Όσα κάθε γυναίκα πρέπει να ξέρει πριν βάλει σπιράλ

Γιατί να βάλει μια γυναίκα που έχει αποφασίσει, ότι δεν θα κάνει άλλο παιδί, σπιράλ; Προσωπικά, αναρωτιέμαι γιατί να μην βάλει; Είναι προτιμότερο, δηλαδή, το προφυλακτικό ή η μακροχρόνια λήψη αντισυλληπτικών; Ή ο κίνδυνος ενδεχόμενης ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης; Ή μήπως νιώθετε πάντα, τόσο ασφαλείς για τις «τραβηχτικές» ικανότητες του συντρόφου σας, όταν κάνετε σεξ;

Οι περισσότερες γυναίκες -κυρίως μαμάδες- που επέλεξαν το σπιράλ ως μόνιμη μέθοδο αντισύλληψης, ορκίζονται σε αυτό και λένε, ότι δεν θα επέστρεφαν ποτέ σε οτιδήποτε άλλο. Κάποιες επισημαίνουν, βέβαια, ότι η εμπειρία της τοποθέτησης του σπιράλ, δεν είναι ό,τι καλύτερο έχουν βιώσει ποτέ. Ωστόσο, επιμένουν, τα οφέλη του ξεπερνούν τα όποια μειονεκτήματα.

Σε κάθε περίπτωση, πριν αποφασίσετε να προχωρήσετε σε αυτό το βήμα, δείτε τι απαντά σε οτιδήποτε μπορεί να σας απασχολεί σχετικά με το σπιράλ, ο γυναικολόγος κ. Ιωάννης Ζερβομανωλάκης.

Πού (και πώς) γίνεται η τοποθέτηση του σπιράλ και πόσο επίπονη είναι;

Tο σπιράλ είναι μια αξιόπιστη μέθοδος που χρησιμοποιείται κυρίως από γυναίκες που έχουν ήδη γεννήσει και επιθυμούν αντισύλληψη χωρίς καθημερινή λήψη φαρμάκων. Η τοποθέτησή του γίνεται συνήθως στο τέλος της περιόδου, ώστε να αποκλειστεί η πιθανότητα εγκυμοσύνης.  Αυτή τη στιγμή είναι διαθέσιμα δύο είδη σπιράλ: To σπιράλ με χαλκό, το οποίο εμποδίζει μηχανικά την εμφύτευση του εμβρύου χωρίς να επηρεάζει την περίοδο, και το σπιράλ με προγεστερόνη, το οποίο προκαλεί επιπλέον διακοπή της περιόδου. Αν και η τοποθέτηση μπορεί να γίνει και στο ιατρείο αφού έχει προηγηθεί λήψη παυσίπονων ή τοπικής αναισθησίας, αρκετές γυναίκες προτιμούν την τοποθέτηση στην κλινική με ελαφρά νάρκωση.

Μπορεί το σπιράλ να προκαλέσει κάποια μόλυνση ή ακόμα και διάτρηση της μήτρας κατά την τοποθέτηση;

Για να αποφευχθεί η μόλυνση, στον κύκλο πριν την τοποθέτηση πραγματοποιείται κολπική καλλιέργεια, ώστε να ακολουθηθεί η κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή και να αποκλειστεί η πιθανότητα κολπίτιδας κατά τη διάρκεια της τοποθέτησης, επιπλέον, ο υπερηχολογικός έλεγχος πριν την τοποθέτηση μας επιτρέπει να γνωρίζουμε το μήκος της μήτρας, ώστε να γίνει η τοποθέτηση του σπιράλ στη σωστή θέση.

Σε τι ποσοστό προστατεύει από ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη και πότε μπορεί να μην προστατεύσει;

Το σπιράλ θεωρείται μια από τις πιο αξιόπιστες μεθόδους αντισύλληψης, καθώς αποτρέπεται η εμφύτευση του εμβρύου για μηχανικούς ή και ορμονικούς λόγους, στην περίπτωση του σπιράλ με προγεστερόνη. Παρόλα αυτά, στην ελάχιστη πιθανότητα ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης, η πιθανότητα εξωμητρίου είναι αυξημένη σε σχέση με τις γυναίκες που χρησιμοποιούν άλλες μεθόδους αντισύλληψης.

Είναι πολλές οι γυναίκες που το προτιμούν; Έχει αυξηθεί η “ζήτησή” του;

Το σπιράλ παραμένει η πρώτη επιλογή αντισύλληψης για γυναίκες που έχουν ήδη παιδί. Στις γυναίκες που δεν έχουν τεκνοποιήσει ακόμη, η θεωρητική πιθανότητα τοπικής φλεγμονής του ενδομητρίου λόγω του ήδη τοποθετημένου σπιράλ αποτρέπει τους γυναικολόγους από την τοποθέτησή του στη μήτρα νέων γυναικών.

Μια γυναίκα μπορεί να το βάλει σε οποιαδήποτε ηλικία; Χρειάζεται αντικατάσταση;

Τα σημερινά σπιράλ παραμένουν στη μήτρα τρία με πέντε χρόνια, και μετά αντικαθίστανται, μέχρι την εμμηνόπαυση, κάτι που στην Ευρώπη συμβαίνει κατά μέσο όρο στο 51ο έτος της ηλικίας των γυναικών.

Μπορεί να υπάρχει πόνος κατά το σεξ μετά την τοποθέτηση του σπιράλ;

Σε ελάχιστες περιπτώσεις το σπιράλ προκαλεί όντως πόνο κατά την επαφή, μέχρι η γυναίκα να συνηθίσει την ύπαρξη του σπιράλ στη μήτρα. Εφόσον έχει γίνει σωστή τοποθέτηση και το σπιράλ παραμένει στη θέση του, όπως διαπιστώνεται στον γυναικολογικό έλεγχο που πραγματοποιείται κάθε έξι μήνες, ο πόνος αυτός υποχωρεί μέσα στους τρεις πρώτους μήνες.

