιτική και η ισότητα και η υγιής διαβίωση. Αν πάρουμε οποιονδήποτε από αυτούς τους κανόνες και τον προσαρμόσουμε σε όρους ενηλίκων και το εφαρμόσουμε στην οικογένεια ή το χώρο εργασίας ή τη διακυβέρνηση ή τον κόσμο όλο, θα παραμείνει αληθινός, ξεκάθαρος και σταθερός.

Σκεφτείτε σε πόσο καλύτερο κόσμο θα ζούσαμε αν όλοι – όλος ο κόσμος- παίρναμε κουλουράκια με γάλα στις 3 το απόγευμα και μετά ξαπλώναμε με τις κουβερτούλες μας για έναν υπνάκο. Ή αν όλες οι κυβερνήσεις ακολουθούσαν τη πολιτική αυτά που βρίσκουν να τα αφήνουν πάλι στη θέση τους και να τακτοποιούν τα προβλήματα που δημιουργούν.

Και ισχύει ακόμα, ασχέτως ηλικίας, ότι όταν βγαίνουμε έξω στον κόσμο είναι καλύτερο να κρατιόμαστε από τα χέρια και να μένουμε μαζί.

Πηγή: http://poseginamana.gr

15 πράγματα που κάνουμε λάθος με την ανατροφή των παιδιών

Γονείς, έτσι θα μεγαλώσετε ευτυχισμένα παιδιά

Μπράβο, σε αγαπώ τόσο πολύ, είσαι ένα καλό παιδί- Η ψυχολογία του καλού παιδιού

Η διαπαιδαγώγηση του παιδιού είναι το Α και το Ω των υποχρεώσεων των γονιών – Ο Όσιος Πορφύριος και τα πολύτιμα διδάγματά του


Επικοινωνήστε μαζί μας:
Μύλων 75 104 41 Αθήνα
210 5121893

τηλεφωνήστε μας για οποιαδήποτε ερώτηση ή απορία

news@infokids.gr

για νέα, πληροφορίες, εκδηλώσεις ή Δελτία τύπου

info@infokids.gr

για ερωτήσεις και πληροφορίες σχετικά με το site μας

Το περιεχόμενο της ιστοθέσης είναι μόνο για ενημερωτικό σκοπό και δεν θα πρέπει να αντικαθιστά οποιαδήποτε ιατρική συμβουλή, διάγνωση ή και θεραπεία που χορηγείται από τον γιατρό σας ή από τον εξειδικευμένο επιστήμονα υγείας. Απαγορεύεται η αναπαραγωγή, μεταβίβαση, διανομή ή αποθήκευση μέρους ή του συνόλου του περιεχομένου σε οποιαδήποτε μορφή, χωρίς την προηγούμενη γραπτή συγκατάθεση του νομικού τμηματος του Infokids.