Αρχική Το Ημερολόγιο μιας μαμάς από τη Ναταλία Δραγούμη Γιατί δεν είμαι πια παιδί;

Γιατί δεν είμαι πια παιδί;

1149029_276440742516755_1775082435_nΕίναι κάποιες φορές, αγαπητό ημερολόγιο, που ενώ περπατάω ή οδηγώ ή βρίσκομαι κάπου, οπουδήποτε, και κάνω οτιδήποτε, νιώθω μια ελαφριά ανατριχίλα στην ψυχή και το μυαλό μου. Σαν να πέρασε από μέσα μου ξαφνικά ένα άρωμα, μια μυρωδιά, ένας ήχος σιωπηλός, κάτι απροσδιόριστο, σαν αόρατο άγγιγμα που με διαπέρασε και με ταξίδεψε στιγμιαίως. Είναι σαν ταξίδια απειροελάχιστης διάρκειας μέσα στο χρόνο. Αστραπιαία ταξίδια σε πάρα πολύ μακρινές περιοχές, που όμως μου αφήνουν εικόνες. Ταξίδια που ξαφνικά ξυπνάνε για δευτερόλεπτα όλες μου τις αισθήσεις, με οδηγούν σε έντονες εικόνες και συναισθήματα του παρελθόντος και όταν τελειώνουν μου αφήνουν έναν γλυκό πόνο εσωτερικό. Νομίζω είναι αυτό που λέμε νοσταλγία. Έπεται και ένα ρητορικό ερώτημα: Γιατί δεν είμαι πια παιδί;

Αυτό αναρωτήθηκε σήμερα για ακόμα μια φορά περνώντας από κάπου, που, αφού ένιωσα αυτή τη διαπεραστική ανατριχίλα, κοίταξα γύρω μου και είδα τι την προκάλεσε: ένα γιασεμί που βρισκόταν εκεί κοντά. Άλλες φορές όταν μου συμβαίνει αυτό, μπορεί να μην δω κάτι σχετικό, αλλά σκέφτομαι ότι μπορεί να τράκαρα πάνω σε μια παρέα από μόρια -γιατί το θυμάμαι από το σχολείο: η μυρωδιά είναι μόρια!- που έχουν βγει βόλτα. Το γιασεμί είναι η παιδική μου ηλικία στο σπίτι στην Αίγινα. Είχαμε ένα μεγάλο φουντωτό στην είσοδο της βεράντας μας, το οποίο τώρα νιώθω ότι θρόνιασε μέσα μου και ορίζει τα συναισθήματά μου. Μου τα ξυπνάει με τόσο γλυκό τρόπο! Το αστείο είναι ότι έβαλα ένα στο εξοχικό μας στη Ραφήνα, αλλά είναι αδύναμο μπροστά σε αυτό που βρίσκεται μέσα μου και δεν εννοώ στην όψη!

Νοσταλγώ, λοιπόν, πολλά απ' όταν ήμουν παιδί. Νοσταλγώ το ότι ήμουν το παιδί της μαμάς μου. Νοσταλγώ τη μυρωδιά της που ήταν ταλκ. Το στέρνο της που πάνω του κοιμόμουν όταν ήμασταν έξω. Τον ήχο της φωνής της, όπως ακουγόταν από το στήθος της. Το κολιέ της που το είχα μέσα στη μούρη μου. Το τεράστιο άγχος που είχα πριν πάμε να αγοράσουμε το μωβ κορμάκι γυμναστικής που μου είχε υποσχεθεί και χιλιάδες ερωτήσεις τύπου "Κι αν δεν το βρούμε;", το ψωμί με το βούτυρο που έτρωγα παίζοντας. Γενικά, το ότι έτρωγα παίζοντας ανέμελα. Το αυγό και τα ψωμένια μπαστουνάκια που βουτούσα. Το παγωτό κοκτέιλ -το οποίο υπάρχει ακόμα!- το μπάνιο στη θάλασσα χωρίς το από πάνω λόγω ηλικίας και έλλειψης στήθους. Τη σοκοφρέτα.