«Τα μόνα 6 πράγματα που τα παιδιά μου χρειάζονται πραγματικά για τα Χριστούγεννα»

Στη ζωή των παιδιών υπάρχουν πολλά πρόσωπα, άλλα πιο κοντινά και άλλα πιο μακρινά, τα οποία, ωστόσο, την περίοδο των γιορτών δεν ξεχνούν να ρωτήσουν τι δώρο να φέρουν για αυτά –κάτι που είναι πολύ ευγενικό από μέρους τους. Όπως, όμως, πολύ σωστά γράφει αυτή η μαμά στο mom.me, τα περισσότερα παιδιά σήμερα δεν έχουν τόσο πολύ ανάγκη από ένα ακόμα παιχνίδι, αλλά από πολύ πιο ουσιαστικά «δώρα». Έτσι, γιαγιάδες και παππούδες, θείες και θείοι, νονοί και φίλοι… αξίζει να διαβάσετε παρακάτω τι πραγματικά χρειάζονται τα παιδιά μας για τα Χριστούγεννα:

 

Κάθε φορά που κάποιος με ρωτά τι θέλουν τα παιδιά για τα Χριστούγεννα, σχεδόν ποτέ δεν έχω απάντηση. Καταλήγω να προτείνω Lego ή κάποιο παιχνίδι με κατασκευές που θα παίξουν μια φορά και μετά θα το αφήσουν σε κάποια άκρη (παρακαλώ, αν φέρετε κάτι τέτοιο, φροντίστε να μην έχει χρυσόσκονη!).

Έτσι, για τα φετινά Χριστούγεννα, δεν θέλω τα παιδιά μου να πάρουν για ακόμα μία φορά πράγματα που δεν χρειάζονται, τα οποία θα έχουν σπάσει και ξεχαστεί σε μια εβδομάδα. Θέλω να ξέρουν, ότι τα αγαπάμε και ότι εκεί έξω τα περιμένει ένας πολύ μεγάλος κόσμος. Γι’αυτό θα σας πω τι χρειάζονται τα παιδιά μου για τα φετινά Χριστούγεννα.

1. Χρειάζονται να βγουν έξω από το σπίτι.

Όπως τα περισσότερα παιδιά, έτσι και τα δικά μου δεν βγαίνουν ιδιαίτερα εκτός σπιτιού, ειδικά μεσοβδόμαδα. Τα απογεύματα μετά το σχολείο, συνήθως κάνουν τα μαθήματά τους, βλέπουν τηλεόραση και τρώνε. Έτσι, μια συνδρομή στο ζωολογικό πάρκο ή σε ένα εργαστήρι θεατρικού παιχνιδιού ή σε κάποιο θέατρο με παιδικές παραστάσεις, θα ήταν υπέροχο δώρο, ώστε να δουν λίγο και τι συμβαίνει στον έξω κόσμο

2. Χρειάζονται χρόνο με τους ανθρώπους που αγαπούν.

Αν θέλετε να τους κάνετε ένα ωραίο δώρο, ελάτε και πάρτε τα και πηγαίνετε μια βόλτα σε ένα πάρκο ή σε ένα άλσος. Καθίστε μαζί τους ένα βροχερό απόγευμα και διαβάστε τους βιβλία ή ψήστε μαζί μπισκότα ή παίξτε επιτραπέζια. Δεν είναι η δραστηριότητα που έχει τόση σημασία, όσο ο χρόνος που θα περάσουν με κάποιον που αγαπούν.

3. Χρειάζονται να έρθουν κοντά με οικογένεια και φίλους που ζουν μακριά.

Ετοιμάστε ένα email με μεγάλα φωτεινά γράμματα, εσείς φίλοι και συγγενείς που ζείτε μακριά μας, και ρωτήστε τα παιδιά μου πώς είναι η ζωή τους. Ή στείλτε ένα βίντεο στο οποίο θα τους μιλάτε για τη δική σας ζωή, ή θα τους διαβάζετε μια ιστορία ή θα τους δείχνετε το κατοικίδιό σας. Καλέστε τα στο Skype –πείτε μου πότε μπορείτε και θα κανονίσουμε ένα «ραντεβού». Η απόσταση δεν θα πρέπει να αποτελεί εμπόδιο με όλη αυτή την εξέλιξη της τεχνολογίας.

4. Χρειάζονται να βρουν κάτι να τους έχει σταλεί στο ταχυδρομείο.

Ποιος δεν λατρεύει να λαμβάνει γράμματα; Κάποιες από τις αγαπημένες αναμνήσεις των παιδικών μου χρόνων είναι να λαμβάνω γράμματα και κάρτες από φίλους και συγγενείς ανά τον κόσμο. Στείλτε, λοιπόν, στα παιδιά μου μία κάρτα ή μια καρτ-ποστάλ, αν είστε κάπου ταξίδι. Γράψτε τους ένα γράμμα και δείτε πόσο γρήγορα θα απαντήσουν. Στείλτε μερικές φωτογραφίες σας που θα μπορούν να κολλήσουν στον τοίχο τους. Απλά και μόνο το να δουν το όνομά τους γραμμένο σε έναν φάκελο θα τα ενθουσιάσει όσο δεν μπορώ να σας περιγράψω –και είναι τόσο εύκολο δώρο!

5. Χρειάζονται να διαβάσουν περισσότερο.

Έχουμε βιβλία σε κάθε δωμάτιο του σπιτιού μας, όμως είναι τόσες πολλά αυτά που αποσπούν την προσοχή των παιδιών μου που είναι σχεδόν αδύνατο να τα κινητοποιήσω κάπως να διαβάσουν. Μπορείτε, λοιπόν, να τους πάρετε μια σειρά βιβλίων για την ηλικία τους ή συνδρομή σε κάποιο βιβλιοπωλείο για τις μηνιαίες του εκδηλώσεις. Πολύ ευχαρίστως θα σας πω τι τους αρέσει να διαβάζουν!

6. Χρειάζονται να κρατάτε τις υποσχέσεις σας.

Αν υποσχεθήκατε ότι θα έρθετε να τα δείτε ή ότι θα φέρετε τα παιδιά σας για να παίξουν μαζί τους, παρακαλώ κάντε το. Τα παιδιά μου δεν έχουν μάθει ακόμα, ότι οι ενήλικες δεν κρατούν πάντα τις υποσχέσεις τους και όποτε τους λέτε κάτι το παίρνουν πολύ σοβαρά. Έτσι, όταν σας ακούν να λέτε “θα τα ξαναπούμε σύντομα”, παρακαλώ τηρήστε αυτή την υπόσχεση. Τα παιδιά χρειάζεται να ξέρουν, ότι εννοείτε αυτό που λέτε. Το ίδιο χρειάζομαι, άλλωστε, και οι μεγάλοι.

