5 δραστηριότητες για να «ζωντανέψετε» τις χριστουγεννιάτικες ευχές των παιδιών

Πλησιάζουν Χριστούγεννα. Κάθε χρόνο αυτές τις μέρες, μικροί και μεγάλοι ανταλλάσσουν ευχές, επιθυμίες, προσδοκούν να πάρουν τα αγαπημένα τους δώρα οι μικρότεροι, αναμένουν καλύτερες προοπτικές με την έλευση της νέας χρονιάς οι μεγαλύτεροι…”Θέλω…”, “Θα ήθελα…”, “Μακάρι να…” ακούγονται από όλα τα στόματα!

Τις περισσότερες φορές οι επιθυμίες των παιδιών σχετίζονται με υλικά αγαθά, ωστόσο γνωρίζουμε καλά πως πέρα και πάνω από όσα λένε ή δείχνουν εξωτερικά, τα παιδιά θέλουν να αισθάνονται ασφάλεια, αγάπη και αποδοχή στην οικογένεια ή το περιβάλλον τους.

Τ’ αστέρι ψάχνω να βρω το φωτεινό

Με αφορμή λοιπόν αυτές τις γιορτινές μέρες, ας ενθαρρύνουμε τα παιδιά μας να μοιραστούν μαζί μας τι είναι αυτό που θα τα κάνει χαρούμενα κι ευτυχισμένα, εκτός από την απόκτηση του αγαπημένου τους παιχνιδιού. Μπορεί να είναι μια δραστηριότητα με όλη την οικογένεια ή ένα ταξίδι στη γιαγιά που ζει μακριά.

“Κι αν αυτό που ζητά δε γίνεται;”. Βέβαια, το ότι δε θα εκπληρωθούν ενδεχομένως όλες οι ευχές του παιδιού δεν θα πρέπει να μας ανησυχεί ή να αποτελέσει ανασταλτικό παράγοντα προκειμένου να τις εκφράσει ποικιλοτρόπως. Εξάλλου, είναι ευκαιρία με αυτό τον τρόπο να κατανοήσει πως δεν γίνονται πάντα όσα θέλουμε, αυτό όμως δεν μας εμποδίζει να εκφράζουμε τις επιθυμίες μας, να περνάμε καλά και να τις κρατάμε μέσα μας για να πραγματοποιηθούν κάποια άλλη στιγμή.

Πώς, λοιπόν, θα μπορούσαμε να βοηθήσουμε τα παιδιά ώστε να βιώσουν και να συμμετέχουν με τον δικό τους τρόπο στην εκπλήρωση των ευχών και επιθυμιών τους;

5 δημιουργικές δραστηριότητες για να «ζωντανέψετε» τις ευχές των παιδιών τα φετινά Χριστούγεννα

Ακολουθούν 4+1 ιδέες για ευχές…βιωματικές!

1. Να χρησιμοποιήσει εικαστικά μέσα ώστε να εικονοποιήσει την ευχή του: μπογιές κάθε είδους, εικόνες από περιοδικά, υλικά της φύσης, πλαστελίνη και άλλα μπορούν να αποτελέσουν τον καμβά για τη δημιουργία του!

2. Να γράψει πάνω σε αστεράκια ή αγγελάκια, για παράδειγμα, όσες περισσότερες λέξεις μπορεί να σκεφτεί σχετικά με την ευχή του και να τις στολίσει στο δέντρο ή στο δωμάτιό του. “Πώς νιώθω με αυτή την ευχή;”, “Με ποιες λέξεις θα την περιγράψω;”, “Ποιοι μπορούν να τη μοιραστούν μαζί μου;” και άλλες ερωτήσεις θα τον βοηθήσουν να σκεφτεί πολλές λέξεις!

3. Να φτιάξει μια ιστορία ή ένα παραμύθι με αυτή την ευχή την οποία μπορεί να τη διανθίσει με ανάλογες εικόνες, ζωγραφιές ή αυτοκόλλητα. Πρωταγωνιστής της ιστορίας μπορεί να είναι το ίδιο το παιδί!

4. Να δραματοποιήσει την παραπάνω ιστορία παίζοντας ένα θεατρικό σκετσάκι! Φυσικά, η συμμετοχή και άλλων μελών της οικογένειας ή φίλων είναι κάτι παραπάνω από επιθυμητή.

5. Να γράψει στιχάκια που μιλάνε για την ευχή του και να συνθέσει μια δικιά του μελωδία ή να τα τραγουδήσει με έναν γνωστό κι αγαπημένο του μουσικό σκοπό. Επιπρόσθετα, μπορεί να συνοδέψει το τραγουδάκι του με ένα μουσικό όργανο ή απλά με ένα τύμπανο ή ντέφι!

 

Φαιδώρα Ρίζου

Ειδική Παιδαγωγός

 

Διαβάστε επίσης:

Μεταφέρετε το κλίμα των Χριστουγέννων στο υπνοδωμάτιο σας!

Στο e-shop του “Χαμόγελου του Παιδιού” πραγματοποιούμε τις ωραιότερες χριστουγεννιάτικες αγορές!

Γιάννης Καλλιάνος: Η συγκινητική ανάρτηση για τα πρώτα Χριστούγεννα με το μωρό (εικόνες)

Το Πάρκο του Πινόκιο σας περιμένει για τις πιο τέλειες χριστουγεννιάτικες βόλτες (εικόνες)

Φτιάχνουμε αφράτη κοτόπιτα με τη βοήθεια του chef Κυριάκου Μελά

Η κοτόπιτα στην καλύτερη εκδοχή της: τυρένια, κρεμώδης, αρωματική! Ο σεφ Κυριάκος Μελάς μοιράζεται μαζί μας μια πεντανόστιμη συνταγή που το μόνο σίγουρο είναι ότι θα ξετρελάνει τους πάντες!

Tips:

• Για λιγότερα λιπαρά μπορείτε να χρησιμοποιήσετε όποιο άλλο φύλλο θέλετε, αντί της σφολιάτας.

• Χρησιμοποιήστε τη γέμιση σε τάρτες ή ακόμη μπορείτε να κάνετε την πίτα χωρίς φύλλο προσθέτοντας 2-3 αυγά.

• Για περισσότερη γεύση προσθέστε μια κουταλιά του γλυκού καπνιστή πάπρικα ή κάποιο αλλαντικό.

Υλικά:

• 1 στήθος κοτόπουλο, βρασμένο και κομμένο σε μικρά κομμάτια
• 3 κρεμμύδια σε λεπτές φέτες
• 1 πιπεριά κόκκινη, ψιλοκομμένη
• 250 ml γάλα
• 3 κουταλιές της σούπας αλεύρι
• 1 κούπα τυριά
• 5 κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο
• 1 κουτάλια της σούπας κόλιανδρο
• 1 φύλλο σφολιάτας
• Αυγό για την επάλειψη
• Σουσάμι

Εκτέλεση:

Σοτάρετε σε ένα τηγάνι το κρεμμύδι και την πιπεριά με το ελαιόλαδο έως ότου μαλακώσουν. Προσθέστε το αλεύρι, ανακατέψτε καλά μέχρι να ψηθεί και στη συνέχεια ρίξτε το γάλα. Αναμίξτε καλά και ρίξτε τα τυριά και τον κόλιανδρο. Τέλος, προσθέστε το κοτόπουλο και αλατοπιπερώστε. Η γέμισή σας είναι έτοιμη!

