Αρχική Το Ημερολόγιο μιας μαμάς από τη Ναταλία Δραγούμη Μαμά, πού είναι η αυτοεκτίμησή μου;

Μαμά, πού είναι η αυτοεκτίμησή μου;

5Δεν ξέρω τι ακριβώς είναι η ευτυχία, ούτε μπορώ ακριβώς να την ορίσω ώστε να την βάλω στόχο. Αυτό που νιώθω, όμως, είναι ότι η ευτυχία είναι στιγμές, έρχεται και φεύγει από τη ζωή μας. Θα την παρομοίαζα με έναν ήλιο που μπαινοβγαίνει από ένα μεγάλο παράθυρο. Στην ερώτηση "Είσαι ευτυχισμένη;" δεν μπορώ να απαντήσω με ένα αυθόρμητο ναι ή όχι. Έχω ανάγκη από πολλές επεξηγήσεις και πολλά "αλλά". Μπορώ, όμως, να ορίσω κάποια συστατικά της ευτυχίας. Ένα πολύ σημαντικό συστατικό για μένα είναι η αυτοπεποίθηση. Είναι ένα αίσθημα που από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου πάλευα να το αποκτήσω. Δεν γεννήθηκα με αυτό, ούτε ήταν ποτέ αυτονόητο ότι θα το έχω λόγω κάποιων θετικών συνθηκών της ζωής μου. Θυμάμαι έντονα τη μητέρα μου να μου λέει: "Πού είναι η αυτοεκτίμησή σου;" όταν βρισκόμουν σε κάποιο αδιέξοδο. Έλα ντε; Πού είναι μαμά η αυτοπεποίθησή μου; Η αλήθεια είναι ότι με βοήθησε πολύ η μητέρα μου να την αποκτήσω σε κάποιο βαθμό. Για να την αποκτήσω, όμως, ολοκληρωτικά...ακόμα παλεύω. Παλεύω, όμως, αποφασιστικά να βοηθήσω τα παιδιά μου να την αποκτήσουν. Είναι κάτι που νιώθω ότι καθορίζει τον ψυχικό κόσμο των παιδιών μου και ότι αν κατακτηθεί ίσως βρεθούν πιο κοντά στην "ευτυχία". Είναι ένα εφόδιο, ένα όπλο για να καταπολεμήσουν διάφορα εμπόδια της ζωής όπως το φόβο, τις ενοχές, το αίσθημα της απαισιοδοξίας, του εγωισμού και άλλα.

Με το χτίσιμο της αυτοεκτίμησης των παιδιών, ο γονιός μπορεί ακόμα και να δημιουργήσει τεράστιες αντιστάσεις σε συνήθειες όπως αλκοόλ, ναρκωτικά, τσιγάρα και άλλες αυτοκαταστροφικές δραστηριότητες. Εν τέλει, είναι το βασικό θεμέλιο για την πορεία της ζωής ενός ανθρώπου.

Ποια η διαφορά της αυτοπεποίθησης από την αυτοεκτίμηση; Συχνά νομίζουμε ότι είναι συνώνυμα, αλλά δεν είναι. Η αυτοεκτίμηση νομίζω είναι μια πιο ευρεία έννοια. Έχει να κάνει με την αίσθηση που έχει κανείς για την αξία του εαυτού του γενικά, ενώ η αυτοπεποίθηση μπορεί να είναι το αίσθημα της ικανότητάς του να πετύχει σε κάποιους τομείς της ζωής του. Μπορεί, ας πούμε, να έχουμε σε κάτι αυτοπεποίθηση και σε κάτι να μην έχουμε. Ενώ η αυτοεκτίμηση είναι η γενικότερη εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας ανεξάρτητα από τα επιτεύγματά μας.

Και τα δύο, πάντως, είναι θέματα που με απασχολούν για τα παιδιά. Νιώθω πως πολλές κουβέντες που μπορεί να ξεστομίζω όταν έχω νευριάσει μαζί τους, ενώ για μένα ήταν κάτι ασήμαντο που δεν το εννοούσα και μου ξέφυγε πάνω στα νεύρα, μπορεί στα παιδιά να πέσει σαν πέτρα βαριά στην ψυχή τους και στο μυαλό τους. Μπορεί μια ταμπέλα που θα τους κολλήσουμε, είτε αστειευόμενοι είτε θυμωμένοι, να χαραχτεί και να υιοθετηθεί και στη συμπεριφορά γιατί πολύ απλά το πήραν τοις μετρητοίς και το πίστεψαν. Γιατί τα παιδιά, όταν είναι μικρά, είναι σαν να περιμένουν από εσένα τη μαμά τους να τους προσδιορίσεις κάποια στοιχεία του εαυτού τους. Κάθε φορά που κάνουν κάτι, περιμένουν την επιβράβευση ή την επίπληξη από το γονιό.