 

«Ας γίνουμε όλοι παιδιά» τραγουδούν οι Γονίδης, Δάντης, Σχοινάς, Βρεττός, Stan και άλλοι για τους πλημμυροπαθείς της Μάνδρας

Αγαπημένοι Έλληνες καλλιτέχνες συνεργάστηκαν πρόσφατα, με σκοπό να βοηθήσουν τους πλημμυροπαθείς της Μάνδρας Αττικής, με ένα χριστουγεννιάτικο τραγούδι, τα έσοδα του οποίου θα διατεθούν στον δήμο Μάνδρας.

«Ήρθαν τα Χριστούγεννα» είναι ο τίτλος του κομματιού, σε μουσική και στίχους του Βασίλη Δήμα. Για κάθε ψηφιακό του «κατέβασμα» (i-tunes – spotify), ο δήμος Μάνδρας θα λαμβάνει 0.99 ευρώ.

Στο τραγούδι συμμετέχουν οι Σταμάτης Γονίδης, Χρήστος Δάντης, Διονύσης Σχοινάς, Χρήστος Μενιδιάτης, Ηλίας Βρεττός, Stan, Βασίλης Δήμας και Γιώργος Λιανός και όλα τα έσοδα θα διατεθούν εξ ολοκλήρου στους πληγέντες της Δυτικής Αττικής με έδρα τη Μάνδρα.

Η ενέργεια της Sonar Music «Η μουσική ενώνει» θα ολοκληρωθεί με μία μεγάλη συναυλία με όλους τους παραπάνω καλλιτέχνες προς τα τέλη Ιανουαρίου που επίσης τα έσοδα αυτής θα δοθούν για τους πληγέντες της περιοχής.

πηγή: aftodioikisi.gr

Ατοπική δερματίτιδα στο παιδί: Μια ύπουλη δερματική πάθηση που μπορεί να το ταλαιπωρήσει ποικιλοτρόπως (video)

Περίπου 2 στα 10 παιδιά θα εμφανίσουν ατοπική δερματίτιδα, ήδη από τη βρεφική τους ηλικία, σύμφωνα με στοιχεία της La Roche-Posay, η οποία μπορεί να τα ταλαιπωρήσει μέχρι και την προσχολική ηλικία, ενώ δεν είναι λίγα και αυτά που θα συνεχίσουν να υποφέρουν από αυτήν και αργότερα στη ζωή τους.

Το Infokids.gr πήρε συνέντευξη από τον αλλεργιολόγο Δρ. Δημήτρη Μήτσια και τον επιστημονικό διευθυντή της La Roche-Posay κ. Τόλη Γιακουμάκη, οι οποίοι μίλησαν για τη σημασία της περιποίησης του δέρματος, προκειμένου να προστατεύσουμε το δέρμα του παιδιού μας από τις επιπτώσεις της ατοπικής δερματίτιδας, αλλά και τη συμβολή της εταιρίας La Roche-Posay στη θεραπεία της. Ο δε γιατρός μίλησε, επίσης, για τα σημεία στο σώμα του παιδιού, όπου εμφανίζεται συνήθως η ατοπική δερματίτιδα, για το κατά πόσο η νόσος είναι κληρονομική, αλλά και τη σχέση της με τις αλλεργίες. Οι απαντήσεις τους θα σας εκπλήξουν!

Δείτε το βίντεο:

«Δίνω στο δεύτερο παιδί μου ένα δώρο που δεν έδωσα στο πρώτο μου ποτέ: Μηδενικές προσδοκίες»

Οι περισσότερες μαμάδες «τα δίνουν όλα» στο πρώτο παιδί, πασχίζοντας να κάνουν τα πάντα, όπως τα ορίζει ο άγραφος νόμος του «καλού γονιού», με αποτέλεσμα να νιώθουν τρομερό άγχος και πίεση –τόσο οι ίδιοι, όσο και το παιδί τους. Όταν αποκτούν δεύτερο, όμως, τότε πολλοί συνειδητοποιούν, ότι μάλλον την πρώτη φορά το… παράκαναν. Είμαστε βέβαιοι, ότι πολλοί θα συμφωνήστε με αυτή τη μαμά:

«Είναι Πέμπτη, 10 το πρωί, και είμαι στο σπίτι με τον 3χρονο γιο μου. Έχει “κολλήσει” μπροστά στην τηλεόραση, χωρίς να έχει βουρτσίσει δόντια και φορώντας ακόμα τις πυτζάμες του. Είναι εκεί εδώ και μία ώρα, ίσως και παραπάνω, ενώ εγώ κάνω ένα εκατομμύριο δουλειές.

Η εικόνα δεν είναι ασυνήθιστη –για την ακρίβεια, κάπως έτσι ξεκινούν σχεδόν όλες μας οι μέρες. Είμαι μια μαμά που δουλεύει από το σπίτι και, μερικές φορές, η τηλεόραση με βοηθά να κάνω ό,τι πρέπει πιο γρήγορα (όχι, δεν ντρέπομαι που το λέω ανοιχτά.)

Τελικά, έπειτα από τρία απανωτά επεισόδια Paw Patrol, πηγαίνουμε στο δωμάτιό του για να ετοιμαστεί. Βγάζουμε τον σκύλο βόλτα, παίζουμε στο πάρκο και επιστρέφουμε στο σπίτι μία ώρα αργότερα για να φάμε.

Κάποια στιγμή του προτείνω να ζωγραφίσουμε, αλλά ο γιος μου προτιμά να παίξει με τον σκύλο και εγώ απλά χαίρομαι που απασχολείται με κάτι. Αργότερα, πηγαίνουμε στο σούπερ μάρκετ, τρώμε για μεσημέρι, μπορεί να διαβάσουμε κανένα βιβλίο. Παίζει μόνος του αρκετές φορές ή φέρνει και αραδιάζει όλα τα παιχνίδια του δίπλα μου, στο γραφείο που κάθομαι και δουλεύω. Στη συνέχεια, τα μαζεύουμε μαζί από το πάτωμα, και φεύγουμε για να πάμε να πάρουμε την αδελφή του από το σχολείο.

