Αρχική InfoMommy Σχέσεις Γεννιέσαι ή γίνεσαι μοναδικός;

Γεννιέσαι ή γίνεσαι μοναδικός;

photo-1024x768

Από τη Στέλλα Κάσδαγλη, Δημοσιογράφος, συγγραφέας και μερικά άλλα  

Από τα Εκπαιδευτήρια Δούκα μου ζήτησαν να γράψω ένα κείμενο με το θέμα αυτό, για το ετήσιο ημερολόγιο του σχολείου για το 2015. Ομολογώ ότι, γράφοντάς το, δεν περίμενα το ίδιο το ημερολόγιο να είναι τόσο ενδιαφέρον ως έκδοση: το έλαβα χθες, το έχω διαβάσει ως τη μέση, και τώρα που θα πατήσω "δημοσίευση" εδώ θα γυρίσω να συνεχίσω το διάβασμα, πηδώντας από όνομα σε όνομα κι από τίτλο σε τίτλο (τώρα τελείωσα το κείμενο Generation U, της Αθηνάς Μικροπούλου και ψάχνω το κατάλληλο soundtrack).

Δημοσίευση.

ΠΣ. Στο μεταξύ, να τι έγραψα εκεί μέσα εγώ, με soundtrack Human Eyeballs On Toast.

Ο μαγικός συνδυασμός της μοναδικότητας (κι ένα μπαλόνι που δε θα σπάσει ποτέ)

Το μπαλόνι είχε ήδη επιβιώσει 8 ώρες δεμένο στον καρπό της. Σε είκοσι δευτερόλεπτα θα μπαίναμε στο ταξί, θα φτάναμε σπίτι, το μπαλόνι θα ήταν ασφαλές, αλλά μπαμ, τα αγριόχορτα στην άκρη του δρόμου είχαν διαφορετική γνώμη.

Κλάμα γοερό.

Ξέρεις κάτι; της είπα. Μπορείς όταν μεγαλώσεις να φτιάξεις ένα μπαλόνι που δε θα σκάει ποτέ.

Σιωπή.

Εντάξει, είπε, αλλά θα φτιάξω και το μολύβι που ό,τι ζωγραφίζει στον αέρα γίνεται αλήθινό. Κι ύστερα έκλεισε τα μάτια της και αποκοιμήθηκε στην αγκαλιά μου.

Όση ώρα τα δάκρυα της Στεφανίας στέγνωναν πάνω στο παντελόνι μου, σκεφτόμουν το μπαλόνι αυτό, το μοναδικό. Της είχα πει πως, αν καταφέρει και το φτιάξει, θα την ευγνωμονούν όλα τα παιδάκια του κόσμου, που απελπίζονται κι αυτά κάθε φορά που ακούγεται ένα μπαμ και το ήλιον σκορπάει στον αέρα. Θα την ευγνωμονούσαν, γιατί θα ‘χε πάρει την εμπειρία τους, την ανυπόφορη και καταστροφική (ναι, όταν είσαι τεσσάρων χρονών, είναι) και θα την είχε κάνει αφορμή για να φτιάξει κάτι καινούριο, χρήσιμο, δικό της, για όλους. Θα είχε βάλει την πετρούλα της σ’ αυτό το κάτι που φτιάχνουμε τόσα χρόνια όλοι μαζί, ζωή, κόσμο, πολιτισμό, ανάπτυξη, όπως το λέμε.

