Πίτσα στο τηγάνι σε 15΄ από τον chef Κυριάκο Μελά

Μια υπέροχη συνταγή, ιδανική για όλους! Αφράτη ζύμη, ξεροψημένη από κάτω, πολύ γευστική χάρη στην ιδιαίτερη, πολύ γρήγορη σάλτσα tomato BBQ! Πραγματικά εύκολη και μόλις σε 15 λεπτά τρώτε χειροποίητη πίτσα με τη συνταγή του Κυριάκου Μελά.

Φτιάξτε το ζυμάρι και προσθέστε τα αγαπημένα σας υλικά! Μην ξεχνάτε! Αν δεν έχετε αλεύρι που φουσκώνει μόνο του, προσθέστε στο απλό αλεύρι μια κουταλιά της σούπας baking powder και χρησιμοποιήστε το κεσεδάκι για δοσομετρητή (για το ελαιόλαδο λιγότερο από το μισό).

Για το τέλειο ψήσιμο, ξεκινήστε στο τηγάνι σε δυνατή φωτιά για τα πρώτα 2-3 λεπτά και άλλα 4 λεπτά σε μέτρια, ώστε να ψηθεί από κάτω και να γίνει τραγανή. Ολοκληρώστε ψήνοντας στο φούρνο στην υψηλότερη σχάρα κοντά στο grill για άλλα 2 λεπτά! Πριν το ψήσιμο, ελέγξτε τη λαβή από το τηγάνι! Αν δεν είναι κατάλληλο για φούρνο, ψήστε την πίτσα με ανοιχτή την πόρτα του φούρνου και τη λαβή έξω από αυτόν.

Να θυμάστε! Η συνταγή είναι πολύ υγιεινή χάρη στα προβιοτικά από το γιαούρτι και υψηλής περιεκτικότητας σε λυκοπένιο, χάρη στην έτοιμη τομάτα που περιέχει 5-6 φορές παραπάνω από τη φρέσκια. Η αναλογία της συνταγής βγάζει 4 λεπτές πίτσες ή 3 αφράτες για μέτριο τηγάνι!

Είμαι σίγουρος θα την απολαύσετε!

ΥΛΙΚΑ

Για τη ζύμη:
• 1 κεσεδάκι (200 γραμ.) γιαούρτι
• 200 γραμ. νερό
• 80 γραμ. ελαιόλαδο
• 1 κουταλιά σούπας αλάτι
• 500 γραμ. αλεύρι που φουσκώνει μόνο του

Για τη tomato ΒΒQ:
• 1 συσκευασία (150 γραμ.) τομάτα ψιλοκομμένη με το χυμό της
• 3 κουταλιές της σούπας ΒBQ sauce
• 1 κουταλιά της σούπας Worcestershire sauce (προαιρετικά)

Τριμμένη μοτσαρέλα

Γαλοπούλα ή άλλα υλικά επιλογής

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Ανακατέψτε το γιαούρτι, το νερό, το ελαιόλαδο, το αλάτι και προσθέστε το αλεύρι. Ζυμώστε καλά με το χέρι ή με το μίξερ για 2 λεπτά, με το εξάρτημα της ζύμης. Χωρίστε τη ζύμη σε τρία ή τέσσερα ίσα κομμάτια και ανοίξτε την με τα χέρια ή με έναν πλάστη. Σε ένα αντικολλητικό τηγάνι αλείψτε λίγο ελαιόλαδο και στρώστε τη ζύμη. Bάλτε το πάνω στη φωτιά και απλώστε ανάλογη tomato BBQ. Προσθέστε τη μοτσαρέλα και χαμηλώστε τη φωτιά. Στη συνέχεια, προσθέστε τα υπόλοιπα υλικά, ελέγξτε αν η πίτσα σας είναι ψημένη από κάτω και τοποθετήστε την σε προθερμασμένο φούρνο στο grill και σε δύο λεπτά είναι έτοιμη!

Καλή Όρεξη!

