Παγκόσμια Ημέρα Εργοθεραπείας σήμερα: Πότε το παιδί χρειάζεται εργοθεραπεία; 10 σημάδια μέσα στην τάξη!

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ_ΗΜΕΡΑ_ΕΡΓΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ-2014_facebookΚάθε χρόνο η 27η Οκτωβρίου είναι αφιερωμένη στη Παγκόσμια Ημέρα Εργοθεραπείας. Η Παγκόσμια Ομοσπονδία Εργοθεραπευτών (World Federation of Occupational Therapists), μέλος της οποίας είναι και ο Σύλλογος Ελλήνων Εργοθεραπευτών και η οποία εκπροσωπεί διεθνώς τους επαγγελματικούς Συλλόγους 80 χωρών, έχει ορίσει από το 2010 την ημέρα αυτή ως μια σημαντική ημερομηνία στο ημερολόγιο της Εργοθεραπείας, για την προώθηση, ενημέρωση, εξέλιξη και εορτασμό του επαγγέλματος σε τοπικό, εθνικό και διεθνές επίπεδο.

girl-playing-with-blocksΜε αφορμή τον σημερινό εορτασμό, η Φανή Βαγγελάτου, λογοθεραπεύτρια  και συνεργάτης του doctoranytime.gr μάς μιλά για τη συμπεριφορά του παιδιού μέσα στο σχολείο που μαρτυρά ότι χρήζει εργοθεαραπευτικής παρακολούθησης.

Συχνά οι γονείς και οι δάσκαλοι καθυστερούν να παρατηρήσουν δυσκολίες που σχετίζονται με τις κινητικές δεξιότητες ενός παιδιού σε αντίθεση με τις δεξιότητες του λόγου που είναι πάντα πιο εύκολα παρατηρήσιμες.  Στην πραγματικότητα, η εικόνα του παιδιού μέσα στην τάξη του νηπιαγωγείου (προ-νηπίου) μπορεί να μας δώσει πολλά στοιχεία για την κινητική του εξέλιξη. Η παρατήρηση του παιδαγωγού αλλά και του γονιού κατά τη διάρκεια σχολικών δραστηριοτήτων και παιχνιδιού, μπορεί να βοηθήσει κατά πολύ στην έγκαιρη παρέμβαση δυσκολιών λεπτής και αδρής κινητικότητας, προσοχής και συγκέντρωσης που είναι και οι κύριοι λόγοι επανάληψης του νηπιαγωγείου σε περιπτώσεις παιδιών τυπικής κατά τα άλλα ανάπτυξης.

Διαβάστε 10 σημάδια που μας δείχνουν πως το παιδί χρειάζεται να αξιολογηθεί άμεσα από κάποιον εξειδικευμένο εργοθεραπευτή.

1. Έχει κακή στάση σώματος είτε στην καρέκλα είτε όταν κάθεται σε μη στηριζόμενη θέση όπως π.χ. οκλαδόν, σε κύκλο κλπ. Το παιδί που δυσκολεύεται να στηριχτεί, μπορεί να το δείτε συχνά να ξαπλώνει μπρούμυτα ή να κυλάει ανάμεσα στα άλλα παιδιά του κύκλου.

2. Συχνά πέφτει και χτυπάει επάνω σε αντικείμενα και ανθρώπους κατά λάθος αλλά και επίτηδες.

3. Παρουσιάζει άγνοια κινδύνου και βρίσκεται συχνά σε καταστάσεις επικίνδυνες χωρίς να υπολογίζει την ασφάλειά του ή την ασφάλεια των άλλων.

kids-with-letters4. Στέκεται συχνά παρατηρητής σε παιχνίδια στην παιδική χαρά χωρίς να εμπλέκεται σε αυτά ειδικά όταν χρειάζεται να τα χειριστεί μόνο του.

5. Δυσκολεύεται να σταθεί και να ακολουθήσει τη σειρά ή τον κύκλο ειδικά κατά τη βάδιση/τρέξιμο.

6. Επιλέγει σχεδόν πάντα το ίδιο κινητικό παιχνίδι και αποφεύγει να εμπλακεί σε άλλα που δεν γνωρίζει και μπορεί να χρειάζονται επιδέξιους κινητικούς χειρισμούς.

iStock_000003847288_math_square7. Αποφεύγει τις δραστηριότητες που απαιτούν δεξιότητες λεπτής κινητικότητας όπως το γράψιμο/ζωγραφική και το ψαλίδι. Μπορεί επίσης να εμφανίζει λάθος τρόπο λαβής του μολυβιού ή να πιέζει περισσότερο/λιγότερο απ’ ότι πρέπει το μολύβι στο χαρτί.

8. Δυσκολεύεται στην κατασκευή πάζλ ή σε άλλου τύπου κατασκευές όπως με τουβλάκια, ξύλινα εργαλεία κλπ.

9. Δυσκολεύεται σε καθημερινές δεξιότητες αυτό-υπηρέτησης όπως το ντύσιμο, να βάλει τα παπούτσια του, να βουρτσίσει δόντια κλπ.

10. Παρουσιάζει γενικά μεγαλύτερη δυσκολία από τους συμμαθητές του στο να διατηρήσει την καθαριότητα και την τάξη στη θέση του, να είναι συνεπές στις εργασίες του, να προσέχει και να συγκεντρώνεται σε δραστηριότητες μέσα στην τάξη.

 

 

Εκπαιδευτικοί και νηπιαγωγοί μαθαίνουν τα δικαιώματα των παιδιών σε μια ημερίδα στο Ιστορικό Αρχείο της Εθνικής Τράπεζας (13/11)

rights_0Το Μουσείο Ελληνικής Παιδικής Τέχνης με αφορμή την νέα έκθεση που παρουσιάζει για τη φετινή σχολική χρονιά «Το δικαίωμα να είσαι παιδί» προσκαλεί Νηπιαγωγούς και Εκπαιδευτικούς της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης σε μια ημερίδα αφιερωμένη στη Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Παιδιού, μέσω της Τέχνης την Πέμπτη 13 Νοεμβρίου 16.30 – 19.00, στο αμφιθέατρο του Ιστορικού Αρχείου της Εθνικής Τράπεζας .

Πρόγραμμα ημερίδας

Α. Χαιρετισμοί (Διοίκηση του Μουσείου και Κοινωφελές Ίδρυμα Ιωάννη Σ. Λάτση)

Β. Η Μουσειολόγος- Ιστορικός Τέχνης, Θεανώ Κοτταρίδου, στέλεχος του Εκπαιδευτικού τμήματος του Μουσείου θα παρουσιάσει

1. επιλεγμένα έργα παιδιών που παρουσιάζονται στην έκθεση, απ’ όλη την Ελλάδα αλλά και από άλλες χώρες, που με εικαστική σαφήνεια και ρεαλισμό, πολλές φορές σκληρό, μας ενημερώνουν για τα δικαιώματά τους, θέτουν ερωτήματα, παίρνουν θέση, διεκδικούν τα αυτονόητα.

2. τα 2 εκπαιδευτικά προγράμματα που πλαισιώνουν την έκθεση «Το δικαίωμα να είσαι παιδί» που πραγματοποιεί το Μουσείο στο χώρο του, καθ’ όλη τη διάρκεια της φετινής σχολικής χρονιάς, για παιδιά Νηπιαγωγείου και μαθητές όλων των τάξεων του Δημοτικού.

