5 πράγματα που έμαθα για τη μητρότητα όταν επέστρεψα στη δουλειά

Woman-on-LaptopΓράφει η Kathleen Siddell, μητέρα δύο αγοριών – συγγραφέας και blogger στο Avery Adventures

Επέστρεψα στη δουλειά μου σχεδόν μετά από τέσσερα χρόνια στο σπίτι με τα παιδιά. Πήρα τη δουλειά πριν από λίγο καιρό και είχα αρκετή αγωνία περιμένοντας να ξεκινήσω, αβέβαιη για το πώς θα ένιωθα. Δεν είμαι σίγουρη ότι έχω φτάσει σε αυτό το σημείο που πρέπει να κάνω μεγάλες δηλώσεις, αλλά νιώθω σαν να έχω καταφέρει να διαχειριστώ με σαφήνεια κάποια αγχωτικά συναισθήματα που είχα για αυτή τη νέα μετάβαση. Κατά αυτή τη διαδικασία πήρα μερικά σημαντικά μαθήματα ζωής:

Τα παιδιά είναι πραγματικά ανθεκτικά. Μπορεί να πέρασαν κάποιες μεγάλες αλλαγές στην αρχή, αλλά τώρα έχουμε μια νέα ρουτίνα στην οποία όλοι έχουμε προσαρμοστεί. Όπως είναι λογικό, ακόμα ξεσπούν σε κλάματα όταν με βλέπουν να ετοιμάζομαι για τη δουλειά. Αλλά μέχρι τη στιγμή που θα κάτσουμε όλοι μαζί να φάμε το πρωινό μας, τα έχουν ξεχάσει όλα και δεν σταματούν να χαμογελούν! Οι αγκαλιές του πρωινού αποχωρισμού είναι τόσο μεγάλες και διασκεδαστικές όσο οι αγκαλιές κάθε μεσημέρι που τα περιμένω να σχολάσουν.

Μην περιπλέκετε τα συναισθήματα σας. Αυτό μόνο άγχος μπορεί να σας προκαλέσει. Σκέφτομαι τα παιδιά μου όλη την ημέρα και αυτό δεν είναι καθόλου κακό. Το γεγονός ότι επέστρεψα στη δουλειά δεν σημαίνει ότι πήρα την λάθος απόφαση. Δεν σημαίνει ότι είμαι κακή μητέρα επειδή άφησα τα παιδιά μου. Δεν σημαίνει ότι πρέπει να προσπαθήσω να βρω ένα σχέδιο για να σταματήσω να τα σκέφτομαι εν ώρα εργασίας. Νομίζω αυτό σημαίνει ότι απλά μου λείπουν. Δεν είμαι σίγουρη αν αυτό είναι ακριβώς ισοδύναμο με το να αναγνωρίσω ένα συναίσθημα ώστε να το αφήσω να φύγει, αλλά νομίζω ότι είναι η ίδια ιδέα.

Το σήμερα έχει πάντα προτεραιότητα. Η επιστροφή στη δουλειά ασφαλώς δεν είναι τόσο δραματικό γεγονός όσο κάποιος που πεθαίνει ή αρρωσταίνει, όμως με βοήθησε να θυμηθώ ότι το σημαντικό στη ζωή είναι να ζούμε το παρόν. Είμαστε πάντα σε μια βιασύνη. Για να κάνουμε περισσότερα πράγματα, καλύτερα πράγματα, για να περάσουμε στο επόμενο βήμα. Δεν ξέρω ακόμα όλα όσα χρειάζεται να ξέρω για να κάνω τη δουλειά μου τέλεια. Φοβάμαι ότι αύριο θα μείνω πίσω ή ότι όταν τα παιδιά μου τελειώσουν το σχολείο την επόμενη εβδομάδα, τα πράγματα θα καταρρεύσουν. Αυτό μπορεί να συμβεί. Αλλά σήμερα είμαι εδώ και αυτό είναι το πιο σημαντικό.

Δεν νομίζω το γεγονός ότι εργάζομαι ότι με κάνει καλύτερη ή χειρότερη μαμά. Εξάλλου, το να είσαι γονέας είναι από μόνο του ένας καθημερινός αγώνας. Μπορεί πάντα να αναρωτιέμαι αν θα μπορούσα να κάνω καλύτερα κάποια πράγματα, αλλά φροντίζω να θυμάμαι ότι ο τρόπος που έχω επιλέξει να μεγαλώσω τα παιδιά μου είναι αυτό που με κάνει καλή μητέρα και όχι το γεγονός αν εργάζομαι ή όχι.

Η ποιότητα του χαρακτήρα σας και ο τρόπος που αντιμετωπίζετε τους ανθρώπους έχει πολύ μεγαλύτερη επιρροή στον τρόπο που τα παιδιά σας (και οι άλλοι) αντιμετωπίζουν εσάς παρά τις αρμοδιότητες που αναλαμβάνετε. Δεν είμαι σίγουρη ότι τα παιδιά μου καταλαβαίνουν τι σημαίνει “Γράφω άρθρα” περισσότερο από το “Βάζω πλυντήριο”. Ίσως όταν μεγαλώσουν τα πράγματα να είναι διαφορετικά. Αλλά για την ώρα, δεν είμαι σίγουρη ότι τους διδάσκω κάποιο μεγάλο μάθημα για την προσφορά ή την ευθύνη. Ας σταματήσουμε να πιέζουμε τόσο πολύ τον εαυτό μας!