 

 

 

Ειρήνη Γ. : Μια αποβολή, μια εξωσωματική και ένα ταξίδι Θεσσαλονίκη-Αθήνα για την ευτυχία!

Η μητρότητα είναι το πολυτιμότερο αγαθό στη ζωή της γυναίκας. Ο πιο δύσκολος ρόλος που καλείται να αναλάβει, μα συνάμα ο πιο σπουδαίος, εκείνος που την ολοκληρώνει ως άνθρωπο και δίνει νόημα στην ύπαρξή της. Όμως, στη ζωή δεν έρχονται όλα εύκολα και υπάρχουν γυναίκες που πέρασαν από πολλές δυσκολίες μέχρι να καταφέρουν να αποκτήσουν τη δική τους συνέχεια στη ζωή. Αυτές τις γυναίκες αξίζουν ακόμη περισσότερο το σεβασμό και την εκτίμηση όλων, αφού δεν το έβαλαν κάτω και αποφάσισαν να κάνουν το όνειρό τους πραγματικότητα!

Με αφορμή τη Γιορτή της Μητέρας θελήσαμε να αποτίσουμε φόρο τιμής στις γυναίκες που υποβλήθηκαν σε εξωσωματική γονιμοποίηση, πέρασαν από πολλές περιπέτειες αλλά δεν τα παράτησαν, ώσπου τελικά έφεραν στον κόσμο το παιδί τους και βίωσαν την απόλυτη εμπειρία της μητρότητας.

Ειρήνη Γ. : «Ήμουν αποφασισμένη ότι η εξωσωματική θα πετύχει»

Παρότι σε μικρή ηλικία και σχεδόν με δύο χρόνια γάμου, η 34χρονη τότε Ειρήνη Γ. από τη Θεσσαλονίκη μπήκε για πρώτη φορά στη σκέψη της εξωσωματικής γονιμοποίησης. Ως ζευγάρι με το σύζυγό της προσπαθούσαν να κάνουν παιδί αλλά δεν τα κατάφερναν, ώσπου αποφάσισαν να το ψάξουν περισσότερο. «Θέλω να κάνω εξωσωματική γιατί δεν μπορώ να περιμένω. Δεν ξέρω τι συμβαίνει, αλλά δεν μπορώ να περιμένω», είπε χαρακτηριστικά στο γιατρό που επισκέφθηκε, ο οποίος της είπε ότι πρώτα θα κάνουν τις απαραίτητες εξετάσεις και θα πράξουν αναλόγως.

«Ήξερα ότι με την εξωσωματική γίνονται παιδιά, όμως δεν ήξερα πόσο δύσκολα ήταν τα πράγματα. Μετά μπήκα σε όλα αυτά τα γρανάζια και έμαθα ότι είναι αρκετά δύσκολη διαδικασία, πόσο μάλλον για να πετύχει κιόλας. Επισκέφθηκα τον κ. Εμμανουήλ Καπετανάκη στην Αθήνα, ο οποίος με εξέτασε και βρήκε ενδομητρίωση, δύο κύστες και ένα ινομύωμα. Πραγματικά ήταν πολύ δύσκολο το περιβάλλον για να γίνει γονιμοποίηση. Δεν υπήρχε άλλος δρόμος».

Ωστόσο, τον Ιανουάριο του 2006 υποβλήθηκε σε χειρουργείο και λίγο αργότερα έμεινε έγκυος. «Ήρθε τόσο όμορφα όλο αυτό, όμως είναι αυτές οι κλασικές περιπτώσεις που συνήθως η πρώτη εγκυμοσύνη μπορεί να οδηγήσει σε αποβολή. Μιλήσαμε με το γιατρό, με βοήθησε στις σκέψεις και τις αποφάσεις και αποφασίσαμε τελικά να προχωρήσουμε μετά από τρεις μήνες στην πρώτη προσπάθεια και όπου μας βγάλει».

