Αρχική Γωνιά του μαθητή Μια όμορφη ιστορία: "Ο κλέφτης των κουμπιών"

Μια όμορφη ιστορία: "Ο κλέφτης των κουμπιών"

Το κοριτσάκι κοιμόταν βαθιά, αγκαλιά με το αρκουδάκι του. Οι ξανθιές του μπούκλες απλώνονταν στο μαξιλάρι κι έμοιαζε σαν ζωγραφιά. Το δωμάτιο ήταν τακτοποιημένο, ροζ και κοριτσίστικο.

Στο παράθυρο δύο ξωτικά χάζευαν την μικρούλα με την περιέργεια παιδιού. Τα ξωτικά, γενικά, είναι ξανθά, μικροκαμωμένα και άτακτα. Είναι αγαθά πλάσματα της φύσης, του νερού και των δέντρων, αλλά τους αρέσει να κάνουν πλάκες και να σκαρώνουν φάρσες στους ανθρώπους. Σας ανακατεύουν τα βιβλία, κρύβουν τα παιχνίδια, κυρίως γιατί παίζουν με αυτά και μετά τα παρατάνε όπου βρουν. Συνήθως βολτάρουν αόρατα, εκτός αν αποφασίσουν να σπάσουν πλάκα τρομάζοντας όποιον τους μπει στο μάτι. Τους αρέσει πολύ η παρέα και το παιχνίδι, αλλά το τσιμέντο έδιωξε τα δέντρα μακριά από τις πόλεις, κι έτσι δεν συναντάς πια συχνά τα ξωτικά, δυστυχώς.

Η Ειρήνη, το κοριτσάκι που κοιμόταν, είχε την τύχη να μένει στην εξοχή και το σπίτι της να έχει ένα τεράστιο κήπο, με λογής λουλούδια και φυτά, μία μικρή τεχνητή λιμνούλα με χρυσόψαρα και μία τεράστια βελανιδιά.

Ο Λόστριχ και η Γκάμπυ, τα δύο ξωτικά, ζούσαν στην ρίζα της βελανιδιάς, κάναν βουτιές και κοψοχολιάζαν τα χρυσόψαρα σε κάθε ευκαιρία. Συμπαθούσαν πολύ την Ειρήνη, που αγαπούσε πολύ να παίζει στον κήπο, λάτρευε τα λουλούδια και πολλές φορές ξάπλωνε κάτω από την βελανιδιά και χάζευε τα σύννεφα στον ουρανό με τις ώρες.

«Τι όμορφη που είναι!» αναστέναξε ο Λόστριχ, θαυμάζοντας την κοιμισμένη Ειρήνη, κι εδωσε μια και μπήκε στο δωμάτιο. Η Γκάμπυ, τον ακολούθησε πειθήνια, σίγουρη ότι ο αδελφός της κάποια πλάκα θα σκαρώσει.

Πλησίασαν το κοριτσάκι, η Γκάμπυ τύλιξε μία μπούκλα της Ειρήνης στο δάχτυλο της, χωρίς να την πονέσει- κλασική πλάκα των ξωτικών. Όταν ξυπνάτε το πρωί με μπερδεμένα μαλλιά, να ξέρετε ότι το βράδυ είχατε μία επίσκεψη από ξωτικάκια. Ο Λόστριχ κοίταξε την αδερφή του αυστηρά κι άφησε ένα τριαντάφυλλο στο μαξιλάρι του κοριτσιού.

Το κοριτσάκι αναστέναξε, στριφογύρισε στον ύπνο του και κλαψούρισε, καποιον εφιάλτη σίγουρα θα έβλεπε. Ο Λόστριχ στάθηκε στο προσκέφαλό της και φύσηξε, φύσηξε δυνατά κι ένα αεράκι ανοιξιάτικο γεμάτο άνθη νεραντζιάς πλημμύρισε το δωμάτιο. Το κοιμισμένο παιδί ηρέμησε και τα χείλη του άνοιξαν σε ένα χαμόγελο, χωρίς να ξυπνήσει.

«Είναι τόσο όμορφη που όταν μεγαλώσει θα την παντρευτώ».

«Μμμ, μη λες βλακείες, ξεμυαλισμένε, αυτό δεν γίνεται, το ξέρεις!», είπε αυστηρά η Γκάμπυ, κι άρπαξε ένα βιβλίο με παραμύθια κι άρχισε να το ξεφυλλίζει. Ύστερα, αθόρυβα, άρχισε να τραβάει το αρκουδάκι από τα χέρια της Ειρήνης, τελικά της το πήρε χωρίς φυσικά να την ξυπνήσει.
Ο Λόστριχ, κοίταζε σαν μαγεμένος το κοριτσάκι, με αγάπη, όση αγάπη μπορεί να νιώσει ένα ξωτικό. Τα ξωτικά αγαπάνε πολύ διαφορετικά από τους ανθρώπους, όμως το ίδιο βαθιά!

