Αρχική InfoTeens Υγεία Η ιστορία της Τζωρτζίνας που έβγαλε τον καρκίνο νοκ άουτ

Η ιστορία της Τζωρτζίνας που έβγαλε τον καρκίνο νοκ άουτ

560783_325726270813957_1939272098_n              Οι πραγματικοί νικητές αναδεικνύονται στα δύσκολα. Μπορεί όμως ένα μικρό κορίτσι, μόλις στα εντεκάμισι να τα βάλει με έναν τόσο δύσκολο αντίπαλο; Κι όμως η «γεννημένη νικήτρια» Τζωρτζίνα Ξένου έχει γίνει φάρος, ένα φωτεινό παράδειγμα για όσους παραδίνονται στις δυσκολίες της ζωής. Ακόμη και σήμερα, που οι περισσότεροι έχουμε χάσει το χαμόγελό μας εξαιτίας της κρίσης, η 16χρονη πλέον Τζωρτζίνα χαμογελά πλατιά και μοιράζει αγκαλιές στα παιδιά που συνεχίζουν να παλεύουν με την ασθένεια που φοβόμαστε να πούμε ακόμα και το όνομά της. Πώς τα κατάφερε; Ας ξετυλίξουμε το κουβάρι από την αρχή.

Το βιβλίο

Όταν έμαθα ότι η ίδια και η μητέρα της έγραψαν βιβλίο για την περιπέτεια της υγείας της, αναρωτήθηκα γιατί κάποιος θέλει να αναπολεί ένα τόσο επίπονο παρελθόν. Οπότε ήταν το πρώτο πράγμα που ρώτησα όταν τις συνάντησα στο σπίτι τους στην Πετρούπολη. Ακόμα και η ανάγνωση του βιβλίου ήταν επώδυνη για μένα. Πολλές φορές ήταν αδύνατον να σταματήσω τα δάκρυά μου καθώς το διάβαζα.  Όταν άνοιξε η πόρτα, τρία λαμπερά χαμόγελα από τις τρεις όμορφες γυναίκες της οικογένειας με υποδέχτηκαν. «Τι ωραία οικογένεια!» σκέφτηκα. Η Λυδία, η μικρότερη κόρη, έμοιαζε με μικρογραφία της Τζωρτζίνας. Έξυπνη, χαμογελαστή, τρυφερή δεν άφηνε από την αγκαλιά της τη μεγάλη της αδερφή. Η Τζωρτζίνα μια πανέμορφη δεσποινίδα και η μαμά Μαρίζα με ένα μοναδικό αθλητικό κορμί  έφηβης δεν αφήνει αμφιβολία για τις καθημερινές της προπονήσεις. «Πόσο οδυνηρές ήταν οι θύμησες; Πόσο δύσκολη ήταν η συγγραφή του βιβλίου;» ρωτάω.

165883_359328657453718_1797032081_n«Δεν θέλω να ξεχάσω, τα θυμόμουνα όλα» μου λέει η Μαρίζα χωρίς να το σκεφτεί. «Βέβαια καμιά φορά έκλαιγα αλλά δεν μπορούσα να ξεχάσω. Ξέρετε η φετινή χρονιά είναι η πρώτη που δεν τα σκέφτομαι πλέον τόσο πολύ. Κι αυτό είναι πολύ καλό γιατί βασανιζόμουν πάρα πολύ. Νιώθω πλέον διαφορετικά, αναπνέω επιτέλους! Δεν με πειράζει όμως να το συζητάω. Είναι ένα κομμάτι της ζωής μου πλέον. Δεν με ενοχλεί.» Η μητέρα όμως έχει άλλη άποψη: «Εγώ ακόμα και με μια ανάμνηση, σβήνω. Δεν θέλω να τα θυμάμαι αν και δεν μπορώ να τα ξεχάσω. Δεν είμαι σαν την Τζωρτζίνα. Εμένα με τσάκισε όλο αυτό το θέμα. Όχι μόνο για την Τζωρτζίνα που δόξα το Θεώ είναι καλά, μια χαρά , αλλά όλο αυτό συνεχίζω να το ζω με τα παιδιά που γνωρίσαμε στο νοσοκομείο. Δεν μπορώ να απομακρυνθώ. Ακόμα και τώρα υπάρχει παιδί από την παρέα της με υποτροπή. Δεν γίνεται να μην συμπάσχω. Όταν υποφέρουν οι άνθρωποι γύρω μου είναι δυνατόν εγώ να μην συμπαραστέκομαι;» Το βιβλίο όμως γράφτηκε βασικά για να καλύψει ένα κενό, για να επιτελέσει έναν στόχο.  «Όταν βρεθείς σε αυτή την κατάσταση, θέλεις να μάθεις, να ενημερωθείς, να ξέρεις αν κάποιοι τα κατάφεραν αλλά δεν βρίσκεις εύκολα αυτές τις πληροφορίες γιατί πολλοί από εκείνους που περνούν μια τέτοια εμπειρία, θέλουν  μετά να ξεχάσουν. Αυτός είναι ο κύριος λόγος που γράφτηκε αυτό το βιβλίο. Να μάθουν όσοι υποφέρουν ότι η ελπίδα πρέπει να μένει ζωντανή», λέει η Μαρίζα.

