Αρχική Συνεντεύξεις Η ζωή με τον διαβήτη δεν είναι εύκολη αλλά η Μαρία Κατσικαδάκου δεν ‘χαλάει τη ζαχαρένια της’

Η ζωή με τον διαβήτη δεν είναι εύκολη αλλά η Μαρία Κατσικαδάκου δεν ‘χαλάει τη ζαχαρένια της’

155346_472431297973_6441758_n

Η Μαρία ήταν πάντα τυπική με τις προληπτικές της εξετάσεις. Κάποιος θα την έλεγε υποχόνδρια. Δύο φορές το χρόνο έκανε τσεκ απ. «Ήταν Ιούλιος του 2007» θυμάται «όταν πήρα τις απαντήσεις το νούμερο 120 που βρισκόταν δίπλα στη λέξη ‘ζάχαρο’ ήταν μαυρισμένο. Αναρωτήθηκα τι να σήμαινε αυτό; Ρώτησα τη γιατρό. ‘Μην ανησυχείς, να προσέχεις τη διατροφή σου, στο όριο είσαι.’ Η απάντησή της δεν μου αρκούσε. Ήθελα να σιγουρευτώ.  Επέμεινα και μου έδωσε να κάνω μια καμπύλη ζαχάρου. Πήγα σε μια ιδιωτική κλινική.  Μου έδωσαν τα 75 γραμμάρια γλυκόζης και έφυγα. Θυμάμαι ότι πείναγα πάρα πολύ επειδή για να κάνεις αυτή την εξέταση πρέπει να είσαι νηστική. Ήταν ήδη μεσημέρι κι εγώ πείναγα. Μόλις λοιπόν έφυγα πήρα ένα σάντουιτς. Όταν επέστρεψα για τα αποτελέσματα η νοσοκόμα ξαφνιάστηκε που ήμουν εκεί όρθια μπροστά της γιατί το ζάχαρό μου είχε φθάσει το 425. ‘Μαρία είσαι καλά;’ με ρώτησε. Όταν μου έδωσαν τη γλυκόζη είχα ήδη 180 ζάχαρο! Θα μπορούσαν να με είχαν σκοτώσει γιατί δεν φρόντισαν να ελέγξουν από την αρχή το ζάχαρό μου. Ήταν αδιανόητο».

Η επόμενη επίσκεψη στη γιατρό δεν ήταν εύκολη. Η Μαρία έπρεπε να αντιμετωπίσει την νέα της πραγματικότητα.

 254043_216809761686792_1877134_nΟ διαβήτης, ο νέος της σύντροφος

«Όταν πήγα στη γιατρό μου με τα αποτελέσματα και συνειδητοποίησα πόσο δύσκολα ήταν τα πράγματα έβαλα τα κλάματα. Ήμουν τόσο αναστατωμένη που φεύγοντας, τράκαρα με το αυτοκίνητο. Η γιατρός μου έδωσε κι ένα χαρτί με μια δίαιτα. Νόμιζα ότι τέλειωσε η ζωή μου. Δεν έπρεπε να πίνω, να καπνίζω, θα έπρεπε να ελέγχω το ζάχαρό μου συνεχώς και φυσικά για την υπόλοιπη ζωή μου ν’ ακολουθώ μια συγκεκριμένη δίαιτα. Έως τότε ήμουν ένας άνθρωπος που απολάμβανε τα πάντα. Ήμουν 37 χρονών. Το επόμενο ραντεβού ήταν με ένα διάσημο διαβητολόγο. ‘Πήγαινε διακοπές κι απόλαυσέ το. Ρίξ’το έξω’ μου είπε. ‘Μόλις επιστρέψεις μπαίνεις σε πρόγραμμα’. Σύμφωνα με τη δική του εκτίμηση είχα από 2,5 έως 5 χρόνια μέχρι να χρειαστώ ινσουλίνη. Ήταν ο πρώτος που μου μίλησε ξεκάθαρα. Πράγματι πήγα διακοπές, αλλά δεν τον άκουσα . Έπαιρνα το χάπι μου κανονικά κι έτρωγα κυρίως ψάρια και χόρτα. Έχασα σε λίγους μήνες 17 κιλά αλλά έπαθα και κατάθλιψη. Κάποια στιγμή στις διακοπές ανέβασα πυρετό. Πήρα ένα γιατρό τηλέφωνο και μου είπε να πάρω δύο χάπια γιατί το ζάχαρό μου είχε ανέβει». Η περιπέτεια της υγείας της μόλις είχε ξεκινήσει. Η Μαρία βρίσκεται μόλις στην αρχή και η ανησυχία παρέα με την άγνοια ακόμα δημιουργούν άγχος και φόβο.  « Όταν γύρισα από τις διακοπές πήγα στον Ευαγγελισμό κι εκεί ξαναέκανα εξετάσεις. Διέγνωσαν ότι το πρόβλημα δεν ήταν τόσο καινούργιο. Πρέπει να είχα διαβήτη από το 2005, δύο χρόνια πριν! Ήταν έγκλημα ότι δεν είχα διαγνωσθεί από τότε. Τελικά, μετά από δύο χρόνια ξεκίνησε και η περιπέτεια της ινσουλίνης. Πιο γρήγορα από τις ιατρικές προβλέψεις κι αυτό γιατί είχα πεθάνει από τη στενοχώρια και το άγχος και η κατάστασή μου είχε επιβαρυνθεί. Δεν μπορούσα να δεχτώ ότι έχω ένα αυτοάνοσο, ότι έχω μια ασθένεια που θα ζω με αυτήν για πάντα».

