«Κινητό στο γυμνάσιο; Αμ δε – Στην Πέμπτη δημοτικού απέκτησε το πρώτο του κινητό και ξεκίνησαν τα βάσανα»

Πώς το έλεγαν οι παλαιοί και το είχαν και σημαία; «Μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλη κουβέντα μη λες». Και αυτό από τότε που έγινα μητέρα, πολλές φορές το έχω σκεφτεί. Γιατί, ήταν και οι δικές μου οι μεγάλες κουβέντες πολλές, που καλύτερα να τις είχα κάνει μπουκιές. Γιατί αυτά τα χρόνια, βλέπω το ένα μετά το άλλο «κάστρο» μου και πρέπει να πέφτουν το ένα μετά το άλλο.

Τελευταίο – μέχρι στιγμής – κάστρο που έπεσε είναι το κινητό. Απόρθητο μού έμοιαζε, ήμουν σίγουρη ότι αυτό δεν θα πέσει, διότι είναι στο δικό μου χέρι – και του πατέρα του – να μην του αγοράζαμε κινητό. Το περασμένο καλοκαίρι είχαν ξεκινήσει οι πρώτες κρούσεις από πλευράς του: «σε ποια ηλικία έχουν τα παιδιά το δικό τους κινητό;», ρωτούσε.

Σχετικά άρθρα: «Λίγο ακόμα να μείνουν κλειστά τα σχολεία και το 10χρονο θα μας βάζει για ύπνο τα βράδια»

Το lockdown είναι μια δύσκολη διαδικασία για τα παιδιά, πόσο μάλλον για ένα μοναχοπαίδι

«Στο γυμνάσιο» ήταν η ορθή κοφτή απάντηση από εμάς και η κουβέντα τελείωνε εκεί. Φωτιά αν μου είχες εκείνη τη στιγμή μπροστά, θα έβαζα το χέρι μου πάνω της. Τόση σιγουριά πια ότι δεν θα αποκτήσει το δικό του κινητό από το δημοτικό. Δεν δαιμονοποιώ τα κινητά, αντίθετα βρίσκω ότι είναι ιδιαίτερα εξυπηρετικά και χρήσιμα τη σήμερον ημέρα όταν έχεις παιδιά. Αλλά όπως όλα τα πράγματα, έτσι και με το κινητό, υπάρχει και ο καιρός ο κατάλληλος.

Όταν πηγαίνει στο δημοτικό και οι κινήσεις του είναι συγκεκριμένες και δεν είναι εκτός σπιτιού χωρίς τη συνοδεία μας, ποιος ο λόγος να έχει κινητό; Ποιος ο λόγος να έχει και το δικό του κινητό; Για να αποχαυνωθεί εντελώς με αυτό; Επιπλέον, σε εμένα προσωπικά η εικόνα ενός μικρού παιδιού με κινητό δεν μου αρέσει. Απέκτησα το δικό μου στα 20 μου και το παιδί μου θα έχει στα 10 του;

Ναι, άλλες εποχές, αλλά ας κρατήσουμε και λίγη από την αθωότητα από εκείνες τις περασμένες εποχές. Τουλάχιστον αυτό πιστεύαμε με τον πατέρα του και αυτό προσπαθήσαμε να τηρήσουμε. Αλλά το «κάστρο» έπεσε. Ο ένας μετά τον άλλον συμμαθητή του απέκτησαν το δικό του κινητό και το «γιατί ο τάδε έχει» το άκουγα περισσότερες φορές και από το «Μαμά, πεινάω».

Έφερνε μετά και τα δικά του επιχειρήματα, κουράστηκα κι εγώ να ανοίγω το viber μου και να βλέπω σωρό ομάδες με τους συμμαθητές και φίλους του και μέσα ανορθόγραφα μηνύματα… «Τρόω και μπένω», έγραφε ένα παιδάκι (πέμπτης δημοτικού). Να γελάσεις ή να κλάψεις;

Για να μην πω για τα παιχνίδια που κατέβαζε και γέμιζαν τη μνήμη της συσκευής μου. Για τους καβγάδες μας επειδή έπαιρνε το κινητό μου ενώ το χρειαζόμουνα, για τις απορρίψεις που έκανε σε εισερχόμενες κλήσεις. Αλλά αντιστεκόμουνα.