Είναι σημαντικό όταν κάνουν προσπάθεια για κάτι, να τονίζουμε πόσο καλό είναι που προσπάθησαν και όχι να τα κάνουμε να νιώσουν ενοχές που δεν κατάφεραν να ευχαριστήσουν τη μαμά.

Υπάρχουν ακόμα και φράσεις κλισέ που μπορούμε να χρησιμοποιούμε ή να καταργήσουμε από το λεξιλόγιο μας. Εγώ λέω να ακολουθήσω αυτό το δρόμο, έτσι, ακόμα σαν συνταγή συμπεριφοράς.

Να κάποιες φράσεις που θέλω να χρησιμοποιώ: "Σε αγαπώ", "Είμαι υπερήφανη που είσαι παιδί μου", "Μπορείς να τα καταφέρεις", "Πιστεύω σε σένα", "Δεν πειράζει", "Αυτό που έκανες δεν μου άρεσε" (αντί για "Δεν είναι σωστό"), "Την επόμενη φορά θα τα καταφέρεις", "Μου αρέσει να μιλάω μαζί σου", "Θα είμαι δίπλα σου ό,τι και να κάνεις", "Αν μου πεις την αλήθεια δεν θα θυμώσω", "Αυτό που σκέφτηκες είναι πολύ σημαντικό", "Όλοι κάνουμε λάθη", "Κι εγώ το έκανα όταν ήμουν μικρή, αλλά...", "Θέλεις να κάνουμε κάτι μαζί;", "Ευχαριστώ που μου είπες την αλήθεια", "Ποια είναι η γνώμη σου;", "Τι θέλεις να φτιάξουμε αύριο για φαγητό;", "Θέλεις να μαγειρέψουμε μαζί;", "Σε εμπιστεύομαι", "Συγνώμη", "Σε ευχαριστώ".

Κάτι άλλο που προσπαθώ να κάνω, γιατί πιστεύω ότι είναι και αυτό ένα πετραδάκι στο χτίσιμο της αυτοεκτίμησης αλλά δυσκολεύομαι, είναι το εξής: Όταν η Κ νευριάζει με μένα όταν της υποδεικνύω κάτι, προσπαθώ να μην της απαντάω κι εγώ με αντίστοιχο θυμό αλλά με ψυχραιμία στη φωνή μου λέγοντάς της: "Ο τρόπος σου δεν μου αρέσει. Όταν ηρεμήσεις έλα να λύσουμε τις διαφορές μας". Είναι δύσκολο γιατί η πρώτη μου αντίδραση είναι ο τσακωμός, γιατί με πνίγει ο θυμός μου, καθώς αισθάνθηκα προσβεβλημένη. Όταν όμως το κατορθώνω, νιώθω ότι έκανα σωστά και ότι της μείωσα την έξαρση επειδή δεν την κόντραρα και συνεπώς σε μια δύσκολη στιγμή της δεν με ένιωσε εχθρό της. Αντιθέτως, αργότερα κατανοεί ότι τη βοήθησα να το ξεπεράσει άρα την αποδέχομαι, χωρίς να την κάνω να νιώθει ενοχές για την ανάρμοστη συμπεριφορά της.

Όλα χτίζονται λιθαράκι-λιθαράκι σαν ένα παιχνίδι που πρέπει να σκέφτεσαι πολύ τις κινήσεις σου. Η αυτοπεποίθηση, λοιπόν, χτίζεται από διάφορα μηνύματα που έχουμε λάβει ως παιδιά.

Είμαι σίγουρη ότι η αυτοεκτίμηση είναι ένα από τα υλικά, λοιπόν, για την πολυπόθητη και δυσεύρετη συνταγή της ευτυχίας. Αν βρω και τα υπόλοιπα...θα σας γράψω!


Επικοινωνήστε μαζί μας:
Μύλων 75 104 41 Αθήνα
210 5121893

τηλεφωνήστε μας για οποιαδήποτε ερώτηση ή απορία

news@infokids.gr

για νέα, πληροφορίες, εκδηλώσεις ή Δελτία τύπου

info@infokids.gr

για ερωτήσεις και πληροφορίες σχετικά με το site μας

Το περιεχόμενο της ιστοθέσης είναι μόνο για ενημερωτικό σκοπό και δεν θα πρέπει να αντικαθιστά οποιαδήποτε ιατρική συμβουλή, διάγνωση ή και θεραπεία που χορηγείται από τον γιατρό σας ή από τον εξειδικευμένο επιστήμονα υγείας. Απαγορεύεται η αναπαραγωγή, μεταβίβαση, διανομή ή αποθήκευση μέρους ή του συνόλου του περιεχομένου σε οποιαδήποτε μορφή, χωρίς την προηγούμενη γραπτή συγκατάθεση του νομικού τμηματος του Infokids.