3. τις προτάσεις για εικαστικές και διαθεματικές δραστηριότητες για την περαιτέρω επεξεργασία του θέματος στην τάξη από τον εκπαιδευτικό.

http://www.childrensartmuseum.gr/view_sub_subpage/21/to-dikaiwma-na-eisai-paidi

Η ημερίδα σχετίζεται με τη νέα ομώνυμη έκθεση «Το δικαίωμα να είσαι παιδί», που παρουσιάζει το Μουσείο στο χώρο του, ενώ και οι δύο δράσεις υλοποιούνται με τη χρηματοδότηση του Κοινωφελούς Ιδρύματος Ιωάννη Σ. Λάτση.

 

Δεν απαιτείται δήλωση συμμετοχής. Είσοδος ελεύθερη.
Στο τέλος της ημερίδας θα δοθεί ονομαστική βεβαίωση σε κάθε εκπαιδευτικό.

 

 

Ιστορικό Αρχείο της Εθνικής Τράπεζας
3ης Σεπτεμβρίου 146, Αθήνα

Κερδίστε 3 διπλές προσκλήσεις για την παιδική παράσταση «Ερωτόκριτος» στο Θέατρο Κάππα (2/11)

aretousa_erwtokritos_Επτά χρόνια μετά το πρώτο επιτυχημένο ανέβασμά του, το αριστούργημα της κρητικής λογοτεχνίας, που αποτελεί πηγή έμπνευσης και δημιουργίας έως τις μέρες μας, ανεβαίνει με νέα σκηνοθετική και εικαστική ματιά και επιρροές από τον Ελ Γκρέκο και άλλους κορυφαίους δημιουργούς από την παιδική σκηνή Ηλία Καρελλά στη σκηνή του θεάτρου Κάππα. Το πιο τρυφερό παραμύθι για την αγάπη ζωντανεύει με σκιές, κούκλες και ηθοποιούς σε μια παράσταση, όπου το σαντούρι της Αρετής Κετιμέ συναντά τη λύρα το λαούτο, τη μαντούρα, το νταούλι, το μαντολίνο, την κιθάρα, το βιολί, το ούτι και τη βιολόλυρα. Με φόντο ένα ευρηματικό σκηνικό, τραγούδια και ζωντανή, παραδοσιακή μουσική, υπέροχα κοστούμια, μάσκες, αλλά και video προβολές, μικροί και μεγάλοι θεατές θα συγκινηθούν και θα διασκεδάσουν σε μια μεγάλη παραγωγή, όπου το παραδοσιακό στοιχείο συναντά τη σύγχρονη αισθητική. Με την Αρετή Κετιμέ και έναν μεγάλο θίασο ηθοποιών και μουσικών, σκιές και κούκλες, σε σκηνοθεσία Ηλία Καρελλά.

Διαβάστε περισσότερα εδώ

ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΠΠΑ
Κυψέλης 2, Κυψέλη

Το δώρο του διαγωνισμού

Δηλώστε συμμετοχή στο διαγωνισμό για να κερδίσετε μία από τις τρεις διπλές προσκλήσεις για να παρακολουθήσετε την παιδική παράσταση «Ερωτόκριτος» στο Θέατρο Κάππα την Κυριακή 2 Νοεμβρίοιυ στις 11:30 το πρωί. Οι νικητές των προσκλήσεων θα πρέπει να επιβεβαιώσουν την παρουσία τους στα τηλ: 210. 7777104 & 210 7777124.

Πώς θα συμμετάσχετε στο διαγωνισμό

Η διαδικασία είναι απλή, γρήγορη και εύκολη.
Συμπληρώνετε τα απαραίτητα πεδία (Όνομα, Επώνυμο, τηλέφωνο και email).
Με αυτό και μόνο παίρνετε μέρος στην κλήρωση που θα γίνει την Πέμπτη 30 Οκτωβρίου στις 13.00 μ.μ.

Όροι και Προϋποθέσεις Διαγωνισμού

        • Δηλώστε συμμετοχή στο διαγωνισμό για να κερδίσετε μία από τις τρεις διπλές προσκλήσεις για να παρακολουθήσετε την παιδική παράσταση «Ερωτόκριτος» στο Θέατρο Κάππα την Κυριακή 2 Νοεμβρίου στις 11:30 το πρωί. Οι νικητές των προσκλήσεων θα πρέπει να επιβεβαιώσουν την παρουσία τους στα τηλ: 210. 7777104 & 210 7777124
        • Ο Διαγωνισμός αναδεικνύει νικητές μέσω ηλεκτρονικής κλήρωσης. Συγκεκριμένα, την 30η Οκτωβρίου θα διεξαχθεί από τo infokids.gr ηλεκτρονική κλήρωση μεταξύ των συμμετοχών της περιόδου του διαγωνισμού μέσω της ειδικής εφαρμογής Random Number Generator (www.random.org), η οποία εξασφαλίζει το τυχαίο της επιλογής και την αδυναμία παρέμβασης του ανθρώπινου παράγοντα.
        • Δικαίωμα συμμετοχής στο διαγωνισμό έχει οποιοδήποτε φυσικό πρόσωπο, άνω των 18 ετών, πλην των ιδιοκτητών και των εργαζομένων στο InfoKids.gr καθώς και οι σύζυγοι και συγγενείς τους Α’ βαθμού, αποστέλλοντας τη συμμετοχή του μέσω της αντίστοιχης φόρμας συμμετοχής.
        • Για να είναι έγκυρη η συμμετοχή, οι συμμετέχοντες θα πρέπει να στείλουν τα πλήρη και ακριβή τους στοιχεία (ονοματεπώνυμο, τηλέφωνο, e-mail).
        • Κάθε διαγωνιζόμενος συμμετέχει μόνο μια φορά στο διαγωνισμό. Περισσότερες υποβολές συμμετοχής με το ίδιο όνομα ή/και το ίδιο e-mail δε θα ληφθούν υπόψη .
        • Για την παραλαβή των δώρων, οι νικητές θα ενημερωθούν από τη σελίδα του διαγωνισμού κατά τη λήξη και με αποστολή e-mail. Προϋπόθεση για την παραλαβή του δώρου είναι η ταυτοποίηση των στοιχείων του νικητή και η αναφορά του ότι έχει συμμετάσχει και κερδίσει στο διαγωνισμό του InfoKids.gr.
        • Η παραλαβή του δώρου θα γίνεται με την προσκόμιση αστυνομικής ταυτότητας.
        • Ρητώς αναφέρεται ότι τα δώρα του διαγωνισμού δεν ανταλλάσσονται με χρήματα ή με άλλα αντικείμενα ίσης αξίας. Το InfoKids.gr διατηρεί το δικαίωμα να διαφοροποιήσει τους όρους της παρούσας προκήρυξης, ενημερώνοντας εγκαίρως το κοινό.

Οι Διαγωνισμοί μας δημοσιεύονται και στα diagonismos.gr«, nethall.gr, www.jaba.gr,  www.saveandwin.grhttp://kerdise-to.gr/

O Διαγωνισμός συγκέντρωσε 297 συμμετοχές. Κατόπιν ηλεκτρονικής κλήρωσης μεταξύ των συμμετοχών της περιόδου του διαγωνισμού μέσω της ειδικής εφαρμογής Random Number Generator (www.random.org), η οποία εξασφαλίζει το τυχαίο της επιλογής και την αδυναμία παρέμβασης του ανθρώπινου παράγοντα. Τυχεροί νικητές είναι οι:

1. Δώρα Ευαγγέλου

2. Βασίλης Σιώχος

3. Γοδινόπουλος Κωστας

Στο νησί με τη σιδερένια καρδιά

c92ee5fa-68c4-4de2-8688-2fa15da9c5a8Μπορεί από μια απρόσμενη ανατροπή της καθημερινότητάς μας να βγει κάτι καλό; Ο Σταμάτης, μαθητής της EΟ τάξης του Δημοτικού, ακολουθεί τη μητέρα του, διορισμένη φιλόλογο, στο κυκλαδονήσι της Σερίφου.