Το απόγευμα, κάθεται δίπλα της στην τραπεζαρία, καθώς εκείνη φτιάχνει μια κατασκευή για το σχολείο. Κάτι σκαλίζει σε ένα χαρτί και μετά το κόβει με ένα ψαλίδι σε μικρά κομματάκια. Δεν συνειδητοποιώ, ότι δεν έχουμε κάνει σχεδόν τίποτα αξιοσημείωτο όλη την ημέρα, και ότι αυτό δεν με πειράζει καθόλου, μέχρι τη στιγμή που μου έρχεται στο μυαλό το τι έκανα με την κόρη μου, όταν ήταν σε αντίστοιχη ηλικία. Τότε που την είχα ήδη στείλει στον παιδικό σταθμό, ενώ έστρωνα με ροδοπέταλα τον δρόμο της προς την επιτυχία –όποια επιτυχία οραματιζόμουν για εκείνη τότε.

Στα τρία της χρόνια στον παιδικό σταθμό, η κόρη μου δεν είχε ακόμα καταφέρει να χρωματίσει μέσα στις γραμμές ενός σχεδίου. Και θυμάμαι ακόμα πόσο με άγχωνε αυτό, όσο κι αν οι δασκάλες της με καθησύχαζαν, ότι δεν χρειάζεται. Φοβόμουν μήπως έχει κάποια διαταραχή, μήπως έπρεπε να την πάω σε ειδικό. Άλλα παιδιά, δηλαδή, γιατί τα κατάφερναν;

Αυτή τη στιγμή, στα 3 του χρόνια, ο γιος μου δεν μπορεί να τραβήξει ούτε μια γραμμή, που λέει ο λόγος. Όμως, καθόλου δεν αγχώνομαι! Δεν τον έχω πάει ακόμα στον παιδικό σταθμό, και ούτε αυτό με αγχώνει. Αποκτά κοινωνική ζωή, παίζοντας στην παιδική χαρά και με τους γείτονές μας. Για την ακρίβεια, ό,τι κι αν κάνω μαζί του, μα και ο τρόπος που το κάνω, έρχεται σε απόλυτη αντίθεση με το πώς περνούσα τις μέρες μου με το πρώτο μου παιδί.

Και με αυτόν διαβάζω, και πηγαίνουμε βόλτες και παίζω, όμως δεν έχω ένα αυστηρό πρόγραμμα, το οποίο πρέπει να τηρώ ευλαβικά –δεν έχω καν «πρέπει». Αντίθετα, κάνουμε ό,τι έχουμε όρεξη. Και όπως αποδεικνύεται, είναι πολύ καλύτερα έτσι!

Μπορεί να είμαι λιγότερο «προσεκτική» γονιός αυτή τη φορά, αλλά πιστεύω, ότι αυτή η πιο χαλαρή προσέγγισή μου δίνει στον γιο μου ένα δώρο που η μεγάλη μου κόρη δεν έλαβε ποτέ: το δώρο των μηδενικών προσδοκιών.

Ακόμα και μωρό που ήταν, είχα προσδοκίες από την κόρη μου, ως προς το τι πρέπει να κάνει και τι πρέπει να κάνω εγώ μαζί της. Πιεζόμουν να την πηγαίνω σε μουσικο-θεατρικά εργαστήρια και βιβλιοπαρουσιάσεις, παρόλο που ήταν από το παιδιά που δεν στέκονταν σε ένα μέρος κι εγώ την κυνηγούσα, ενώ άλλα παιδιά παρακολουθούσαν καθισμένα ήσυχα στη θέση τους. Στο σπίτι, της διάβαζα συνέχεια. Της έδειχνα κάρτες με εικόνες που ζητούσα να ονοματίσει και όταν ο κόσμος μου έλεγε πόσο προχωρημένη είναι γλωσσικά, το απέδιδα στο πόσο αφοσιωμένη μαμά ήμουν. Σχεδόν ποτέ δεν την άφηνα να δει τηλεόραση, τουλάχιστον μέχρι να μεγαλώσει αρκετά, και ποτέ για πολλή ώρα (πόσο μάλλον για τρία συνεχόμενα επεισόδια Paw Patrol!).

Με τον γιο μου, όμως, μου έχει φύγει κάπως η ανάγκη να είμαι πάντα ο τέλειος γονιός. Δεν φτιάχνω πρόγραμμα για το τι θα κάνουμε μαζί κάθε μέρα. Δεν έχω εμμονή με το πόσα θα μάθει και πόσο γρήγορα θα φτάσει στο κάθε αναπτυξιακό ορόσημο. Και παρόλο που ώρες-ώρες έχει τρομερά ξεσπάσματα γκρίνιας, σε γενικές γραμμές απολαμβάνω τα παιδικά του χρόνια πολύ περισσότερο από όσο θυμάμαι να τα έχω απολαύσει με το πρώτο μου παιδί.

Με λίγα λόγια, πλέον ξέρω καλύτερα. Ξέρω την αξία του να αφήνεις ένα παιδί να είναι παιδί, αλλά και του να επιτρέπω πού και πού στον εαυτό μου να χαλαρώνει. Ακόμα νιώθω άσχημα από τις πολλές προσδοκίες που άθελά μου είχα από το πρώτο μου παιδί. Στο μυαλό μου, ήταν ένα παιδί-θαύμα. Αυτό το παιδί είναι ξεχωριστό, έλεγα στον εαυτό μου. Απλά το ήξερα. Θυμάμαι πώς ξεμωραινόμασταν ο άντρας μου κι εγώ, με την κάθε λέξη που έλεγε. Μεταφέραμε τα λόγια της στους φίλους μας, τη βγάζαμε αμέτρητες φωτογραφίες. Ήμουν, με κάθε έννοια, πρωτάρα μαμά, αλλά δεν καταλάβαινα πώς αλλιώς θα μπορούσα να είμαι.

Πλέον έχω μάθει, ότι το κάθε παιδί έχει τους δικούς του χρόνους για να κάνει πράγματα και όλη αυτή η πίεση που ασκούσα στον εαυτό μου -και πιθανότατα στο παιδί μου- δεν βοηθούσε. Ούτε όόόλα αυτά τα βραδινά παραμύθια (πολλά εκ των οποίων δεν πρόσεχε καν), ούτε τα αμέτρητα παιδικά εργαστήρια. Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν η μεγάλη μου θα φέρει ποτέ «τραύματα» όλων αυτών των -με τον έναν τρόπο ή τον άλλον- παράλογων προσδοκιών μου από αυτήν.