Αφού τελείωσε η διαδικασία της εξωσωματικής γονιμοποίησης, η Ειρήνη ταξίδεψε την ίδια στιγμή για Θεσσαλονίκη και το αποτέλεσμα σήμερα, 10 χρόνια μετά, είναι δύο παιδιά, ένα αγόρι και ένα κορίτσι. «Είμαστε ευγνώμονες. Κάθε μήνα πήγαινα από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα για τον υπέρηχο και το πιο τρελό της ιστορίας είναι ότι όταν έφτασε η στιγμή να γεννήσω, έσπασαν ένα βράδυ του Ιουλίου τα νερά και ξεκινήσαμε με τον άντρα μου οδικώς από τη Θεσσαλονίκη στις 4 τα ξημερώματα, φτάσαμε στη Αθήνα, και μαζί με το γιατρό και όλη την ομάδα του καταφέραμε και γεννήθηκαν δύο υγιέστατα παιδιά».

Τα πρώτα συναισθήματα

«Κλάμα ατελείωτο. Για μοναδική φορά, ο φόβος με κυρίευσε τη στιγμή πριν από τον τοκετό. Ούτε καν στη διαδρομή από Θεσσαλονίκη για Αθήνα. Είχαμε ένα υπέροχο ταξίδι, με το χέρι διαρκώς πάνω στην κοιλιά δεξιά και αριστερά για να ακούω τις καρδιές των παιδιών. Όταν φτάσαμε στο μαιευτήριο άρχισα να νιώθω το φόβο, ώσπου μέχρι να καταλάβω τι είχε γίνει, ήρθε ο γιατρός και όλα πια ήταν υπό έλεγχο. Έκανα ό,τι χρειάστηκε όλο αυτό τον καιρό σύμφωνα με τις υποδείξεις του, με απόλυτη συνεννόηση και όλα πήγαν καλά. Θέλει θάρρος, χρειάζεται να πιστέψεις ότι θα πετύχει. Δεν ξέρεις αυτό κατά πόσο είναι εφικτό πάντα, αλλά πρέπει να το πιστέψεις».

Ο ρόλος του συζύγου στη διαδικασία

«Ήταν δίπλα μου, συμπαραστάτης, από την πρώτη στιγμή σε ό,τι εξετάσεις έκανα. Κάθε μήνα έπαιρνε το αμάξι και πηγαίναμε στην Αθήνα. Με βοήθησε υπερβολικά πολύ. Παίζει πολύ σημαντικό ρόλο η στάση του συζύγου. Θυμάμαι μετά από κάθε επίσκεψη στο ιατρείο να πηγαίνουμε βόλτα, να μιλάμε, να χαιρόμαστε το γεγονός, να χαιρόμαστε αυτό που θα έρθει… Σου δίνει μεγάλη ψυχική δύναμη. Το 50% και παραπάνω ήταν από τον άντρα μου. Βλέποντας αυτή τη συμπεριφορά έπαιρνα ακόμα πιο πολύ θάρρος».

Το παν είναι η εμπιστοσύνη

«Μέτρησε σε μεγάλο βαθμό η εμπιστοσύνη που είχα στον κ. Καπετανάκη, το γιο του Βασίλη, έναν εξαιρετικό επίσης επιστήμονα, και σε όλη την ομάδα του ιατρείου. Η ορθότητα της σκέψης και η ψυχική δύναμη του γιατρού μου έδιναν θάρρος. Έπαιρνε όλο το άγχος και την ευθύνη πάνω του. Για αυτό το λόγο ήθελα να είμαι στην Αθήνα, ό,τι κι αν πάθω να είμαι κοντά στο γιατρό μου. Αισθάνομαι πάρα πολύ τυχερή και αν ξαναγεννιόμουν πάλι δίδυμα θα ήθελα να αποκτήσω, δεν θα άλλαζα τίποτα. Θέλω να μοιραστώ την ιστορία μου και με άλλες γυναίκες που προσπαθούν να γίνουν μητέρες και δεν τα καταφέρνουν. Είναι κάτι σαν ιεραποστολή, όλο αυτό δεν το κρατάς για τον εαυτό σου. Πρέπει να το μοιραστείς γιατί πρέπει να γεννιούνται παιδιά. Το μήνυμα που θέλω να τους δώσω είναι ότι αξίζει να το προσπαθήσουν. Αυτό που θα συμβεί στη συνέχεια είναι ένα μεγαλείο, ένα θεϊκό πράγμα».