Μέχρι που άλλαξα συσκευή. Άσχετη λίγο με την τεχνολογία θεώρησα πως το παλιό μου κινητό παίρνει τη θέση του στο ντουλάπι για ώρα ανάγκης. Αμ δε. «Του διαβόλου είναι όλες οι συσκευές» έλεγε η συγχωρεμένη η γιαγιά μου για κάθε τι καινούριο και να που είχε δίκιο. Γιατί τα νέα κινητά, wifi χρειάζονται και τη δουλειά τους την κάνουν. Αυτή δηλαδή που εξυπηρετεί το παιδί μου.

Έτσι, πήρε το παλιό μου κινητό και το έκανε δικό του. στην Πέμπτη δημοτικού απέκτησε το δικό του κινητό. Χωρίς κάρτα, αλλά τη δική του συσκευή. Και κάπου εδώ ξεκίνησε ένα νέος πονοκέφαλος. Με τη μεταφορική και την κυριολεκτική έννοια. Γιατί πόσο να αντέξεις να ακούς φωνές να ουρλιάζουν όταν μιλάνε στο viber;

Και πώς να μη σε πιάσει πονοκέφαλος, όταν ακούς και πώς μιλάνε. Ακούω λέξεις άγνωστες και κάθε φορά νιώθω πως μεγάλωσα. Καταλαβαίνω εκεί πως είμαι πια η παλαιά γενιά και αυτή η νέα γενιά με τις ακαταλαβίστικες λέξεις και φράσεις κι απορώ επίσης κάθε φορά πού τις έμαθε το παιδί μου, αφού δεν τις ακούει στο σπίτι. Αλλά χρειάζεται απάντηση εδώ; Κυρίως από τους youtubers που ακολουθεί.

Ωστόσο, προσπαθούμε να μην τον έχουμε ανεξέλεγκτο ούτε στις ώρες που είναι με το κινητό, ούτε με ποιους μιλάει και τι λέει. Άλλες φορές μπροστά του και άλλες φορές χωρίς να με βλέπει, μπαίνω και διαβάζω τα μηνύματά του και τις περιηγήσεις του στο διαδίκτυο. Η αλήθεια είναι πως όταν το κάνω κρυφά, νιώθω και λίγο άσχημα πως παραβιάζω προσωπικά δεδομένα δικά του και των φίλων του. Αλλά από την άλλη δεν πρέπει να χαθεί ο έλεγχος. Άλλωστε, στη συμφωνία που κάναμε, περιλάμβανε και τον όρο πως θα ελέγχουμε ανά πάσα ώρα τι γράφει και με ποιους μιλάει. Δεν του άρεσε, αλλά τουλάχιστον αυτό το «κάστρο» του ελέγχου, δεν θα πέσει!

Η Μαρία Ηλιάκη ποζάρει με φουσκωμένη κοιλίτσα – Η διαπίστωσή της με την οποία οι μέλλουσες μαμάδες θα ταυτιστούν

Την πιο ευτυχισμένη περίοδο της ζωής της διανύει η Μαρία Ηλιάκη, καθώς σε λίγους μήνες από τώρα θα φέρει στον κόσμο το πρώτο της παιδί, καρπός του έρωτά της με τον γυναικολόγο Στέλιο Μανουσάκη. Η 43χρονη παρουσιάστρια, η οποία είναι ιδιαίτερα δραστήρια στα social media και μέσα από το λογαριασμό της στο Instagram είχε αποκαλύψει και την εγκυμοσύνη της, αυτή τη φορά ανέβασε μια υπέροχη φωτογραφία.

