Η κόκκινη οχιά της Μήλου

Η κόκκινη οχιά είναι πολύ στενά ενδημικό είδος που ζει στον περιορισμένο χώρο των νησιών Μήλου, Πολύαιγου, Κίμωλου και Σίφνου.

Η Ελλάδα είναι η χώρα που διαθέτει το μεγαλύτερο αριθμό ερπετών στην Ευρώπη, γεγονός που έχει σχέση με τη γεωγραφική θέση και την ιστορία των σχηματισμών στο Αιγαίο.

Από τα 90 είδη ερπετών της Ευρώπης πάνω από τα μισά είναι στην Ελλάδα και μεταξύ τους 5 είδη οχιάς με πιο σπάνια την Μicrovipera Schweizeri που ζει στις Δ. Κυκλάδες και κύρια στη Μήλο.


Χαρακτηριστικά

Η σπάνια κόκκινη οχιά της Μήλου με τον έντονο κεραμιδί χρωματισμό, ζει κοντά στα νερά ανάμεσα σε πυκνή βλάστηση στις κοίτες των χειμάρρων, στις καλλιέργειες και σπάνια σε ξηρές πετρώδεις περιοχές.

Χαρακτηριστικό του είδους είναι η ποικιλοχρωμία του. Συνήθως έχει γκριζοκαφέ ή γκριζοκίτρινο χρώμα με ανοιχτόχρωμα σχέδια, ανάλογα με το περιβάλλον που ζει, ενώ στη Μήλο απαντάται κυρίως η κόκκινη οχιά. Το κεφάλι της είναι πλακουτσωτό, τριγωνικό, στενό εμπρός και φαρδαίνει απότομα προς τα πίσω, ενώ σκεπάζεται με σκληρά γυαλιστερά λέπια. Η γλώσσα της είναι μακριά, σκούρα και διχαλωτή. Στην επάνω σιαγόνα έχει δύο δόντια που στη βάση τους φέρουν δύο δηλητηριώδεις αδένες, οι οποίοι με το δάγκωμα χύνουν το δηλητήριο.

Είναι ζώο που κυκλοφορεί τη μέρα, όταν όμως έχει πολλή ζέστη κυκλοφορεί και τις πολύ πρωινές ή βραδινές ώρες. Τρώει μικρά θηλαστικά, σαύρες και το Σεπτέμβρη αναρριχάται στα δέντρα και συλλαμβάνει πουλιά. Δεν επιτίθεται στον άνθρωπο παρά μόνο αν ενοχληθεί παρατεταμένα και έντονα.

Το 90% των ζώων αυτών είναι στη Μήλο και με διάφορες εκτιμήσεις υπολογίζεται ο πληθυσμός τους σε 3.000 – 9.000 άτομα.

Παρ’ όλα αυτά, εξαιτίας του παράνομου διεθνούς εμπορίου τους, ο αριθμός τους μειώνεται. Οι εξορυκτικές δραστηριότητες της Μήλου οδηγούν σε κατακερματισμό και υποβάθμιση των βιοτόπων.

Η περιορισμένη εξάπλωσή της, την καθιστά ευάλωτη σε οποιαδήποτε μορφή πίεσης από το εξωτερικό περιβάλλον. Έτσι είναι απαραίτητη η αυστηρή εφαρμογή των νόμων για την προστασία τους ώστε στο φυσικό τους περιβάλλον να διατηρηθεί η βιοποικιλότητα.

Με το σχέδιο Natura 2000, μια μεγάλη έκταση στην Δυτική Μήλο, στον Χάλακα, έχει αποδοθεί για την προστασία της, σε μια προσπάθεια να περισωθεί.