- Infokids.gr - https://www.infokids.gr -

«Αγαπώ πολύ το παιδί μου –γι’αυτό το στέλνω κατασκήνωση!»

«Δεν θα μπορούσα ποτέ…» ξεκίνησε να λέει η άγνωστη κυρία στο σούπερ μάρκετ, όταν της εξήγησα για ποιο λόγο ο 10χρονος γιος μου και εγώ είχαμε γεμίσει το καρότσι του σούπερ μάρκετ με αντηλιακά. Μόλις μας είχε ρωτήσει «πού θα τα χρειαστείτε, καλέ, όλα αυτά;» και της είχα απαντήσει, ότι ετοιμάζαμε την τσάντα του παιδιού μου για την κατασκήνωση.

Κάπως έτσι, άνοιξε ολόκληρη κουβέντα με ερωτήσεις για το πού θα πήγαινε και πόσο θα έμενε και γιατί τον στέλναμε κατασκήνωση, στις οποίες απάντησα, καταλήγοντας στην δήλωση, ότι αγαπάμε πολύ το παιδί μας και θέλουμε να βιώσει όλα όσα έχει να του προσφέρει η κατασκήνωση.

Τότε έκανε το παραπάνω σχόλιο. Και τότε αποφάσισα, ότι δεν είχα λόγο να συνεχίσω τη συζήτηση. Είχα τους δικούς μου λόγους, για τους οποίους δεν σκόπευα να δώσω καμία εξήγηση. Όλο αυτό με έκανε, όμως, να σκεφτώ: Γιατί στέλνουμε τα παιδιά μας στην κατασκήνωση;

Τόσο ο άντρας μου όσο κι εγώ πήγαμε κατασκήνωση ως παιδιά –εγώ για 4 εβδομάδες κάθε καλοκαίρι και εκείνος για 8. Αν μας ρωτήσετε, είτε εμάς είτε όποιο άλλο παιδί έχει βρεθεί στη θέση μας, θα σας πούμε ότι εκείνες ήταν πιθανότατα οι πιο ευτυχισμένες μέρες των παιδικών μας χρόνων. Θυμόμαστε ακόμα τα τραγούδια της κατασκήνωσης, τις ιστορίες τρόμου που λέγαμε τα βράδια που σχηματίζαμε πηγαδάκια, αλλά και τους πρώτους μας έρωτες… τα πρώτες φιλιά, τη χαρακτηριστική μυρωδιά του εστιατορίου, και τα γέλια τις νύχτες στους κοιτώνες.

Αυτό που δεν συνειδητοποιούσαμε τότε, ήταν όλα όσα πραγματικά μαθαίναμε. Μαθαίναμε να είμαστε ανεξάρτητοι. Μαθαίναμε να φροντίζουμε τον εαυτό μας. Ναι, υπήρχαν οι ομαδάρχες και οι κοινοτάρχες που πρόσεχαν τα πάντα, αλλά τελικά μαθαίναμε μόνοι μας να «λύνουμε» τα θέματά μας. Χωρίς τους γονείς μας εκεί, μαθαίναμε να κάνουμε νέους φίλους. Αναγκαζόμασταν να δοκιμάσουμε –νέες δραστηριότητες, συνήθειες, φαγητά. Γνωρίζαμε καλύτερα τον ίδιο μας τον εαυτό,  χωρίς καν να το καταλαβαίνουμε.

Αυτά είναι μαθήματα που θέλω να πάρουν και οι γιοι μου, όταν θα είναι και οι δύο αρκετά μεγάλοι (ο μικρός μου είναι ακόμα μικρός) για να μπορούν να πάνε στην κατασκήνωση. Όταν είσαι μακριά από το σπίτι σου έχεις την σπάνια ευκαιρία να μείνεις μόνο με τον εαυτό σου, μακριά από τις ανέσεις και την ασφάλεια, και έτσι να δοκιμάσεις τις «δυνάμεις» σου. Μαθαίνεις να διαχειρίζεσαι το αίσθημα αβεβαιότητας του τι έρχεται μετά ή ποιος θα κοιμάται στο διπλανό κρεβάτι. Σε αυτή την εποχή της συνδεσιμότητας, που υπάρχει πάντα διαθέσιμο ένα τηλέφωνο, ένας υπολογιστής ή ένα tablet, αναγκάζεσαι για λίγες μέρες να “ζήσεις” χωρίς αυτά. Στην κατασκήνωση του γιου μου απαγορεύονται οι ηλεκτρονικές συσκευές –και δεν θα μπορούσα να είμαι περισσότερο ευγνώμων γι’αυτό! Η κατασκήνωση είναι η εποχή του χρόνου που τα παιδιά πρέπει να απολαμβάνουν ανεμελιά –αυτή την παλιά ανεμελιά που ζήσαμε εμείς και οι παππούδες των παιδιών μας. Ως κάτοικοι της πόλης, οι μέρες εκείνες αποτελούν και μια καλή ευκαιρία να έρθουν τα παιδιά σε επαφή με τη φύση –καλά τα μουσεία και τα θέατρα, αλλά σαν τη φύση… δεν έχει!