Εκείνες τις στιγμές του Ιουλίου του 2007 θυμάται μαζί με την Ειρήνη και ο γιατρός της, ο κ Εμμανουήλ Καπετανάκης – Διευθυντής του Γυναικολογικού Κέντρου Αναπαραγωγής και Γενετικής, ο οποίος μίλησε αποκλειστικά στο Infokids.gr για την εξωσωματική γονιμοποίηση.

«Ειδικά για την Ελληνίδα γυναίκα η μητρότητα είναι πολύ σημαντικό γεγονός, τόσο για την ίδια και την οικογένεια της, όσο και για κοινωνικούς λόγους. Όταν λοιπόν φτάσει κανείς στο σημείο να δει τι φταίει, από εκεί κι έπειτα εξαρτάται από τη διάγνωση ποια θεραπεία πρέπει να ακολουθήσει. Η εξωσωματική γονιμοποίηση, αν χρειάζεται, είναι κάτι πολύ σημαντικό γιατί χωρίς τη μέθοδο αυτή πολλά παιδιά δεν θα υπήρχαν σήμερα, καθώς υπάρχουν περιπτώσεις όπου δεν υπάρχει άλλη λύση. Από εκεί και πέρα πρέπει να γίνει σωστά, όχι από την αρχή, χωρίς να γνωρίζει κανένας περί τίνος πρόκειται. Δεν είναι τίποτα 100% σίγουρο, αλλά όταν γίνεται σωστά, πιστεύω ότι έχει μεγάλη επιτυχία και εξίσου σημαντικό είναι να γίνεται χωρίς ταλαιπωρία, πιο ανώδυνα, γιατί είναι ήδη μια αγχώδης κατάσταση».

Σε πόσες προσπάθειες εξωσωματικής γονιμοποίησης μπορεί να υποβληθεί μια γυναίκα;

«Δεν υπάρχει συγκεκριμένος αριθμός, οι ορμόνες δεν έχουν καμία επίδραση στον οργανισμό. Όμως, ό,τι γίνεται πρέπει να γίνεται σωστά. Συνήθως αν γίνουν 2-3 προσπάθειες και αποτύχουν, πρέπει να ψάξουμε τι ακριβώς φταίει. Στην εξωσωματική υπάρχουν δύο πράγματα: η ποιότητα των ωαρίων και το περιβάλλον όπου τοποθετούνται. Πρέπει και τα δύο να είναι σωστά για να έχουμε επιτυχία. Μπορεί κανείς να το επαναλάβει γιατί τα ωάρια δεν είναι όλα ίδια, άλλα είναι ποιοτικά καλά και άλλα όχι, οπότε πρέπει να βρεθεί το κατάλληλο έμβρυο να γονιμοποιηθεί για να προχωρήσει η εγκυμοσύνη και να φτάσει στο τέλος. Επειδή υπάρχει μεγάλο άγχος από την ίδια τη γυναίκα και το οικογενειακό περιβάλλον, πρέπει να φροντίσει κανείς να το απαλύνει αυτό και να εξηγήσει στον κόσμο τι συμβαίνει και πώς μπορεί να το αντιμετωπίσει σωστά».

