- Infokids.gr - https://www.infokids.gr -

Άννα Φιλιππάτου: Η δασκάλα του 2ου Δημ. Σχολείου Κηφισιάς, μαμά 6 παιδιών, ανοίγει την καρδιά της και δίνει σπουδαία μαθήματα

Η κυρία Άννα Φιλιππάτου, η δασκάλα του φετινού Δ2 του 2ου Δημοτικού Σχολείου Κηφισιάς, [2]είναι μια ξεχωριστή περίπτωση εκπαιδευτικού και μητέρας: είναι μαμά 6 παιδιών [3] σε ηλικίες Γυμνασίου, Δημοτικού και Νηπιαγωγείου, δασκάλα 22 – ζωηρών – μαθητών, και παρ΄ όλα αυτά καταφέρνει να διατηρεί μια αξιοθαύμαστη ηρεμία και ισορροπία και στους δύο αυτούς ρόλους.

Σίγουρα όλοι οι γονείς αναρωτιόμαστε πώς το πετυχαίνει να είναι πάντα τόσο «ήρεμη δύναμη»! Από τη συνέντευξη που παραχώρησε στο Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων, έχουμε κι εμείς να διδαχθούμε πολλά, από μια γυναίκα με τεράστια εμπειρία και ως γονιός και ως εκπαιδευτικός…

Κυρία Άννα, πριν από οτιδήποτε άλλο πρέπει να σας πω ότι όλες οι μαμάδες του σχολείου σας βλέπουμε ως μια σύγχρονη ηρωίδα : είστε μητέρα 6 παιδιών και δασκάλα άλλων 22…Πώς μπορείτε να είστε τόσο ήρεμη κι υπομονετική;

Το να μπορεί κανείς να έχει υπομονή με τα παιδιά, είναι κάτι στο οποίο εκπαιδεύεται. Με τα μικρότερα παιδιά μου έχω περισσότερη υπομονή απ΄ ό, τι είχα με πρώτα μου παιδιά. Ή και στην τάξη, τώρα μπορώ να πω ότι έχω περισσότερη υπομονή απ΄ ό, τι τα πρώτα χρόνια που δούλευα. Την πρώτη χρονιά που δούλεψα που είχα Πρώτη Δημοτικού με 25 παιδιά, είχα πει μέσα μου ότι δε θα αντέξω να το κάνω αυτό όλα τα χρόνια, μου φαινόταν αδιανόητο. Ήταν πάρα πολύ δύσκολο να μπορώ να συγκρατώ την υπομονή μου με τόσα πολλά μικρά παιδιά. Κι όμως, τώρα έχω άλλη άνεση σ΄ αυτό το θέμα, και μπορώ να πω ότι τελικά και η υπομονή είναι θέμα εκπαίδευσης.

Πολλές μαμάδες θα αναρωτιούνται πώς τα καταφέρνετε με 6 παιδιά στο σπίτι

Κοιτάξτε, μέσα σε ένα σπίτι με πολλά παιδιά είναι φυσικό να υπάρξουν και στιγμές έντασης. Τα παιδιά θα τσακωθούνε όπως σε όλες τις οικογένειες, όμως μαθαίνουν μέσα από τη συμβίωσή τους να αντιμετωπίζουν τις διάφορες καταστάσεις πιο εύκολα.

Για να λειτουργήσει μια μεγάλη οικογένεια χρειάζεται περισσότερη πειθαρχία, μεγαλύτερη οριοθέτηση και καλή συνεργασία και των δύο γονέων στο θέμα της αγωγής των παιδιών. Αυτά είναι κάποια στοιχεία που μπορεί να βοηθήσουν όλες τις οικογένειες.