Δεν μπορώ να γυρίσω τον χρόνο πίσω και να δώσω στην κόρη μου το δώρο που δίνω στον γιο μου τώρα. Αλλά πλέον, νοιάζομαι περισσότερο για την ευτυχία των παιδιών μου, παρά για το αυστηρό τους πρόγραμμα, τις ικανότητές τους ή ακόμα και τη νοημοσύνη τους. Φυσικά και θέλω το καλύτερο για τα παιδιά μου. Αλλά είδα πόσο με στρεσάρουν οι προσδοκίες, σε σημείο που να μην μπορώ να ευχαριστηθώ το εδώ και το τώρα.

Πλέον μετριάζω τις προσδοκίες μου όσο περισσότερο μπορώ. Ακόμα κι αν ο 3χρονος γιος μου δεν μπορεί ούτε ένα σπιτάκι να ζωγραφίσει, ξέρω ότι κάποια μέρα, και χωρίς εγώ να τον πιέσω, θα τα καταφέρει.

Μέχρι τότε, νιώθω ανακούφιση που άφησα πίσω μου το άγχος του να κυνηγάω ένα ακόμα παιδί γύρω από τη βιβλιοθήκη, μέσα σε παιδικά εργαστήρια ή να ξαγρυπνώ ανησυχώντας αν κάνω όλα όσα πρέπει. Ήξερα από την αρχή, ότι δεν είμαι τέλεια. Αυτό που άργησα να αποδεχτώ είναι, ότι ούτε παιδιά μου χρειάζεται να είναι.»

Πηγή: babble.com

Οι Ιστορίες Νεοελληνικής Μυθολογίας είναι βιβλιο-δώρο για μια ζωή: Δείτε τι μας είπε η συγγραφέας τους, κ. Αγγελική Δαρλάση

Τα πρώτα παραμύθια που οι περισσότεροι γονείς επιλέγουμε για να διαβάσουμε στα παιδιά μας, όσο είναι μικρά, είναι συνήθως η Κοκκινοσκουφίτσα, η Σταχτοπούτα και γενικώς όλες οι μυθοπλασίες των αδερφών Γκριμμ, οι οποίες προέρχονται κυρίως από θρύλους και παραδόσεις της κεντρικής και βορειοδυτικής Ευρώπης που επέζησαν «περνώντας» από στόμα σε στόμα.

Πόσοι από εμάς, όμως, είμαστε εξοικειωμένοι με ιστορίες από την ελληνική παράδοση; Πόσοι γνωρίζουμε, για παράδειγμα, τον θρύλο της Γοργόνας που ρώταγε τους ναυτικούς αν είδαν τον αδελφό της, τον Μέγα Αλέξανδρο; Ή τις τρεις Μοίρες που επισκέπτονταν τα μωρά, όταν γεννιούνταν, και αποφάσιζαν πάνω από την κούνια τους για το μέλλον τους; Πρόκειται για ιστορίες που καταγράφονται, μεταξύ άλλων, και στο βιβλίο του Ν. Πολίτη «Παραδόσεις», κάποιες εκ των οποίων η πολυαγαπημένη και βραβευμένη συγγραφέας παιδικών και εφηβικών βιβλίων κ. Αγγελική Δαρλάση «μεταποίησε» στην πιο φιλική-προς-τα-παιδιά εκδοχή τους, έντυσε με φανταστική εικονογράφηση και… μαγεύει με αυτές, μικρούς και μεγάλους.

Όταν η σειρά Ιστορίες Νεοελληνικής Μυθολογίας από τις εκδόσεις Μεταίχμιο έφτασε στα χέρια μας, εντυπωσιαστήκαμε τόσο πολύ που δεν μπορούσαμε παρά να συναντήσουμε την κ. Αγγελική Δαρλάση και να μιλήσουμε μαζί της για το νέο της αυτό αποκύημα.

Αν αναζητάτε μια εξαιρετική σειρά βιβλίων για να χαρίσετε στα παιδιά τα φετινά Χριστούγεννα, αποτελούμενη από ιστορίες που θα απολαμβάνετε τόσο εσείς όσο κι εκείνα διαβάζοντάς τις, και που αξίζει να καταγραφούν στη μνήμη τους και να υπάρχουν στη βιβλιοθήκη τους… μόλις τη βρήκατε!

Γιατί Santa Claus στη Δύση και Άγιος Βασίλης στην Ελλάδα; Και τι σχέση έχει με όλα αυτά ο Άγιος Νικόλαος;

Με αφορμή τη σημερινή γιορτή του Αγίου Νικολάου, αξίζει να διαλευκάνουμε ένα ερώτημα που αποτελεί …θολό τοπίο για τους λάτρεις των Χριστουγέννων (δηλαδή, για όλους μας): Γιατί στην Δύση το πλέον τιμώμενο και πολυαναμενόμενο «πρόσωπο» τις γιορτινές ημέρες είναι ο Santa Claus, ενώ στην Ελλάδα ο λόγος γίνεται για τον Άγιο Βασίλη; Και γιατί ο πρώτος επισκέπτεται με τα δώρα του τα Χριστούγεννα, ενώ ο δεύτερος την Πρωτοχρονιά;

Την απάντηση δίνει ο… βιος του Αγίου Νικολάου: Κατά την παράδοση, λοιπόν, ο Νικόλαος, ο οποίος έζησε από τις 15 Μαρτίου 270 έως τις 6 Δεκεμβρίου 343, στα Μύρα της Λυκίας (αρχαία πόλη της Μικράς Ασίας) υπήρξε προστάτης των φτωχών, ενώ έδινε και δώρα σε παιδιά και απόρους, συνήθως στα κρυφά, χωρίς να αποκαλύπτει την ταυτότητά του.

Διώχθηκε από τους Ρωμαίους, υπέστη βασανιστήρια, ωστόσο επί Μέγα Κωνσταντίνου ελευθερώθηκε και επανήλθε στον αρχιεπισκοπικό θρόνο. Στους βίους του αναφέρεται, ότι ήταν θαυματουργός και έσωσε πολλούς ανθρώπους, τόσο όσο ζούσε όσο και μετά.

Τα λείψανα του Αγίου Νικολάου, μεταφέρθηκαν το 1087 από τη Λυκία στο Μπάρι της Ιταλίας και τοποθετήθηκαν στον Ναό του Αγίου Στεφάνου, ενώ σχεδόν αμέσως άρχισαν να αναβλύζουν μύρο. Ο Άγιος Νικόλαος τιμάται εξίσου την 6η Δεκεμβρίου από την Ορθόδοξη και τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.