Γνωριμία με την ινσουλίνη

«Όταν μπήκα στην ινσουλίνη τα πράγματα ήταν ένα εκατομμύριο φορές χειρότερα. Ενώ αρχικά νόμιζα ότι θα μπορώ να φάω ό,τι θέλω αφού θα  κάνω την ένεση –έτσι μου έλεγαν διάφοροι-ενώ μέχρι τότε πρόσεχα τόσο που είχα μείνει σκελετός. Πράγματι άρχισα να τρώω περισσότερο αλλά έπρεπε πια να αντιμετωπίσω τις υπογλυκαιμίες. Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει –αν δεν το έχει βιώσει- πόσο δύσκολες είναι οι υπογλυκαιμίες. Όταν παθαίνεις υπογλυκαιμία είναι σαν έχεις δέκα κρίσεις πανικού μαζί. Είναι ό,τι πιο φοβιστικό, είναι τρομερό και μπορείς να το πάθεις πάρα πολύ εύκολα» λέει η Μαρία και η έκφρασή της δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφιβολίας. «Την πρώτη υπογλυκαιμία την έπαθα κατά λάθος από ένα κομμάτι μουσακά. Θεώρησα ότι ο μουσακάς είναι ένα βαρύ φαί και γι αυτό πήρα περισσότερη ινσουλίνη από όσο χρειαζόμουν. Δεν ήξερα ακόμα πολύ καλά πώς να ρυθμίζω την ινσουλίνη μου και είχα ένα δύσκολο επεισόδιο. Το ζάχαρό μου έπεσε στο 40 κι έπαθα υπογλυκαιμία. Κόντεψα να πεθάνω. Μετά έμαθα ότι ο μουσακάς μπορεί να είναι λιπαρός αλλά δεν έχει υδατάνθρακες, παρά μόνο στην πατάτα, δεν έχει μακαρόνια, δεν είναι παστίτσιο».

945487_10151571490482974_1266449480_nΕκπαιδεύοντας τη Μαρία

Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που έχει ένας διαβητικός είναι να μάθει πώς να ρυθμίζει την ινσουλίνη του. «Πέρασα από πολλούς γιατρούς που μου έδιναν απλώς χαρτάκια και βιβλιαράκια με οδηγίες και κανένας δεν με πήρε από το χέρι και να με εκπαιδεύσει. Κι αυτό είναι που χρειάζεσαι όταν είσαι διαβητικός. Να εκπαιδευτείς ώστε να αντιμετωπίζεις σωστά την αρρώστια σου. Σε άλλες χώρες μόλις γίνεται η διάγνωση ακολουθεί ένας μήνας εκπαίδευσης. Γιατί πλέον το φαγητό δεν είναι μια απλή καθημερινή φυσιολογική λειτουργία. Απαιτεί ειδικό χειρισμό.» Τελικά χρειάστηκαν χρόνια και προσπάθεια για να μάθει όλα όσα τη βοηθούν σήμερα. «Έκανα πολλά χρόνια να μάθω. Και τελικά έμαθα όλα όσα πρέπει να κάνω από άλλους διαβητικούς, κυρίως  από τις ομάδες εκπαίδευσης του Ευαγγελισμού.  Έχω ακούσει τα πάντα. Ο καθένας κάνει ό,τι νομίζει. Έχω ακούσει διαβητικούς που δεν μετριούνται, που κάνουν την ινσουλίνη τους τυχαία… Αυτό είναι εύκολο να το πιστέψεις αν σου πω ότι μόνο το 2% των διαβητικών είναι ρυθμισμένοι! Είναι ελάχιστοι. Δύο λόγοι συντελούν. Είναι ανεκπαίδευτοι κι έτσι κι αλλιώς το ζάχαρο είναι πάρα πολύ δύσκολο να το ρυθμίσεις».

