Αρχική Συνεντεύξεις Ρέα Βιτάλη: "Όσο πιο νωρίς εξοικειωθείς με το θάνατο τόσο θα μάθεις να τιμάς τη ζωή"

Ρέα Βιτάλη: "Όσο πιο νωρίς εξοικειωθείς με το θάνατο τόσο θα μάθεις να τιμάς τη ζωή"

965587_538986262847934_731539351_oΤη Ρέα Βιτάλη την γνωρίζουμε μέσα από τα χρονογραφήματα και τα κείμενα που μοιράζεται μαζί μας στα έντυπα με τα οποία κατά καιρούς συνεργάζεται. Φέτος, έκανε ένα βήμα πιο πέρα και αποφάσισε να μας μιλήσει για τα παιδικά της χρόνια μέσα από το αυτοβιογραφικό της βιβλίο "Κάποτε θα γράψω ένα βιβλίο" που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ποταμός. Η συγγραφέας μέσα από τις σελίδες του βιβλίου μας συστήνει την οικογένεια της, τη γενιά των συνομηλίκων και γινόμαστε μάρτυρες όλων όσων συνέβησαν στην Αθήνας μιας άλλης αθώας εποχής που χάθηκε στο βωμό της προόδου και της ανάπτυξης. Η πιο δυνατή στιγμή του βιβλίου είναι αναμφίβολα η αρρώστια και ο θάνατος του πολυαγαπημένου της μπαμπά τον οποίο βίωσε έντονα η μικρούλα τότε Ρέα.

Η Ρέα Βιτάλη μίλησε αποκλειστικά στο infokids.gr για τις σκέψεις και τα συναισθήματα που την ώθησαν να γράψει το βιβλίο αλλά και για τα μαθήματα ζωής που της έδωσε ο πρόωρος χαμός του μπαμπά της.

Γιατί επιλέξετε ως τίτλο το "Κάποτε θα γράψω ένα βιβλίο;". Ήταν κάποιου είδους υπόσχεση που έπρεπε να υλοποιηθεί;

Κάποτε....Για τα "κάποτε" όλων μας. Υπάρχει κανένας που να μην έταξε στον εαυτό του ότι "Κάποτε" θα κάνει κάτι; Απλώς πήρε χρόνο να καταλαγιάσει η πληγή. Γιατι οι πληγές, οι θρησκείες και οι έρωτες δεν έχουν μπέσα όταν αιμορραγούν. Χρειαζόμουν χρόνο και αποστάσεις. Κι έτσι το κάποτε έγινε τώρα.Και να σας πω την στιγμή....Κολυμπούσα και ένα μεγάλο σύννεφο κάθισε πάνω στο Ξώμπουργο της Τήνου. Όχι δεν κατάγομαι από την Τήνο. Απλώς έριξα άγκυρα. Και εκείνη τη στιγμή είπα ότι είμαι πια έτοιμη να γράψω μια ιστορία, βιογραφία και αυτοβιογραφία που έπρεπε όμως να γίνει βιογραφία πολλών. Μπορεί και μιας γενιάς ολόκληρης.

06--15Πώς πήρατε την απόφαση να αναμοχλεύσετε το οικογενειακό σας παρελθόν και να μετουσιώσετε σε βιβλίο τα παιδικά σας χρόνια;

Δηλώνω χρονογράφος και πιότερο γραφιάς. Δεν μου είναι δύσκολο να μιλήσω για μένα. Αν γοητεύεσαι ν΄ακους και να καταγράφεις ιστορίες ανθρώπων, οφείλεις να μπορείς να διηγείσαι και τη δική σου, ακόμα και την οικογενειακή. Ήταν ψυχοφθόρο αλλά ευεργετικό και έντιμο. Και νιώθω ευγνώμων για το χώρο που μου αφήσανε στην οικογένειά μου να το κάνω. Μην το θεωρείτε εύκολο πράγμα.