Κι αν έκανε αρχικά την «καρδιά του πέτρα», πολλά θα συμβούν που θα τον κάνουν ν’ αγαπήσει «το νησί με τη σιδερένια καρδιά». Στο νέο του ξεκίνημα θα τον ακολουθήσει κι ο «σερίφιος βάτραχος», ένα νόμισμα από το Νομισματικό Μουσείο της Αθήνας, που μετά από αιώνες νοσταλγίας θα γυρίσει στον τόπο που τον γέννησε. Από την πολύβουη τσιμεντούπολη στο ήρεμο αιγαιοπελαγίτικο τοπίο. Αρχή της ιστορίας και πάμε…

ISBN: 978-618-02-0370-7
Εκδότης: ΜΙΝΩΑΣ
Συγγραφέας: ΑΝΤΩΝΙΑ ΒΙΤΑΛΙΩΤΟΥ – ΣΕΤΤΑ
Σελίδες: 136

Σήμερα γιορτάζει η Ελληνική σημαία. Ξέρετε την ιστορία της;

Η ελληνική σημαία γιορτάζει και τιμάται στις 27 Οκτωβρίου, παραμονή της επετείου του Όχι. Εμείς ας δούμε την ιστορία της:

Οι σημαίες της Τουρκοκρατίας

Οι υπόδουλοι Έλληνες ουδέποτε συμβιβάστηκαν με την οθωμανική κατοχή και, καθώς εξετάζουμε την ιστορία από τον 15ο μέχρι και τον 19ο αιώνα, βλέπουμε ότι πολλές περιοχές επαναστάτησαν κατά των Οθωμανών, με το δικό τους τρόπο και υπό την ηγεσία των τοπικών τους οπλαρχηγών. Οι «επαναστάσεις» όμως αυτές, ανοργάνωτες, ασύντακτες, σποραδικές και ασυντόνιστες, ήταν καταδικασμένες εκ των προτέρων να αποτύχουν, έχοντας ως άμεσο αντίκτυπο την κατάπνιξή τους στο αίμα και την καταβολή ακόμη μεγαλύτερων και πιο δυσβάστακτων φόρων προς την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Όπως είναι φυσικό, κάθε εξέγερση είχε και τη δική της ιδιόμορφη σημαία, επινόηση των οπλαρχηγών της περιοχής.

Μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης, θα μπορούσαμε να πούμε ότι άρχισε να διαμορφώνεται η εθνική ταυτότητα των Ελλήνων, οι οποίοι στους κόλπους της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας αντιμετωπίζονταν κυρίως θρησκευτικά, όχι εθνικά. Έτσι, άρχισε να σχηματίζεται η έννοια του ελληνικού Έθνους. Η δημιουργία ελληνικής σημαίας ήρθε στο προσκήνιο την αμέσως επόμενη της Αλώσεως: ο ελληνισμός, ακέφαλος και αδιοργάνωτος, έπρεπε να βρει ένα σύμβολο το οποίο θα αναπαριστούσε τη συνοχή με το Βυζάντιο και θα περιέκλειε την εθνική και θρησκευτική ενότητά του. Το πρότυπο του δικέφαλου και, μετέπειτα, μονοκέφαλου αετού κυριαρχούσε σε ολόκληρο τον ελληνικό χώρο αρκετές δεκαετίες μετά την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης, στα φλάμπουρα, τις σημαίες, τις παντιέρες και τα μπαϊράκια των υπόδουλων Ελλήνων, στις φουστανέλες και τα επιστήθια των αρματολών και κλεφτών, διατηρώντας έτσι την ιστορική μνήμη και την αντίσταση προς τον αλλόθρησκο κατακτητή, αλλά και τον άρρηκτο συσχετισμό με την Εκκλησία, η οποία διατήρησε το δικέφαλο αετό ως έμβλημά της μέχρι τις μέρες μας.

Η πρώτη απ’ αυτές τις σημαίες με το δικέφαλο αετό ήταν η σημαία του πελοποννήσιου κλέφτη Κορκόνδειλα Κλαδά, η οποία ήταν κόκκινη με δικέφαλο αετό στη μέση και υψώθηκε το 1464 στη γενέτειρά του, ενώ από το 1479-1481 και 1481-1482 κυμάτιζε στη Μάνη και τη Χείμαρρα, αντίστοιχα. Έκτοτε, διάφοροι κλεφταρματολοί και άλλοι επαναστάτες ανόρθωναν τη δική τους ιδιότυπη σημαία, με δικέφαλο ή μονοκέφαλο αετό, όπως ο Μερκούριος-Θεόδωρος Μπουά (Ήπειρος, γύρω στα 1490), ο οποίος ήταν και γενικός αρχηγός του Ιππικού του βασιλείου της Γαλλίας, ο Χρήστος Μηλιώνης (Ήπειρος, γύρω στα 1750-1760), ο αρματολός του Παρνασσού Λάμπρος Τσεκούρας, του οποίου η σημαία έφερε και σταυρό (από εδώ βγήκε η λέξη «σταυραετός», η οποία αναφέρεται στα δημοτικά τραγούδια), αλλά και οι Ρουμελιώτες (που αποτελούσαν και τον κορμό της ελληνικής Χερσονήσου), των οποίων η σημαία έφερε αετό, σε συνδυασμό με το σταυρό.

Ωστόσο, καθώς ο καιρός περνούσε και η σκλαβιά ρίζωνε, οι υπόδουλοι Έλληνες άρχισαν να φτιάχνουν δικές τους ξεχωριστές σημαίες, πιο προσωπικές και διαφορετικές από την «αρχέτυπη» βυζαντινή, με ποικιλία χρωμάτων και σχεδίων, οι οποίες όμως – με ελάχιστες εξαιρέσεις – είχαν ένα κοινό σημείο: το Σταυρό ή/και την εικόνα ενός Αγίου. Ο σταυρός ήταν το σύμβολο αυτό που ένωνε τους Έλληνες με τη σκέψη της ελευθερίας και τους συνέδεε με το χριστιανισμό. Ακόμη και στις ξενοκίνητες επαναστάσεις, μαζί με τη σημαία του Αγίου Μάρκου των Ενετών, τη λευκή ρωσική, την τρίχρωμη γαλλική και την ερυθρόλευκη των Ιπποτών της Ρόδου, οι Έλληνες είχαν πάντα μαζί τους τις αυτοσχέδιες σταυροφορούσες σημαίες, οι οποίες ήταν αυτές που τους ενέπνεαν και τους έδιναν κουράγιο να συνεχίσουν το έργο τους. Δεν είναι λίγες φορές που κληρικοί, όντας επικεφαλής εξεγέρσεων, χρησιμοποιούσαν για σημαία το λάβαρο της εκκλησίας.