Αν και τον κυρίαρχο ρόλο τον έχει το φαγητό, πολλοί ακόμα παράγοντες συντελούν, ψυχολογικοί αλλά και οργανικοί. «Αν φας μακαρόνια» μου εξηγεί η Μαρία « πρέπει να τα ζυγίσεις και να υπολογίσεις τον υδατάνθρακα που θα πάρει ο οργανισμός σου.  Στους κανονικούς ανθρώπους το πάγκρεας αντιλαμβάνεται τη ζάχαρη στο αίμα κι εκκρίνει ινσουλίνη για να τη διώξει από το αίμα και να τη στείλει στα κύτταρα. Οι διαβητικοί όμως δεν έχουμε ινσουλίνη κι έτσι πρέπει να δώσουμε χειροκίνητα στον οργανισμό μας την ινσουλίνη που χρειάζεται για να μην έχουμε επιπλοκές. Αν φάω 200 γραμμάρια μακαρόνια που έχουν 30 γρ υδατάνθρακα θέλω κατά μέσο όρο 2 μονάδες ινσουλίνη. Όλα όμως είναι σχετικά γιατί παίζει πολύ μεγάλο ρόλο και η ψυχολογία σου αλλά και η οργανική σου κατάσταση, όπως για παράδειγμα η έμμηνος ρύση.  Είναι πολυπαραγοντική ασθένεια. Όποτε κάθομαι στο τραπέζι πρέπει να υπολογίσω τους υδατάνθρακες που περιλαμβάνει η διατροφή μου και δεν μπορώ να αλλάξω γνώμη για το αν χόρτασα ή όχι. Πρέπει επίσης την ίδια στιγμή που θα μπει η τροφή στο σώμα μου να συγχρονιστεί με την ινσουλίνη για να μην πάθω ούτε υπογλυκαιμία ούτε υπεργλυκαιμία. Ανάλογα με το φαγητό κανονίζω και πότε θα κάνω την ισνουλίνη για να συγχρονιστεί με τον γλυκαιμικό δείκτη, πόσο γρήγορα δηλαδή μπαίνει στο αίμα κάθε τροφή. Παίζει πολύ σημαντικό ρόλο. Δεν υπάρχει η περίπτωση να απλώσεις το χέρι σου και να πάρεις να φας κάτι μόνο και μόνο επειδή σου αρέσει. Η διατροφή είναι πλέον μαθηματική πράξη

Από μικροί στα βάσανα

«Ξέρεις ποιοι γνωρίζουν τα περισσότερα; Οι γονείς που έχουν διαβητικά παιδιά. Επειδή έχουν όλη την ευθύνη κι ανησυχούν, φροντίζουν να ενημερωθούν πλήρως» μου λέει η Μαρία και συνειδητοποιώ πόσο δύσκολο πρέπει να είναι για ένα παιδί να ελέγχει συνεχώς την επιθυμία του για τις άπειρες λιχουδιές που υπάρχουν γύρω μας. «Πριν από μερικά χρόνια οι άνθρωποι δεν μπορούσαν καν να μετρήσουν το ζάχαρό τους ενώ εμείς σήμερα έχουμε αυτή τη δυνατότητα. Κι έχουμε ανθρώπινη ινσουλίνη ενώ παλιότερα είχα από ζώα κι επίσης ζούμε στην εποχή που όλα τα τρόφιμα έχουν ετικέτα που αναγράφει τους υδατάνθρακες οπότε επιλέγω όσα περιέχουν λιγότερους υδατάνθρακες. Είναι πολύ μεγάλη εξυπηρέτηση για όλους εμάς.