Σχετικά άρθρα: Η Μαρία Ηλιάκη έγκυος στο πρώτο της παιδί: Οι υπέροχες εικόνες με τον σύντροφό της

Ποζάρει στο φακό, δείχνοντας για πρώτη φορά τη φουσκωμένη της κοιλίτσα, ενώ με το σχόλιο της στη λεζάντα, μάλλον θα ταυτιστούν πολλές μέλλουσες μανούλες, καθώς αποκαλύπτει πως πλέον δεν χωράει στο παντελόνι της.

«Πάει κ αυτό , δεν κουμπώνει πια», έγραψε με τα likes να πέφτουν βροχή, όπως και τα σχόλια.

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη maria Iliaki (@marakiiliaki)

Η Μαρία Ηλιάκη μένει τον περισσότερο καιρό στην Ελβετία με τον σύντροφό της, καθώς εκείνος δουλεύει εκεί. Είναι μαζί τα τελευταία χρόνια και ο ερχομός του μωρού έρχεται να επισφραγίσει τον έρωτά τους.

Το lockdown είναι μια δύσκολη διαδικασία για τα παιδιά, πόσο μάλλον για ένα μοναχοπαίδι

Έναν χρόνο τώρα, η πανδημία έχει φέρει τα πάνω κάτω στις ζωές μας. Έχει αλλάξει την καθημερινότητά μας και έχει δημιουργήσει μια νέα πραγματικότητα. Μια νέα πραγματικότητα και για τα παιδιά, η οποία περιλαμβάνει lockdown, κλείσιμο των σχολείων, παύση των δραστηριοτήτων, χάσιμο των φίλων. Και δικαίως είναι για εκείνα σκληρή.

Τι γίνεται, όμως, με τα μοναχοπαίδια; Πώς βιώνουν όλη αυτή την αποξένωση και τo κλείσιμο στο σπίτι; Δέκα χρόνια τώρα, προετοίμαζα τον εαυτό μου για την ημέρα που θα έρθει ο γιος μου και θα με ρωτήσει γιατί δεν του κάναμε ένα αδελφάκι. Και θα περιμένει μια ειλικρινή απάντηση που και ο ίδιος θα μπορεί να κατανοήσει και να δικαιολογήσει γιατί έμεινε μοναχοπαίδι.

Σχετικά άρθρα: «Λίγο ακόμα να μείνουν κλειστά τα σχολεία και το 10χρονο θα μας βάζει για ύπνο τα βράδια»

Μέχρι τώρα, με ελάχιστες εξαιρέσεις, δεν είχε παραπονεθεί που δεν είχε αδελφάκι. Κοινωνικός, με αρκετούς φίλους και με ένα χάρισμα να συναναστρέφεται και να περνά καλά και με μεγαλύτερους, εννοείται και με εμάς τους γονείς του, ίσως δεν είχε νιώσει τη μοναξιά ενός μοναχοπαιδιού. Οπότε, αυτή την ειλικρινή συζήτηση την περίμενα αργότερα.

Αλλά ήρθε η πανδημία με το lockdown και η ερώτηση που έγινε παράπονο, ήρθε πολύ νωρίτερα. Τις πρώτες ημέρες δεν παραπονέθηκε, όλοι μαζί άλλωστε προσπαθούσαμε να προσαρμοστούμε στη νέα πρωτόγνωρη κατάσταση. Οι μέρες, όμως, περνούσαν και η διάθεση του γινόταν προς το χειρότερο. Η μοναξιά του μεγάλωνε, μαζί και η βαρεμάρα, μιας και δεν είχε τι άλλο να κάνει.