Η εξωσωματική γονιμοποίηση συνεπάγεται απαραίτητα τοκετό με καισαρική;

«Εάν η εξωσωματική γίνει σε γυναίκες μεγάλης ηλικίας, τότε νομίζω ότι η καισαρική είναι πιο πιθανή, γιατί σε μια γυναίκα που είναι άνω των 40-45 ετών δεν θέλεις να το ρισκάρεις για φυσιολογικό τοκετό. Αν υπάρχει πρόβλημα όμως, τότε δε ρισκάρεις ένα δύσκολο τοκετό, νομίζω ότι η καισαρική ενδείκνυται σε πολλές περιπτώσεις. Στην καισαρική δεν έχουν βγει ποτέ παιδιά με πρόβλημα, ενώ στο φυσιολογικό τοκετό κανείς το ρισκάρει, ιδιαίτερα αν είναι δύσκολος. Αν όμως προμηνύεται ένας εύκολος τοκετός και πάνε όλα καλά, αυτό είναι θέμα του γιατρού να κρίνει τι είναι καλύτερο για την κάθε περίπτωση. Στην ιατρική όλα πρέπει να γίνονται με τη σωστή ένδειξη και τη σωστή τεχνική, τότε δεν υπάρχει πρόβλημα.

Σήμερα, μια γυναίκα πολύ δύσκολα δεν μένει έγκυος. Υπάρχουν τόσοι πολλοί τρόποι που μπορεί να κάνει ένα παιδί, αλλά το πιο σημαντικό είναι να μη ταλαιπωρείται και να βρεθεί η σωστή λύση όσο το δυνατόν πιο σύντομα. Αν ο γιατρός κρίνει ότι μια γυναίκα χρειάζεται να μείνει έγκυος, χρειάζεται μια σταθερή πορεία και περισσότερο ο γιατρός να ξέρει τι πρέπει να γίνει και βεβαίως να φύγει το άγχος, διότι αρκετές γυναίκες που υποβάλλονται σε εξωσωματική χωρίς επιτυχία, αισθάνονται σαν να είχαν ένα παιδί και πέθανε. Είναι μεγάλη η απογοήτευση. Χρειάζεται ηρεμία και όχι άγχος, αν είναι να γίνει θα γίνει. Σήμερα, όπως έχει προχωρήσει η επιστήμη, ελάχιστες γυναίκες δε μένουν έγκυες»,

Μένια Κουκουγιάννη: Η συγκινητική εξομολόγηση μιας μητέρας που το παιδί της νόσησε από καρκίνο

Κάθε μητέρα θέλει το καλύτερο για το παιδί της και θα έκανε τα πάντα για να είναι υγιές κι ευτυχισμένο. Όμως, ο παράγοντας υγεία είναι κάτι που πολλές φορές δεν μπορούμε να προβλέψουμε και οι δοκιμασίες έρχονται στη ζωή για να μας κάνουν πιο δυνατούς και να μας διδάξουν να μη χάνουμε το κουράγιο και την αισιοδοξία μας.

Με αφορμή τη Γιορτή της Μητέρας θελήσαμε να υμνήσουμε τις μητέρες εκείνες που η ζωή είχε άλλα σχέδια για την οικογένεια τους, που βίωσαν το χειρότερο εφιάλτη που δεν είναι άλλος για μια μητέρα από το να βλέπει το παιδί της να υποφέρει. Μητέρες που ενώ η γέννηση του παιδιού τους προμήνυε κάθε καλό οιωνό, στη συνέχεια όλα ανατράπηκαν λόγω κάποιου σοβαρού προβλήματος υγείας που τους χτύπησε την πόρτα χωρίς να το περιμένουν.

Η Μένια Κουκουγιάννη είναι μία από εκείνες τις μαμάδες που είδε όλο τον κόσμο της να αλλάζει από τη μια στιγμή στην άλλη. Η 3,5 ετών τότε κορούλα της, η Νεφέλη, διαγνώσθηκε με οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία και πέρασε την πιο τρυφερή φάση της ζωής της μπαινοβγαίνοντας στο Ογκολογικό Νοσοκομείο Παίδων. Σήμερα, 3 χρόνια από την ημέρα της διάγνωσης που έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία στην οικογένεια, η 7χρονη Νεφέλη αναπληρώνει το χαμένο χρόνο και απολαμβάνει στιγμές οικογενειακής ευτυχίας, απαλλαγμένη από την ασθένεια που την ταλαιπώρησε όλο αυτό το διάστημα.