Στο glykouli.gr έχουμε βάλει μια κατηγορία που λέγεται babysitting για να γνωρίζονται οι γονείς μεταξύ τους και να βοηθάνε ο ένας τον άλλον. Γιατί αυτός που έχει διαβητικό παιδί θα το αφήσει με μεγαλύτερη σιγουριά σε κάποιον που έχει κι εκείνος παιδί με διαβήτη. Ακόμα και το σχολείο είναι πρόβλημα γιατί δεν είναι ενημερωμένοι οι δάσκαλοι, ούτε υπάρχει νοσοκόμος για τις πρώτες βοήθειες».

kokkinisesΜια νέα διαφορετική ζωή

«Άλλαξε τελείως η ζωή μου» ομολογεί η Μαρία. «Ξέρεις δεν είναι μόνο η τροφή. Πρέπει να υπολογίζω τα πάντα. Παλιότερα έμπαινα στη θάλασσα και απολάμβανα το κολύμπι μου σε βάθος. Πήγαινα πολύ βαθειά. Τώρα κολυμπάω κατά μήκος της ακτής γιατί η άσκηση μπορεί να μου δημιουργήσει υπογλυκαιμία. Οι διαβητικοί αντίθετα από όλους τους άλλους ανθρώπους δεν μπορούν να μπουν νηστικοί στη θάλασσα. Πίνω πριν μια πορτοκαλάδα.

Είναι πολύ δύσκολος ο αθλητισμός αν είσαι διαβητικός. Είναι υποχρεωτικό να έχουμε ήπια άσκηση στη ζωή μας αλλά ένας διαβητικός δεν μπορεί να κάνει έντονη άσκηση παρά μόνο υπό ιατρική παρακολούθηση και εις βάρος του σώματός του.

Ο διαβήτης δεν είναι τρόπος ζωής. Είναι αρρώστια από την οποία μπορεί να πεθάνεις κι έτσι κι αλλιώς έχεις κατά μέσο όρο 10 χρόνια λιγότερα προσδόκιμο ζωής από τους υπόλοιπους. Είναι η αλήθεια και δεν μπορείς να την παραγνωρίσεις. Μία ακόμα συνέπεια του διαβήτη είναι ότι καταστρέφεται η σοροτονίνη στους νευροδιαβιβαστές με αποτέλεσμα συχνά να έχουμε συστημική κατάθλιψη».

Διαπιστωμένα γλυκούλα

«Οι άνθρωποι δεν ομολογούν εύκολα ότι έχουν διαβήτη» λέει η Μαρία γιατί συχνά η ομολογία προκαλεί προβλήματα. Κάποιοι χάνουν τις δουλειές του ή στην επαρχία οι μεγαλύτεροι άνθρωποι φοβούνται ότι στιγματίζονται. «Στην Ελλάδα οι διαβητικοί είναι 1 εκατομμύριο, οπότε κάθε οικογένεια έχει έναν διαβητικό. Είναι η μεγάλη απόδειξη ότι δεν το συζητάμε, δεν θέλουμε καν να το κουβεντιάσουμε. Οι ασθένειες γενικότερα είναι ταμπού στην Ελλάδα» πιστεύει η Μαρία.

«Ένας φίλος πριν λίγες ημέρες είχε μία κρίση ενώ οδηγούσε και τράκαρε. Οι αστυνόμοι νόμιζαν ότι είναι μεθυσμένος και δεν καταλάβαιναν ότι χρειαζόταν ο ίδιος ιατρική βοήθεια. Ίσως έπρεπε να φοράμε ένα κορδελάκι, εγώ σκεφτόμουν μέχρι και να κάνω ένα τατουάζ. Είναι σημαντικό ο κόσμος να είναι ενημερωμένος και να μπορεί να μας προσφέρει τα βασικά όταν τα χρειαζόμαστε, όπως ένα ποτήρι πορτοκαλάδα σε μια κρίση υπογλυκαιμίας.  Διαφορετικά μπορεί και να πεθάνω. Πριν μάθω ότι έχω διαβήτη, πάθαινα υπογλυκαιμίες και δεν το ήξερα. Νόμιζα ότι με έχουν ματιάσει» λέει γελώντας. «Λίγο αργότερα συνερχόμουν επειδή έτρωγα κάτι.» Κάπως έτσι η Μαρία αποφάσισε ότι μια ιστοσελίδα γεμάτη αισιοδοξία, επικοινωνία και ενημέρωση για τα θέματα του διαβήτη ήταν αναγκαία. Όλα ξεκίνησαν από μια παρεξήγηση με την εταιρεία Bayer.