Από τις πρώτες γραμμές του βιβλίου διακρίνεται η άνευ όρων αγάπη σας προς το μπαμπά σας. Πόσο εύκολο ήταν να γυρίσετε πίσω το χρόνο και να μιλήσετε για τον μπαμπά σας, έχοντας βιώσει την ξαφνική απώλεια του όταν ήσασταν ακόμη παιδί;

Η δυσκολία δεν ήταν να μιλήσω για τον μπαμπά μου. Ήταν να βάλω φόρμα σ΄ αυτά που είχα να πω. Και να ταξιδέψω στο παρελθόν σαν να μην γνωρίζω τη συνέχεια της ιστορίας. Να μας "δω" ενώ μας έβλεπα.

vitcover1-thumb-largeΗ σχέση πατέρα και κόρης είναι ένα σημαντικό κεφάλαιο της ψυχολογίας των σχέσεων που κατά καιρούς έχει τεθεί στο επίκεντρο των επιστημονικών ερευνών. Η δική σας σχέση με τον πατέρα σας ήταν δυνατή και αναμφισβήτητα μέσα από τα γραφόμενα σας φαίνεται η τεράστια αδυναμία που του είχατε. Ποια μαθήματα ζωής πήρατε από εκείνον, ποιες συμβουλές σας ακολουθούν ακόμα και σήμερα;

Πήρα μαθήματα ζωής από την παρουσία του πατέρα μου. Μου δίδαξε σημαντικά πράγματα όπως την γενναιοδωρία, το να με αφορούν τα προβλήματα των ανθρώπων, το να θέλω να είμαι αποτελεσματική όταν βοηθώ και όχι μονο παρηγορητική, το να εξωτερικεύω το θυμό μου (βρίζω σαν νταλικέρης) αλλά μετά ησυχάζω, το να προσπαθώ να είμαι δίκαιη, το να γνωρίζω την αξία του χρήματος και του κόπου. Μου έδωσε την τεράστια ευκαιρεία να δω ολόκληρο το έργο. Οπότε να είμαι σοφή ίσως παραπάνω απ ότι άντεχα ως "μικρή". Πήρα όμως και μαθήματα από την απώλειά του. Δεν κωλυσυεργώ με προκαταρκτικά.  Βιάζομαι να πω τα "σ΄αγαπώ", τα "ευχαριστώ", τα "διαφωνώ", να ολοκληρώσω τους καβγάδες με κουβέντες και εξηγήσεις. Να σας πω κάτι περίεργο...Όσο πιο νωρίς εξοικειωθείς με το θάνατο τόσο θα μάθεις να τιμάς τη ζωή.

Ένας πατέρας αυτοδημιούργητος και μια μητέρα απόλυτα πιστή και αφοσιωμένη σύντροφο αποτελούν τη δική σας αλήθεια για την ελληνική οικογένεια του 1960 που έδινε έμφαση στην σωστή ανατροφή και διαπαιδαγώγηση των παιδιών. Σε τι διαφοροποιείται αυτό το μοντέλο από την οικογένεια του 2013;  Πού οφείλεται αυτή η αλλοτρίωση και η απόκλιση;

Υπάρχουν διαφορές. Όπως και νάχει ο σημερινός γονιός είναι ηρωικός γιατί παλεύει πιο πολύ με τύψεις ακόμα και για χαζά πράγματα. Μεταξύ μας το να είσαι γονιός είναι έτσι κι αλλιώς, σε κάθε εποχή ηρωική πράξη! Σκεφτείτε ότι το χαμόγελό σου εξαρτάται πλέον από ένα άλλο πλασματάκι. Δεν είσαι ποτέ ξανά εσύ και μόνο. Και βέβαια όπως λέω και στα παιδιά μου και γελάνε πολύ....Από την ώρα που γίνεσαι γονιός δεν θα ξαναπιείς ποτέ ένα ποτήρι νερό χωρίς να σου πει κάποιος "δώσε μου και μένα διψάω". Το αυτό συμβαίνει και όταν πας στην τουαλέτα. Εκείνη την ώρα πάντα θέλουν....Μη γελάτε!