Μέσα από τη δική τους εμπειρία με τον παιδικό καρκίνο, οι γονείς της Νεφέλης αποφάσισαν να ενημερώσουν κι άλλους γονείς που περνάνε την ίδια δοκιμασία, αλλά και όσους θέλουν να συμπαρασταθούν στο παιδί που νοσεί και την οικογένειά του. Το karkinaki.gr δημιουργήθηκε με σκοπό να καλύψει το τεράστιο ενημερωτικό κενό που υπάρχει σήμερα στην Ελλάδα αναφορικά με τον παιδικό καρκίνο. Με ένα συγκινητικό κείμενο που φιλοξενεί το Infokids.gr από το karkinaki.gr, η δημιουργός του Μένια Κουκουγιάννη φέρνει στη μνήμη της όλες εκείνες τις στιγμές και συγκλονίζει.

Μια φορά μαμά παιδιού με καρκίνο, πάντα μαμά παιδιού με καρκίνο…

Έμαθα ότι τα παιδιά νοσούν από καρκίνο όταν νόσησε η Νεφέλη, 3,5 χρονών τότε. Δεν κάναμε τίποτα να το προκαλέσουμε, δεν κάναμε τίποτα λάθος στην ανατροφή της, δεν ήταν εκτεθειμένη σε κανένα κίνδυνο. Μια μέρα, απλά, η λευχαιμία της επιτέθηκε.

Κορτιζόνη. Χημειοθεραπεία. Μυέλογραμμα. Ενδοραχιαίες. Σχήματα. Πρωτόκολλα. Λευκά αιμοσφαίρια. Νοσηλεία. Ογκολογία. Έχουν περάσει 3 χρόνια. Όλα όμως είναι σαν να συνέβησαν χθες.

Ξαναγεννήθηκα όταν η Νεφέλη νόσησε με καρκίνο. Η ζωή σώπασε όταν το παιδί μου αρρώστησε. Δουλειά, άγχος, στρες, παράπονα, δάνεια, φόροι, όλα έπαψαν να έχουν σημασία. Ο καρκίνος έφερε τη θλίψη και τη συμπόνια στη ζωή μου, αλλά κυρίως μου αποκάλυψε την πραγματική αξία της ζωής.

Μια φορά μαμά παιδιού με καρκίνο, πάντα μαμά παιδιού με καρκίνο.

Αυτά που ξέρω, λοιπόν, με την καρδιά μου είναι:
Είναι το πιο αδιανόητο πράγμα να ακούς ότι το παιδί σου νοσεί με καρκίνο.
Δεν υπάρχει τίποτα να κάνεις, τίποτα να πεις να το διορθώσεις.
Κάθε περίπτωση είναι μοναδική. Άκου όσα συμβαίνουν στα διπλανά δωμάτια αλλά το δικό σου παιδί δίνει τη δική του μοναδική μάχη με τον καρκίνο.
Μωρά γεννιούνται με καρκίνο.
Τα παιδιά έχουν «εκρήξεις θυμού» και χτυπιούνται στα πατώματα όταν δεν τους κάνεις τα χατίρια, ακόμη κι όταν έχουν καρκίνο.
Έφηβοι από το νοσοκομείο πηγαίνουν σε τελετή αποφοίτησης και ξαναγυρίζουν στο νοσοκομείο να συνεχίσουν τη θεραπεία τους.
Τα παιδιά συχνά αντέχουν μεγαλύτερες δόσεις χημειοθεραπείας από τους ενήλικες.
Τα παιδιά παίζουν κρυφτό, κυνηγητό, ανεβαίνουν σε ποδήλατα και αυτοκινητάκια έχοντας μαζί τους το στατό με τη θεραπεία τους.
Η χημειοθεραπεία είναι απαίσια.
Το να κοιμάσαι σε κρεβάτι νοσοκομείου με το άρρωστο παιδί σου δίπλα σου, σου μαθαίνει πόσες ιδιαίτερες ικανότητες έχεις, όπως το να πεταχτείς, να αρπάξεις ένα καλάθι και να προλάβεις τον εμετό του παιδιού μέσα στον ύπνο του, να σταματήσεις το αίμα που πετάγεται από την σπασμένη φλέβα πριν λερωθεί το κρεββάτι, να κάθεσαι μέρες ξάγρυπνη δίπλα στο παιδί σου.
Συνειδητοποιείς ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό στον κόσμο από το να γίνει το παιδί σου καλά.
Σκίζεται η καρδιά σου όταν βλέπεις τις πληγές στο απαλό δέρμα του μωρού σου.
Η αγάπη της μαμάς δεν έχει όρια. Ακόμη κι όταν της ρίξεις μια μπουνιά στα μούτρα.
Δε θα ξεχάσεις ποτέ την αίσθηση από το απαλό φαλακρό κεφαλάκι του παιδιού σου όταν ακουμπάει το μάγουλο σου.
Κάθε πόνος, πυρετός, βήχας, συνάχι, θα σου θυμίζει ότι ο καρκίνος μπορεί να ξανάρθει. Όσα χρόνια κι αν περάσουν.
Στατιστικά, μετρήσεις, ιστορίες, θαύματα, δε σημαίνουν τίποτα όταν αφορά το παιδί σου.
Τα παιδιά δεν παραιτούνται ποτέ. Ούτε και οι γονείς τους.