Από τις «νέες» αυτές σημαίες, η πρώτη που αναφέρεται είναι αυτή των Κρητών, οι οποίοι, ανακηρύσσοντας Δημοκρατία πριν από το 1453, ύψωσαν κόκκινη σημαία με την εικόνα του Απόστολου Τίτου, προστάτη του νησιού. Γνωστή, επίσης, είναι και η σημαία των Σπαχήδων (γνωστοί και ως Ντερεμπέηδες), η οποία ήταν άσπρη, έφερε γαλάζιο σταυρό και τον Άγιο Γεώργιο στη μέση. Οι Σπαχήδες χρησιμοποιούσαν τη σημαία αυτή από το 1431 μέχρι και το 1639 στην περιοχή της Ηπείρου και της Πελοποννήσου και είναι οι μετέπειτα ονομαστοί μισθοφόροι Έλληνες στρατιώτες (stradioti) στη Δύση. Άλλες γνωστές σημαίες που έφεραν μορφές Αγίων ήταν η σημαία των Σουλιωτών (σταυρός με δάφνες με την εικόνα του Αγίου Γεωργίου σε λευκό φόντο), των Πελοποννήσιων (οι στρατηλάτες Άγιος Γεώργιος και Άγιος Δημήτριος και η επιγραφή «ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ»), της Πάργας (κόκκινη σημαία με τη βρεφοκρατούσα Παναγία χρυσοκέντητη στο κέντρο), της Λευκάδας (λευκή με τον Άγιο Τιμόθεο και την Αγία Μαύρα), των Μακεδόνων (έφερε τον Άγιο Δημήτριο), της Χειμάρρας (λευκή σημαία με τους ταξιάρχες Μιχαήλ και Γαβριήλ), της Θράκης και της Ρωμυλίας (έφερε τους Αγίους Κωνσταντίνο και Ελένη).

Από το 1774, μετά τη συνθήκη του Kucuk Kainargi, η ρωσική σημαία κυμάτιζε στα ελληνικά εμπορικά πλοία (η γραικοτουρκική σημαία).

Αλλά και γνωστοί κλέφτες, αρματολοί και οπλαρχηγοί είχαν τις δικές τους σημαίες: Οι αδελφοί Καλλέργη, οι οποίοι κατάγονταν από τον αυτοκράτορα Νικηφόρο Φωκά, στον αγώνα τους κατά των Βενετών στην Κρήτη (1665) χρησιμοποιούσαν το έμβλημα του οικοσήμου του, δηλαδή εννέα παράλληλες γαλάζιες και λευκές γραμμές, με λευκό σταυρό σε γαλάζιο φόντο στην πάνω αριστερή γωνιά (όμοια δηλαδή με την πρώτη επίσημη ναυτική σημαία της Ελλάδας), με την επιγραφή «ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ».

  Η σημαία των Μαυρομιχαλαίων, οι οποίοι συμμετείχαν κατά την από τη Ρωσία υποκινούμενη επανάσταση του 1769, ήταν λευκή με κυανό σταυρό·τη διατήρησαν μέχρι και τον πρώτο χρόνο της Επανάστασης. Παρόμοια σημαία χρησιμοποιούσε ο Μελισσηνός Μακάριος, στην οποία το 1770 ο καπετάν Τζιουβάρας πρόσθεσε στο κέντρο του σταυρού στη μια πλευρά την εικόνα του Χριστού και στην άλλη της Παναγίας. Λίγο αργότερα, ο Ζαχαρίας, κλέφτης της Λακωνίας, υψώνει τρίχρωμη σημαία (άσπρο-κόκκινο-μαύρο) με χρυσό σταυρό. Οι οπλαρχηγοί των Αγράφων χρησιμοποιούσαν σημαία με κόκκινο σταυρό.

Ο Ρήγας Φεραίος-Βελεστινλής (1757-1798) χρησιμοποιούσε σημαία με τρεις οριζόντιες γραμμές (κόκκινη, λευκή και μαύρη), με το ρόπαλο του Ηρακλή και τρεις σταυρούς στην επιφάνειά του· την επεξήγησε ο ίδιος στο έργο του Πολίτευμα του Ρήγα, ενώ την ίδια επεξήγηση για τα χρώματα έδωσε κι ο Υψηλάντης στη δική του σημαία (βλέπε πιο κάτω). Ο Λάμπρος Κατσώνης χρησιμοποιούσε τους Αγίους Κωνσταντίνο και Ελένη σε λευκή σημαία με κυανό σταυρό. Αργότερα, όταν το 1792 η Ρωσία υπόγραψε συνθήκη ειρήνης με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, συνέχισε τον αγώνα της λευτεριάς και ύψωσε στο Πόρτο Κάγιο της Μάνης τη δική του σημαία, η οποία ήταν τρίχρωμη (κόκκινο, μαύρο, μπλε) και έφερε χιαστί δύο ναυτικές σπάθες, τρεις καρδιές σε κάθε λωρίδα και τη φράση LAMBRO CAZZONI PRINCIPE DI MAINA E LIBERATO DELLA GRECIA (Λάμπρος Κατσώνης, πρίγκηψ της Μάνης και ελευθερωτής της Ελλάδος). Οι Κολοκοτρωναίοι, από τα τέλη του 18ου αιώνα, χρησιμοποιούσαν άσπρη σημαία με γαλάζιο σταυρό (σταυρός του Αγίου Ανδρέα), την οποία από το 1806 χρησιμοποιούσε και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης.

Ο σκιαθίτης αρματολός Γιάννης Σταθάς χρησιμοποιούσε στο στολίσκο του κατά τα 1800 μια γαλανή σημαία με ένα λευκό φαρδύ σταυρό στο κέντρο, όμοια με την πρώτη επίσημη σημαία ξηράς της Ελλάδας. Ο Μάρκος Μπότσαρης στο Σούλι υψώνει στις 26 Οκτωβρίου του 1820 λευκή σημαία με τον Άγιο Γεώργιο και την επιγραφή «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΘΡΗΣΚΕΙΑ, ΠΑΤΡΙΣ» με δάφνη στη μέση. Αλλά και πολλοί άλλοι χρησιμοποίησαν σημαίες με γαλάζιο σταυρό, ο οποίος είτε στηριζόταν σε ανεστραμμένο μισοφέγγαρο είτε είχε στη μέση μια ανθισμένη δάφνη, παράλληλα με τις επιγραφές «ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ» ή «ΜΑΧΟΥ ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΣ». Τέλος, να αναφέρουμε ότι άγνωστος καπετάνιος σχεδίασε άσπρο σταυρό πάνω σε μαύρο πανί, θέλοντας να παραστήσει την αδούλωτη ελληνική ψυχή, η οποία, παρά το ότι ήταν σκλαβωμένη (μαύρο), πολεμούσε (σταυρός) και πρόσμενε στη λύτρωση και αναγέννησή της (λευκό).

Άξια μνείας είναι η ιστορία της σημαίας του σουλιώτη Τούσια Μπότσαρη, ο οποίος λίγο πριν την Επανάσταση είχε σημαία, δώρο της Μεγάλης Αικατερίνης, κίτρινη μεταξωτή κεντημένη με κρουστό πορφυρό μετάξι με παράσταση του Αγίου Γεωργίου στη μια πλευρά και του Αγίου Δημητρίου στην άλλη, με την επιγραφή «ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΤΟΥ ΠΥΡΡΟΥ», την οποία και χρησιμοποίησε κατά τη δράση του εναντίον του Αλή Πασά και κατά την πολιορκία του Μεσολογγίου. Κατά την ηρωική έξοδο, η όμορφη αυτή σημαία περιήλθε στα χέρια του Κίτσου Τζαβέλλα, ο οποίος τη μετέφερε στην Ύδρα. Το 1832 την πήρε ο Κώστας Βέικος, για να την επιστρέψει το 1859 στους Τζαβελλαίους, οι οποίοι τελικά την παρέδωσαν στην οικογένεια του Μπότσαρη στο Μεσολόγγι.

newego_LARGE_t_1101_54123277

 