Έχοντας βιώσει από μικρή την απώλεια του πατέρας σας τι θα συμβουλεύατε τις οικογένειες που αντιμετωπίζουν μια παρόμοια κατάσταση και νιώθουν εγκλωβισμένες στην σκληρότητα της απώλειας του δικού τους προσώπου;

Δεν δίνω συμβουλές. Η κάθε πληγή κάνει τη δική της διαδρομή στις ψυχές των ανθρώπων. Απλώς θα πω μη κρατάτε μέσα σας λέξεις. Και μη τσιγκουνεύεστε την αγκαλιά. Και να θυμάστε....Θα γίνουν και λάθη αρκεί να έχουμε κάποτε μια εντιμη δικαιολογία να καλύπτει πρώτα απ΄όλα εμάς τους ίδιους.Όλους μπορεί να τους κοροιδέψει ο άνθρωπος εκτός από τον εαυτό του.

Πόσο καταλυτική ήταν η παρουσία της μητέρας στο να αποδεχθείτε την απώλεια του πατέρα αλλά ταυτοχρόνως και να ισορροπήσετε τις αναμνήσεις σας μαζί του χωρίς να μείνετε στάσιμη και να "χαθείτε" στην απουσία του;

Η παρουσία-απουσία της μητέρας μου. Γιατί ξέρετε εγώ γνωρίζω την συνέχεια της ιστορίας. Δουλεψε σκληρά. Κι έτσι είχα χώρο να ψαχτώ με τον εαυτό μου. Ή θα βούλιαζα ή θα επέπλεα. Μάλλον τα κατάφερα στο κολύμπι. Και τώρα πια....Μπορούμε και μιλάμε πολύ και λέμε και λέμε και καταλαβαίνει η μια την άλλη...Γιατί και οι δυο ξέρουμε πού είμασταν τότε και γιατί "χαθήκαμε". Τελικά δεν χαθήκαμε ούτε λεπτό.

Μιλήστε μας για το συγγραφικό εύρημα της μαύρης σελίδας που σηματοδοτεί τη ζωή σας μετά την απώλεια του πατέρα σας.

Η μαύρη σελίδα! Όλοι οι αναγνωστες μου γράφουν "αχ κ. Βιτάλη η μαύρη σελίδα"....Και γω τους λέω "για μένα να δείτε τι είναι η μαύρη σελίδα". Αλλά όπως βλέπετε μετά την μαύρη σελίδα το βιβλίο ξαναρχίζει από άλλη κάμερα. Αυτό ακριβώς είναι η Ρέα. Σας έδειξα την Ρέα. Και σεις....Αν και δεν γνωριζόμαστε...Ή μήπως γνωριζόμαστε....Μεγάλος καταδότης η γραφή! Εσείς όλοι νιώθω ότι κατανοήσατε, συναισθανθήκατε και είστε έτοιμοι για τις δικές σας μαύρες σελίδες που δεν θα σηματοδοτούν το τέλος αλλά μια άλλη οπτική στην ίδια ιστορία.


Επικοινωνήστε μαζί μας:
Μύλων 75 104 41 Αθήνα
210 5121893

τηλεφωνήστε μας για οποιαδήποτε ερώτηση ή απορία

news@infokids.gr

για νέα, πληροφορίες, εκδηλώσεις ή Δελτία τύπου

info@infokids.gr

για ερωτήσεις και πληροφορίες σχετικά με το site μας

Το περιεχόμενο της ιστοθέσης είναι μόνο για ενημερωτικό σκοπό και δεν θα πρέπει να αντικαθιστά οποιαδήποτε ιατρική συμβουλή, διάγνωση ή και θεραπεία που χορηγείται από τον γιατρό σας ή από τον εξειδικευμένο επιστήμονα υγείας. Απαγορεύεται η αναπαραγωγή, μεταβίβαση, διανομή ή αποθήκευση μέρους ή του συνόλου του περιεχομένου σε οποιαδήποτε μορφή, χωρίς την προηγούμενη γραπτή συγκατάθεση του νομικού τμηματος του Infokids.