Η δεύτερη, μάλιστα, του έκανε και την «τιμή» να τον συνδέσει άρρηκτα με τα Χριστούγεννα: Το όνομα Santa Claus αποτελεί σύντμηση του Santa Nicolaus (Άγιος Νικόλαος) και αναφέρεται σε αυτόν που στις γιορτές, και με αφορμή τη γέννηση του Χριστού στις 25 Δεκεμβρίου, θα φέρει τα δώρα.

Στην Ελλάδα, πάλι, ο Άγιος που φέρνει τα δώρα επιλέχθηκε να είναι ο Βασίλειος και μάλιστα στην ημερομηνία της ονοματικής εορτής του.

Στην ουσία, όμως, ο συμβολισμός αναφέρεται στον Άγιο Νικόλαο και περιέχει στοιχεία από παγανιστικές, προχριστιανικές δοξασίες για τον “πατέρα του χιονιού” κτλ.

Όσο για τη λευκή γενειάδα και τα κόκκινα ρούχα, αυτά αποτελούν προσθήκες επόμενων ετών, προκειμένου να γίνει η εικόνα του Αγίου πολύ πιο ευχάριστη και συμπαθής στα παιδιά. (Δείτε εδώ γιατί ο Άγιος Βασίλης φοράει κόκκινα).

Πληροφορίες από: Wikipedia.org

Πώς να μεγαλώσετε ένα αγόρι που δεν θα παρενοχλεί τα κορίτσια: Η ψυχολόγος προειδοποιεί

…ή αλλιώς: Πώς να μη μεγαλώσετε έναν μικρό Χάρβεϊ Γουάινσταϊν, αν έχετε ακούσει για το τεράστιο σκάνδαλο που ξέσπασε πριν δύο μήνες στην Αμερική, με τον πασίγνωστο παραγωγό να κατηγορείται για αμέτρητες σεξουαλικές επιθέσεις σε νέες ηθοποιούς. Μετά τον Γουάινσταϊν «στη φόρα» βγήκαν πολλοί ακόμα, περισσότερο ή λιγότερο διάσημοι άνδρες που έχουν κακοποιήσει ή επιτεθεί, λεκτικά ή σωματικά, σε γυναίκες, τόσο στο εξωτερικό όσο και στην Ελλάδα –και δεν αναφερόμαστε μόνο σε ερωτικούς συντρόφους.

Όπως χαρακτηριστικά γράφει η ψυχολόγος κ. Αθανασιάδου Μαρία «Είναι πολλά τα περιστατικά ενηλίκων ανδρών, που ασκούν λεκτική, σωματική και σεξουαλική κακοποίηση εις βάρος των γυναικών. Εργοδότες που χρησιμοποιούν την θέση τους και παρενοχλούν ερωτικά τις υφισταμένες τους, σύντροφοι που σηκώνουν χέρι στις γυναίκες τους, επειδή δεν μπορούν να ελέγξουν το συναίσθημα του θυμού, σεξουαλικά διεστραμμένοι άντρες που επιλέγουν τον βιασμό για να ικανοποιήσουν τις αρρωστημένες τους επιθυμίες. Και αυτά είναι μόνο ακραίες αντιδράσεις. Στην καθημερινότητα συναντάμε γύρω μας ανθρώπους, που μέσα από την συμπεριφορά τους αναδεικνύουν συνεχώς την έλλειψη σεβασμού που υπάρχει ως προς το γυναικείο φύλο και την πλήρη υποτίμηση αυτού.

 

Δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι οι συγκεκριμένοι ενήλικες άντρες ήταν κάποτε παιδιά. Μεγάλωσαν σε ένα οικογενειακό περιβάλλον, στο οποίο προφανώς δεν υπήρξαν ούτε παραδείγματα ανάλογου σεβασμού, ούτε κατάλληλα μαθήματα εκ μέρους των γονέων. Δεν γίνεται ένα αγόρι 5 ετών να βλέπει τον πατέρα του να βρίζει υποτιμητικά την μητέρα του και να αντιμετωπίζει τις γυναίκες, γενικότερα, ως εργαλεία σεξουαλικής ηδονής και αυτό το παιδί να γίνει αργότερα ένας άντρας που θα εκτιμήσει την σύντροφο του πέρα από το ωραίο σώμα της και την δυνατότητα να γίνει αυτή σάκος του μποξ στα νεύρα του».

 

Πώς μπορούμε να μάθουμε, λοιπόν, τα αγόρια μας να σέβονται τις γυναίκες;

Η κ. Αθανασιάδου δίνει συγκεκριμένες συμβουλές για αυτό το μάθημα ζωής που κάθε γονιός οφείλει να δώσει:

Τι μηνύματα θέλω να περάσω στο παιδί μου για να εξασφαλίσω την προοπτική ενός άντρα, που θα αντιμετωπίζει το γυναικείο φύλο με εκτίμηση;

 

1) Θέλω το αγόρι μου να παρακολουθεί ένα υγιές πρότυπο ανδρός μέσα στο σπίτι: Μπαμπάς, παππούς, θείος, φίλος, κ.ο.κ. Άντρες που είναι σημαντικά πρόσωπα οικογενείας, τα οποία να αποτελούν καλά παραδείγματα για τα αγόρια μας. Η στάση τους απέναντι στην γυναίκα να ενέχει εκτίμηση και αναγνώριση.

 

2) Θέλω το αγόρι μου να καταλάβει, ότι με το να έχει σωματικό εκτόπισμα και δύναμη, αυτό δεν το καθιστά ελεύθερο να το χρησιμοποιεί ως εργαλείο υποταγής των αδυνάτων: Είναι καλό τα αγόρια να μάθουν πως και οι λέξεις έχουν δύναμη και όταν αυτές χρησιμοποιούνται κατάλληλα, τότε έχουν και θεραπευτική αξία. Μπορούν να βάζουν στην θέση τους τον οποιονδήποτε με επιχειρήματα και όταν αδικούνται να υπερασπίζονται τον εαυτό τους χωρίς να επιδιώκουν την καθήλωση του άλλου.

3) Θέλω το αγόρι μου να μην αξιολογεί μία γυναίκα μόνο μέσα από την εμφάνιση της, αλλά να κοιτάει και τον εσωτερικό της κόσμο, την προσωπικότητα της: Πέρα από ένα καλλίγραμμο σώμα και ένα όμορφο παρουσιαστικό, επιθυμώ να μάθω στο αγόρι μου την σημαντικότητα των αξιών, όπως είναι η ειλικρίνεια, η ευγένεια, η δημιουργικότητα, η εξυπνάδα, η καλοσύνη, κ.ο.κ.