Οι σημαίες της Επανάστασης

Προτού ξεκινήσουμε την αναφορά μας στις σημαίες της ελληνικής Επανάστασης, κατ’ αρχάς oφείλουμε να τονίσουμε ότι η Επανάσταση δεν ξεκίνησε σε όλη την Ελλάδα ταυτόχρονα σε μια μέρα και σε όλες τις περιοχές (χερσαίες και νησιώτικες), αλλά συνέβηκε έπειτα από μερικά γεγονότα, τα οποία ραγδαία επεκτάθηκαν στις γύρω περιοχές, αν και η επίσημη ημερομηνία της εξέγερσης είχε οριστεί η Παρασκευή 25 Μαρτίου 1821, όταν θα εορταζόταν ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου. Επίσης, στην παγίωση του «μύθου» της Αγίας Λαύρας συνέβαλε η συγγραφή το 1824 της Ιστορίας της Ελληνικής Επανάστασης από το Γάλλο ιστορικό Francois Pouqueville, ο οποίος διηγήθηκε φανταστικές λεπτομέρειες από τη δοξολογία και την «έναρξη» της Επανάστασης, υπερθεματίζοντας τον Παλαιών Πατρών Γερμανό (προσωπικό του γνωστό) και το θρησκευτικό στοιχείο. Επιπλέον, να εξηγήσουμε ότι ο όρος «σημαίες της Επανάστασης»  περιλαμβάνει τις ιδιαίτερες σημαίες κάθε περιοχής, οι οποίες βρίσκονταν σε χρήση κυρίως κατά τον πρώτο χρόνο του αγώνα, καθώς από το 1822 και εντεύθεν θεσπίζεται ειδικός νόμος αναφορικά με τη χρήση συγκεκριμένου είδους σημαίας, με σκοπό να υπάρχει οργανωμένη χρήση της. Αυτό όμως δε σημαίνει και ότι έπαψαν να υφίστανται ανυπερθέτως οι σημαίες της Επανάστασης μετά το 1822.

Κατά το πρώτο έτος της Επανάστασης δεν υπήρχε ενιαία διοίκηση και, συνεπώς, ένα ενιαίο σύμβολο του αγώνα, και έτσι ο κάθε οπλαρχηγός, εμπνευσμένος από το πάθος της ελευθερίας, τις ιστορικές του γνώσεις, τη θρησκευτική του προσήλωση, την προσωπική του φαντασία, τις οικογενειακές του παραδόσεις και το μίσος για τους Τούρκους, χρησιμοποιούσε τη δική του σημαία. Όλες, όμως, έφεραν το σημάδι του σταυρού (ένδειξη θρησκευτικής ευλάβειας), ενώ μερικές απ’ αυτές έφεραν την κουκουβάγια (σύμβολο σοφίας) ή τον αετό (σύμβολο ελευθερίας). Σύνηθες σύμβολο ήταν και ο αναγεννώμενος Φοίνικας, όπως επίσης και το φίδι, κλαδιά δάφνης και άγκυρες (για τα νησιά). Οι αγωνιστές χρησιμοποιούσαν προσφιλείς κλασικές ρήσεις όπως «ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ», «ΜΑΧΟΥ ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΣ», «(Η) ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Η ΘΑΝΑΤΟΣ», «ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΝΙΚΑ», «ΜΕΘ’ ΗΜΩΝ Ο ΘΕΟΣ», «Η ΤΑΝ Η ΕΠΙ ΤΑΣ», «ΕΚ ΤΗΣ ΣΤΑΚΤΗΣ ΜΟΥ ΑΝΑΓΕΝΝΩΜΑΙ»  κ.τ.λ. Η εμμονή στην παρουσία του σταυρού, όμως, δεν οφειλόταν μόνο στο βαθύ θρησκευτικό συναίσθημα των Ελλήνων, αλλά αποτελεί και μια προσπάθεια ετεροπροσδιορισμού προς την τουρκική ημισέληνο, η οποία κι αυτή κυριαρχεί στις σημαίες των Οθωμανών.

Η παλαιότερη από τις επαναστατικές σημαίες, αν εξαιρέσουμε τις ήδη υπάρχουσες πριν από την Επανάσταση, ήταν αυτή της Φιλικής Εταιρείας. Κατασκευάστηκε με τις οδηγίες του Παλαιών Πατρών Γερμανού από λευκό ύφασμα και έφερε τα σύμβολα του εφοδιαστικού των ιερέων της Φιλικής Εταιρείας (τον ιερό δεσμό με τις 16 στήλες) και πάνω από αυτό κόκκινο σταυρό, περιβαλλόμενο από στεφάνι κλαδιών ελιάς· κάτω από το σταυρό υπήρχαν δύο λογχοφόρες σημαίες με τα αρχικά ΗΕΑ και ΗΘΣ (Ή Ελευθερία ή Θάνατος). Παραλλαγές και προσθήκες (ανεστραμμένη ημισέληνος, φίδι, σταυρός, κουκουβάγια κ.τ.λ) στο εφοδιαστικό των ιερέων βρίσκουμε σε διάφορες σημαίες. Το Αχαϊκόν Διευθυντήριον φρόντισε να κατασκευάσει και να διανείμει αρκετές Φιλικές σημαίες στα στρατόπεδα της Πελοποννήσου. Μία από αυτές ύψωσε ο Γεώργιος Σισίνης το 1821 στην Ήλιδα, τη μοναδική που σώζεται σήμερα (συλλογή Εθνικού Ιστορικού Μουσείου). Σ’ αυτήν τη σημαία ορκίζονταν, ενώπιον του ιερέα και του ευαγγελίου, οι μυημένοι στη Φιλική Εταιρεία και αυτή αρχικά προοριζόταν για να καθιερωθεί ως επίσημη σημαία της Επανάστασης και, μετέπειτα, του Ελληνικού κράτους .

Όταν στις 19 Ιανουαρίου του 1821 οργανώθηκε η πρώτη διοίκηση (Άρειος Πάγος Ανατολικής Χέρσου Ελλάδος) και συστάθηκε το πρώτο πολίτευμα, χρησιμοποιήθηκε σημαία που παραπέμπει στην αρχαία Αθηναϊκή Δημοκρατία· έφερε τρεις κάθετες γραμμές (πράσινη-λευκή-μαύρη) και τρεις αλληγορικές φιλικές παραστάσεις: το σταυρό (πίστη και ελπίδα για τη δίκαιη υπόθεση του Γένους), τη φλεγόμενη καρδία (αγνότητα του σκοπού της Επανάστασης και φλόγα για την ελευθερία) και την άγκυρα (σταθερότητα στον τελικό σκοπό και απόφαση για θυσία).

Η πρώτη, όμως, σαφώς επαναστατική σημαία είναι αυτή που υψώθηκε στο Ιάσιο της Μολδαβίας στις 22 Φεβρουαρίου του 1821 από τον Αλέξανδρο Υψηλάντη και ευλογήθηκε από το Μητροπολίτη Βενιαμίν στη Μονή των Τριών Ιεραρχών τέσσερις μέρες μετά·, η τρίχρωμη αυτή σημαία (μαύρο-άσπρο-κόκκινο) είχε προταθεί από το Νικόλαο Υψηλάντη και άλλους Φιλικούς. Από τη μια πλευρά έφερε το μυθικό αναγεννώμενο φοίνικα με την επιγραφή «ΕΚ ΤΗΣ ΣΤΑΚΤΗΣ ΜΟΥ ΑΝΑΓΕΝΝΩΜΑΙ» , ενώ από την άλλη έφερε ερυθρό σταυρό πλαισιωμένο από στεφάνι δάφνης και την επιγραφή «ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ», και η επεξήγησή της περιγράφεται στους Νόμους Στρατιωτικούς (άρθρα ΙΑ΄ και ΙΒ΄).