Πόσο να παίξει μόνος του; Πόση τηλεόραση να δει και πόσες ώρες να είναι με ένα tablet; Τα βαριέται και αυτά και λογικό. Και κάπου εκεί, έφτιαξε και έναν δικό του φανταστικό φίλο. Κι εγώ μικρή είχα φανταστικό φίλο και ας ήμασταν 4 αδέλφια. Είχα ανάγκη από έναν φίλο προσαρμοσμένο στα δικά μου δεδομένα και απαιτήσεις, για να τον κάνω ο, τι θέλω, να του λέω όσα δεν μπορούσα να μοιραστώ με τις αδελφές μου.

Αλλά με το παιδί μου είναι διαφορετικά. Ο φανταστικός φίλος είναι το αδελφάκι που δεν έχει, οι φίλοι που έχασε λόγω της κατάστασης και περιμένει πότε θα τους ανταμώσει και πάλι. Είναι η παρέα του όταν εμείς δουλεύουμε και δεν μπορούμε να ασχοληθούμε μαζί του.

«Πειράζει που έχω φανταστικό φίλο; Είμαι λες για δέσιμο;» με ρώτησε μια μέρα με όλο τον παιδικό του αυθορμητισμό. «Εννοείται πως όχι» του απάντησα, εξηγώντας του πως κι εγώ μικρή είχα έναν φανταστικό φίλο. «Εσύ ήσουν για δέσιμο. Εγώ αν είχα αδέλφια, σιγά μην καθόμουνα να μιλάω μόνος μου», μου απάντησε. Και με αποστόμωσε, θα έλεγα.

Όταν συναντάμε κάποιον φίλο του βλέπω τη λαχτάρα που έχει να τον δει και νιώθω τόσο άσχημα. Και υπάρχουν μέρες που νιώθω πως δεν μπορώ να πάρω τα πόδια μου, αλλά ψάχνω να βρω το κουράγιο να πάμε βόλτα να συναντήσει – έστω και για λίγο – τους φίλους του. Στεναχωριέμαι που είναι μόνος του και μαζί νιώθω και άσχημα που έμεινε χωρίς αδελφάκι.

Αν μας ρώτησε γιατί έμεινε χωρίς αδελφάκι; Ναι μας ρώτησε. Η ηλικία του, όμως, δεν καταλαβαίνει πάντα τους μεγάλους. Και μερικές φορές – από εκείνες που βαριέται αφόρητα – γίνεται ακόμα και σκληρός και τα λόγια του είναι σαν μαχαιριά. Άλλες φορές, δε λέει πολλά: αρκεί να φέρει ως παράδειγμα φίλους του με αδέλφια που έχουν τι να κάνουν στο σπίτι κλεισμένα.

Όμως, όλο αυτό το διάστημα προσπαθούμε εμείς να γίνουμε οι νέοι του φίλοι. Γελάμε, παίζουμε, βλέπουμε μαζί τηλεόραση, πειράζει ο ένας τον άλλον. Ανοίγουμε τις καρδιές μας, κάνουμε εξομολογήσεις, δίνουμε ο ένας στον άλλον συμβουλές, κάνουμε οι τρεις μας τα πάντα μαζί σαν μια μικρή και καλή παρέα.

«Πρόσεξε μην χαθούν οι ρόλοι στο τέλος» μου είπε κάποια στιγμή μια φίλη. Ναι, μπορεί να γίνει και αυτό. Αλλά σάμπως είναι το μόνο που χάνεται σε όλο αυτό το πρωτόγνωρο που ζούμε; Τα πάντα έχουν αλλάξει και αν είναι να αλλάξει και ο τρόπος που το παιδί μας, μας βλέπει, ας γίνει. Όλη αυτή η κατάσταση είναι πολύ δύσκολη για τα παιδιά, πόσο μάλλον για ένα μοναχοπαίδι. Το λέω από εμπειρία προσωπική.

Η Ολυμπία Χοψονίδου έχασε τα κιλά της τελευταίας εγκυμοσύνης της και έδειξε τη νέα σιλουέτα της στο Instagram

Τον περασμένο Ιανουάριο, η Ολυμπία Χοψονίδου έφερε στον κόσμο το έκτο της παιδί και τρίτη κόρη της. Και μετά από περίπου έναν χρόνο, το πρώην μοντέλο έχασε όλα τα κιλά της εγκυμοσύνης, όπως αποκάλυψε η ίδια μέσα από το Instagram.

