Γράφει η Δήμητρα Ν. Σταμελάκη, Σχολική Νοσηλεύτρια Δημοτικού Σχολείου Σκύρου, MSc Developmental & Adolescent Health Strategies
Κάθε χρόνο, η 2α Απριλίου, Παγκόσμια Ημέρα Αυτισμού, γεμίζει το διαδίκτυο με μπλε μηνύματα συμπερίληψης και ευχές για έναν κόσμο πιο φιλικό στη νευροδιαφορετικότητα.
Όμως, πίσω από τα φωταγωγημένα κτίρια και τις επικοινωνιακές καμπάνιες, οι οικογένειες των ατόμων στο φάσμα στην Ελλάδα έρχονται αντιμέτωπες με μια πραγματικότητα που απέχει πολύ από το ιδανικό. Χιλιάδες παιδιά με αναπηρίες παραμένουν στα σπίτια τους μακριά από κάθε εκπαιδευτική διαδικασία, ενώ τα υπόλοιπα συνεχίζουν να πηγαίνουν στα ίδια ελάχιστα, ακατάλληλα και επικίνδυνα Ειδικά Σχολεία. Οι ελλείψεις σε εκπαιδευτικό, επιστημονικό και βοηθητικό προσωπικο παραμένουν λιγοστες.
Αυτισμός στα παιδιά: 30 facts που πιθανότατα δεν γνωρίζουμε
Η Αντίφαση: Λόγια vs Πράξεις
Ενώ ο ΟΗΕ θέτει ως κεντρικό μήνυμα για το 2026 το «Αυτισμός και Ανθρωπότητα – Κάθε Ζωή Μετράει», το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα φαίνεται να κινείται σε τροχιά «λογιστικής» διαχείρισης των αναγκών των μαθητών:
Υποβάθμιση της Παράλληλης Στήριξης: Οι νέες εγκύκλιοι και νομοθετικές ρυθμίσεις (όπως ο ν. 5224/2025) τείνουν να εξισώσουν τα Τμήματα Ένταξης (ΤΕ) με την Παράλληλη Στήριξη (ΠΣ).
Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι ένας εκπαιδευτικός καλείται συχνά να μοιράζεται ανάμεσα σε πολλούς μαθητές ή διαφορετικά τμήματα, περιορίζοντας την απαραίτητη εξατομικευμένη στήριξη.
Χιλιάδες Κενά στα Σχολεία: οι ελλείψεις παραμένουν δραματικές. Ενδεικτικά, σε μεγάλες διευθύνσεις όπως η Α’ Αθήνας, έχουν καταγραφεί εκατοντάδες ακάλυπτα κενά στην παράλληλη στήριξη ακόμα και στα μέσα της σχολικής χρονιάς.
Συρρίκνωση Δομών: Υπάρχουν έντονες αντιδρασεις από εκπαιδευτικούς φορείς για προσπάθεια συρρίκνωσης των δομών ειδικής αγωγής, με μείωση των ωρών υποστήριξης ανά μαθητή από τις 24 στις μόλις 5 εβδομαδιαίως σε ορισμένες περιπτώσεις.
Γιατι απλά, η Ειδική Αγωγή πρέπει να είναι σε θέση να καλύπτει τις ανάγκες των μαθητών μας, να στοχεύει στην ανάπτυξη της προσωπικότητας τους και να τους καθιστά κατά το δυνατόν ικανούς για αυτόνομη συμμετοχή στην οικογενειακή, κοινωνική και επαγγελματική τους ζωή.
Για να είναι κάθε μέρα γιορτή για όλους.
