Αρχική Το Ημερολόγιο μιας μαμάς από τη Ναταλία Δραγούμη Αθλοπαιδιές

Αθλοπαιδιές

10264440_285547558272740_599299435772282776_nΣήμερα είναι Κυριακή. Το πολυπόθητο Σαββατοκύριακο είναι δύο μέρες που όλοι οι γονείς περιμένουμε για να ξεκουραστούμε. Να μην χτυπάει το ξυπνητήρι στις 7:15, το οποίο προσωπικό εμένα μου δημιουργεί το ίδιο δυσάρεστο συναίσθημα με εκείνο που είχα όταν πήγαινα σχολείο. Αυτή η "ξεκούραση" λοιπόν, που περιμένω για αυτές τις δύο μέρες, είναι ουτοπία! Αρχίζουν τα δρομολόγια για τις εξωσχολικές δραστηριότητες των παιδιών. Ειδικά όταν έχεις αγόρι και κορίτσι, που σπάνια κάνουν το ίδιο σπορ, γίνεσαι κανονικός σοφέρ. Το ξυπνητήρι είναι και πάλι ο πρωταγωνιστής του πρωινού και φυσικά βρίσκεσαι πάλι στη δυσάρεστη θέση να διακόψεις αυτό που βιώνουν τα βλαστάρια σου και που κάνει τα προσωπάκια τους να μοιάζουν με αγγελάκια: τον ύπνο! Επίσης, δεν μπορείς να προγραμματίσεις κάτι με φίλους ή να ανταποκριθείς σε ένα οικογενειακό κάλεσμα γιατί πάντα "ο μικρός έχει αγώνα μπάσκετ" ή "η μικρή έχει παράσταση μπαλέτου ή δίνουν ζώνη στο καράτε" κλπ.

Η ταλαιπωρία αυτή, όμως, από τη στιγμή που έχεις αποφασίσει να είσαι ταγμένος γονιός νομίζω αξίζει και λέω "ταγμένος" γιατί δεν θέλω να αναφερθώ σε αυτά που θα ήθελες να κάνεις για τον εαυτό σου και που εδώ και χρόνια ούτε καν τα ονειρεύεσαι. Αξίζει, λοιπόν, να μάθουν τα παιδιά τον αθλητισμό από μικρά. Πράγμα που παλαιότερα δεν γινόταν τόσο εάν το παιδί δεν είχε κλίση σε κάτι. Δεν υπήρχαν σε κάθε γειτονιά αθλητικά κέντρα και σχολές χορού κλπ, αλλά φυσικά τα παιδιά έβγαιναν στον κήπο ή στη γειτονιά και έπαιζαν τρέχοντας ή κάνοντας ποδήλατο, πράγμα που πια δεν γίνεται λόγω των υπολογιστών.

Εγώ θυμάμαι ξεκίνησα 6 χρονών την ενόργανη γιατί τυχαία έμαθε η αδερφή μου ότι ξεκινάει προπόνηση ο ΖΑΟΝ Κηφισιάς για μικρά κοριτσάκια και με ρώτησε αν θέλω και είπα ναι. Δεν ψάχτηκαν ποτέ οι γονείς μου για να κάνω αθλητισμό. Ήταν μια δική μου απόφαση και υποχρέωση, στην οποία τυχαία έδειξα συνέπεια γιατί μικρή ήμουν αγοροκόριτσο και είχα εκ γενετής καλό μυικό σύστημα και νεύρα στο σώμα μου. Τι γίνεται, όμως, όταν το παιδί μας δεν είναι έτσι και πρέπει να του εκμαιεύσουμε τον αθλητικό του χαρακτήρα; Και όχι φυσικά για να γίνει αθλητής, αλλά γιατί η άσκηση είναι το μυστικό της μακροζωίας. Στην Αμερική, έχω διαβάσει, οι γιατροί συνταγογραφούν την άσκηση ως θεραπεία και πρόληψη για διάφορες ασθένειες και μάλιστα, περνάει και στις ασφάλειες των ασθενών. Η μαστολόγος μου, μού έχει πει ότι οι ουσίες που εκκρίνει ο οργανισμός κατά τη διάρκεια της άσκησης έχουν αντικαρκινικές ιδιότητες και πολλά άλλα που όλοι μας λίγο πολύ γνωρίζουμε.