Μια ευχή για τη Γιορτή της Μητέρας

Η Μένια Κουκουγιάννη θυμάται το παρελθόν με ανακούφιση, αλλά δεν ξεχνάει όσες μανούλες περνούν το μαρτύριο που πέρασε εκείνη και η κόρη της πριν από μερικά χρόνια. Με αφορμή τη Γιορτή της Μητέρας στέλνει σε όλες τις ηρωίδες μητέρες το δικό της μήνυμα μέσα από το Infokids.gr και γίνεται συμπαραστάτης στη δύσκολη μάχη που δίνει καθημερινά η οικογένεια τους με τον καρκίνο:

«Απολαύστε κάθε στιγμή με τα παιδιά σας. Και τις “καλές” και τις “κακές”. Και τις “μικρές” και τις “μεγάλες”…
Ο χρόνος είναι σκληρός… και περνάει γρήγορα…
Η ζωή με τα παιδιά μας όμως είναι μόνο δική μας.
Μια μεγάλη αγκαλιά σε εκείνες τις μανούλες που η αγκαλιά τους είναι άδεια… Θα είναι όμως για πάντα μητέρες…»

Μαμά Μένια

«Μαμά, τι σημαίνει δολοφονία;» – Πώς να απαντήσετε στα παιδιά

Το να πεθαίνει αυτός που αγαπάς από μια πράξη βίας είναι μια τραυματική εμπειρία. Κανένας δεν μπορεί να προετοιμαστεί για ένα τέτοιο γεγονός. Όταν κάποιος δολοφονείται, ο θάνατος αυτός είναι ξαφνικός, βίαιος και ακατανόητος. Η ζωή αλλάζει τόσο δραματικά καθώς χάνεται η αίσθηση της ασφάλειας που θα έπρεπε ο κάθε άνθρωπος να απολαμβάνει. Αυτοί που μένουν πίσω θα αντιμετωπίσουν ειδικές συνθήκες στο πένθος τους.

Η δολοφονία είναι μια εγκληματική πράξη που επιδρά ολοκληρωτικά στην οικογένεια, τους συγγενείς και τους φίλους. Το τραυματικό (από τη φύση του) πένθος που βιώνουν είναι πολύ έντονο, αναφέρει η Νάνσυ Ψημενάτου – Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας. Οι επαφές με την αστυνομία, τα μέσα ενημέρωσης, τα δικαστήρια, την αυτοψία, μια ενδεχόμενη αναγνώριση υπόπτων, εντείνουν το άγχος που φέρνει ο θάνατος. Είναι σημαντικό να καταλάβουμε και να σεβαστούμε τις διαφορετικές συνθήκες που επικρατούν σε μια τέτοια περίπτωση, γιατί μόνο τότε μπορούμε να παρέχουμε ουσιαστική βοήθεια και στήριξη στους ανθρώπους που πενθούν ένα τέτοιο θάνατο.