420639_494791680575349_1533384199_n«Πριν 3-4 χρόνια, στις  πρώτες μου διακοπές με ινσουλίνη, ήμουν πολύ αγχωμένη . Ήταν άγνωστα όλα και είχα πολύ άγχος για τη θερμοκρασία που έπρεπε να έχουν οι ινσουλίνες μου, για το πώς θα τα καταφέρω. Παραθέριζα σε ένα χωριό στην Κρήτη. Την τέταρτη ημέρα τα νούμερα στο μηχανάκι ήταν άσχημα και δεν έπεφταν. Πήγα στο κεφαλοχώρι για να βρω μεγάλο φαρμακείο για να δω μήπως έχει πρόβλημα το μηχανάκι μου. Κανονικά δικαιούμαστε δωρεάν μηχανάκι. Για να μην ζητήσω μόνο αυτό όμως φρόντισα να ψωνίσω κάποια πράγματα και μετά ζήτησα το μηχανάκι εξηγώντας ότι το δικό μου ίσως να έχει χαλάσει. Όμως ο φαρμακοποιός δεν δεχόταν να μου δώσει εάν δεν αγόραζα ταινίες. Η δικαιολογία ήταν ότι η BAYER τον υποχρεώνει γι αυτό. Κατέληξα να πάρω τηλέφωνο στην BAYER. Αφού αρχικά ούρλιαζα έξαλλη, εκείνοι με άκουγαν ήρεμα και απόλυτη κατανόηση, μετά από ώρες στο τηλέφωνο που είπαμε πάρα πολλά συζητήσαμε την ανάγκη να υπάρξει ένα ενημερωτικό αισιόδοξο site για τους διαβητικούς.  Έως τότε το μόνο που έβρισκα να διαβάσω στις ιστοσελίδες ήταν ότι μπορεί να χρειαστεί να μου κόψουν το πόδι ή να πεθάνω στον ύπνο μου! Κάπως έτσι με τη δική τους στήριξη φτιάχτηκε το glykouli.gr . Το όνομά προέκυψε από έναν γιατρό που με είπε «διαπιστωμένα γλυκούλα» λόγω του ζαχάρου. Σημασία τελικά έχει πώς αντιμετωπίζεις τις καταστάσεις που προκύπτουν στη ζωή σου. Αν απλώς έκλαιγα χωρίς να κάνω κάτι παραπάνω ίσως το site να μην είχε δημιουργηθεί. Κι άλλωστε δεν σκεφτόμουν μόνο τον εαυτό μου αλλά όλους τους ανθρώπους σαν και μένα που έρχονται αντιμέτωποι καθημερινά με την άγνοια. Ο φαρμακοποιός τελικά δεν μου έδωσε το διαβητόμετρο. Από την αδικία έκλαιγα με αναφιλητά. Έτσι δημιούργησα ένα διαδικτυακό χώρο κοινωνικής αναφοράς, εύηχο, όμορφο για συμπαράσταση και μοίρασμα.»

Κοκκίνησες;

«Έχω την άποψη ότι αν κρατάς κάτι μυστικό, το δυναμώνεις πιο πολύ, όταν το μοιράζεσαι το ξορκίζεις. Σε φίλους μιλάω πολύ, λέω όσα νιώθω και όσα με απασχολούν. Ανεπιφύλακτα θα πρότεινα στον καθένα να μιλάει και να αναζητήσει τις ομάδες του Ευαγγελισμού που βοηθάει τόσο πολύ ο ένας τον άλλον. Είναι πολύ ωραίο να σε καταλαβαίνει ο άλλος. Τώρα θα πάμε διακοπές μαζί και δεν φοβάμαι γιατί οι φίλοι μου μπορούν να με βοηθήσουν. Αναπληρώνει η παρέα την εκπαίδευση που δεν έχουμε» λέει η Μαρία για τα καλοκαιρινά της σχέδια. Την ίδια ώρα όμως ένας διαγωνισμός καλεί όλους τους διαβητικούς να πάρουν μέρος με τα δικά τους βίντεο ώστε το θέμα να γίνει ευρύτερα γνωστό και να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο.

«Θέλουμε να  απενοχοποιήσουμε την ασθένειά μας και να μάθουμε του μη διαβητικούς να είναι πιο συμπονετικοί μαζί μας, όχι να μας λυπούνται αλλά να καταλαβαίνουν γιατί εμείς πρέπει να οργανώνουμε την παραμικρή λεπτομέρεια στη ζωή μας. Όμως εξίσου σημαντικά είναι η ψυχολογία και το άγχος, μπορεί να ανέβει το ζάχαρό μου χωρίς να έχω φάει τίποτα μόνο και μόνο γιατί είμαι στενοχωρημένη ή αγχωμένη. Αυτό που λέει ο λαός ‘δεν θα μου χαλάσεις τη ζαχαρένια μου’ το ξέρει ο διαβητικός πολύ καλά. Γι αυτό πολλές φορές δίνεις τόπο στην οργή και πας παρακάτω. Παλιότερα δεν άφηνα καρφίτσα να πέσει κάτω, τώρα προστατεύω τον εαυτό μου.»