Με τη σημαία αυτή πολέμησε και θυσιάστηκε ο Ιερός Λόχος στο Δραγατσάνι και μ’ αυτή έγινε ολοκαύτωμα στη Μονή του Σέκου ο Γεωργάκης Ολύμπιος (2 Σεπτεμβρίου του 1821). Παραλλαγή της σημαίας ήταν η πίσω πλευρά, αντί της δάφνης, να φέρει τους Αγίους Κωνσταντίνο και Ελένη. Αυτή τη σημαία έφεραν και οι Μαυροφόροι του Υψηλάντη, το πρώτο τακτικό ελληνικό στρατιωτικό σώμα της Ανεξαρτησίας· γι’ αυτούς, το λευκό συμβόλιζε την αδελφότητα, το κόκκινο τον πατριωτισμό και το μαύρο τη θυσία. Παρόμοια σημαία υψώθηκε και στον Πύργο του Ζαφειράκη, κατά την εξέγερση της Νάουσας το 1822, μετά το τέλος της δοξολογίας, ενώ διάφοροι άλλοι οπλαρχηγοί προσέθεσαν την επιγραφή «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Η ΘΑΝΑΤΟΣ».

Είναι ιδιαίτερα σημαντική η παρουσία του αναγεννώμενου φοίνικα στη σημαία του Υψηλάντη: ο Φοίνικας, μυθικό πτηνό της Αραβίας, είχε μορφή αετού με ερυθρόχρυσα φτερά και κύκλο ζωής γύρω στα 500 χρόνια· όταν αντιλαμβανόταν το θάνατό του, έκανε φωλιά από αρωματικά ξύλα, τα οποία άναβαν οι καυστικές ακτίνες του ήλιου και καιγόταν μαζί μ’ αυτά. Λίγες ώρες μετά, αναγεννιόταν από τις στάχτες του. Παρόλο όμως το βαθυστόχαστο νόημα της σημαίας αυτής, δε χρησιμοποιήθηκε στην κυρίως Ελλάδα, γιατί άλλοι δύο πολέμαρχοι, ο Θεόδωρος Βλαδιμηρέσκου και ο Σάββας Φωκιανός, χρησιμοποίησαν διαφορετικές σημαίες, ο μεν πρώτος κυανή με την Αγία Τριάδα και τους Άγιους Γεώργιο και Δημήτριο και κάτω, με χρυσά γράμματα, «ΖΗΤΩ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ», ο δε Φωκιανός άσπρη σημαία με τον Εσταυρωμένο. Παράλληλα, όταν η Α΄ Εθνική Συνέλευση της Επιδαύρου έφερε στο προσκήνιο το θέμα της καθιέρωσης σημαίας, αποφασίστηκε να μη χρησιμοποιηθεί η σημαία αυτή λόγω του αφορισμού που υπέστη ο Αλέξανδρος Υψηλάντης από τον οικουμενικό Πατριάρχη Γρηγόριο Ε΄ (μετά από αφόρητες πιέσεις και απειλές από την Πύλη για μαζικές σφαγές Ελλήνων), αλλά και λόγω των φιλικών συμβόλων που έφερε.

Στις 21 Μαρτίου του 1821, ο Ανδρέας Λόντος στην Πάτρα καταλαμβάνει το φρούριο της πόλης με κόκκινη σημαία με μαύρο σταυρό στη μέση, η οποία και

αργότερα ευλογήθηκε στην πλατεία του Αγίου Γεωργίου από τον Παλαιών Πατρών Γερμανό, μέσα σε ζητωκραυγές του λαού. Είναι εμφανής η ομοιότητά της με μια παλιά βυζαντινή σημαία. Η παράδοση φέρει τους οχυρωμένους Τούρκους να τη βλέπουν και, ξεγελασμένοι από το χρώμα της, να τρέχουν προς βοήθεια των Ελλήνων, μιας και νόμισαν ότι ήταν Λαλιώτες Τούρκοι, αφήνοντας έτσι τους επαναστατημένους Έλληνες να πλησιάσουν ανενόχλητοι το Φρούριο.

Την ίδια μέρα (κατ’ άλλους στις 17 ή 23 του Μάρτη), οπλαρχηγοί, πρόκριτοι, προεστοί, αρχιερείς και πολυάριθμα παλικάρια συγκεντρώνονται στη Μονή της Αγίας Λαύρας, έχοντας ως λάβαρο τη χρυσοκέντητη εικονισματοποδιά της Κοίμησης της Θεοτόκου που κοσμούσε την Ωραία Πύλη του ναού της Μονής, την οποία – σύμφωνα με την παράδοση – ύψωσε ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, ορκίζοντάς τους.

Οι επαναστάτες ορκίζονται και ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ευλογεί τη σημαία του Αγώνος (Αθήνα, Εθνική Πινακοθήκη).

Το λάβαρο της Αγίας Λαύρας, το οποίο φυλάσσεται στο θησαυροφυλάκιο της Μονής, είναι βυσσινί, κεντημένο με ασημένια και χρυσή κλωστή και στολισμένο με μαργαρίτες, με χρυσά κρόσσια ολόγυρα. Σε λίγες ώρες, οι ξεσηκωμένοι ραγιάδες κυριεύουν τα γειτονικά Καλάβρυτα, ενώ στις 24 Μαρτίου εισέρχονται στην Πάτρα ο Μπενιζέλος Ρούφος, ο Ασημάκης Ζαΐμης και άλλοι οπλαρχηγοί, μαζί με τον Επίσκοπο Γερμανό, ο οποίος υψώνει στην πλατεία του Αγίου Γεωργίου ένα μεγάλο ξύλινο σταυρό, σύμβολο της Επανάστασης, υπό τις ιαχές και ενθουσιώδεις κραυγές των Ελλήνων, καθώς οι οπλαρχηγοί μοίραζαν εθνόσημα από κόκκινο ύφασμα με κυανό σταυρό. Την επόμενη μέρα, το Επαναστατικόν Διευθυντήριον στην Πάτρα απευθύνει περήφανη ανακοίνωση προς τους αντιπροσώπους των ευρωπαϊκών κρατών που βρίσκονταν στην πόλη, δηλώνοντας περίτρανα το σκοπό και τους στόχους της Επανάστασης.

Οι Καλαρρυτήνοι της Ηπείρου είχαν λευκή σημαία με κόκκινο σταυρό. Οι Βαρβιτσιώτες, οπλαρχηγοί της Πελοποννήσου, είχαν την τρίχρωμη σημαία του Υψηλάντη μαζί με γαλάζιο σταυρό. Ο Εμμανουήλ Παππάς των Σερρών, ο οποίος και κήρυξε την Επανάσταση στις Καρυές του Αγίου Όρους, ο οπλαρχηγός της Θεσσαλομαγνησίας, Μήτρος Λιακόπουλος, και ο πρόκριτος της Νάουσας, Λογοθέτης Ζαφειράκης, χρησιμοποιούσαν λευκή σημαία με τον Άγιο Γεώργιο. Επίσης, ο Δημήτριος Πλαπούτας χρησιμοποιούσε άσπρη σημαία με γαλάζιο σταυρό και στις τέσσερις γωνιές του ήταν γραμμένο το ΙΧΝΚ (Ιησούς Χριστός Νικά). Ο Αθανάσιος Διάκος είχε λευκή σημαία, με τον Άγιο Γεώργιο στη μέση και την επιγραφή «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Η ΘΑΝΑΤΟΣ»·σύμφωνα με την παράδοση, την έφτιαξε στη Μονή του Οσίου Λουκά, παρόντων των Επισκόπων Ταλαντίου Νεόφυτου και Σαλώνων Ησαΐα. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, όπως προαναφέραμε, χρησιμοποιούσε τη σημαία της οικογένειάς του, η οποία ήταν λευκή με γαλάζιο σταυρό στη μέση. Στην Τρίπολη, σύμφωνα με την παράδοση, ο Γρηγόριος Δίκαιος Παπαφλέσσας έσχισε το βαθύ γαλάζιο εσώρασό του (το επονομαζόμενο αντερί), σχημάτισε ένα τετράγωνο και διέταξε το πρωτοπαλίκαρό του και γνωστό αγωνιστή, Παναγιώτη Κεφαλά, να σχίσει δύο λουρίδες από την άσπρη φουστανέλα του, έτσι ώστε να σχηματίζουν σταυρό. Η σημαία αυτή, η οποία και από πολλούς θεωρείται ότι αποτέλεσε τη βάση της πρώτης επίσημης σημαίας του ελληνικού κράτους, υψώθηκε σ’ ένα ξέφρενο πανηγυρισμό στο τουρκικό διοικητήριο της ελεύθερης πλέον πόλης.