Κόψτε κάθε φύλλο σφολιάτας σε τέσσερα κομμάτια και τοποθετήστε λίγη από τη γέμιση σε αυτά. Διπλώστε στη μέση και ενώστε τις άκρες. Αλείψτε με αυγό (το οποίο θα έχετε αραιώσει με λίγο νερό και λίγες σταγόνες λεμονιού) και πασπαλίστε με σουσάμι.

Ψήστε στους 180ºC για 20-25 λεπτά.

Καλή σας απόλαυση!

 

Διαβάστε επίσης:

Τηγανητές πατάτες: Η εναλλακτική συνταγή που πρέπει να δοκιμάσετε!

Πανετόνε: Το Ιταλικό χριστουγεννιάτικο κέικ

Γλυκό ψωμί με πραλίνα σοκολάτας

7 λαχταριστές συνταγές για τις κρέμες του μωρού που θα… ζηλέψει και η μαμά!

Χριστούγεννα μετά το διαζύγιο: Πώς θα βοηθήσετε το παιδί να διαχειριστεί τη νέα κατάσταση

Φέτος είναι τα πρώτα Χριστούγεννα με τον ένα γονέα; Οι γονείς χώρισαν και οι συνθήκες διαφοροποιούνται; Πόσο εύκολο είναι να προσαρμοστεί ένα παιδί σε μια τέτοια αλλαγή;

Σίγουρα ένας χωρισμός δεν είναι από τα καλύτερα γεγονότα που θα μπορούσαν να συμβούν στους ανθρώπους, ωστόσο αποτελεί μια πραγματικότητα, η οποία είναι αναπόφευκτη εάν η ώριμη σκέψη δύο ανθρώπων κατέληξε σε αυτή τη λύση.

Η προσαρμογή των παιδιών διαφέρει ανάλογα με την προσωπικότητά τους, αλλά και με τις σχέσεις που έχουν οι γονείς μεταξύ τους. Όταν δε, πλησιάζουν και οι γιορτινές μέρες όπου πια “δεν κάνουμε Χριστούγεννα όλοι μαζί” και κάποιες μέρες μοιράζονται με τη μαμά και κάποιες άλλες με τον μπαμπά, εκεί τα πράγματα δυσκολεύουν.

Τα πρώτα Χριστούγεννα του παιδιού μετά το διαζύγιο των γονιών

Καλό είναι να μοιράσετε τις μέρες με όμορφο και δίκαιο τρόπο και να το ανακοινώσετε μαζί στα παιδιά (για παράδειγμα: “Επειδή πια η μαμά κι ο μπαμπάς δε μένουν στο ίδιο σπίτι, κι επειδή σας αγαπούν και οι δύο πάρα πολύ και σας θέλουν στις γιορτές, αποφασίσαμε ότι θα ήταν καλύτερα να περάσετε τα Χριστούγεννα με τον μπαμπά και την Πρωτοχρονιά με τη μαμά, τι λέτε;”).

Συζητήστε μαζί τους για την απόφασή σας, και δείξτε τους ότι τα αγαπάτε πολύ και ότι πήρατε αυτή την απόφαση για τις γιορτινές ημέρες με σκοπό τη δική τους ευχαρίστηση: “Πιστέψαμε ότι θα είναι καλύτερα να πάτε μαζί με τον μπαμπά στο χωριό τα Χριστούγεννα, ώστε να δείτε τους φίλους σας και τους παππούδες σας”.

Σταθερότητα και όρια στη νέα πραγματικότητα

Προσπαθήστε να πάρετε μια απόφαση με βάση το καλό των παιδιών σας, εάν είναι δύσκολη η μεταξύ σας επικοινωνία, βάζοντας στην άκρη τους εγωισμούς για το “ποιος θα πάρει τα παιδιά”. Είναι σημαντικό τα παιδιά να νιώσουν ασφάλεια και αγάπη, διότι και γι’ αυτά είναι εξίσου δύσκολο να “αφήσουν μόνο” τον έναν από τους δύο γονείς. Κάντε το λοιπόν πιο εύκολο για εκείνα και σε καμιά περίπτωση μην τους θέσετε το δίλημμα “με ποιον θες να περάσεις τις διακοπές;”.

Επιπλέον, καλό είναι να μην χωρίσετε τα αδέρφια (π.χ. ο γιος με τον μπαμπά και η κόρη με τη μαμά).

Φροντίστε ώστε τα παιδιά σας να περάσουν όμορφα, μην ξεχνάτε να τους λέτε πόσο τα αγαπάτε και να κάνετε όχι μόνο δημιουργικά πράγματα μαζί, αλλά και να περνάτε απλά χρόνο με καθημερινές δραστηριότητες.

 

Φάνια Βιλλιώτη

Ψυχολόγος – Εκπαιδεύτρια Σχολών Γονέων

Συμβουλευτική γονέων – Μαθησιακές Δυσκολίες

 

Διαβάστε επίσης:

Στο “κόκκινο” η αγωνία για την 23χρονη έγκυο και μητέρα 3 παιδιών που εξαφανίστηκε μυστηριωδώς

Συρίγος: “Κλειστά μόλις 45 τμήματα σε 80.000 τάξεις” – Χαμηλό το ποσοστό νόσησης στους φοιτητές

Πάτρα: “‘Εσβησε” ο 31χρονος Βασίλης από κορωνοϊό – “Είσαι το πρότυπο του γιου μας” συγκινεί η σύζυγός του

Χριστουγεννιάτικα Cupcakes

“Ο έφηβος γιος μου αφήνει το διάβασμα για την τελευταία στιγμή και του φαίνεται βουνό…”

H αναβλητικότητα στο διάβασμα μπορεί να συνοδεύει την έλλειψη συγκέντρωσης, αλλά πολλές φορές αποτελεί μεμονωμένο πρόβλημα γιατί, όταν το παιδί αποφασίζει να διαβάσει, «στρώνεται κανονικά» και διαβάζει πολύ συγκεντρωμένα.

Ωστόσο, η διαδικασία της μελέτης κάποιων ή και όλων των μαθημάτων για πολλούς μαθητές δεν είναι κάτι ευχάριστο, αναφέρει η Ψυχολόγος – Παιδοψυχολόγος και Συγγραφέας, Αλεξάνδρα Καππάτου.

Tο πρόβλημα είναι ότι αναβάλλει το διάβασμα μέχρις ότου «φτάσει ο κόμπος στο χτένι», και τότε αντιμετωπίζει τη μελέτη σαν «βουνό» που το εξαντλεί, λένε χαρακτηριστικά οι γονείς.

Παρά τις διαρκείς υποδείξεις, ο έφηβος δείχνει ότι δεν είναι σε θέση να διαχειριστεί σωστά τον χρόνο του διαβάσματος, αφού επιμένει να το αφήνει για την τελευταία στιγμή. Σε περίπτωση που γενικά αναβάλλει πολλές υποχρεώσεις του, τότε ίσως δείχνει αρνητική στάση ζωής, έλλειψη αυτοπεποίθησης, ανασφάλεια κ.ά.

Βοηθήστε τον να διαχειριστεί τον χρόνο

O τρόπος διαχείρισης του χρόνου διαφέρει από έφηβο σε έφηβο. Κάποιοι επιθυμούν να προσχεδιάζουν και να οργανώνουν τον χρόνο τους λεπτομερώς. Άλλοι δεν θέλουν ούτε να ακούσουν για σχεδιασμό και άλλοι προτιμούν να τον κάνουν χοντρικά μέσα στο μυαλό τους και να μην κοιτούν καθόλου το ρολόι.