«Μου λείπει πολύ… όλη μέρα είναι στο σχολείο, και τώρα με τα μαθήματα δεν προλαβαίνει να κατεβαίνει στον κήπο κάθε μέρα. Πού θα πάει αυτή η δουλειά; Κι αύριο φεύγει για διακοπές στην γιαγιά της . Θα λείψει δύο βδομάδες», αναστέναξε.

«Πρέπει να έχω κάτι δικό της για να την νιώθω κοντά μου».

«Πάρε το αρκούδι» , συμβούλεψε η Γκάμπυ.

«Ωωω, δεν καταλαβαίνεις, θα αναστατωθεί όλο το σπίτι άμα βουτήξω το αρκούδι, άσε που θα πλαντάξει στο κλάμα».

«Χμμμ…Ξέρω τι θα κάνω», άστραψε ένα φως στα μάτια του μικρού ξωτικού και χραπ, τράβηξε ένα κουμπάκι ροζ από το νυχτικό της Ειρήνης. Το κοίταζε χαρούμενος και το χάιδευε, το μύριζε, το φιλούσε…

«Γκάμπυ, δες έχει και την μυρωδιά της ακόμα», είπε ο Λόστριχ τρυφερά κι άρχισε να χορεύει και να στροβιλίζεται μέσα στο δωμάτιο μες την τρελή χαρά με το νέο του απόκτημα. Η Γκάμπυ κοίταξε κοροϊδευτικά τον αδερφό της, παράτησε τα βιβλία και το αρκουδάκι στο πάτωμα κι άρχισε να χορεύει μαζί του στον αέρα.

***

Έκτοτε, η Ειρήνη άρχισε να χάνει κουμπιά, κουμπιά από το παλτό, κουμπιά από το φόρεμα, κουμπιά από τις πυζάμες, τα οποία δεν βρέθηκαν ποτέ. Ηταν ένα μυστήριο. Ποτέ δεν κατάλαβε τίποτα, ούτε βέβαια την αγάπη του ξωτικού για κείνη. Δεν σκέφτηκε ποτέ να κοιτάξει στην κουφάλα της βελανιδιάς! Συνέχισε να ξαπλώνει και να ονειρεύεται κάτω από την βελανιδιά, πολύ κοντά στα κλεμμένα της κουμπιά, κάτω από το βλέμμα του αιώνια ερωτευμένου ξωτικού. Μόλις σηκωνόταν, όλο και κάποιο κουμπί πάλι θα της έλειπε, εντελώς απίθανα.

Αν περάσετε λοιπόν από καμία βελανιδιά, μην παραλείψετε να ψάξετε καλά στην κουφάλα του δέντρου ή στις ρίζες, μπορεί να βρείτε τους μικρούς θησαυρούς των ξωτικών, κι αν είστε τυχεροί μπορεί και να σας συμπαθήσουν τα ξωτικά, και να σας τους χαρίσουν.

ΕΥΑ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΥ (ανέκδοτο κείμενο)

Διαβάστε κι άλλες όμορφες ιστορίες στο http://enakeimenomiaeikona.blogspot.gr/


Επικοινωνήστε μαζί μας:
Μύλων 75 104 41 Αθήνα
210 5121893

τηλεφωνήστε μας για οποιαδήποτε ερώτηση ή απορία

news@infokids.gr

για νέα, πληροφορίες, εκδηλώσεις ή Δελτία τύπου

info@infokids.gr

για ερωτήσεις και πληροφορίες σχετικά με το site μας

Το περιεχόμενο της ιστοθέσης είναι μόνο για ενημερωτικό σκοπό και δεν θα πρέπει να αντικαθιστά οποιαδήποτε ιατρική συμβουλή, διάγνωση ή και θεραπεία που χορηγείται από τον γιατρό σας ή από τον εξειδικευμένο επιστήμονα υγείας. Απαγορεύεται η αναπαραγωγή, μεταβίβαση, διανομή ή αποθήκευση μέρους ή του συνόλου του περιεχομένου σε οποιαδήποτε μορφή, χωρίς την προηγούμενη γραπτή συγκατάθεση του νομικού τμηματος του Infokids.