Γενικά πιστεύω πως ένα παιδί που προέρχεται από μια μεγάλη οικογένεια μπορεί να έχει καλύτερες διαπροσωπικές σχέσεις με τους συμμαθητές του. Έχει εκπαιδευτεί από το σπίτι στο να μην τα θέλει όλα δικά του, στο να κάνει κάποιες φορές και λίγο πίσω… Ενώ μπορεί να παρατηρήσει κανείς παιδιά που είναι μόνα τους στο σπίτι ή με λιγότερα αδέρφια να θέλουν πάντα το δικό τους. Όχι ότι ένα παιδί που προέρχεται από μεγάλη οικογένεια δεν είναι διεκδικητικό, αλλά έχει μάθει να χειρίζεται τις σχέσεις του έτσι ώστε να συμβιώνει αρμονικά.

Άρα θεωρείτε ότι τα μοναχοπαίδια δυσκολεύονται περισσότερο στο συμπεριφορικό και κοινωνικό κομμάτι;

Μερικές φορές ναι, αλλά απ΄ την άλλη έχω στο μυαλό μου και μοναχοπαίδια που έχουν μάθει να χειρίζονται τις σχέσεις τους άψογα, κι αυτό οφείλεται στην καλή αγωγή και τις αρχές που έχουν πάρει από την οικογένεια. Δε μπορούμε δηλαδή να πούμε ότι σε όλες τις περιπτώσεις τα παιδιά μεγάλων οικογενειών είναι πάντα «ευκολότερα» από τα παιδιά που είναι μόνα τους στο σπίτι.

Μιας και αναφέρατε το θέμα της αγωγής, είναι ένα κοινό παράπονο των εκπαιδευτικών, τα τελευταία χρόνια, ειδικά μετά τα lockdown, ότι τα παιδιά δε δείχνουν τόσο σεβασμό…

Ήταν μια δύσκολη περίοδος, κι εμείς οι ενήλικες είδαμε στους εαυτούς μας διαφορά μετά από όλο αυτό το διάστημα, γιατί πιεστήκαμε. Σίγουρα στη συμπεριφορά των παιδιών παίζει ρόλο η επαφή τους με τις οθόνες, μιας κι έπρεπε να μπει ο υπολογιστής ή το τάμπλετ στα παιδικά δωμάτια. Και φυσικά, μετά, εγκαταστάθηκε και χρησιμοποιείται πολύ περισσότερο, με τα παιχνίδια που παίζουν τα οποία είναι στην πλειοψηφία τους παιχνίδια βίας. Σε αυτά τα παιχνίδια βίας οφείλεται κατά πολύ η επιθετικότητα των παιδιών που τη βγάζουν πλέον και στο σχολείο, και δυστυχώς αυτά τα παιχνίδια, με την τηλεκπαίδευση , κατέβηκαν και στις πολύ μικρές ηλικίες.

Ανοίγοντας δηλαδή το παιδί τον υπολογιστή κατ΄ ευθείαν μπορούσε να έχει πρόσβαση και σε άλλα πράγματα, ειδικά αν δεν είχε και πολύ αυστηρή επίβλεψη από τους γονείς. Πρέπει να μπαίνουν όρια στα παιχνίδια αυτά. Για μένα είναι ανώφελο να αφήνουμε τα παιδιά στον υπολογιστή να παίζουν αυτά τα παιχνίδια. Ούτε για λίγο ούτε για πολύ. Το θεωρώ ακατάλληλο, να περνάει την ώρα του ένα παιδί στον υπολογιστή παίζοντας ένα παιχνίδι βίας. Είναι μεν εικονικό, αλλά αυτή η εικονική πραγματικότητα μερικές φορές μεταφέρεται και στην πραγματική ζωή.

Πώς μπορούν όμως να κρατηθούν εντελώς μακριά απ΄ όλα αυτά; Για παράδειγμα, τώρα όλα τα κορίτσια έχουν Ίνσταγκραμ και ΤικΤοκ. Αν κάποιο παιδί δε συμβαδίζει με αυτά, δεν κινδυνεύει να γίνει το «δακτυλοδεικτούμενο;»

Θα σας πω. Είναι πολύ σημαντικό να περάσουμε στα παιδιά μας τη νοοτροπία, ότι αν κάτι δεν το θεωρούμε σωστό, ακόμα κι αν το έχουν τα άλλα παιδιά, εσύ δεν πειράζει και αν δεν το έχεις.