Κάποιες προτάσεις που μπορεί να διευκολύνουν τον έφηβο είναι:

• Zητήστε του να καταγράψει τις καθημερινές ασχολίες του (π.χ. το σχολείο, το φαγητό, το διάβασμα, το φροντιστήριο ή το ιδιαίτερο, τον αθλητισμό, τις εξόδους με τους φίλους, την ενασχόληση με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κ.ά).

• Να σημειώσει πόσο χρόνο καταναλώνει σε καθεμιά.

• Θα διαπιστώσει ότι τα χρονικά όρια για να διαβάσει και να χαζέψει είναι περιορισμένα. Aν κάνει το ίδιο και για τις ώρες του Σαββατοκύριακου, θα εκπλαγεί όταν ανακαλύψει ότι ακόμα και τότε δεν χωρούν όσα «περισσεύουν» από τις καθημερινές.

• Να δοκιμάσει να τα χωρίσει σε κατηγορίες περισσότερο και λιγότερο επειγόντων.

• Aν είναι αναποφάσιστος, βοηθήστε τον να ξεκαθαρίσει μόνος του ποια είναι τα επείγοντα και σημαντικά πράγματα μέσα στην καθημερινή ρουτίνα του.

• Σταδιακά θα αρχίσει να κατανοεί τις σημαντικές και απαραίτητες ατομικές του υποχρεώσεις (που πρέπει να διεκπεραιωθούν σήμερα οπωσδήποτε) από εκείνες που έχουν δευτερεύουσα σημασία.

 

Διαβάστε επίσης:

“Το αγόρι στο θεωρείο”: Ένα από τα πιο εμβληματικά βιβλία της ελληνικής λογοτεχνίας αναβιώνει στο Εθνικό Θέατρο (από 4/12)

Ο ΕΦΕΤ ανακαλεί πασίγνωστο τρόφιμο – ΜΗΝ το καταναλώσετε

Ξέρεις τι σε κάνει τόσο φοβερή μαμά; Έχεις μαζί σου πάντα ό,τι χρειάζεται το μωρό σου!

Προσωπική ιστορία: “Κανείς δεν θέλει να δει το μωρό του στη θερμοκοιτίδα. Σε εμάς συνέβη δύο φορές”

Κείμενο του Marc Shoffman στην ιστοσελίδα της Daily Mail

 

Η γυναίκα μου Danielle κι εγώ ποτέ δεν φανταζόμασταν ότι λίγους μήνες μετά την περιπέτειά μας θα βρισκόμασταν ξανά στην ίδια κατάσταση…

Είχαμε δύο πρόωρα μωρά, την Isabelle που γεννήθηκε στις 31 εβδομάδες και την Amelie που ήρθε στον κόσμο την 33η εβδομάδα της κύησης.

Και ενώ αυτό ακούγεται τρομακτικό, ειλικρινά, δεν πρέπει να αποτελεί αρνητική εμπειρία.

Η γυναίκα μου εισήχθη στο νοσοκομείο τον Αύγουστο του 2012, από την 25η εβδομάδα της εγκυμοσύνης της στην Isabelle και για έξι ολόκληρες εβδομάδες, αφότου διαγνώσθηκε με προδρομικό πλακούντα.

Πρόκειται για μια κατάσταση όπου ο πλακούντας του μωρού καλύπτει τον τράχηλο της μητέρας μερικώς ή εντελώς – τη δίοδο μεταξύ της μήτρας και του κόλπου.  Ο προδρομικός πλακούντας μπορεί να προκαλέσει σοβαρή αιμορραγία πριν ή κατά τον τοκετό.

Γνωρίζαμε από την 25η εβδομάδα ότι το μωρό θα μπορούσε να γεννηθεί οποιαδήποτε στιγμή

Οι γιατροί χορήγησαν στο έμβρυο στεροειδή, έτσι ώστε οι πνεύμονές του να αναπτυχθούν καλύτερα και να μπορεί να αναπνέει πιο εύκολα όταν έρθει στη ζωή.

Μας ενημέρωσαν ότι υπάρχει μια πιθανότητα η γυναίκα μου να έχει τεράστια αιμορραγία από τον πλακούντα κι από εκεί κι έπειτα θα χρειαστούν οκτώ λεπτά μέχρι να γεννηθεί το μωρό.

Ωστόσο, ποτέ δεν παρουσίασε την «τεράστια αιμορραγία», αλλά στις 31 εβδομάδες και με το άγχος να την κυριεύει, τα νερά της Danielle έσπασαν και αμέσως υποβλήθηκε σε επείγουσα καισαρική τομή.

23FF0C6D00000578-0-image-a-8_1418380219500

Μετά τη γέννησή της και αφού προλάβαμε να της ρίξουμε μια γρήγορη ματιά, η Isabelle μεταφέρθηκε αμέσως στη μονάδα εντατικής νοσηλείας νεογνών, όπου παρέμεινε για τρεις εβδομάδες μέχρι τελικά να επιστρέψει στο σπίτι.

Ειλικρινά νομίζαμε ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα αντικρίζαμε το ψυχρό περιβάλλον της εντατικής, αλλά μόλις δύο χρόνια αργότερα τα ζήσαμε ξανά όλα από την αρχή…

Νωρίτερα τη φετινή χρονιά ήμασταν ενθουσιασμένοι για τον επικείμενο ερχομό ενός ακόμα κοριτσιού στην οικογένεια, ενώ οι γιατροί μας διαβεβαίωναν ότι δεν υπήρχε κανένας λόγος για πρόωρο τοκετό αυτή τη φορά. Όλα κυλούσαν μια χαρά μέχρι την 33η εβδομάδα στις αρχές του Οκτωβρίου, όπου η γυναίκα μου άρχισε να έχει συσπάσεις. Μετά από δύο διανυκτερεύσεις στο νοσοκομείο αποκτήσαμε την Amelie με καισαρική τομή.

Η γέννηση ενός πρόωρου μωρού είναι τόσο δραματική όσο το σενάριο μιας σαπουνόπερας

Οι νοσοκόμες θα σας οδηγήσουν στη μονάδα εντατικής νοσηλείας και θα σας λύσουν κάθε απορία για τα διάφορα καλώδια μέσα από τα οποία παρακολουθείται και τρέφεται το μωράκι σας. Όμως, τίποτα δεν μπορεί να σας προετοιμάσει μέχρι να το δείτε να συμβαίνει σε κάποιον που αγαπάτε.

Τί έπρεπε να κάνω σαν σύζυγος και πατέρας; Να μείνω με τη σύζυγό μου ή να τρέξω πίσω από τον παιδίατρο στη μονάδα των νεογνών;

 Και τις δύο φορές διάλεξα να πάω με τις νεογέννητες κόρες μου, κυρίως επειδή ήταν εκείνο που μου είχε ζητήσει η σύζυγός μου να κάνω.

23FF0C4000000578-2871309-Home_Isabelle_pictured_was_tiny_when_she_came_home_after_three_w-m-12_1418407781264

Ήταν πολύ σκληρό να τις βλέπω στη θερμοκοιτίδα, συνδεδεμένες με μηχανήματα που ελέγχουν τον παλμό και τη θερμοκρασία τους.

