Αρχική Αληθινές Ιστορίες Το δικό μου «χαμόγελο»: Η εξομολόγηση μιας εθελόντριας του Χαμόγελου του Παιδιού

Το δικό μου «χαμόγελο»: Η εξομολόγηση μιας εθελόντριας του Χαμόγελου του Παιδιού

anadalxamog3-thumb-largeΝοσοκομείο Παίδων Αγία Σοφία. Το 230 με έφερε απέναντι από την κεντρική είσοδο. Δίστασα για λίγο. Έκανα καλά που ήρθα; Ο ουρανός είχε σκοτεινιάσει, σε λίγο θα έπιανε βροχή. Όταν μπήκα στο νοσοκομείο ένιωσα εκείνη την περίεργη θλίψη που συνοδεύει την αρρώστια, τον ανθρώπινο πόνο, τον θάνατο. Δάκρυα ήταν έτοιμα να τρυπώσουν στα μάτια μου. Τα έδιωξα γρήγορα, σήμερα δεν είχα χρόνο για αυτά. Είχα μια αποστολή.

Το ασανσέρ σταμάτησε στον 6ο όροφο. Λίγο μετά τον χαρακτηριστικό ήχο που υποδείκνυε ότι η διαδρομή μου είχε τελειώσει ακούστηκαν κλάματα μωρού. Διασχίζοντας τον διάδρομο συνάντησα μερικά μελαγχολικά ανθρωπάκια να περιφέρονται, νοσοκόμους και γιατρούς με πολύχρωμα αυτοκόλλητα στις τσέπες της ρόμπας τους, ανήσυχους γονείς να περιμένουν στον χώρο αναμονής. Στους θαλάμους πίσω από το τζάμι διέκρινα μια άλλη πλευρά της ζωής, σκληρή και άδικη. Η αθωότητα των παιδιών δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση από τα δίχτυα της αρρώστιας. Καθηλωμένα στο κρεβάτι δεκάδες προσωπάκια περίμεναν με ανυπομονησία να «λυθούν τα μάγια» και να επιστρέψουν και πάλι στο παιδικό τους δωμάτιο, στο βασίλειό τους. Μπαλόνια, αρκουδάκια, αυτοκόλλητα της Ντόρας της μικρής Εξερευνήτριας, του Μίκυ και της Μίνυ στους τοίχους προσπαθούσαν να διώξουν την πνιγηρή ατμόσφαιρα του νοσοκομείου και να χαρίσουν χαμόγελα στις παιδικές ψυχές.

Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα αφού τσέκαρα τον αριθμό του δωματίου άνοιξα την πόρτα. Εκεί στο κρύο δωμάτιο ενός νοσοκομείου με περίμεναν μάτια γεμάτα προσμονή, λαχτάρα, αγάπη. Δεν ήξεραν ποια είμαι αλλά δεν είχε σημασία. Ήμουν εκεί για αυτά και αυτό τους αρκούσε. Ξαφνικά όλες οι μαύρες σκέψεις μου σβήστηκαν. Πίσω από αυτές τις μελαγχολικές αλλά πάντα χαμογελαστές φατσούλες κρυβόταν και μια διαφορετική ιστορία. Ναρκωτικά, φόνος, κακοποίηση, φυλάκιση είναι μερικές από τις λέξεις που στιγμάτισαν το ποινικό μητρώο των γονιών τους και τα οδήγησαν με εισαγγελική εντολή στα νοσοκομεία παίδων. Ναι, στα νοσοκομεία παίδων δεν νοσηλεύονται μόνο παιδιά με προβλήματα υγείας. Μένουν και κάποια άλλα παιδιά, σωματικά υγιή για τα οποία το νοσοκομείο έγινε ακούσια το σπίτι τους. Το δωμάτιο του νοσοκομείου το δωμάτιό τους, οι εθελοντές και οι νοσηλεύτριες η οικογένειά τους, η παιδική χαρά του «Αγία Σοφία» η αυλή τους. Και γιατί βρέθηκαν εκεί; Γιατί δεν είχαν άλλη επιλογή. Δυστυχώς δεν υπήρχε άλλος χώρος διαθέσιμος να τα φιλοξενήσει. Η διαμονή τους μπορεί να διαρκέσει από μέρες μέχρι μήνες. Σε αυτό το διάστημα η ζωή τους περιορίζεται στους τοίχους του νοσοκομείου. Το σχολείο αντικαθιστάται από παιδαγωγούς που προσφέρουν εθελοντικά τις υπηρεσίες τους κατά διαστήματα. Ο χρόνος μοιάζει να παγώνει, οι λεπτοδείκτες σταματούν να κινούνται. Θα λειτουργήσουν ξανά την ημέρα που θα περάσουν από την έξοδο του νοσοκομείου. Μακάρι να μην είναι μακριά..