 

4) Θέλω το αγόρι μου να μάθει να είναι ευγνώμων και να λέει ευχαριστώ ακόμα και για μικρά πράγματα: Είναι πολύ σημαντικό να εκτιμά το αγόρι την όποια προσφορά της γυναίκας και να μην την υποτιμά, ακόμα κι αν εκείνη δεν εργάζεται ή δεν διαθέτει ένα ανεβασμένο μορφωτικό ή κοινωνικο-οικονομικό status. Και μία νοικοκυρά εργάζεται και αυτό που παρέχει στο σπίτι της είναι πολύτιμο και καθόλου αυτονόητο. Όλοι οι άνθρωποι έχουν την προσωπική τους αξία. Αυτή δεν περιορίζεται στο χρήμα ή σε μία εντυπωσιακή εμφάνιση.

 

5) Θέλω το αγόρι μου να μάθει να ακούει σε μία συζήτηση και να εκφράζει τα συναισθήματα του: Αυτό είναι κάτι, που θα τον βοηθήσει στην επικοινωνία, θα αποκτήσει ενσυναίσθηση και σεβασμό στην διαφορετική άποψη. Να μην απειλείται, όταν υπάρχει διαφωνία και ο στόχος του πάντα να είναι η εύρεση μίας κοινής πορείας και όχι η διάλυση.

 

6) Θέλω το αγόρι μου να μην φοβάται να έχει ευαισθησίες: Η ευαισθησία θα το κάνει να έρχεται σε επαφή με τα συναισθήματα της γυναίκας, δεν θα είναι σκληρός και άκαμπτος, θα μπορεί να καλλιεργεί μέσα του την ανάγκη της κατανόησης και της συμπόνοιας, αλλά πάντα με οριοθέτηση και με την κατάλληλη προστασία και του ίδιου του εαυτού του.

 

7) Θέλω το αγόρι μου να μπορεί να είναι μέλος μίας ομάδας: Που αυτό τι σημαίνει; Ότι θα μάθει να μην κοιτάει μόνο την πάρτη του, αλλά και τις ανάγκες και τις επιθυμίες των άλλων. Θα μάθει πως δεν περιστρέφεται ο κόσμος γύρω από αυτόν.

8) Θέλω το αγόρι μου να μάθει, ότι μόνο δύναμη δηλώνει για τον άντρα να φροντίζει την γυναίκα του: Η φροντίδα προς την γυναίκα δεν ταυτίζεται με αδυναμία ή με έλλειψη αρρενωπότητας. Ο άντρας που μπαίνει στα παπούτσια μίας γυναίκας, για να σκεφθεί τι της αρέσει, τι την ευχαριστεί, είναι αρκετά έξυπνος. Και το κυριότερο που θέλω να μάθει το αγόρι μου είναι πως τις πιο πολλές φορές αρκεί μία ζεστή και μεγάλη αγκαλιά για να νιώσει η γυναίκα γλυκά προς το πρόσωπο του.

 

9) Θέλω το αγόρι μου να μάθει να βοηθά στις δουλειές του σπιτιού: Το νοικοκυριό δεν είναι κληρονομική υποχρέωση μόνο μίας γυναίκας. Το να αναλαμβάνει κάποιες δουλειές μέσα στο σπίτι δηλώνει  στοργή, τρυφερότητα και κατανόηση στον πολλαπλό ρόλο που έχει εκείνη μέσα σε μία οικογένεια.

 

10) Θέλω το αγόρι μου να μάθει να αγαπάει την δέσμευση και να την καλλιεργεί: Αυτό μπορεί να σημαίνει πως δεν υπάρχει λόγος να φοβάται την απώλεια της ελευθερίας του στα πλαίσια μίας σχέσης. Το να είναι πιστός δηλώνει σεβασμό απέναντι στον εαυτό του και φυσικά απέναντι στην γυναίκα με την οποία σχετίζεται. Η σχέση δεν συνεπάγεται τον εγκλωβισμό και την στέρηση του όποιου δικαιώματος έχουμε ως άνθρωποι. Ίσα ίσα είναι καλό να ενισχύει ένα αγόρι την προσωπική εξέλιξη μίας γυναίκας σε κάθε επίπεδο και αυτό να ισχύει και αντιστρόφως.

Η συγγραφέας παιδικών βιβλίων Αγγελική Δαρλάση μιλά στο Infokids.gr (Extra Channel, 4/12)

Μια νέα σειρά παιδικών βιβλίων έχει κεντρίσει τις εντυπώσεις των μικρών και μεγάλων βιβλιοφάγων τους τελευταίους μήνες και όχι άδικα, αφού πρόκειται για μια θεματική που πραγματικά αξίζει να αναδειχθεί και να διατηρηθεί μέσω του γραπτού λόγου, ενώ συγγραφέας είναι η εξαιρετική και πολυβραβευμένη κ. Αγγελική Δαρλάση.

Η ίδια μίλησε πρόσφατα στο Infokids.gr τόσο για τις Ιστορίες Νεοελληνικής Μυθολογίας,  μια σειρά τεσσάρων -προς το παρόν- αφηγημάτων, με υπέροχες ιστορίες βγαλμένες από την καρδιά της ελληνικής μας παράδοσης, όσο και για τη σχέση των παιδιών με αυτήν γενικότερα. Ο λόγος για μια μοναδική συλλογή από τις εκδόσεις Μεταίχμιο που πρέπει να υπάρχει στη βιβλιοθήκη κάθε παιδιού, όποια κι αν είναι η ηλικία του.

Σήμερα στις 18:55 το απόγευμα, στο 5λεπτο για το παιδί και τους γονείς που φιλοξενείται στη συχνότητα του Extra Channel, θα έχετε την ευκαιρία να παρακολουθήσετε την άκρως ενδιαφέρουσα συνέντευξη που η κ. Αγγελική Δαρλάση έδωσε στο Infokids.gr αναφορικά με τη νέα σειρά παιδικών βιβλίων Ιστορίες Νεοελληνικής Μυθολογίας.

Συντονιστείτε απόψε στις 18:55 στο Extra Channel και διαδικτυακά στο www.extratv.gr.