Κανένας γονέας δεν θα ήθελε το παιδί του να ταλαιπωρείται από έναν απλό βήχα, πόσο μάλλον να το βλέπει διασωληνωμένο από τη μύτη από την πρώτη κιόλας ημέρα της ζωής του

Το χειρότερο από όλα είναι η έλλειψη ελέγχου. Ενώ κάποιοι φίλοι μας μοιράζονταν φωτογραφίες με νεογέννητα στο διαδίκτυο, εμείς δεν μπορούσαμε καν να αγκαλιάσουμε το μωρό μας για όσο θέλαμε, κι όταν οι γιατροί μας το επέτρεψαν έπρεπε να προσέχουμε μην μετακινήσουμε τα καλώδια και δημιουργήσουμε πρόβλημα στο παιδί.

Το πιο επίπονο σημείο ήταν όταν έπρεπε να αποχωρήσουμε για πρώτη φορά από το νοσοκομείο χωρίς το μωρό μας. Το καθισματάκι του αυτοκινήτου εξακολουθούσε να μένει άδειο, το ίδιο και η κούνια στο σπίτι μας…

Ύστερα από όλες αυτές τις περιπέτειες, εκείνο που έχει σημασία είναι ότι η Isabelle είναι σήμερα δύο ετών και η Amelie πριν λίγο καιρό συμπλήρωσε ένα μήνα ζωής. Και οι δύο είναι υγιείς και απολαμβάνουν οικογενειακές στιγμές ευτυχίας στο σπίτι μας!

Διαβάστε επίσης:

Τι άλλο θα πληρώσουμε γι’αυτή την πανδημία;

Πανικός στην Γλυφάδα: Μαθήτρια κατήγγειλε πως άγνωστος πήγε να την αρπάξει ενώ γύριζε από το σχολείο

Χρήστος Τριπόδης: “Aν δεν έχεις αλήθεια, δεν μπορείς να παίξεις θέατρο για τα παιδιά”

Αληθινή ιστορία: «Έφυγα από το σπίτι στα 14 επειδή με βίαζε ο πατριός μου. Tα 2 παιδιά μου είναι ο θησαυρός μου»

Η ιστορία της Μελίνας ξεκινά πολλά χρόνια πριν, όταν η ζωή της έδειξε το σκληρό πρόσωπό της σε ηλικία μόλις 12 ετών.

Όλα μέχρι τότε ήταν πολύ όμορφα, ζούσε με τη μητέρα της, πήγαινε στο σχολείο, έπαιζε και γελούσε, όπως κάθε παιδί της ηλικίας της.

Η μητέρα της έκανε τα πάντα να τη μεγαλώσει μόνη, μετά το θάνατο του συζύγου της, ώσπου μια μέρα αποφάσισε να ξαναπαντρευτεί για να έχει και βοήθεια για το παιδί της.

Ο καινούργιος «μπαμπάς», όμως, δεν ήταν αυτό που έλειπε από τη μικρή Μελίνα. Ο κύριος αυτός ασελγούσε στο νεαρό κορμάκι με τον πιο βίαιο και χυδαίο τρόπο! Παράλληλα, στο μικρό της μυαλουδάκι είχε «χτίσει» το μήνυμα ότι δεν θα την πίστευε κανείς αν μιλούσε, ότι ήταν βάρος στη μητέρα και τον ίδιο... και φυσικά ότι θα ήταν «υπεύθυνη» για τις συνέπειες της αλήθειας.

Ήταν ο «πατέρας» της και έπρεπε να υπακούσει

Με αυτές τις συνθήκες η Μελίνα άντεξε δύο χρόνια.Σε ηλικία 14 ετών αποφάσισε να φύγει από το σπίτι, χωρίς να ενημερώσει κανέναν. 

Έπρεπε να σωθεί, να απελευθερωθεί. Θα έψαχνε να βρει κάπου αλλού να μείνει, όπου δεν θα υπήρχε βία, δεν θα υπήρχε πόνος…

αλλά μόνο χαρά και φυσικά ελεύθερη βούληση.

Οπουδήποτε αλλού θα ήταν καλύτερα από το σπίτι της

Η δύσκολη πορεία της Μελίνας δεν τελείωσε, γιατί όταν ένα μικρό παιδί μένει μόνο του χωρίς κανένα στήριγμα, ο δρόμος σίγουρα δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Έζησε πολύ καιρό στο δρόμο ζητιανεύοντας, ώσπου κατέληξε σε οίκο ανοχής. Εκεί έζησε 8 ολόκληρα χρόνια! Οχτώ χρόνια θλίψης, μοναξιάς, σιωπής και εξευτελισμού… για ένα κοριτσάκι που δεν της επέτρεψαν να γνωρίσει τίποτε άλλο!

Στα 22 της χρόνια γνώρισε τον Παντελή, ο οποίος την ερωτεύτηκε και ήταν πρόθυμος να τη βγάλει από τη ζωή που είχε μέχρι τώρα… Μια ζωή που δεν επέλεξε, αλλά κάποιοι άλλοι με βία την ανάγκασαν να ζει! 

Ο Παντελής ήταν 23 χρόνια μεγαλύτερος! Τον αγάπησε όμως πολύ. Ήταν ο σωτήρας της… ο άντρας της… ο πατέρας της…

ο άνθρωπος που της έδινε αγάπη και δεν ζητούσε αντάλλαγμα, δεν απαιτούσε και δεν άρπαζε τίποτε από το κορμί και την ψυχή της. Τον παντρεύτηκε αμέσως, αφήνοντας πίσω κάθε τι που την πονούσε και την «μάτωνε».

Μετά από τρία χρόνια έμεινε έγκυος. Τα σημάδια του παρελθόντος, όμως, δεν την άφησαν ανεπηρέαστη ούτε αυτή τη στιγμή. Η Μελίνα απέβαλε λόγω κάποιας γυναικολογικής επιπλοκής και οι τύψεις και οι ενοχές πήραν ξανά τη θέση στη ζωή της.

Ήταν σίγουρη ότι ο Θεός την τιμωρούσε!

Ακολούθησε θεραπεία και οι γιατροί την επιβεβαίωσαν ότι είναι πλέον καλά.  Ήθελε πολύ να κάνει ένα παιδί, να εξιλεωθεί και να νιώσει χρήσιμη σαν γυναίκα. Όταν μετά από ένα χρόνο έμεινε ξανά έγκυος, ο Παντελής είχε χάσει τη δουλειά του, τους είχαν κάνει έξωση από το σπίτι και όλα οδηγούσαν στη μόνη επιλογή της έκτρωσης, αφού δε μπορούσαν να ανταποκριθούν στα έξοδα ενός παιδιού.

Άλλη μια φορά έπρεπε να κάνει αυτό που οι άλλοι ήθελαν! Άλλη μια φορά έπρεπε να βιάσουν το κορμί και την ψυχή της! Και η βία για την αφαίρεση του παιδιού της ήταν χειρότερη από τη βία που η ίδια είχε υποστεί τόσα χρόνια.

Η ζωή άργησε να της χαμογελάσει

Ξαφνικά μαθαίνει για το Σύλλογο «Η Αγκαλιά» και αρχίζει να κάνει όνειρα. Πόσο περίεργο της φαινόταν… Αγκαλιά… Μια λέξη που δεν τη γνώριζε καν στο παρελθόν, κάτι που δεν ένιωσε σχεδόν ποτέ. Τώρα η ίδια λέξη την έκανε να ελπίζει και να χαίρεται.