Το πρώτο μου τηλεφώνημα σε φίλη μου. Τα παράσιτα του τηλεφώνου. Το γκρι -και λίγο άσπρο- τηλέφωνο του ΟΤΕ. Τις ουρές στα νησιά για να τηλεφωνήσεις στη μαμά και να της πεις ότι περνάς καλά. Το "ανοίγω το ψυγείο και τρώω ό,τι θέλω". Τα χείλια της μαμάς μου στο κούτελο για να δει αν έχω πυρετό. Τα βράδια που έκανα πως κοιμάμαι, ενώ κρυφάκουγα τις νυχτερινές, σοβαρές συζητήσεις των γονιών μου. Τη βασανιστική και επαναλαμβανόμενη διαδρομή για το σχολείο. Δεκαπέντε χρόνια ίδια! Το μεσημέρι που γυρνούσα σπίτι και πριν καν κλείσω την πόρτα φώναζα "Μαμά!". Την ερώτηση "Τι φαΐ έχουμε σήμερα;" -τώρα μόνο μου την κάνουν- τα βράδια που φώναζα τη μαμά μου και της έλεγα δεν μπορώ να κοιμηθώ. Το φιλί της καληνύχτας της. Τον ήχο του αυτοκινήτου της όταν ερχόταν σπίτι. Το βάσανο με την κεραία και τα παράσιτα της τηλεόρασης. Την ελληνική σημαία και τον Εθνικό Ύμνο την ώρα που τελείωνε το πρόγραμμα, τη μυρωδιά του συρταριού με τα φάρμακα. Την όψη της Αθήνας όταν γυρνούσαμε μετά από τρεις μήνες καλοκαιρινές διακοπές στο νησί. Τη γιαγιά μου. Την πρώτη μέρα στο σχολείο. Το ότι όπου καθόμουν, έπαιρνα παγωτό σικάγο. Τα φασολάκια με φέτα με τα μαγιό με αλάτια.

Η φρεσκοπλυμένοι και αρωματισμένοι φίλοι στο θερινό σινεμά. Το ριχτό κολεγιακό στους ώμους με τα μανίκια να κρέμονται μπροστά. Τα fruit of the loom. Τα jordache. Τη μαμά να με περιμένει θυμωμένη γιατί άργησα. Τις καρέκλες που ανοίγαμε όταν είχαμε καλεσμένους. Το χτένισμα και τις πέρλες της γιαγιάς μου όταν είχαμε καλεσμένους. Τα ρούχα που δεν ήθελα να φοράω με τίποτα, αλλά μου τα φορούσαν. Το πρώτο μου κούρεμα που δεν μου άρεσε. Τα οικογενειακά τραπέζια. Τη μυρωδιά από δίχρονο μηχανάκι. Το πρώτο μου μεθύσι. Κάποιες φίλες της μαμάς μου που μου είχαν αδυναμία και έπαιζαν μαζί μου όσες ώρες ήθελα. Τη συχνή ερώτηση "Πόσο χρονών είσαι;" -τώρα φυσικά έχουν πάψει να μου την κάνουν- την αίσθηση γαλήνης ότι εγώ κοιμάμαι και οι γονείς μου είναι στο σαλόνι. Ο πρώτος καλεσμένος στο πάρτυ μου. Η αγωνία μήπως δεν έρθει κανείς. Το άσχημο συναίσθημα του "Θέλω τη μαμά μου". Την "Αναδυόμενη" στην ΕΡΤ. Τη Νόρα Βαλσάμη. Τον Αλέξη από τον "Μεθοριακό Σταθμό".

Πολλά πράγματα από αυτά υπάρχουν ακόμη και παραμένουν ίδια, αλλά για μένα τώρα που δεν είμαι πια παιδί είναι διαφορετικά. Όπως το γιασεμί που έβαλα στη Ραφήνα. Δεν μου προκαλεί τα ίδια συναισθήματα με αυτό της παιδικής μου ηλικίας, αλλά ξέρω ότι μπορεί να θρονιάσει μέσα στις αναμνήσεις των παιδιών μου. Ό,τι κάνω εγώ τώρα ως μαμά πάει και αποθηκεύεται στην παιδική ηλικία των παιδιών μου. Διαμορφώνω ένα σκηνικό, έναν κόσμο, τον οποίο θα κουβαλάνε για πάντα μέσα τους...Και επειδή τα αγαπάω παράφορα δεν με αγχώνει καθόλου. Νιώθω ότι όλα θα είναι βαλμένα με απέραντη αγάπη, άρα θα είναι και φωτεινά.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.


Επικοινωνήστε μαζί μας:
Μύλων 75 104 41 Αθήνα
210 5121893

τηλεφωνήστε μας για οποιαδήποτε ερώτηση ή απορία

news@infokids.gr

για νέα, πληροφορίες, εκδηλώσεις ή Δελτία τύπου

info@infokids.gr

για ερωτήσεις και πληροφορίες σχετικά με το site μας

Το περιεχόμενο της ιστοθέσης είναι μόνο για ενημερωτικό σκοπό και δεν θα πρέπει να αντικαθιστά οποιαδήποτε ιατρική συμβουλή, διάγνωση ή και θεραπεία που χορηγείται από τον γιατρό σας ή από τον εξειδικευμένο επιστήμονα υγείας. Απαγορεύεται η αναπαραγωγή, μεταβίβαση, διανομή ή αποθήκευση μέρους ή του συνόλου του περιεχομένου σε οποιαδήποτε μορφή, χωρίς την προηγούμενη γραπτή συγκατάθεση του νομικού τμηματος του Infokids.