Αυτό δεν είναι που μας κάνει μοναδικούς;

Αυτό δεν είναι κάτι που μπορεί κι ένα παιδί τεσσάρων χρονών να καταλάβει κι όμως το ξεχνάμε κάθε μέρα όλοι οι «μεγάλοι», εμείς;

Στο δημοτικό και μετά στο γυμνάσιο, οι καθηγητές μου είχαν τη συνήθεια, άθελά τους, να με κάνουν να αισθάνομαι άβολα σαν ταφταδένιο φόρεμα με κρινολίνο, λέγοντάς μου σε κάθε ευκαιρία ότι σίγουρα θα γινόμουν συγγραφέας. Δεν ήξερα αν ήθελα να γίνω συγγραφέας. Ήξερα μόνο ότι δεν έβρισκα τίποτα να πω –άρα γιατί να γράψω;

Κι ύστερα ήρθε η ψυχογενής ανορεξία. Μια περιπέτεια χρόνων, μια τεράστια αλλαγή κι ένα μάθημα για μένα, τη ζωή και την οικογένειά μου. Μία πάθηση για την οποία λίγα λέμε και ακόμα λιγότερα ξέρουμε, αλλά που μας αναγκάζει, έστω και βίαια, να μάθουμε κι άλλα.

Δεν μπορώ να ξέρω τι κομμάτια μετακίνησε μέσα μου αυτή η εμπειρία και η διαδρομή που έκανα για να θεραπευτώ. Δεν μπορώ να ξέρω καν από ποιο βαθιά θαμμένο σημείο ξεκίνησε το κύμα που με έφερε στο σημείο να ζυγίζω 39 κιλά και να μην μπορώ να σκεφτώ τίποτ’ άλλο πέρα από το πώς θα αποφύγω να φάω το ζελέ που σέρβιραν το βράδυ στο νοσοκομείο. Ξέρω μόνο ότι τα χρόνια που ακολούθησαν, το κύμα αυτό έγινε ένα με την άμμο όλων των υπόλοιπων βιωμάτων, των αναμνήσεων και των μικρών ή μεγάλων ιστοριών μου. Και όλα μαζί δημιούργησαν σιγά σιγά, και δημιουργούν ακόμα, το έδαφος πάνω στο οποίο γράφω τα καλύτερα κείμενα που έγραψα ποτέ. Για τις γυναίκες, για τους εφήβους, για τα όσα μας κάνουν δυνατούς, δημιουργικούς κι ευτυχισμένους.

Είναι αυτός ο συνδυασμός των φυσικών ικανοτήτων μας με τις πιο δύσκολες/βαθιές/ουσιαστικές/ζόρικες στιγμές της ζωής μας που φτιάχνουν τη μοναδικότητα του καθενός. Αν είχα ζήσει την εμπειρία της ανορεξίας (και όλες τις υπόλοιπες, τις λιγότερο ή περισσότερο σκληρές ή απελευθερωτικές, πριν και μετά από αυτήν) αλλά δεν είχα ανακαλύψει τον τρόπο να εκφράζομαι, πιθανότατα δεν θα είχα καταφέρει να δημιουργήσω, για μένα και για τους γύρω μου, κάτι που μας βοηθάει όλους να πάμε λίγο πιο μπροστά. Κι αν είχα την ευχέρεια του λόγου, αλλά δεν είχαν ζυμωθεί μέσα μου προβλήματα, χαρές, κλάματα, δυσκολίες και κατορθώματα, θα συνέχιζα να γράφω ή να μιλάω για πράγματα με μηδαμινή σημασία για τον οποιονδήποτε.

Γεννιόμαστε με τα ξεχωριστά μας δώρα, κι ας μην τα αναγνωρίζουμε πάντα ως αξιοζήλευτα ή ιδιαίτερα σημαντικά. Συχνά πέφτουμε στην παγίδα να ακυρώνουμε τα πιο σπουδαία από αυτά, επειδή δεν μας εκτοξεύουν κατευθείαν στην κατηγορία των καταραμένων καλλιτεχνών ή των ιδιοφυών επιστημόνων –πώς θα ήταν, όμως, ο κόσμος αν ήταν γεμάτος από Πικάσο ή Αϊνστάιν και ποιος θα ήταν τότε ο μοναδικός;