Όταν η Μελίνα ήρθε στο Σύλλογο ήταν 3 μηνών. Δεν είχαν δουλειά, χρήματα, ούτε καν σπίτι να μείνουν. Φιλοξενούνταν από συγγενείς του Παντελή.

Σε αυτό το σημείο αρχίζει το έργο της «Αγκαλιάς». Αρχικά έπρεπε να προχωρήσει η εγκυμοσύνη με σωστή ιατρική και φαρμακευτική αντιμετώπιση, και φυσικά να βρεθεί σπίτι.

Ακολούθησε η ψυχολογική στήριξή της και η προετοιμασία της να γίνει μητέρα. Μια έννοια που φάνταζε ξένη στο μυαλό της, που την έκανε να νιώθει χαρούμενη. Η οικονομική ενίσχυση ήταν απαραίτητη για την κάλυψη των αναγκών του ζευγαριού, καθώς επίσης και η φροντίδα του παιδιού τους.

Σήμερα, πέντε χρόνια μετά, η Μελίνα είναι μητέρα δύο παιδιών. Ο Παντελής βρήκε δουλειά και προσπαθούν να ζουν με αξιοπρέπεια, κάνοντας τα παιδιά τους ευτυχισμένα!

Η Μελίνα προσπαθώντας ακόμα να διώξει τα φαντάσματα του παρελθόντος, παρηγορείται με τη γέννηση των παιδιών της και τη δημιουργία της οικογένειάς της!

Τα παιδιά ήρθαν να καλύψουν τα μαύρα χρόνια της ζωής της και να της φέρουν χρόνια ελπίδας και αισιοδοξίας. Είναι ευγνώμων που ο Θεός της άνοιξε μια Αγκαλιά και της έδωσε την ευκαιρία μιας οικογένειας που είχε στερηθεί.

Τα δάκρυα δεν έλειψαν ποτέ από τα μάτια της, μόνο που τώρα είναι δάκρυα χαράς

 

Διαβάστε επίσης:

Η απάντηση της Νίκης Κεραμέως στις φήμες για προσεχές κλείσιμο των σχολείων

Έπειτα από 85 ημέρες στο νοσοκομείο με Covid-19 αυτή η μαμά παίρνει για πρώτη φορά αγκαλιά το μωρό της!

Τα νεότερα για την υγεία του 17μηνών Χρήστου Εφραίμ που πάσχει από ηπατοβλάστωμα

 

 

Τηγανητές πατάτες: Η εναλλακτική συνταγή που πρέπει να δοκιμάσετε!

Οι τηγανητές πατάτες είναι ένα από τα πιο αγαπημένα μας φαγητά. Όποιο παιδάκι ή ενήλικα ρωτήσεις θα σου απαντήσει το ίδιο πράγμα. Επειδή, όμως, πόσες τηγανητές πατάτες με κέτσαπ να φας χωρίς να βαρεθείς, μοιραζόμαστε μαζί σας μια πιο ενδιαφέρουσα συνταγή με ωραία αρώματα, υφές και γεύση.

Για 4 μερίδες θα χρειαστείτε:

4 μεγάλες πατάτες κομμένες σε λεπτές λωρίδες
1/4 κούπα ελαιόλαδο
4-6 σκελίδες σκόρδο (θα τις ψήσετε στο φούρνο και θα τις λιώσετε)
1 κ.γ. φρέσκια ρίγανη
1 κ.γ. φρέσκο βασιλικό
200γρ. φέτα
πιπέρι καγιέν, αλάτι, μαύρο πιπέρι
μαϊντανό για γαρνιτούρα

 

Για τη σως θα χρειαστείτε:

1/2 κούπα μαγιονέζα με ελαιόλαδο
1 κ.σ. μουστάρζα ντιζόν
4-6 σκελίδες σκόρδο (ψημένες στο φούρνο)
1 πρέζα σαφράν
1-2 κ.σ. χυμό λεμονιού
αλάτι, πιπέρι

Εκτέλεση:

Προθερμαίνετε το φούρνο στους 250 βαθμούς, ανακατεύετε καλά τις πατάτες με το ελαιόλαδο, τις λιωμένες σκελίδες σκόρδο, τη ρίγανη, το βασιλικό, το πιπέρι καγιέν, το αλάτι και το μαύρο πιπέρι. Τις απλώνετε σε αντικολλητικό χαρτί και τις ψήνετε για 15-20 λεπτά, τις γυρνάτε, μειώνετε τη θερμοκρασία στους 200 βαθμούς και ψήνετε για 15-20 λεπτά. Σε ένα μπλέντερ ανακατεύετε όλα τα υλικά για τη σως. Τόσο απλό! Όταν είναι έτοιμες τις ανακατεύετε με το βασιλικό, τον μαϊντανό και τη φέτα και τις σερβίρετε με τη σως.

Διαβάστε επίσης:

Κέικ με μήλα και καρότα

Σαλάτα με φασόλια χάντρες και αβοκάντο

Αυγοφέτες σάντουιτς: Το απίθανο, αλμυρό σνακ που θα κρατήσει χορτάτα τα παιδιά

 

Αληθινή ιστορία: “Όταν έχασα το μωρό μου, η λέξη αποβολή ακουγόταν σαν μια βαριά κατάρα…”

Γράφει η δημιουργός ντοκιμαντέρ και μητέρα, Ann Zamudio,

Το πρώτο μου μωρό ήρθε τόσο εύκολα που νόμιζα ότι έτσι γίνεται στις περισσότερες γυναίκες. Όταν το έχασα, η λέξη “αποβολή” ακουγόταν σαν μια βαριά κατάρα. Αυτό δεν μπορούσε να συμβαίνει σε μένα. Ήμουν υγιής και νέα. Κανείς στην οικογένειά μου δεν είχε βιώσει μια αποβολή ποτέ πριν. Όταν μού είπαν ότι έχασα το μωρό, οι γιατροί ανέφεραν ξανά και ξανά αυτή τη λέξη.

Αποβολή, αποβολή… Είναι η πρώτη σας αποβολή; Είχατε ποτέ πριν μια αποβολή;

Μην ανησυχείτε, είναι απλά μια πρόωρη αποβολή. Κάθε φορά που άκουγα αυτή τη λέξη ένιωθα σαν να με κατηγορούν…

Μετά την επέμβαση δεν άκουσα αυτή τη λέξη ποτέ ξανά…Πήρα πολλά βλέμματα συμπάθειας, πολλές αγκαλιές, λουλούδια από την πεθερά μου. Κανείς δεν το είπε ξεκάθαρα, αλλά το μήνυμα ήταν σαφές. Είχε έρθει η ώρα να αφήσουμε αυτό το δυσάρεστο γεγονός πίσω μας. Το πρόβλημα, αν θέλουμε να το πούμε έτσι, είναι ότι δεν είμαι από τα άτομα που δεν θα μιλήσουν και θα υποφέρουν μόνα τους. Όταν κάποιος με ρώτησε γιατί δεν ήμουν καλά, του είπα ότι είχα χάσει το πρώτο μου παιδί.