«Δεν φοβάμαι να γίνω “κακιά” μάνα, γιατί δεν σκοπεύω να μεγαλώσω παλιόπαιδα»

H Christine Organ είναι μαμά δύο αγοριών που δίνει σχεδόν καθημερινά μαζί τους μια «μάχη» που οι περισσότεροι γονείς δίνουν, προκειμένου να μεγαλώσουν παιδιά που να είναι καλοί άνθρωποι, που να σέβονται και να αγαπούν τους ανθρώπους γύρω τους. Και όσο κι αν μακροπρόθεσμα… κερδίζει, μια παράπλευρη απώλεια είναι, τα παιδιά της να την αποκαλούν συχνά κακιά:

«Σχεδόν κάθε μέρα τα παιδιά μου θυμώνουν μαζί μου, για τον έναν ή τον άλλο λόγο. Είτε επειδή τους ζητάω να καθαρίσουν τις τρίχες τους, βγαίνοντας από το μπάνιο ή επειδή βάζω όριο στο πόση ώρα θα παίξουν με το Xbox. Μερικές φορές, μάλιστα, έχω και το θράσος να τους ζητήσω να μαζέψουν τις ακαθαρσίες του σκύλου από τη βεράντα ή να πάνε τα πιάτα τους στον νεροχύτη!

Κάποιες φορές είμαι γκρινιάρα μαμά. Κάποιες είμαι αυστηρή μαμά. Και κάποιες άλλες είμαι, τολμώ να πω, η πιο κακιά μαμά του κόσμου.

Γενικά, πιστεύω πως ως επί το πλείστον ανήκω στους χαλαρούς γονείς –στα περισσότερα πράγματα, τουλάχιστον. Λέω ναι σε πολλά, στο πόση ώρα θα δουν τηλεόραση, στο πόσα ανθυγιεινά σνακ θα φάνε και στο να κοιμηθούν λίγο πιο αργά. Δεν τους κυνηγάω για τους βαθμούς τους (αρκεί να προσπαθούν και να σέβονται τους δασκάλους τους). Παραβλέπω τις κάλτσες στο πάτωμα και όλο τον πανικό που γίνεται μέσα στα δωμάτιά τους. Σκεφτείτε πως δεν λέω τίποτα, ούτε για τη λεκάνη της τουαλέτας που δεν κατεβάζουν ποτέ (ποτέ, όμως!).

Αλλά επειδή δεν θέλω να μεγαλώσω παλιόπαιδα, κάποια στιγμή, πρέπει να πατήσω πόδι και να θέσω κάποια όρια.

Θα γκρινιάξουν, θα παραπονεθούν, κάποιες φορές θα κλάψουν. Θα πουν ότι οι φίλοι τους παίζουν με το Xbox για 5 ώρες συνεχόμενα. Θα προσπαθήσουν να με πείσουν, ότι θα κάνουν τα μαθήματά τους νωρίς το επόμενο πρωί (εννοείται πως δεν θα τα κάνουν). Θα μου πουν ότι ο Γιάννης, ο συμμαθητής τους, δεν μαζεύει ποτέ τα κακά του σκύλου (ο Γιάννης δεν έχει σκύλο).

Νομίζω πως μπορώ με βεβαιότητα να παραδεχτώ πως τα παιδιά μου είναι έστω λίγο νευριασμένα μαζί μου, σε μόνιμη βάση. Είμαι αρκετά κοντά και με τους δύο και πραγματικά πιστεύω, ότι είναι σε καλό δρόμο. Αλλά πολύ συχνά ενοχλούνται από εμένα, θυμώνουν με τις προσδοκίες μου ή ακόμα και εξοργίζονται που τους επιβάλω ανόητα πράγματα, όπως “κανόνες”.

Θα έλεγα ψέματα αν παραδεχόμουν πως το να είμαι η πιο κακιά μαμά του κόσμου με ευχαριστεί. Δεν είναι ωραίο να είναι διαρκώς θυμωμένα μαζί σου τα παιδιά σου ή να διαφωνείτε για πράγματα όπως το αν είναι σημαντικό να βουρτσίζουν τα δόντια τους ή να κάνουν μπάνιο. Αλλά τελικά, είμαι συμβιβασμένη με τον τίτλο “κακιά μαμά” ορισμένες φορές, γιατί ξέρω ότι είναι απαραίτητο. Είναι απλά μέρος της διαδικασίας του να είσαι γονιός.

Θέλω να έχω μια υγιή σχέση με τα παιδιά μου; Φυσικά. Θέλω να με αγαπούν και να με σέβονται; Ναι. Θέλω να με εμπιστεύονται και να ξέρουν ότι είμαι το πιο ασφαλές τους λιμάνι, ο μεγαλύτερος θαυμαστής και υπασπιστής τους; Εννοείται!

Χρειάζεται, όμως, να είμαι φίλη τους; Όχι. Όχι, ευχαριστώ. Είμαι η μαμά τους. Όχι η φίλη τους.

Δεν θέλω να μεγαλώσω παλιόπαιδα, ούτε θέλω να λειτουργούν ως άνθρωποι των σπηλαίων, χωρίς τρόπους και κοινή λογική. Δεν θέλω να είναι αγριάνθρωποι που νομίζουν, ότι όλος ο κόσμος υπάρχει μόνο για να τους ευχαριστεί. Θέλω να είναι καλοί και συμπονετικοί άνθρωποι. Και αυτό σημαίνει, ότι κάποιες φορές πρέπει να βάζω όρια. Με άλλα λόγια, κάποιες φορές πρέπει να γίνομαι κακιά.

Τα παιδιά μου μπορεί να νευριάσουν για χίλιους δύο λόγους: Επειδή έφτιαξα ένα φαγητό που δεν τους αρέσει, επειδή έκοψα το τοστ στη μέση, επειδή τους καθάρισα τα παιχνίδια ή επειδή μάζεψα τα Lego από το πάτωμα, όπου είχαν μείνει εδώ και πέντε μέρες, γιατί “έπαιζα ακόμα μαζί τους, μαμά!”…

Ξέρετε κάτι, όμως; Το να νευριάζεις τα παιδιά σου είναι φυσιολογικό και απαραίτητο. Και το να είσαι “κακιά” είναι και αυτό μια από τις ευθύνες που πάνε πακέτο με το προνόμιο του να είσαι η Μαμά

Πηγή: scarymommy.com