551803_364077413645509_54780951_n

Η Τζωρτζίνα των επιτυχιών στόχος μιας ύπουλης ασθένειας

«Η χρονιά εκείνη ήταν γεμάτη επιτυχίες!» γράφει η Τζωρτζίνα στο βιβλίο  για την χρονιά που η ασθένεια τη χτύπησε. «Άριστη στο σχολείο, σημαντικές επιτυχίες στο καράτε! Χρυσό στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα, αργυρό σε παγκόσμιο τουρνουά τον Ιούλιο και χρυσό στο Βαλκανικό πρωτάθλημα τον Σεπτέμβριο στη Σερβία, με την πρώτη μου συμμετοχή ως μέλος της εθνικής ομάδας παίδων! Αυτό μου έδωσε πολύ θάρρος κι αυτοπεποίθηση! Από τότε έπαψα να έχω αγωνία στους αγώνες. Ήμουν σίγουρη για τη νίκη μου!»

Η χαρά της Τζωρτζίνας θα σκιαστεί από κάποιους επίμονους πόνους στην κοιλιά. Στην αρχή δεν τους έδωσαν μεγάλη σημασία. Τελικά η υποψία μιας απλής ίωσης κατέληξε σε δυνατούς πόνους που έκαναν την Μαρίζα να ανησυχήσει πραγματικά. Οι γιατροί όμως δεν έβρισκαν κάτι κι έτσι επέμεναν «δεν είναι τίποτα, είναι μάλλον ψυχολογικό.» Η επιμονή της μητέρας κι ένα υπέρηχος τελικά οδήγησαν στη διάγνωση: Λέμφωμα Burkitt! «Ως τότε δεν ήξερα δεν ήξερα τι ήταν το λέμφωμα» λέει η Μαρίζα κι έτσι τηλεφώνησε σε μια γνωστή της που δούλευε σε ακτινολογικό: «Όχι, Χριστέ μου δεν μπορεί να είναι κάτι τέτοιο, όχι στο κοριτσάκι μας…» ήταν η απάντηση που όπως ήταν φυσικό τρόμαξε τη μητέρα. Τα λόγια παρηγοριάς όχι μόνο δεν την καθησύχασαν αλλά την ανησύχησαν ακόμα περισσότερο. Ο εφιάλτης για την μικρή Τζωρτζίνα μόλις ξεκινούσε. Οι εξετάσεις ακολουθούν η μία την άλλη και η κάθε μία είναι πιο οδυνηρή από την προηγούμενη. Μαμά και κόρη γίνονται μια γροθιά για να αντιμετωπίσουν τον κίνδυνο.

«Το ένστικτο της μητέρας είναι πραγματικά αλάνθαστο;» ρωτάω τη Μαρίζα. «Έζησα ένα σωρό περιστατικά που αν δεν είχαν επιμείνει οι γονείς μπορεί να είχαν άλλη κατάληξη. Φυσικά υπάρχουν και οι υπερβολές και γι' αυτό οι γιατροί παθαίνουν πια ανοσία. Αλλά μια μητέρα ξέρει το παιδί της» μου λέει.