Μιας και αναφέρατε το Ίνσταγκραμ και το ΤικΤοκ, ωραία, και τι έγινε αν κάποια παιδιά δεν τα έχουν; Θα μείνουν πίσω; Σε τι θα μείνουν πίσω, στην παρέα; Αν η παρέα είναι κολλημένη σε όλα αυτά, ίσως τότε να μείνουν πίσω από μια κακή παρέα. Για μένα πάντα ήταν κανόνας ότι αν κάτι δε με εκφράζει δε θα το ακολουθήσω μόνο και μόνο για να νιώθω ότι συμβαδίζω. Αυτή είναι η δική μου άποψη, μπορεί κάποιος άλλος να έχει εντελώς διαφορετική άποψη, αλλά αυτό προσπαθώ να το περάσω και στα παιδιά μου: κάτι που δεν είναι σωστό δε χρειάζεται να το ακολουθήσω ακόμη κι αν είμαι από τους λίγους.

Τα τελευταία χρόνια έχει γίνει μια στροφή προς τον «παιδοκεντρισμό» και την «επιτρεπτική γονεικότητα» ή αλλιώς permissive parenting. Παρ΄όλα αυτά, παρ΄όλο δηλαδή που τα παιδιά είναι στην ψηλότερη θέση και υπερ-προστατευμένα, βλέπουμε μεγάλη αύξηση της επιθετικότητας και της κακής και αγενούς συμπεριφοράς μεταξύ τους, και προς τον εκπαιδευτικό, αλλά και ακύρωσης θεσμών από γονείς. Αυτή η υπερπροστασία πιστεύω ότι μερικές φορές έρχεται να καλύψει κάποια κενά.

Μερικές φορές υπερπροστατευτικοί είναι οι γονείς που δεν είναι τόσο εντάξει στα γονεϊκά τους καθήκοντα

Προσπαθούν να αναπληρώσουν αυτή την έλλειψη υπερπροστατεύοντας το παιδί τους ενώ ουσιαστικά έχουν φταίξει και δε θέλουν να το παραδεχτούν. Απ΄ την άλλη, η ακύρωση για τους θεσμούς έχει να κάνει και με το πώς κουβεντιάζουμε στο σπίτι, μπροστά στα παιδιά. Σίγουρα κάτι που είπε ή που έκανε ο δάσκαλος ή η δασκάλα μπορεί κάποιες φορές να μη μας αρέσει, και έχουμε κάθε δικαίωμα να το κρίνουμε – αλλά θα ήταν φρόνιμο να τον κρίνουμε μεταξύ μας οι γονείς. Να μη γίνει συζήτηση μπροστά στο παιδί ή αν πούμε κάτι μπροστά στο παιδί να το πούμε με τρόπο. Ας μην ακυρώσουμε το κύρος του εκπαιδευτικού μπροστά στο παιδί.

Για το παιδί ο εκπαιδευτικός είναι μια αξία, είναι ο άνθρωπος που θα του προσφέρει γνώση, που θα του μιλήσει μέσα στην τάξη, που θα κουβεντιάσει μαζί του…Ας τον κρίνουμε μεταξύ μας ή ας πούμε το παράπονό μας κατ΄ ευθείαν σ΄αυτόν. Κι εμείς οι εκπαιδευτικοί κάνουμε πολλά λάθη και δεν είναι καθόλου παράξενο να «ξενίζουν» κάποια από αυτά στους γονείς. Όταν όμως γίνεται η επισήμανση με τρόπο και διακριτικότητα μπροστά στο παιδί, τότε το παιδί δε θα ακυρώσει τον εκπαιδευτικό. Με το να τον ακυρώσει, χάνει το ίδιο το παιδί από την εκπαιδευτική διαδικασία.