Όταν ένας παλιός φίλος με ρώτησε για την εγκυμοσύνη που του είχα ανακοινώσει, του είπα ότι κατέληξε σε αποβολή. Και το πιο εκπληκτικό πράγμα που συνέβη;

Δεν σταμάτησε ο κόσμος… Κανείς δεν σοκαρίστηκε…Μερικοί από αυτούς μου έριξαν μια αμήχανη ματιά.

Κανείς δεν ήταν έτοιμος να ασχοληθεί με ένα τόσο δύσκολο θέμα. Οι συζητήσεις με αυτούς τους ανθρώπους ήταν γρήγορες και ευγενικές. Αυτό ήταν ασυνήθιστο για μένα στην αρχή, αλλά δεν χρειάστηκε πολύς χρόνος για να γίνει κανόνας. Όταν όμως άρχισα να μοιράζομαι την ιστορία της απώλειας του μωρού μου, οι άλλοι άνθρωποι άρχισαν να μοιράζονται τις δικές τους. Είχαν ένα ντροπαλό βλέμμα σαν να αποκάλυπταν ένα μεγάλο μυστικό και μου έλεγαν ότι κι εκείνοι είχαν χάσει το πρώτο παιδί τους ή ότι είχαν κάποια συνάδελφο που είχε βιώσει μια αποβολή και δεν ήξεραν πώς πρέπει να το χειριστούν. Σχεδόν ο καθένας είχε τη δική του ιστορία αποβολής, αλλά όλοι κοιτούσαν τριγύρω πριν το αποκαλύψουν για να βεβαιωθούν ότι δεν ακούει κανείς. Το αίσθημα της ντροπής ήταν σαφές και έντονο.

 

Ποιος είναι ο κοινός δεσμός μεταξύ αυτών των ανθρώπων; Σχεδόν όλοι τους φάνηκαν ανακουφισμένοι μιλώντας γι αυτό, σαν να είχε φύγει ένα τεράστιο βάρος από πάνω τους και όλοι συνήθως συνδέονται μεταξύ τους με ειλικρίνεια και κατανόηση. Μια γυναίκα της οποίας η φίλη είχε αποβάλει, ζήτησε συμβουλές για το πώς να την παρηγορήσει.

Ήθελε να είναι εκεί για τη φίλη της, αλλά δεν ήξερε πώς, και μιλώντας μαζί μου κατάφερε να το ανακαλύψει. Αυτοί οι άνθρωποι ήταν τόσο φοβισμένοι για να ασχοληθούν με το τρομακτικό τέρας της αποβολής που το είχαν αγνοήσει εντελώς. Μόνο όταν ήταν αρκετά γενναίοι για να μιλήσουν ανοιχτά γι αυτό, κατάφεραν να κατατροπώσουν αυτό το τέρας.

 

Μιλώντας για την απώλεια κατάφερα να μετατρέψω την αποβολή μου σε κάτι θετικό. Είναι ο τρόπος που επέλεξα να τιμήσω το πρώτο μου παιδί.

 

Ελπίζω ότι όλο και περισσότεροι άνδρες και γυναίκες θα αρχίσουν να μοιράζονται τις ιστορίες τους, αλλάζοντας έτσι τα μέχρι τώρα δεδομένα σχετικά με την απώλεια της εγκυμοσύνης. Αυτές τις μέρες μιλάω για την αποβολή μου. Οι φίλοι και οι συγγενείς μου ξέρουν ότι μπορούν να μου μιλήσουν εάν βιώσουν κάτι παρόμοιο ή γνωρίζουν κάποιον που το βίωσε. Λόγω της προθυμίας μου να ξεκινήσω αυτές τις συζητήσεις, η απώλεια της εγκυμοσύνης δεν αποτελεί πλέον ταμπού στον κύκλο μου.

Φανταστείτε τι θα γινόταν αν αυτός ο κύκλος διευρυνόταν.

Αν οι γυναίκες γνώριζαν ότι δεν πρέπει να αισθάνονται ντροπή όταν βιώνουν μια αποβολή.

Φανταστείτε αν ξεκινούσαμε τη δημιουργία μιας κοινωνίας όπου μια γυναίκα θα μπορούσε να θλίβεται ανοιχτά για το χαμένο παιδί της, αντί να κρύβεται και να νιώθει αμηχανία.

 

Διαβάστε επίσης:

“1 παιδί την ημέρα στην Ελλάδα σκέφτεται ή επιχειρεί να αυτοκτονήσει” σύμφωνα με το 1056

Καμπανάκι για τα κρούσματα στα παιδιά: Σε ΜΕΘ Covid νοσηλεύεται 2 μηνών βρέφος

8χρονη έχασε όλα της τα μαλλιά της λόγω ψυχαναγκαστικής διαταραχής

 

 

Πίτσα στο τηγάνι σε 15΄ από τον chef Κυριάκο Μελά

Μια υπέροχη συνταγή, ιδανική για όλους! Αφράτη ζύμη, ξεροψημένη από κάτω, πολύ γευστική χάρη στην ιδιαίτερη, πολύ γρήγορη σάλτσα tomato BBQ! Πραγματικά εύκολη και μόλις σε 15 λεπτά τρώτε χειροποίητη πίτσα με τη συνταγή του Κυριάκου Μελά.

Φτιάξτε το ζυμάρι και προσθέστε τα αγαπημένα σας υλικά! Μην ξεχνάτε! Αν δεν έχετε αλεύρι που φουσκώνει μόνο του, προσθέστε στο απλό αλεύρι μια κουταλιά της σούπας baking powder και χρησιμοποιήστε το κεσεδάκι για δοσομετρητή (για το ελαιόλαδο λιγότερο από το μισό).

Για το τέλειο ψήσιμο, ξεκινήστε στο τηγάνι σε δυνατή φωτιά για τα πρώτα 2-3 λεπτά και άλλα 4 λεπτά σε μέτρια, ώστε να ψηθεί από κάτω και να γίνει τραγανή. Ολοκληρώστε ψήνοντας στο φούρνο στην υψηλότερη σχάρα κοντά στο grill για άλλα 2 λεπτά! Πριν το ψήσιμο, ελέγξτε τη λαβή από το τηγάνι! Αν δεν είναι κατάλληλο για φούρνο, ψήστε την πίτσα με ανοιχτή την πόρτα του φούρνου και τη λαβή έξω από αυτόν.

Να θυμάστε! Η συνταγή είναι πολύ υγιεινή χάρη στα προβιοτικά από το γιαούρτι και υψηλής περιεκτικότητας σε λυκοπένιο, χάρη στην έτοιμη τομάτα που περιέχει 5-6 φορές παραπάνω από τη φρέσκια. Η αναλογία της συνταγής βγάζει 4 λεπτές πίτσες ή 3 αφράτες για μέτριο τηγάνι!

Είμαι σίγουρος θα την απολαύσετε!