Το δαχτυλάκι με το ερωτηματικό «κοκκίνησες;» ήταν τόσο εύστοχο…  κι αληθινό. «Όλη την ημέρα μετριέσαι, τουλάχιστον 6,7 μετρήσεις…. Φτάνεις και τις 10» λέει η Μαρία. «Όμως όταν μπαίνεις σε αυτό το πανηγύρι αυτό είναι το λιγότερο. Οι ινσουλίνες και τα τρυπήματα στην κοιλιά, τα πόδια και τα μπράτσα είναι τα πιο δύσκολα αλλά και αυτό δεν είναι τόσο μεγάλο πρόβλημα. Όταν το μηχανάκι δείχνει καλά νούμερα, είσαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου. Παλιά ξυπνούσα και σκεφτόμουν τι λογαριασμούς έχω να πληρώσω, αν ο σύντροφός μου είναι πιστός και τι καιρό κάνει. Τώρα δεν μετράει τίποτα περισσότερο από τις καλές μετρήσεις. Το πρωινό μου ζάχαρο. Είναι ένας καθημερινός αγώνας να απομακρύνεις τις πιθανές  επιπλοκές».535400_3914830675988_412412746_n

Σ’ αυτήν την καμπάνια μπορούν να συμμετέχουν όλοι κι αυτός ακριβώς είναι ο στόχος. «Θέλουμε να  ανεβάσουν όλοι τα δικά τους βιντεάκια, τη δική τους μικρή καθημερινή ιστορία. Ο διαγωνισμός έχει παραταθεί μέχρι την Παγκόσμια Ημέρα Διαβήτη τον Νοέμβριο. Μπορεί ο καθένας να ανεβάσει το βίντεό του στην σελίδα μας στο facebook. Όλοι οι συμμετέχοντες θα πάρουν ένα μετρητή ζαχάρου με τις ταινιούλες του δωρεάν. Τα τρία καλύτερα βίντεο κερδίζουν τα αναλώσιμα μετρήσεων για δύο μήνες δωρεάν.  Το δώρο ίσως μοιάζει μικρό αλλά αν σκεφτείτε ότι χρειαζόμαστε τουλάχιστον 5 κουτιά ταινίες και μας προμήθευαν 4 και τώρα μόνο 3, κάθε μήνα ξοδεύω 70 ευρώ για να μπορώ να ρυθμίζω το ζάχαρό μου. Υπάρχουν τόσοι άνεργοι διαβητικοί που δεν μπορούν να πληρώσουν ούτε τα αναλώσιμά τους! Παράλληλα ετοιμάζουμε ένα ντοκιμαντέρ όπου θα ενσωματώσουμε τα καλύτερα βίντεο για τον διαβήτη κι ελπίζουμε ότι αυτό το ντοκιμαντέρ υποτιτλισμένο θα ταξιδέψει παντού για να κάνει τον κόσμο να πει την αλήθεια για τον διαβήτη».

Πληροφορίες

Μάθετε περισσότερα στο www.glykouli.gr και στο https://www.facebook.com/glykouli.gr.5?fref=ts

diabetes


Επικοινωνήστε μαζί μας:
Μύλων 75 104 41 Αθήνα
210 5121893

τηλεφωνήστε μας για οποιαδήποτε ερώτηση ή απορία

news@infokids.gr

για νέα, πληροφορίες, εκδηλώσεις ή Δελτία τύπου

info@infokids.gr

για ερωτήσεις και πληροφορίες σχετικά με το site μας

Το περιεχόμενο της ιστοθέσης είναι μόνο για ενημερωτικό σκοπό και δεν θα πρέπει να αντικαθιστά οποιαδήποτε ιατρική συμβουλή, διάγνωση ή και θεραπεία που χορηγείται από τον γιατρό σας ή από τον εξειδικευμένο επιστήμονα υγείας. Απαγορεύεται η αναπαραγωγή, μεταβίβαση, διανομή ή αποθήκευση μέρους ή του συνόλου του περιεχομένου σε οποιαδήποτε μορφή, χωρίς την προηγούμενη γραπτή συγκατάθεση του νομικού τμηματος του Infokids.