Ο εφιάλτης του καρκίνου

«Μπερδευόμουν. Πού ήμουν; Τι γινόταν; Γιατί όλα γύριζαν γύρω μου τόσο γρήγορα;» Όταν η Μαρίζα αντιλήφθηκε ποιο είναι το πραγματικό πρόβλημα που αντιμετώπιζε η κόρη της έχασε κυριολεκτικά τον κόσμο κάτω από τα πόδια της. Όμως δεν είχε να αντιμετωπίσει μόνο τα δικά της συναισθήματα αλλά και του παιδιού. Έπρεπε να είναι δυνατή και να δείχνει χαρούμενη για να δίνει θάρρος κι ελπίδα στο μικρό της αγγελούδι. Έπρεπε να της κρύψει την αλήθεια. «Η θεραπεία βοηθάει στην ίαση κατά 50%» θα της πει ο γιατρός. «Για το υπόλοιπο 50% ευθύνεται η ψυχολογία του ασθενούς.» Η Τζωρτζίνα δεν έμαθε παρά μόνο στο τέλος της περιπέτειας της από τι πραγματικά έπασχε. «Έκανε καλά η μαμά σου που σ' το έκρυψε;» τη ρωτάω τώρα που όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν. «Σκέφτομαι ότι αν μου είχαν πει την αλήθεια ίσως να είχα πανικοβληθεί και να είχε πέσει η ψυχολογία μου» λέει σήμερα η Τζωρτζίνα.

389799_250197445033507_211764369_nΗ ζωή τους δεν μοιάζει μ’ αυτή που ζούσαν. Η Μαρίζα περνά τις μέρες και τις νύχτες της στο νοσοκομείο, μακριά από τα άλλα τρία της παιδιά και η Τζωρτζίνα πρέπει ν’ αντέχει τους αφόρητους πόνους από τις εξετάσεις, τα χειρουργεία και μετά τις χημειοθεραπείες.

«Η κάθε στιγμή πλέον ήταν πολύτιμη! Μοναδική» γράφει στο βιβλίο η Μαρίζα. «Ήθελα να περνάω περισσότερο χρόνο μαζί της…. Όλα αυτά που βίωνα ήταν σαν εφιάλτες που διαδέχονταν ο ένας τον άλλο.» Τη δύναμη που αναζητά η Μαρίζα θα τη βρει από τις άλλες μητέρες αλλά και τους εθελοντές που επισκέπτονται το νοσοκομείο. Θα δεις ήρωες γονείς που χαμογελούν και πνίγουν τον πόνο τους συμπαραστεκόμενοι στ’ αγγελούδια τους που χαροπαλεύουν αλλά θα γνωρίσει και νέες, δυνατές κοπέλες που ενώ έζησαν τον εφιάλτη, τον νίκησαν και τον ξεπέρασαν. Ένα μήνυμα θα δώσει θάρρος στην κουρασμένη μητέρα: «Όλα θα πάνε καλά! Η κορούλα σου δεν έχει χάσει αγώνα ποτέ. Είναι γεννημένη νικήτρια!»

304246_246573338729251_1990954425_nΓιατί σ’ εμένα; Η απάντηση σε αυτή την ερώτηση ταλανίζει πάντα τους ανθρώπους που υφίστανται μια τρομερά δυσάρεστη κατάσταση. «Κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος» λέει η Μαρίζα. «Εγώ έχω καταλήξει ότι ο οργανισμός μας φτιάχνει πολλές φορές κατά τη διάρκεια της ζωής μας καρκινικά κύτταρα. Υπάρχουν κάποιες συγκυρίες που κάνουν αυτά τα καρκινικά κύτταρα να αναπτυχθούν ή να αποβληθούν. Κάποια από αυτά είναι το ψυχολογικό, η διατροφή, το περιβάλλον κ.λπ.»

72934_462614873791762_251832492_n

Γεννημένη νικήτρια

«Παλιότερα στενοχωριόμουν όταν έχανα σε κάποιον αγώνα, πριν αρρωστήσω ήθελα πάντα να κερδίζω. Για μένα ήταν ή χρυσό ή τίποτα.  Τώρα εκτιμάω ακόμα και τη συμμετοχή μου σε ένα πρωτάθλημα. Φυσικά και μου αρέσει να νικάω αλλά ξέρω πλέον ότι και η ήττα έχει να μας διδάξει πολλά» μου λέει η Τζωρτζίνα και μοιάζει πολύ πιο ώριμη από την ηλικία της. «Εγώ έχω μια ενήλικη κόρη από τα δώδεκά της» λέει η μητέρα της «Δεν θα κάτσει να στενοχωρηθεί γι αυτά που στενοχωριούνται οι συνομήλικοι της».