221743-18b

Η Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα, η γνωστότερη (μαζί με τη Μαντώ Μαυρογένους) γυναίκα του αγώνα, χρησιμοποιούσε σημαία η οποία είχε κόκκινο περίγυρο, μπλε φόντο και έφερε βυζαντινό μονοκέφαλο αετό και στο κάτω μέρος της το φοίνικα και την άγκυρα. Ο Μάρκος Μπότσαρης, αμέσως μετά την έναρξη της Επανάστασης, αρχίζει να χρησιμοποιεί κατάλευκη σημαία με κυανό σταυρό πλαισιωμένο από δάφνη. Στις 28 Απριλίου του 1821, ένοπλοι των περιχώρων της Αθήνας υψώνουν στο Διοικητήριο της πόλης μια λευκή σημαία με κόκκινο σταυρό,  στην πάνω αριστερή πλευρά έφερε τη γλαύκα της Αθηνάς, ενώ στη δεξιά δύο άγρυπνους οφθαλμούς. Κάτω, ήταν γραμμένη η φράση «Η ΤΑΝ Η ΕΠΙ ΤΑΣ» και στη μέση υπήρχαν οι 16 κόκκινες γραμμές, ο ιερός δεσμός της Φιλικής Εταιρείας. Στη Θετταλομαγνησία, η οποία επαναστάτησε υπό τον Άνθιμο Γαζή και τους οπλαρχηγούς Βασδέκη, Γαρέφη, Κώστα Βελή, Νικόλαο Στουρνάρη και Γάτσο Αγγελή, κυριαρχούσε η σημαία του πρώτου, η οποία ήταν λευκή και έφερε κόκκινο σταυρό στο κέντρο και τέσσερις μικρότερους σταυρούς στα τέσσερα λευκά τετράγωνα της σημαίας. Ο Μακεδόνας αγωνιστής Νικόλαος Τσάμης χρησιμοποιούσε μια λευκή σημαία, με γαλάζιο σταυρό, η οποία στα δύο αριστερά της τετράγωνα έγραφε «ΣΗΜΕΑ ΕΛΗΝΗΚΗ» και «ΝΗΚΟΛΑ ΤΣΑΜΗΣ».

Πηγή: www.apodimos.com

Γιατί ο Μεταξάς είπε ΟΧΙ στους Ιταλούς;

1991[1]Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος οι Έλληνες τιμούμε όλους εκείνους που άφησαν τη βολή τους και έτρεξαν στα χιονισμένα βουνά της Αλβανίας για να πολεμήσουν και να υπερασπίσουν την τιμή και την αξιοπρέπεια της Πατρίδας μας. Τιμούμε όλους εκείνους που με το αίμα τους έγραψαν άλλη μία λαμπρή σελίδα της Ιστορίας της Ελλάδας. Η Επέτειος του ΟΧΙ μνημονεύει την άρνηση της Ελλάδας στις ιταλικές αξιώσεις που περιείχε το τελεσίγραφο που επιδόθηκε στις 28 Οκτωβρίου του 1940 στον Έλληνα Δικτάτορα/Πρωθυπουργό, Ιωάννη Μεταξά. Συνέπεια της άρνησης αυτής ήταν η είσοδος της Χώρας στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και η έναρξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940. Η ημερομηνία αυτή καθιερώθηκε να εορτάζεται στην Ελλάδα κάθε χρόνο ως επίσημη εθνική εορτή και αργία.

metaxasΤο χρονικό της άρνησης

Τις πρώτες πρωινές ώρες στις 28 Οκτωβρίου του 1940 η τότε Ιταλική Κυβέρνηση απέστειλε στην Ελλάδα τελεσίγραφο, δια του Ιταλού Πρέσβη στην Αθήνα Εμανουέλε Γκράτσι, ο οποίος και το επέδωσε ιδιόχειρα στον Έλληνα Δικτάτορα/Πρωθυπουργό Ιωάννη Μεταξά, στην οικία του δεύτερου, στην Κηφισιά, με το οποίο και απαιτούσε την ελεύθερη διέλευση του Ιταλικού στρατού από την Ελληνοαλβανική μεθόριο προκειμένου στη συνέχεια να καταλάβει κάποια στρατηγικά σημεία του Βασιλείου της Ελλάδος, (λιμένες, αεροδρόμια κλπ.), για ανάγκες ανεφοδιασμού και άλλων διευκολύνσεών του, στη μετέπειτα προώθησή του στην Αφρική.

Μετά την ανάγνωση του κειμένου ο Έλληνας Πρωθυπουργός έστρεψε το βλέμμα του στον Ιταλό Πρέσβη και του απάντησε στα γαλλικά (επίσημη διπλωματική γλώσσα) την ιστορική φράση: «Alors, c’est la guerre», (προφέρεται από τα γαλλικά, αλόρ, σε λα γκερ, δηλαδή, Λοιπόν, αυτό σημαίνει πόλεμο), εκδηλώνοντας έτσι την αρνητική θέση επί των ιταμών ιταλικών αιτημάτων.

O ίδιος ο Γκράτσι στα απομνημονεύματά του, που εξέδωσε το 1945, περιγράφει τη σκηνή: «Έχω εντολή κ. πρωθυπουργέ να σας κάνω μία ανακοίνωση και του έδωσα το έγγραφο. Παρακολούθησα την συγκίνηση εις τα χέρια και εις τα μάτια του. Με σταθερή φωνή και βλέποντάς με κατάματα ο Μεταξάς μου είπε: αυτό σημαίνει πόλεμο. Του απήντησα ότι αυτό θα μπορούσε να αποφευχθεί. Μου απήντησε ΟΧΙ. Του πρόσθεσα ότι αν ο στρατηγός Παπάγος…, ο Μεταξάς με διέκοψε και μου είπε: ΟΧΙ! Έφυγα υποκλινόμενος με τον βαθύτερο σεβασμό, προ του γέροντος αυτού, που προτίμησε την θυσία αντί της υποδουλώσεως».

Ο Ιωάννης Μεταξάς εκείνη τη στιγμή είχε εκφράσει το ελληνικό λαϊκό συναίσθημα, την άρνηση της υποταγής, και αυτή η άρνηση πέρασε στον τότε ελληνικό δημοσιογραφικό τύπο με την λέξη «ΟΧΙ». Σημειώνεται πως αυτούσια η λέξη «ΟΧΙ» παρουσιάσθηκε για πρώτη φορά ως τίτλος στο κύριο άρθρο της εφημερίδας «Ελληνικό Μέλλον» του Ν. Π. Ευστρατίου στις 30 Οκτωβρίου του 1940.Δύο ώρες μετά την παραπάνω επίδοση, ξεκίνησε ο Ελληνοϊταλικός Πόλεμος με εισβολή των ιταλικών στρατευμάτων στην Ήπειρο, οπότε η Ελλάδα αμυνόμενη ενεπλάκη στον πόλεμο.