Διαβάστε επίσης: Ολυμπία Χοψονίδου: Εντελώς ακομπλεξάριστη μας δείχνει πώς είναι η κοιλιά της έπειτα από 6 εγκυμοσύνες

Δεληκούρα: “Κλειδώθηκα στο μπάνιο για να μη γεννήσω το παιδί με ωροσκόπο που δεν μου άρεσε”

Η Ολυμπία Χοψονίδου φόρεσε ένα μπλε παντελόνι αθλητικού στυλ – από τη συλλογή της αδελφή της, Βαλέριας -, αποκαλύπτοντας μέσα από το στόρι της πως το συγκεκριμένο πριν λίγους μήνες τής ήταν εφαρμοστό.

Τώρα, το συγκεκριμένο παντελόνι της είναι φαρδύ και η ίδια δεν κρύβει την χαρά της.

Δείτε παρακάτω τη φωτογραφία που ανέβασε στο Instagram:

Αυτή, πάντως δεν ήταν η πρώτη φορά που η σύζυγος του Βασίλη Σπανούλη μιλά για τα κιλά της εγκυμοσύνης της και αποκαλύπτει τη σιλουέτα της μετά τις γέννες. Και άλλες φορές με φωτογραφίες της μέσα από τα social media έχει δείξει πώς ήταν το σώμα της μετά από εγκυμοσύνη, περνώντας με τον πιο απλό και ωραίο τρόπο το δικό της μήνυμα σε όλες τις μανούλες που είτε παλεύουν είτε αγχώνονται με τα κιλά εγκυμοσύνης.

Θυμηθείτε κάποιες από τις φωτογραφίες που έχει δημοσιεύσει στο παρελθόν:

«Λίγο ακόμα να μείνουν κλειστά τα σχολεία και το 10χρονο θα μας βάζει για ύπνο τα βράδια»

Το παρατεταμένο lockdown, το κλείσιμο των σχολείων, η αναστολή των εξωσχολικών δραστηριοτήτων έχει βγάλει εκτός προγράμματος τα παιδιά. Μία μαμά θέλησε να μοιραστεί όσα η ίδια βιώνει στη νέα καθημερινότητα του παιδιού της και τους τσακωμούς που έχουν για το tablet και το… survivor!

«Όταν τα δημοτικά έκλεισαν και πάλι και τα παιδιά ξεκίνησαν ξανά την τηλεκπαίδευση, το πρώτο που αναφώνησα ήταν ένα «Ωχ». Ένα «ωχ» με μπόλικες ενοχές που το ξεστόμισα η άκαρδη η μάνα, αλλά και με μπόλικη δόση αλήθειας για το τι θα ακολουθούσε. Γιατί, ήξερα καλά τι θα ακολουθούσε, το έργο αυτό το είχα ξαναζήσει.

Δεν θα σταθώ στο κομμάτι της εκπαίδευσης και κατά πόσο το εξ αποστάσεως μάθημα είναι αποδοτικό και αποτελεσματικό. Αυτό είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο που χωράει πολλή συζήτηση, ενώ οι «παρενέργειες» θα φανούν παρακάτω, στις επόμενες τάξεις.

Θα σταθώ στο κομμάτι της νέας καθημερινότητας των παιδιών που πλέον δεν περιλαμβάνει σχολείο και δραστηριότητες, αλλά έχει περιοριστεί στο «μαμ, κακά και νάνι». Με μπόλικες ώρες, όμως, πάνω από ένα tablet και… Survivor!