ΥΛΙΚΑ

Για τη ζύμη:
• 1 κεσεδάκι (200 γραμ.) γιαούρτι
• 200 γραμ. νερό
• 80 γραμ. ελαιόλαδο
• 1 κουταλιά σούπας αλάτι
• 500 γραμ. αλεύρι που φουσκώνει μόνο του

Για τη tomato ΒΒQ:
• 1 συσκευασία (150 γραμ.) τομάτα ψιλοκομμένη με το χυμό της
• 3 κουταλιές της σούπας ΒBQ sauce
• 1 κουταλιά της σούπας Worcestershire sauce (προαιρετικά)

Τριμμένη μοτσαρέλα

Γαλοπούλα ή άλλα υλικά επιλογής

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Ανακατέψτε το γιαούρτι, το νερό, το ελαιόλαδο, το αλάτι και προσθέστε το αλεύρι. Ζυμώστε καλά με το χέρι ή με το μίξερ για 2 λεπτά, με το εξάρτημα της ζύμης. Χωρίστε τη ζύμη σε τρία ή τέσσερα ίσα κομμάτια και ανοίξτε την με τα χέρια ή με έναν πλάστη. Σε ένα αντικολλητικό τηγάνι αλείψτε λίγο ελαιόλαδο και στρώστε τη ζύμη. Bάλτε το πάνω στη φωτιά και απλώστε ανάλογη tomato BBQ. Προσθέστε τη μοτσαρέλα και χαμηλώστε τη φωτιά. Στη συνέχεια, προσθέστε τα υπόλοιπα υλικά, ελέγξτε αν η πίτσα σας είναι ψημένη από κάτω και τοποθετήστε την σε προθερμασμένο φούρνο στο grill και σε δύο λεπτά είναι έτοιμη!

Καλή Όρεξη!

 

 

 

Ειρήνη Γ. : Μια αποβολή, μια εξωσωματική και ένα ταξίδι Θεσσαλονίκη-Αθήνα για την ευτυχία!

Η μητρότητα είναι το πολυτιμότερο αγαθό στη ζωή της γυναίκας. Ο πιο δύσκολος ρόλος που καλείται να αναλάβει, μα συνάμα ο πιο σπουδαίος, εκείνος που την ολοκληρώνει ως άνθρωπο και δίνει νόημα στην ύπαρξή της. Όμως, στη ζωή δεν έρχονται όλα εύκολα και υπάρχουν γυναίκες που πέρασαν από πολλές δυσκολίες μέχρι να καταφέρουν να αποκτήσουν τη δική τους συνέχεια στη ζωή. Αυτές τις γυναίκες αξίζουν ακόμη περισσότερο το σεβασμό και την εκτίμηση όλων, αφού δεν το έβαλαν κάτω και αποφάσισαν να κάνουν το όνειρό τους πραγματικότητα!

Με αφορμή τη Γιορτή της Μητέρας θελήσαμε να αποτίσουμε φόρο τιμής στις γυναίκες που υποβλήθηκαν σε εξωσωματική γονιμοποίηση, πέρασαν από πολλές περιπέτειες αλλά δεν τα παράτησαν, ώσπου τελικά έφεραν στον κόσμο το παιδί τους και βίωσαν την απόλυτη εμπειρία της μητρότητας.

Ειρήνη Γ. : «Ήμουν αποφασισμένη ότι η εξωσωματική θα πετύχει»

Παρότι σε μικρή ηλικία και σχεδόν με δύο χρόνια γάμου, η 34χρονη τότε Ειρήνη Γ. από τη Θεσσαλονίκη μπήκε για πρώτη φορά στη σκέψη της εξωσωματικής γονιμοποίησης. Ως ζευγάρι με το σύζυγό της προσπαθούσαν να κάνουν παιδί αλλά δεν τα κατάφερναν, ώσπου αποφάσισαν να το ψάξουν περισσότερο. «Θέλω να κάνω εξωσωματική γιατί δεν μπορώ να περιμένω. Δεν ξέρω τι συμβαίνει, αλλά δεν μπορώ να περιμένω», είπε χαρακτηριστικά στο γιατρό που επισκέφθηκε, ο οποίος της είπε ότι πρώτα θα κάνουν τις απαραίτητες εξετάσεις και θα πράξουν αναλόγως.

«Ήξερα ότι με την εξωσωματική γίνονται παιδιά, όμως δεν ήξερα πόσο δύσκολα ήταν τα πράγματα. Μετά μπήκα σε όλα αυτά τα γρανάζια και έμαθα ότι είναι αρκετά δύσκολη διαδικασία, πόσο μάλλον για να πετύχει κιόλας. Επισκέφθηκα τον κ. Εμμανουήλ Καπετανάκη στην Αθήνα, ο οποίος με εξέτασε και βρήκε ενδομητρίωση, δύο κύστες και ένα ινομύωμα. Πραγματικά ήταν πολύ δύσκολο το περιβάλλον για να γίνει γονιμοποίηση. Δεν υπήρχε άλλος δρόμος».

Ωστόσο, τον Ιανουάριο του 2006 υποβλήθηκε σε χειρουργείο και λίγο αργότερα έμεινε έγκυος. «Ήρθε τόσο όμορφα όλο αυτό, όμως είναι αυτές οι κλασικές περιπτώσεις που συνήθως η πρώτη εγκυμοσύνη μπορεί να οδηγήσει σε αποβολή. Μιλήσαμε με το γιατρό, με βοήθησε στις σκέψεις και τις αποφάσεις και αποφασίσαμε τελικά να προχωρήσουμε μετά από τρεις μήνες στην πρώτη προσπάθεια και όπου μας βγάλει».

Αφού τελείωσε η διαδικασία της εξωσωματικής γονιμοποίησης, η Ειρήνη ταξίδεψε την ίδια στιγμή για Θεσσαλονίκη και το αποτέλεσμα σήμερα, 10 χρόνια μετά, είναι δύο παιδιά, ένα αγόρι και ένα κορίτσι. «Είμαστε ευγνώμονες. Κάθε μήνα πήγαινα από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα για τον υπέρηχο και το πιο τρελό της ιστορίας είναι ότι όταν έφτασε η στιγμή να γεννήσω, έσπασαν ένα βράδυ του Ιουλίου τα νερά και ξεκινήσαμε με τον άντρα μου οδικώς από τη Θεσσαλονίκη στις 4 τα ξημερώματα, φτάσαμε στη Αθήνα, και μαζί με το γιατρό και όλη την ομάδα του καταφέραμε και γεννήθηκαν δύο υγιέστατα παιδιά».

Τα πρώτα συναισθήματα

«Κλάμα ατελείωτο. Για μοναδική φορά, ο φόβος με κυρίευσε τη στιγμή πριν από τον τοκετό. Ούτε καν στη διαδρομή από Θεσσαλονίκη για Αθήνα. Είχαμε ένα υπέροχο ταξίδι, με το χέρι διαρκώς πάνω στην κοιλιά δεξιά και αριστερά για να ακούω τις καρδιές των παιδιών. Όταν φτάσαμε στο μαιευτήριο άρχισα να νιώθω το φόβο, ώσπου μέχρι να καταλάβω τι είχε γίνει, ήρθε ο γιατρός και όλα πια ήταν υπό έλεγχο. Έκανα ό,τι χρειάστηκε όλο αυτό τον καιρό σύμφωνα με τις υποδείξεις του, με απόλυτη συνεννόηση και όλα πήγαν καλά. Θέλει θάρρος, χρειάζεται να πιστέψεις ότι θα πετύχει. Δεν ξέρεις αυτό κατά πόσο είναι εφικτό πάντα, αλλά πρέπει να το πιστέψεις».