Έχουμε ήδη όλα τα εργαλεία που χρειαζόμαστε για να επεξεργαστούμε τις εμπειρίες μας (άλλος το σώμα του και άλλος το μυαλό του, άλλος την ικανότητα να επικοινωνεί και άλλος την ικανότητα να συμπαραστέκεται ή να αναλύει). Όταν έρχονται οι εμπειρίες αυτές, πέφτουμε στην (άλλη) παγίδα, να τις υποδεχόμαστε σαν ενα στραβοπάτημα της ζωής, μια ατυχία που, αχ, αν βρίσκαμε τον τρόπο πόσο θα θέλαμε να την αποφύγουμε. Και ξεχνάμε ξανά και ξανά ότι αυτή η ατυχία θα γίνει η πρώτη ύλη για το μηχάνημα του ταλέντου μας.

Αυτή η κακή στιγμή, το λάθος, η δύσκολη οικογένειακή κατάσταση, το ατύχημα, η αρρώστια, η απογοήτευση ή η καταστροφή, θα γίνουν η αφορμή για να βγούμε εκεί έξω και να εκτεθούμε, να μοιραστούμε αυτά που μάθαμε, να βρούμε το λόγο για να δουλέψουμε και να κουραστούμε και να σχετιστούμε και να προσφέρουμε, έτσι ώστε να κάνουμε τον κόσμο λίγο καλύτερο, με το μοναδικό, δικό μας τρόπο.

Και καμιά φορά απογοητευόμαστε, ότι η ζωή μας έχει πάει αλλού, ότι επιλέξαμε ή αναγκαστήκαμε να κάνουμε πράγματα που μας απομάκρυναν από την αρχική διαδρομή, αυτή που ξεκινήσαμε ή που προλάβαμε μόνο να ονειρευτούμε.

Λες και το μοναδικό μπορεί να πάψει να είναι.

Λες και οι καλύτερες συνταγές δε χρειάζονται το συνδυασμό των υλικών τους, λες και το κρασί δε χρειάζεται χρόνο για να γίνει κάτι ξεχωριστό.

Και μόνο όταν τολμήσουμε να πλησιάσουμε κοντά σ’ αυτό που δεν μπορούμε να μην κάνουμε πια, τότε συνειδητοποιούμε (πάντα) ότι όλα τα βήματα ως εκεί είχαν τη σημασία τους. Κάθε παράκαμψη, κάθε βαρετή δουλειά, κάθε γνώση που μπορεί να φαινόταν άχρηστη τότε, κάθε άνθρωπος που γνωρίσαμε, κάθε βιβλίο που διαβάσαμε, κάθε σημείωση που κρατήσαμε χωρίς να είμαστε σίγουροι για το αν θα την κάνουμε κάτι ποτέ, όλα ήταν απαραίτητα για να φτάσουμε σ’ αυτό που είμαστε τώρα.

Μοναδικοί.

Κι έτσι το μπαλόνι της ζωής μας δε σπάει ποτέ.


Επικοινωνήστε μαζί μας:
Μύλων 75 104 41 Αθήνα
210 5121893

τηλεφωνήστε μας για οποιαδήποτε ερώτηση ή απορία

news@infokids.gr

για νέα, πληροφορίες, εκδηλώσεις ή Δελτία τύπου

info@infokids.gr

για ερωτήσεις και πληροφορίες σχετικά με το site μας

Το περιεχόμενο της ιστοθέσης είναι μόνο για ενημερωτικό σκοπό και δεν θα πρέπει να αντικαθιστά οποιαδήποτε ιατρική συμβουλή, διάγνωση ή και θεραπεία που χορηγείται από τον γιατρό σας ή από τον εξειδικευμένο επιστήμονα υγείας. Απαγορεύεται η αναπαραγωγή, μεταβίβαση, διανομή ή αποθήκευση μέρους ή του συνόλου του περιεχομένου σε οποιαδήποτε μορφή, χωρίς την προηγούμενη γραπτή συγκατάθεση του νομικού τμηματος του Infokids.