Σιάτλ: Πέθανε η 14χρονη που είχε τραυματιστεί από τα πυρά συμμαθητή της

Washington School Sho_GarcΥπέκυψε στα τραύματά της η 14χρονη μαθήτρια, η οποία πριν από λίγες μέρες τραυματίστηκε σοβαρά από τα πυρά συμμαθητή της, μέσα στην καφετέρια του λυκείου Μέρισβιλ-Πίλτσακ στο βόρειο Σιάτλ. Οι νεκροί από την επίθεση του ανήλικου δράστη ανέρχονται πλέον σε δύο.

Ο 14χρονος δράστης, Τζέιλεν Φράιμπεργκ, εισέβαλε για άγνωστους μέχρι στιγμής λόγους στην καφετέρεια του σχολείου του κι άνοιξε πυρ σκοτώνοντας την 14χρονη συμμαθήτριά του Ζόι Γκαλάσο και τραυματίζοντας στο κεφάλι τέσσερις μαθητές, μεταξύ των οποίων δύο εξάδελφοί του, ενώ στη συνέχεια αυτοκτόνησε. Αυτόπτες μάρτυρες περιέγραψαν τον μαθητή ως ιδιαίτερα «αγαπητό», που συμμετείχε στις ομάδες ποδοσφαίρου και πυγμαχίας του σχολείου. Επιπλέον είπαν ότι ο δράστης μπήκε στην αίθουσα του κυλικείου και άνοιξε πυρ στοχεύοντας σε ένα τραπέζι όπου κάθονταν συμμαθητές του.

«Ήρθε από πίσω και στο χέρι του κρατούσε ένα όπλο. Πυροβόλησε περίπου οκτώ φορές. Στο τραπέζι αυτό κάθονταν φίλοι του οπότε δεν ήταν τυχαίο γεγονός», δήλωσε στο τηλεοπτικό δίκτυο CNN ο μαθητής Τζόρνταν Λούτον, προσθέτοντας ότι ο ένοπλος συνέχισε να πυροβολεί. «Έπειτα γύρισε, κοίταξε εμένα και την κοπέλα μου… και χαμογέλασε αχνά. Ύστερα γύρισε πάλι και άρχισε να πυροβολεί ξανά», πρόσθεσε.
635498518570308205-AP-Washington-School-Shooting

Η Νίνα και το μαγικό ραβδί

9786180107661Μια μέρα η Νίνα γύρισε από το σχολείο πολύ στενοχωρημένη γιατί ένας συμμαθητής της της είπε ότι έχει πόδια φλαμίνγκο! Τότε η μαμά της Νίνας την αγκάλιασε και της έδωσε ένα μαγικό ραβδί. Η Νίνα μπορούσε ξαφνικά να βλέπει όλα όσα έλεγαν γύρω της, αλλά και όσα σκέφτονταν. Και η ζωή της άλλαξε και το μικρό κορίτσι είδε τα πάντα με άλλο μάτι….

ISBN: 978-618-01-0766-1
Εκδότης: ΨΥΧΟΓΙΟΣ
Συγγραφέας: ΟΡΙΤ ΓΚΙΝΤΑΛΙ
Μεταφραστής: ΔΟΜΙΝΙΚΗ ΣΑΝΔΗ
Σελίδες: 26
Ηλικία: 5-6 ετών

Πώς να βγάλετε το αλάτι από τη διατροφή σας

Stay-Away-From-Salty-FoodsΤα μυρωδικά στο φαγητό είναι η νοστιμότερη και ευκολότερη λύση για να φτιάχνει κανείς ξεχωριστά φαγητά και ο καλύτερος τρόπος για να αποφύγει το αλάτι και τα λιπαρά.

Μάλιστα, λόγω του χαμηλότατου θερμιδικού τους φορτίου (η θερμιδική τους αξία δεν ξεπερνάει τις 20 θερμίδες ανά φλιτζάνι) συστήνονται και για όσους ακολουθούν δίαιτες αδυνατίσματος, καθώς δίνουν πιο ευχάριστο τόνο στη διατροφή τους.

Μυρωδικά όπως ο άνηθος, ο μαϊντανός, η μαντζουράνα, ο δυόσμος, κ.ά. αποτελούν σημαντικές πηγές βιταμινών και ανόργανων στοιχείων τονίζει ο Δημήτρης Μπερτζελέτος, κλινικός διαιτολόγος-διατροφολόγος, αντιπρόεδρος του Πανελλήνιου Συλλόγου Διαιτολόγων- Διατροφολόγων . Προσφέρουν κάλιο, μαγνήσιο, φυλλικό οξύ, βιταμίνη C, αντιοξειδωτικά καροτένια και φλαβονοειδή, που όλα έχουν σημαντικές ιδιότητες για την υγεία.

Η ποσότητα των βοτάνων που θα χρησιμοποιήσει κανείς στο φαγητό του εξαρτάται καθαρά από τις γευστικές προτιμήσεις του. Ωστόσο, όλοι πρέπει να γνωρίζουν πως όταν μια συνταγή αναφέρει την ποσότητα αποξηραμένου μυρωδικού, τότε, για να χρησιμοποιηθεί στη θέση του φρέσκο η ποσότητα πρέπει να τριπλασιαστεί.

Καλύτερα τα φρέσκα μυρωδικά να τα αγοράζετε όταν θέλετε να τα χρησιμοποιήσετε. Όσο παραμένουν στη συντήρηση, χάνουν ένα μεγάλο μέρος από το άρωμά τους και φυσικά από τη γεύση τους.

Σε περίπτωση που έχετε φυτέψει διάφορα μυρωδικά στον κήπο σας ή στο μπαλκόνι σας, η καλύτερη ώρα για να τα συλλέξετε είναι νωρίς το πρωί, πριν ζεστάνει αρκετά ο καιρός, γιατί κρατούν περισσότερο τη φρεσκάδα τους.

Η καλύτερη συντήρηση των μυρωδικών είναι να τα βάλετε (χωρίς να τα πλύνετε) σε νάιλον σακούλες στις οποίες θα ανοίξετε τρύπες με ένα ψαλιδάκι, ώστε να γίνεται καλύτερα η κυκλοφορία του αέρα μέσα από αυτές. Τοποθετήστε τις σακούλες στο συρτάρι των λαχανικών στο ψυγείο όχι περισσότερο από 6 μέρες.

Για να μη χάσουν το άρωμα και τη γεύση τους, επιλέξτε να τα βάζετε στο φαγητό 1-2 λεπτά πριν κατεβάσετε το φαγητό από τη φωτιά.

Τι συμβαίνει όταν ένας αστροναύτης κλαίει στο διάστημα;

SpacemanΟ αστροναύτης του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού Chris Hadfield μάς δείχνει τι μπορεί να συμβεί όταν κανείς κλαίει στο διάστημα. Αφού δεν υπάρχει βαρύτητα τα δάκρυα δεν πέφτουν, δεν κυλάνε όπως συμβαίνει στη Γη. Έτσι, αν το κλάμα έχει διάρκεια τα δάκρυα συσσωρεύονται σαν μια “μεγάλη μπάλα υγρού” στο πρόσωπο.