Πόσο, όμως, πρέπει να σπρώξουμε το παιδί μας σε μία αθλητική δραστηριότητα; Ποιο είναι το όριο του "προσανατολίζω" ή "ωθώ" μέχρι το "πιέζω"; Πού σταματάει η χαρά και αρχίζει η υποχρέωση; Πρέπει να συνεχίσω τη δραστηριότητα ακόμα κι όταν το παιδί αρχίζει να βαριέται; Φυσικά και δεν πρέπει να πιέζουμε το παιδί για τίποτα, αλλά κάπου τίθεται το θέμα της ευθύνης και της δέσμευσης για τα παιδιά γιατί όπως ξέρουμε η άθληση δεν είναι μόνο κάποιες ώρες διασκέδασης, αλλά είναι στάση και φιλοσοφία ζωής.

Όταν τα παιδιά μου ήταν 4-5 χρονών είχα το άγχος -ειδικά για το κορίτσι- γιατί τα αγόρια πιστεύω, λόγω της φύσης τους μπαίνουν εύκολα στο αθλητικό πνεύμα, να βρω την κατάλληλη αθλητική δραστηριότητα. Αυτή με την οποία θα παθιαστούν και θα ασχολούνται αυτόματα σε όλη τους τη ζωή, όπως συνέβη σε εμένα. Δεν ήταν καθόλου εύκολο. Η Κ μου ζήτησε μπαλέτο. Άλλαξα τα προγράμματά μου, έψαξα καλή σχολή, βρήκα τρόπο να πηγαίνει και στο μήνα επάνω σταμάτησε να θέλει να πάει. Αναρωτιόμουν κατά πόσο αυτή η άρνηση ήταν καπρίτσιο ή πραγματικότητα. Την αφουγκράστηκα και το εγκαταλείψαμε. Αργότερα, μου ζήτησε τένις. Έκανε για 2-3 μήνες και μετά πάλι δεν ήθελε να πάει. Τότε της μίλησα για τη δέσμευση και την ευθύνη απέναντι στον εαυτό της και την επιλογή της. Ήταν μια καλή αφορμή να αγγίξουμε αυτό το θέμα, οπότε συμφωνήσαμε να συνεχίσει ώσπου να συμπληρωθεί το διάστημα που είχαμε πληρώσει. Αυτό επαναλήφθηκε κάποιες φορές, δοκίμασε διάφορα αθλήματα και τώρα που είναι 12 κάνει αυτά που της αρέσουν. Χρειάστηκε, βέβαια, η επιμονή η δική μου και του πατέρα της, η αυτοκριτική και των δύο για το πόσο πρέπει να πιέσουμε το παιδί και πολλές ώρες συζήτησης μαζί του, εξηγώντας του πόσο σημαντική είναι η άθληση στη ζωή μας.

Πάντως, ακόμα και τώρα που έχει μπει το νερό στο αυλάκι, τα Σαββατοκύριακα νιώθω πολύ σκληρή όταν ξυπνάω την Κ και εκείνη μου λέει ότι δεν θέλει να πάει στην προπόνηση γιατί νυστάζει. Ακόμα αναρωτιέμαι: να την αφήσω να κοιμηθεί ή να την πιέσω; Σήμερα, πάντως, έκανα το δεύτερο και ήταν τόσο χαρούμενη και γεμάτη ενέργεια κατά τη διάρκεια της προπόνησης και όλη την υπόλοιπη ημέρα, που νιώθω κι εγώ καλά με τον εαυτό μου!


Επικοινωνήστε μαζί μας:
Μύλων 75 104 41 Αθήνα
210 5121893

τηλεφωνήστε μας για οποιαδήποτε ερώτηση ή απορία

news@infokids.gr

για νέα, πληροφορίες, εκδηλώσεις ή Δελτία τύπου

info@infokids.gr

για ερωτήσεις και πληροφορίες σχετικά με το site μας

Το περιεχόμενο της ιστοθέσης είναι μόνο για ενημερωτικό σκοπό και δεν θα πρέπει να αντικαθιστά οποιαδήποτε ιατρική συμβουλή, διάγνωση ή και θεραπεία που χορηγείται από τον γιατρό σας ή από τον εξειδικευμένο επιστήμονα υγείας. Απαγορεύεται η αναπαραγωγή, μεταβίβαση, διανομή ή αποθήκευση μέρους ή του συνόλου του περιεχομένου σε οποιαδήποτε μορφή, χωρίς την προηγούμενη γραπτή συγκατάθεση του νομικού τμηματος του Infokids.