Όταν αποφάσισα να γίνω εθελόντρια στο «Χαμόγελο» δεν το σκέφτηκα πολύ. Το ήθελα και το επιδίωξα. Δεν ήθελα να αφήσω ενδοιασμούς να χωθούν από τις χαραμάδες στο μυαλό μου. Κάλεσα τη γραμμή 10-56 για να κλείσω βάρδια ένα απόγευμα. Δύο μέρες μετά ήμουν εκεί, φοβόμουν ότι θα λυγίσω. Τελικά δεν λύγισα. Το αντίθετο, γνώρισα παιδιά που είχαν ανάγκη μια αγκαλιά, ένα χάδι, ένα φιλί. Έναν άνθρωπο να τα προσέξει, να τα φροντίσει, να τους δείξει ότι ενδιαφέρεται για εκείνα. Παιδιά που παραμένουν χαρούμενα μέσα στη δυστυχία που τα περιβάλλει, που δεν ξέρουν πώς να εκφράσουν την αγάπη τους και σε σφίγγουν με όλη τους τη δύναμη για να σου το αποδείξουν. Παιδιά αθώα που δεν έφταιξαν σε τίποτα, έρμαια της μοίρας. Παιδιά που μου χάρισαν ένα τεράστιο χαμόγελο, και ένα συναίσθημα που δεν είχα βιώσει ξανά, που δεν μπορούσα να φανταστώ πόσο μεγάλο δώρο είναι. Την αίσθηση της ανιδιοτελούς προσφοράς. Πρώτη φορά συνειδητοποίησα πόση άξια έχει ένα χαμόγελο.

Όταν τελείωσε η βάρδια είχα ολοκληρώσει τον σκοπό μου. Είχα αφήσει πίσω μου στο δωμάτιο παιδικά χαμόγελα αλλά φεύγοντας είχα πάρει και το δικό μου. Ο ουρανός ήταν ακόμη συννεφιασμένος, ίσως έπεφταν κάποιες σταγόνες. Για εμένα, υπήρχε μόνο ήλιος στον ορίζοντα.

Γωγώ Νταλλή


Επικοινωνήστε μαζί μας:
Μύλων 75 104 41 Αθήνα
210 5121893

τηλεφωνήστε μας για οποιαδήποτε ερώτηση ή απορία

news@infokids.gr

για νέα, πληροφορίες, εκδηλώσεις ή Δελτία τύπου

info@infokids.gr

για ερωτήσεις και πληροφορίες σχετικά με το site μας

Το περιεχόμενο της ιστοθέσης είναι μόνο για ενημερωτικό σκοπό και δεν θα πρέπει να αντικαθιστά οποιαδήποτε ιατρική συμβουλή, διάγνωση ή και θεραπεία που χορηγείται από τον γιατρό σας ή από τον εξειδικευμένο επιστήμονα υγείας. Απαγορεύεται η αναπαραγωγή, μεταβίβαση, διανομή ή αποθήκευση μέρους ή του συνόλου του περιεχομένου σε οποιαδήποτε μορφή, χωρίς την προηγούμενη γραπτή συγκατάθεση του νομικού τμηματος του Infokids.