Σχετικά άρθρα: Μια pop-up βιβλιοθήκη 24ωρης λειτουργίας στήθηκε για τα παιδιά έξω από τον Ι. Ν. Αγίας Σοφίας στο Νέο Ψυχικό

 

Είμαι μητέρα ενός 10χρονου αγοριού και σε όλη τη διάρκεια του lockdown έχω έρθει – ουκ ολίγες φορές – αντιμέτωπη με τον ίδιο μου τον εαυτό. Πρώτη με αμφισβητώ αν είμαι πράγματι καλή ως μητέρα ή αν είμαι η μοναδική που τα κάνω όλα λάθος. Αν μόνο το δικό μου το σπίτι δεν είναι σαν διαφήμιση για φρέσκο γάλα όπου όλη η οικογένεια μαζί παίρνει περιχαρής το πρωινό της.

Η νέα καθημερινότητα έχει φέρει τα πάνω κάτω, έχει αλλάξει τις ισορροπίες, τους ρόλους και σίγουρα έχει ταράξει τα νεύρα μας. Το παιδί έχει βγει εντελώς εκτός προγράμματος και είναι σαν φοιτητής. Αργά κοιμάται, αργά ξυπνάει. Λίγο ακόμα και στο τέλος θα μας βάζει για ύπνο το βράδυ.

Το tablet έχει γίνει κάτι σαν προέκταση του χεριού του. Free fire, fortnight, κάτι απίστευτοι youtubers είναι λέξεις και ονόματα που και να μην ήθελα, τα έμαθα. Οι τσακωμοί για το πόση ώρα θα παίξει, είναι σε καθημερινή βάση. Άλλοτε τα καταφέρνω και άλλοτε όχι. Το «άλλοτε όχι» κερδίζει, σχεδόν πάντα στα σημεία.

Το «διαβάζω τα απογεύματα», έχει γίνει πλέον «διαβάζω το πρωί» και όσο περνάει ο καιρός γίνεται «διαβάζω λίγο πριν ξεκινήσει η τηλεκπαίδευση». Όταν σταματάει να παίζει με το tablet, πεινάει. Και όταν δεν πεινάει, παίζει.

Τα μαθήματα μέσω zoom στο Tae Kwon do, έπαψαν να έχουν για εκείνον ενδιαφέρον. Και δεν το κατηγορώ σε αυτό. Δώσαμε μάχη με τον πατέρα του να μην τα σταματήσει προκειμένου να έχει μια επαφή κι ας είναι εδώ που τα λέμε ενοχλητικό να ακούς φωνές στο άλλο δωμάτιο να ουρλιάζουν «α, ου, τένγκο…» και ποδοβολητά λες και μας την πέφτει ο στρατός του Κιμ. Όμως, σε αυτή την περίπτωση, δεν κοιτάς τι ενοχλεί εσένα, αλλά τι είναι καλύτερο για το παιδί.

Κι έρχεται το βράδυ. Και ξεκινάει ο νέος γύρος τσακωμών, διότι έχει survivor! Και αρχίζουν οι διαπραγματεύσεις για την ώρα που θα πάει για ύπνο και μετά ακολουθούν οι απειλές γιατί ποτέ οι συμφωνίες από πλευράς του δεν τηρούνται. «Λίγο ακόμα», «5 λεπτά μόνο», «Αφού αύριο δεν έχω σχολείο».

Και μας πιάνει απελπισία. Είναι φορές που σκέφτεσαι να σηκώσεις τα χέρια ψηλά, να παραδοθείς και να παρακαλέσεις να τελειώσει όλη αυτή η κατάσταση μπας κι επανέλθει στο πρόγραμμά του. Αλλά μετά σκέφτεσαι πως έρχεται το καλοκαίρι, που ούτως ή άλλως το πρόγραμμα πάει περίπατο και κάπου εκεί, απελπίζεσαι.

Δεν ξέρω αν αυτό συμβαίνει σε όλα τα σπίτια ή στα περισσότερα. Είναι όμως, και αυτή μια πραγματικότητα – θλιβερή. Αλλά, όπως σε κάθε δυσκολία, έτσι και σε αυτή προσπαθούμε να δούμε την αστεία πλευρά της. Να βάλουμε λίγο χιούμορ, γιατί χαθήκαμε.