Την εποχή της ασθένειας οι γιατροί της είχαν αποκλείσει την πιθανότητα να αγωνιστεί ξανά. Θεωρούσαν ότι θα επιβαρυνθεί η υγεία της. Η Μαρίζα όμως ήξερε ότι ένας σημαντικός λόγος για να ζήσει η Τζωρτζίνα ήταν η μεγάλη της αγάπη, το καράτε. «Έκλεινα τα μάτια και με έβλεπα στο βάθρο να παίρνω το χρυσό. Αυτή η σκέψη με έκανε χαρούμενη, μου έδινε κουράγιο» λέει η Μαρίζα. Και γι αυτό μόλις μπόρεσε άρχισε να κάνει μόνη της, κρυφά, ήπιες προπονήσεις. «Μπορείς να έχεις οτιδήποτε επιθυμείς, αν το επιθυμείς πάρα πολύ. Πρέπει να το επιθυμείς με την παραφορά που εκρήγνυται, διαπερνά το δέρμα κι ενώνεται με την ενέργεια που δημιουργεί τον κόσμο» γράφει στο βιβλίο η Μαρίζα μεταφέροντας τα λόγια της Sheila Graham.

Η Τζωρτζίνα που σύμφωνα με τους γιατρούς δεν θα μπορούσε να συνεχίσει τον πρωταθλητισμό, πριν από λίγους μήνες πήρε με τις συναθλήτριές της την τρίτη θέση στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα κι εξασφάλισε την εισαγωγή της στο Πανεπιστήμιο. «Ήταν πραγματικά μια από τις καλύτερες στιγμές της ζωής μου… έκλαψα τόσο πολύ από χαρά! Θέλω να σπουδάσω ΤΕΦΑΑ και να πάρω ειδίκευση στα άτομα με ειδικές ανάγκες» μου εξηγεί. Τώρα προετοιμάζεται για το Πανελλήνιο πρωτάθλημα τον Σεπτέμβριο και βέβαια ελπίζει σ’ ένα χρυσό. Η μητέρα της προσπαθεί να την προσγειώσει: «Μα, ακόμα και οι παγκόσμιοι πρωταθλητές που είναι για χρόνια στην κορυφή, κάποια στιγμή θα χάσουν, ίσως την επόμενη χρονιά να τα πάνε καλύτερα. Είναι πολλές οι παράμετροι για μια επιτυχία. Θα το βάζουμε κάτω όταν δεν τα καταφέρνουμε καλά; Οικονομικά ο αθλητισμός είναι πολύ δύσκολος. Κάθε αθλητής χρειάζεται να βγει έξι εφτά φορές το χρόνο στο εξωτερικό για να πάρει μέρος σε αγώνες και τα πληρώνει από την τσέπη του.»