Ο ρόλος του συζύγου στη διαδικασία

«Ήταν δίπλα μου, συμπαραστάτης, από την πρώτη στιγμή σε ό,τι εξετάσεις έκανα. Κάθε μήνα έπαιρνε το αμάξι και πηγαίναμε στην Αθήνα. Με βοήθησε υπερβολικά πολύ. Παίζει πολύ σημαντικό ρόλο η στάση του συζύγου. Θυμάμαι μετά από κάθε επίσκεψη στο ιατρείο να πηγαίνουμε βόλτα, να μιλάμε, να χαιρόμαστε το γεγονός, να χαιρόμαστε αυτό που θα έρθει… Σου δίνει μεγάλη ψυχική δύναμη. Το 50% και παραπάνω ήταν από τον άντρα μου. Βλέποντας αυτή τη συμπεριφορά έπαιρνα ακόμα πιο πολύ θάρρος».

Το παν είναι η εμπιστοσύνη

«Μέτρησε σε μεγάλο βαθμό η εμπιστοσύνη που είχα στον κ. Καπετανάκη, το γιο του Βασίλη, έναν εξαιρετικό επίσης επιστήμονα, και σε όλη την ομάδα του ιατρείου. Η ορθότητα της σκέψης και η ψυχική δύναμη του γιατρού μου έδιναν θάρρος. Έπαιρνε όλο το άγχος και την ευθύνη πάνω του. Για αυτό το λόγο ήθελα να είμαι στην Αθήνα, ό,τι κι αν πάθω να είμαι κοντά στο γιατρό μου. Αισθάνομαι πάρα πολύ τυχερή και αν ξαναγεννιόμουν πάλι δίδυμα θα ήθελα να αποκτήσω, δεν θα άλλαζα τίποτα. Θέλω να μοιραστώ την ιστορία μου και με άλλες γυναίκες που προσπαθούν να γίνουν μητέρες και δεν τα καταφέρνουν. Είναι κάτι σαν ιεραποστολή, όλο αυτό δεν το κρατάς για τον εαυτό σου. Πρέπει να το μοιραστείς γιατί πρέπει να γεννιούνται παιδιά. Το μήνυμα που θέλω να τους δώσω είναι ότι αξίζει να το προσπαθήσουν. Αυτό που θα συμβεί στη συνέχεια είναι ένα μεγαλείο, ένα θεϊκό πράγμα».

Εκείνες τις στιγμές του Ιουλίου του 2007 θυμάται μαζί με την Ειρήνη και ο γιατρός της, ο κ Εμμανουήλ Καπετανάκης – Διευθυντής του Γυναικολογικού Κέντρου Αναπαραγωγής και Γενετικής, ο οποίος μίλησε αποκλειστικά στο Infokids.gr για την εξωσωματική γονιμοποίηση.

«Ειδικά για την Ελληνίδα γυναίκα η μητρότητα είναι πολύ σημαντικό γεγονός, τόσο για την ίδια και την οικογένεια της, όσο και για κοινωνικούς λόγους. Όταν λοιπόν φτάσει κανείς στο σημείο να δει τι φταίει, από εκεί κι έπειτα εξαρτάται από τη διάγνωση ποια θεραπεία πρέπει να ακολουθήσει. Η εξωσωματική γονιμοποίηση, αν χρειάζεται, είναι κάτι πολύ σημαντικό γιατί χωρίς τη μέθοδο αυτή πολλά παιδιά δεν θα υπήρχαν σήμερα, καθώς υπάρχουν περιπτώσεις όπου δεν υπάρχει άλλη λύση. Από εκεί και πέρα πρέπει να γίνει σωστά, όχι από την αρχή, χωρίς να γνωρίζει κανένας περί τίνος πρόκειται. Δεν είναι τίποτα 100% σίγουρο, αλλά όταν γίνεται σωστά, πιστεύω ότι έχει μεγάλη επιτυχία και εξίσου σημαντικό είναι να γίνεται χωρίς ταλαιπωρία, πιο ανώδυνα, γιατί είναι ήδη μια αγχώδης κατάσταση».

Σε πόσες προσπάθειες εξωσωματικής γονιμοποίησης μπορεί να υποβληθεί μια γυναίκα;

«Δεν υπάρχει συγκεκριμένος αριθμός, οι ορμόνες δεν έχουν καμία επίδραση στον οργανισμό. Όμως, ό,τι γίνεται πρέπει να γίνεται σωστά. Συνήθως αν γίνουν 2-3 προσπάθειες και αποτύχουν, πρέπει να ψάξουμε τι ακριβώς φταίει. Στην εξωσωματική υπάρχουν δύο πράγματα: η ποιότητα των ωαρίων και το περιβάλλον όπου τοποθετούνται. Πρέπει και τα δύο να είναι σωστά για να έχουμε επιτυχία. Μπορεί κανείς να το επαναλάβει γιατί τα ωάρια δεν είναι όλα ίδια, άλλα είναι ποιοτικά καλά και άλλα όχι, οπότε πρέπει να βρεθεί το κατάλληλο έμβρυο να γονιμοποιηθεί για να προχωρήσει η εγκυμοσύνη και να φτάσει στο τέλος. Επειδή υπάρχει μεγάλο άγχος από την ίδια τη γυναίκα και το οικογενειακό περιβάλλον, πρέπει να φροντίσει κανείς να το απαλύνει αυτό και να εξηγήσει στον κόσμο τι συμβαίνει και πώς μπορεί να το αντιμετωπίσει σωστά».

Η εξωσωματική γονιμοποίηση συνεπάγεται απαραίτητα τοκετό με καισαρική;

«Εάν η εξωσωματική γίνει σε γυναίκες μεγάλης ηλικίας, τότε νομίζω ότι η καισαρική είναι πιο πιθανή, γιατί σε μια γυναίκα που είναι άνω των 40-45 ετών δεν θέλεις να το ρισκάρεις για φυσιολογικό τοκετό. Αν υπάρχει πρόβλημα όμως, τότε δε ρισκάρεις ένα δύσκολο τοκετό, νομίζω ότι η καισαρική ενδείκνυται σε πολλές περιπτώσεις. Στην καισαρική δεν έχουν βγει ποτέ παιδιά με πρόβλημα, ενώ στο φυσιολογικό τοκετό κανείς το ρισκάρει, ιδιαίτερα αν είναι δύσκολος. Αν όμως προμηνύεται ένας εύκολος τοκετός και πάνε όλα καλά, αυτό είναι θέμα του γιατρού να κρίνει τι είναι καλύτερο για την κάθε περίπτωση. Στην ιατρική όλα πρέπει να γίνονται με τη σωστή ένδειξη και τη σωστή τεχνική, τότε δεν υπάρχει πρόβλημα.

Σήμερα, μια γυναίκα πολύ δύσκολα δεν μένει έγκυος. Υπάρχουν τόσοι πολλοί τρόποι που μπορεί να κάνει ένα παιδί, αλλά το πιο σημαντικό είναι να μη ταλαιπωρείται και να βρεθεί η σωστή λύση όσο το δυνατόν πιο σύντομα. Αν ο γιατρός κρίνει ότι μια γυναίκα χρειάζεται να μείνει έγκυος, χρειάζεται μια σταθερή πορεία και περισσότερο ο γιατρός να ξέρει τι πρέπει να γίνει και βεβαίως να φύγει το άγχος, διότι αρκετές γυναίκες που υποβάλλονται σε εξωσωματική χωρίς επιτυχία, αισθάνονται σαν να είχαν ένα παιδί και πέθανε. Είναι μεγάλη η απογοήτευση. Χρειάζεται ηρεμία και όχι άγχος, αν είναι να γίνει θα γίνει. Σήμερα, όπως έχει προχωρήσει η επιστήμη, ελάχιστες γυναίκες δε μένουν έγκυες»,