Φέτος έχετε ένα δύσκολο τμήμα, σίγουρα χρειάζεστε αρκετό χρόνο για να αποφορτιστείτε μετά από μια σχολική ημέρα…Οι γονείς μπορούνε να βοηθήσουν κάπως την κατάσταση;

Κοιτάξτε, συζητώντας και με άλλους συναδέλφους, διαπιστώνω ότι από εδώ και στο εξής έτσι θα είναι τα τμήματα. Κάθε τμήμα έχει τις δυσκολίες του, κάθε τμήμα έχει παιδιά που, σε σχέση με τα παιδιά μιας παλαιότερης γενιάς, έχουν περισσότερα θέματα συμπεριφοράς. Και η πανδημία έπαιξε το ρόλο της, και τα παιχνίδια βίας που παίζουν το παιδικό τους δωμάτιο έχουν παίξει το ρόλο τους… Ωστόσο όταν ο γονιός «δουλεύει» με το παιδί του μέσα στο σπίτι και του αφιερώνει χρόνο και ασχολείται μαζί του ουσιαστικά, τότε βοηθάει και το ίδιο το παιδί του και όλη τη σχολική κοινότητα.

Είναι σημαντικό να ασχολούμαστε με τα παιδιά μας. Πολλές φορές αισθανόμαστε ότι χάνουμε την ελευθερία μας όταν αφιερώνουμε χρόνο στα παιδιά μας, ότι δεν κάνουμε πράγματα για τον εαυτό μας.

Τα παιδιά όμως μεγαλώνουν γρήγορα, πολύ γρήγορα. Αυτό το βλέπω τώρα με τα μικρότερα παιδιά μου

Όταν είχα τα πρώτα μου παιδιά, μου φαινόταν βουνό, το πότε θα μεγαλώσουν, που δε μπορούσα να κοιμηθώ ή να πάω μια βόλτα…Πέρασαν όμως γρήγορα τα χρόνια και τώρα με τα μικρότερα παιδιά μου προσπαθώ να περάσω όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο, γιατί συνειδητοποίησα πόσο γρήγορα μεγαλώνουν. Αν αυτό οι νέοι γονείς το καταλάβουν, τότε θα αφιερώνουν πιο πολύ και πιο ευχάριστα χρόνο στα παιδιά τους. Χωρίς να νιώθουν ότι δεσμεύονται.

Στα παιδικά χρόνια τα παιδιά έχουν ανάγκη τους γονείς, παίρνουν απ΄ τους γονείς. Μετά όταν μπαίνουν στην εφηβεία έχουν πια τις παρέες τους, έχουν τη δικιά τους ζωή. Δε θα έχουμε πολλά χρόνια τόσο κοντά τα παιδιά μας.

Ας τα εκμεταλλευτούμε λοιπόν αυτά τα χρόνια, για να τα ζήσουμε και να τα χαρούμε, αλλά και για να μας χαρούνε κι εκείνα, να πάρουν ότι μπορούμε να τους προσφέρουμε.

Διαβάστε επίσης:

Η νεώτερη τραγουδίστρια της Όπερας στον κόσμο είναι μόλις 10 ετών: Συγκλονίζει η ιστορία της ζωής της! [4]

Φέτος το καλοκαίρι μπορούμε να τα κάνουμε όλα… λάθος; [5]

Φρίκη: Νεαρές αδελφές αυτοκτόνησαν σε πηγάδι μαζί με τα παιδιά τους – Συγκλονίζει η ιστορία τους [6]

Η συγκλονιστική ιστορία ζωής της 20 μηνών Άννας Αποστολίας που πάλεψε γενναία με την λευχαιμία στην ηλικία των 4 μηνών [7]