Οι γκρίνιες, το μάλωμα και οι φωνές για να πάει νωρίτερα για ύπνο δεν οδηγούν πουθενά. Πόσο άσχημο να πηγαίνει το παιδί για ύπνο με κλάματα. Οπότε, αυτά τα «5 λεπτά ακόμα» που γίνονται τελικά… μισή ώρα, ξεκινάνε από εμάς νωρίτερα. Θέληση να υπάρχει και κάπου θα τη βρεις – πιστεύω –  τη λύση».

Τόνια Σωτηροπούλου: «Δεν έχει ξυπνήσει μέσα μου το μητρικό ένστικτο, δεν ξέρω αν υφίσταται κάτι τέτοιο»

Σε μια ειλικρινή εξομολόγηση προχώρησε η Τόνια Σωτηροπούλου, σε συνέντευξή της στο Marie Claire. Η γνωστή ηθοποιός μίλησε για πολλά, μεταξύ αυτών για τη μητρότητα, για τον σύντροφό της Κωστή Μαραβέγια, αλλά και για την πίστη, μιας και η ίδια πρωταγωνιστεί στην ταινία, «Ο Άνθρωπος του Θεού», όπου υποδύεται την μοναχή Μαρία.

Στην ερώτηση αν έχει φανταστεί τον εαυτό της ως μαμά, η Τόνια Σωτηροπούλου απάντησε: «Έχω καλή σχέση με τα παιδάκια, αλλά δεν είμαι ο άνθρωπος που θα δει ένα μωρό και θα λιώσει. Τα πάω καλύτερα μαζί τους όταν αρχίζουν να επικοινωνούν περισσότερο αυτό που θέλουν να πουν. Δεν έχει ξυπνήσει μέσα μου το μητρικό ένστικτο, δεν ξέρω αν υφίσταται κάτι τέτοιο, αλλά κάποια στιγμή θα το έκανα, ναι. Με χαρά κιόλας. Απλά δεν έχω καμία διακαή επιθυμία να διαιωνιστεί οπωσδήποτε το δικό μου DNA, μπορεί και να υιοθετήσω κάποιο παιδάκι. Είναι αυτό που λέει ο Στέφανος Ξενάκης ότι τα παιδιά μας δεν είναι δικά μας, δικά τους είναι».

Σχετικά άρθρα: Δεληκούρα: “Κλειδώθηκα στο μπάνιο για να μη γεννήσω το παιδί με ωροσκόπο που δεν μου άρεσε”

Για τον σύντροφό της, Κωστή Μαραβέγια και αν η δική του δημοφιλία ως τραγουδιστής, ενίσχυσε τη δημόσια εικόνα της, είπε μεταξύ άλλων: «Δεν ξέρω αν με βοήθησε στη δημόσια εικόνα μου, έτσι κι αλλιώς μόνο υποκειμενική οπτική μπορείς να έχεις για το τι θεωρούν οι άλλοι για σένα και πώς πιστεύεις ότι σε βλέπουν. Αυτό που σίγουρα μου χάρισε είναι μία νηνεμία, μία ασφάλεια και μία ψυχική ηρεμία που δεν είχα πριν στη ζωή μου».

Με αφορμή της συμμετοχή της στην ταινία «Ο Άνθρωπος του Θεού», όπου υποδύεται τη μοναχή Μαρία, στο μοναστήρι του Αγίου Νεκταρίου, στην ερώτηση αν πιστεύει στον Θεό, απάντησε: «Ναι πιστεύω, αλλά δεν είμαι θρησκόληπτη με την έννοια των παραδόσεων, ούτε κάθε Κυριακή πηγαίνω σταθερά στην εκκλησία. Δεν πιστεύω σε ένα Θεό που είναι τιμωρός, ο κακός μπάτσος».