Αρχική Το Ημερολόγιο μιας μαμάς από τη Ναταλία Δραγούμη Χριστούγεννα... η χαμένη αθωότητα

Χριστούγεννα... η χαμένη αθωότητα

10269263_284872618340234_589478398090320812_oΣήμερα στολίσαμε το δέντρο στο σπίτι. Συνήθως καλούμε τον παππού και τη γιαγιά ή την αδερφή μου με την κόρη της την Λ. Φέτος, λόγω έλλειψης χρόνου, ήταν λιγότερο επίσημα. Το στολίσαμε μόνοι μας, αφού φτιάξαμε βάφλες για πρωινό. Ανοίξαμε τα κουτιά μας, βγάλαμε τα στολίδια, τις γιρλάντες, τα κεράκια...Τα παιδιά ενθουσιάζονταν για κάθε τι που έβρισκαν, σαν να το είχαν χάσει για χρόνια. Εγώ δεν ένιωθα τίποτα. Πέρα από την ικανοποίηση που έβλεπα τα παιδιά να χαίρονται, ένιωθα μόνο μια ανακούφιση ότι άλλη μια δουλειά από αυτές που είχα στη λίστα επετεύχθη!

Θυμάμαι μικρή αυτή την προσμονή και τα Χριστούγεννα που μου δημιουργούσαν ένα συναίσθημα απόκοσμο και μαγικό! Σαν να ζούσα σε ένα παραμύθι: μέναμε με τις ώρες ξαπλωμένοι κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο κοιτώντας το προς τα επάνω και κάναμε συζητήσεις...Καθόμασταν στη στρογγυλή τραπεζαρία μέρες ολόκληρες φτιάχνοντας κατασκευές για δώρα, έτρωγα κάθε λίγο -χωρίς καμιά ενοχή- όσους κουραμπιέδες ήθελα, ακούγαμε χριστουγεννιάτικες ψαλμωδίες, ξεχυνόμασταν για τα κάλαντα στους δρόμους της Κηφισιάς -ακόμα έχω στη μύτη μου τη μυρωδιά της: βρεγμένο χώμα και πατημένα πλατανόφυλλα- περιμέναμε πώς και πώς να βάλει η ΕΡΤ τον Σκρουτζ στην ασπρόμαυρη τηλεόραση.

Η πιο μαγική όμως ημέρα ήταν η Πρωτοχρονιά που ανταλλάζαμε δώρα με όλη την οικογένεια: θείες, θείοι, παππούδες, γιαγιάδες, ξαδέλφια. Ξυπνούσαμε από τα χαράματα με ένα πράγμα στο νου μας: τον θόρυβο που έκαναν τα δώρα στο τζάκι όταν τα έριχνε ο Άγιος Βασίλης μέσα στο κλειδωμένο σαλόνι! Ήταν τόσο καλά σκηνοθετημένο όλο αυτό που ακόμα δεν κατάλαβα πώς γινόταν, αφού κανείς δεν ήταν μέσα στο σαλόνι, αλλά ούτε και θέλησα ποτέ να μου αποκαλυφθεί. Γιατί να το απομυθοποιήσω; Γιατί να μην προστατέψω τα απομεινάρια ενός αθώου παιδικού μυαλού;

Εγώ -ίσως και λόγω της δουλειάς μου- εξερευνώ πολύ συχνά τα παιδικά μου χρόνια και αναμοχλεύω τις αναμνήσεις μου. Νιώθω ότι όλη αυτή η παιδικότητα κείτεται κάπου εκεί σαν τα συντρίμμια κάποιου σπιτιού. Θυμάμαι χρώματα, έπιπλα, μυρωδιές, μουσικές, υφάσματα...ένας θησαυρός που έχουμε μέσα μας και μας θυμίζει ότι κάποτε υπήρξαμε και αγνοί. Αυτή η αθωότητα είναι που με ξετρελαίνει στα παιδιά μου, που ξέρω ότι αργότερα θα γίνει η "χαμένη" αθωότητα. Όπως μου αρέσει να παρατηρώ τους εφήβους που είναι στο μεταίχμιο αυτής της διαδικασίας. Έχουν ανακαλύψει και απομυθοποιήσει πολλά, άλλα βλέπεις ότι είναι ακόμα παιδάκια και αυτό με συγκινεί πολύ! Μου θυμίζουν κάτι μικροσκοπικά γατάκια που όταν θυμώνουν, φουντώνουν και νιώθουν τεράστια και άγρια αλλά στην πραγματικότητα παραμένουν μικρά και γλυκύτατα.

Για να επανέλθω στα Χριστούγεννα, εγώ θα παραμείνω θεατής και σκηνοθέτης. Θα φτιάξω μελομακάρονα και κουραμπιέδες, θα συνεννοηθώ με τον Άγιο Βασίλη για τα δώρα, θα καλέσω κόσμο στο σπίτι...θα κάνω ό,τι μπορώ για να γίνει πραγματικότητα μια μαγική ανάμνηση των παιδιών, όπως έγινε και σε μένα τότε. Γιατί, σήμερα που στολίζαμε, η Κ μου είπε: "Φέτος μαμά δεν είμαστε τόσο αγαπημένοι όσο πέρυσι. Δεν είπαμε και του χρόνου όταν βάζαμε το αστέρι στην κορυφή".


Επικοινωνήστε μαζί μας:
Μύλων 75 104 41 Αθήνα
210 5121893

τηλεφωνήστε μας για οποιαδήποτε ερώτηση ή απορία

news@infokids.gr

για νέα, πληροφορίες, εκδηλώσεις ή Δελτία τύπου

info@infokids.gr

για ερωτήσεις και πληροφορίες σχετικά με το site μας

Το περιεχόμενο της ιστοθέσης είναι μόνο για ενημερωτικό σκοπό και δεν θα πρέπει να αντικαθιστά οποιαδήποτε ιατρική συμβουλή, διάγνωση ή και θεραπεία που χορηγείται από τον γιατρό σας ή από τον εξειδικευμένο επιστήμονα υγείας. Απαγορεύεται η αναπαραγωγή, μεταβίβαση, διανομή ή αποθήκευση μέρους ή του συνόλου του περιεχομένου σε οποιαδήποτε μορφή, χωρίς την προηγούμενη γραπτή συγκατάθεση του νομικού τμηματος του Infokids.