Και -ας είμαστε ειλικρινείς- η κατασκήνωση αποτελεί ένα εξαιρετικό διάλειμμα και για εμάς, τους γονείς. Το εξαντλητικό πρόγραμμα του σχολικού έτους έχει επιτέλους σταματήσει και όταν πλέον έρχεται το καλοκαίρι, έχουμε όλοι ανάγκη από ένα διάλειμμα, ακόμα και του ενός από τον άλλον! Ναι, παραδέχομαι, ότι μπαίνω όλη την ώρα στη σελίδα της κατασκήνωσης στο Facebook και κοιτάω τις φωτογραφίες που ανεβάζουν, μήπως δω πουθενά το παιδί μου, ώστε να καταλάβω αν είναι χαρούμενο ή έστω… αν φορά καθαρά ρούχα. Αλλά αυτός ο χρόνος που περνάμε χώρια, στην πραγματικότητα αποδεικνύει πόσο πολύ αγαπιόμαστε και ανυπομονούμε να είμαστε ξανά μαζί.

Πέρσι, ο μεγάλος μου γιος πήγε στην κατασκήνωση για πρώτη φορά. Δεν ήξερε ούτε ένα παιδί! Κάθισε στο πούλμαν δίπλα σε ένα αγοράκι που είχε γνωρίσει λίγη ώρα πριν και μερικές μέρες μετά μου έστειλε γράμμα και μου έλεγε πόσο ωραία περνούσε! Είχαν κάνει κανό, θαλάσσιο σκι, είχαν παίξει τένις, είχαν ανάψει φωτιά το βράδυ και έλεγαν ιστορίες γύρω της –είχε κάνει πράγματα, τα οποία δεν είχε ζήσει ποτέ μαζί μας! Και το ίδιο αυτό παιδί, με το οποίο εγώ έδινα μάχη κάθε πρωί για να σηκωθεί στην ώρα του από το κρεβάτι για το σχολείο, πλέον ξυπνούσε με το πρώτο εγερτήριο και έτρεχε για πρωινή βουτιά στη θάλασσα! Μέσα σε τρεις μόλις ημέρες, το παιδί μου είχε ήδη χτίσει όμορφες αναμνήσεις. Πέντε εβδομάδες μετά, με παρακαλούσε να τον αφήσω να μείνει στην κατασκήνωση παραπάνω μέρες. Του είπαμε, ότι θα το αποφασίζαμε για του χρόνου που θα ήταν η δεύτερη χρονιά του. Σήμερα, ο γιος μου μετράει μέρες μέχρι να φύγει…

Στέλνοντας το παιδί μου στην κατασκήνωση το καλοκαίρι, του δίνω κάτι πραγματικά πολύτιμο, είτε το καταλαβαίνει είτε όχι. Μόλις λίγες εβδομάδες πριν, διαφωνούσαμε για κάτι ασήμαντο. Ξαφνικά μου πετάει: «Γι’αυτό με στέλνεις στην κατασκήνωση! Για να με ξεφορτωθείς!». Και ενώ τη στιγμή εκείνη μπορεί πράγματι να ένιωθα έτσι (τόσο με είχε εκνευρίσει!) του είπα, ότι αυτό που λέει είναι εντελώς άκυρο. Η κατασκήνωση μόνο τιμωρία δεν είναι! Είναι προνόμιο και είναι πολύ τυχερός που μπορεί να πάει –δεν θα ξόδευα ποτέ τόσα χρήματα σε κάτι που θα θεωρούσα τιμωρία.

Έτσι, μπορεί η άγνωστη κυρία στο ταμείο του σούπερ μάρκετ να μην καταλάβει ποτέ, γιατί στέλνουμε το παιδί μας στην κατασκήνωση, όμως εγώ μπορώ να σκεφτώ αμέτρητους λόγους. Ο καλύτερος; Ότι το κάνουμε για εκείνον. Υπάρχει ένα ρητό που συνηθίζουν να λένε τα παιδιά της κατασκήνωσης, σε όλο τον κόσμο: «Ζούμε 10 μήνες για 2». Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι πιο ακριβές!

Πηγή: popsugar.com