Μάθημα ζωής

381949_250197588366826_665335054_n«Συνήθως, όλοι οι άνθρωποι κάνουμε τα ίδια λάθη. Έχουμε μπροστά μας μια όμορφη ημέρα και σκεφτόμαστε πότε να περάσει για να έρθει το Σαββατοκύριακο. Ή άντε να περάσει ο χρόνος να πάμε διακοπές. Χάνουμε τη ζωή μας περιμένοντας κάποιες συγκεκριμένες ημέρες ή ένα σημαντικό γεγονός…» γράφει η Μαρίζα. «Αν δεν είχα περάσει όλη αυτή την περιπέτεια θα ήμουν σαν τους περισσότερους που όταν συναντάνε κάποιον που έχει πρόβλημα στην εμφάνισή του, τον κοιτάνε περίεργα, τον σχολιάζουν κλπ. Εγώ όμως δεν το κάνω αυτό και φωνάζω και στους φίλους μου αν το κάνουν. Ξέρω να εκτιμάω πιο πολύ κάποια πράγματα, έμαθα να ξεχωρίζω τους φίλους μου. Από την άλλη βλέπω τους ανθρώπους να στενοχωριούνται για ασήμαντα πράγματα ενώ εγώ δεν το κάνω αυτό. Ξέρω πραγματικά τι αξίζει τι είναι σημαντικό και τι όχι…» μου εξηγεί η Τζωρτζίνα για όσα κέρδισε από όλη αυτή την περιπέτεια. Όμως όπως κάθε περιπέτεια έχει αφήσει και τις πληγές της. Η δυνατή Τζωρτζίνα που δεν φοβόταν τίποτα, τώρα πια φοβάται τον πόνο. «Φοβάμαι πολύ. Η αλήθεια είναι ότι δεν πιστεύω ότι ό,τι δεν σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό. Με τίποτα. Γιατί έφτασα στο σημείο που πονούσα τόσο πολύ που δεν θέλω ποτέ στη ζωή μου να ξαναπονέσω τόσο».  Η μητέρα της όμως πιστεύει ότι η κόρη της έχει γίνει πιο δυνατή. Απλώς ο φόβος του πόνου έχει αφήσει το σημάδι του.

Σήμερα, μητέρα και κόρη, θέλουν να βοηθάνε ανθρώπους που αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα και να προσφέρουν μέσα από τον εθελοντισμό. «Έχω πολλούς φίλους στο facebook και παιδιά που αντιμετωπίζουν όσα αντιμετώπισα κι εγώ και με ρωτάνε πολλά. Φυσικά συνεχίζω να πηγαίνω και στα παιδιά της Ελπίδας αλλά και της Φλόγας» μου λέει η Τζωρτζίνα. «Όταν τελειώσω το σχολείο θα γίνω ενεργή εθελόντρια.»387769_246496672070251_1110795803_n

Όσο για την Μαρίζα, πιστεύει ότι το φάρμακο  για τον καρκίνο έχει ήδη βρεθεί αλλά δεν συμφέρει τις φαρμακοβιομηχανίες να κυκλοφορήσει στην αγορά. Αντίθετα η θεραπεία είναι ιδιαίτερα χρονοβόρα και κοστοβόρα. Αυτή η εμπειρία άλλαξε όλη της τη ζωή. «Ακόμα και τον τρόπο που ντύνομαι. Το μαύρο δεν έχει πλέον θέση στη ζωή μου. Τώρα η κάθε στιγμή έχει ξεχωριστή σημασία. Δεν περιμένω τις διακοπές για να χαρώ.»

Σημειώσεις

-Η Τζωρτζίνα βραβεύτηκε το 2011 από το περιοδικό Life & Style ως Γυναίκα της Χρονιάς στην κατηγορία 'Πρωταθλήτρια Ζωής'.387840_246496105403641_718407782_n

-Ο αθλητικός σύλλογος καράτε «Οδυσσέας» έχει έδρα την Πετρούπολη και είναι ο πρώτος σε μετάλλια.

-Το βιβλίο «Γεννημένη νικήτρια» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ

382199_246571958729389_55250618_nΟι πρώτοι της αγώνες το 2003 όπου κατέκτησε το πρώτο της χρυσό μετάλλιο! Με τον φίλο της Μάρκο.


Επικοινωνήστε μαζί μας:
Μύλων 75 104 41 Αθήνα
210 5121893

τηλεφωνήστε μας για οποιαδήποτε ερώτηση ή απορία

news@infokids.gr

για νέα, πληροφορίες, εκδηλώσεις ή Δελτία τύπου

info@infokids.gr

για ερωτήσεις και πληροφορίες σχετικά με το site μας

Το περιεχόμενο της ιστοθέσης είναι μόνο για ενημερωτικό σκοπό και δεν θα πρέπει να αντικαθιστά οποιαδήποτε ιατρική συμβουλή, διάγνωση ή και θεραπεία που χορηγείται από τον γιατρό σας ή από τον εξειδικευμένο επιστήμονα υγείας. Απαγορεύεται η αναπαραγωγή, μεταβίβαση, διανομή ή αποθήκευση μέρους ή του συνόλου του περιεχομένου σε οποιαδήποτε μορφή, χωρίς την προηγούμενη γραπτή συγκατάθεση του νομικού τμηματος του Infokids.