Πώς να μιλήσετε στα παιδιά

Τα παιδιά μπορούν να αντέξουν την αλήθεια. Αυτό που δεν μπορούν να αντέξουν είναι τα ψέματα ή οι μισές αλήθειες και πολλοί άνθρωποι μπαίνουν στον πειρασμό να αποκαλύψουν «τα βασικά», ώστε να μην «τραυματιστεί» το παιδί. Το θέμα είναι όμως ότι, τόσο ο τύπος όσο και η τηλεόραση και το διαδίκτυο θα φέρει στο φως -και μάλιστα πολλές φορές με ανάρμοστο τρόπο- όλα αυτά που προσπαθούμε να αποκρύψουμε. Οι πιθανότητες το παιδί να μάθει την αλήθεια από κάποιον άλλον πέρα από έναν ενήλικο που αγαπά και εμπιστεύεται, θα πρέπει να μας τρομάζει περισσότερο. Όταν φτιάχνουμε ένα ελεγχόμενο περιβάλλον στο οποίο θα ειπωθεί η αλήθεια, παρέχουμε στο παιδί εκ νέου μια μικρή αίσθηση ασφάλειας -μια ασφάλεια την οποία τώρα έχει ανάγκη πιο πολύ από ποτέ. Ακόμα και αν αυτά που θα του πούμε είναι οδυνηρά, ακόμα και αν είναι τραγικά, το γεγονός ότι εμείς θα είμαστε εκεί δίπλα του για να κλάψει, να ρωτήσει και να πάρει απαντήσεις, είναι ένα γεγονός μεγάλης σπουδαιότητας.

Τα παιδιά θα σας καθοδηγήσουν για το πόσες πληροφορίες χρειάζονται και αυτό θα το κάνουν απλά, ρωτώντας. Μη δίνετε παραπάνω πληροφορίες από αυτές που έχει ανάγκη. Όταν ρωτήσει, δώστε αρκετές πληροφορίες ώστε να μπορεί να σχηματίσει μια ιστορία μέσα στο μυαλό του. Μια ιστορία που θα εμπεριέχει την αλήθεια με κατάλληλες λέξεις, θα συμπεριλαμβάνει τα γεγονότα και θα αφήνει στο παιδί την αίσθηση ότι μπορεί να προστρέξει πάλι σε εσάς για ό,τι χρειαστεί. Παιδιά μεγαλύτερης ηλικίας και έφηβοι θα χρειαστεί να προσεγγιστούν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Ξεκινάτε λέγοντας την αλήθεια, αλλά ταυτόχρονα θα χρειαστεί να είστε προετοιμασμένοι για τις απαντήσεις που θα δώσετε στις περίπλοκες αλλά και πιο δύσκολες ερωτήσεις που θα σας θέσουν αργότερα.

Oι ειδικοί στο χώρο της ψυχολογίας του εγκλήματος Kathrin van Wormer και Albert Roberts (2009) μας ενημερώνουν ότι, το τραύμα που προκαλείται έπειτα από μια δολοφονία η οποία τελέστηκε μέσα στην οικογένεια επιφέρει σημαντικές αλλαγές στον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν τα μέλη της.

Αν ο δράστης της δολοφονίας είναι από το οικείο περιβάλλον του παιδιού, οι καταστάσεις περιπλέκονται ακόμα περισσότερο. Ο δράστης μπορεί να είναι η μητέρα, ο πατέρας, ο αδελφός/η, ο θείος/α, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι το παιδί έχει σχέση και αγαπά αυτόν τον άνθρωπο. Μπορεί επίσης να σημαίνει ότι το παιδί θα αισθάνεται ενοχές, όχι μόνο για την αγάπη που νοιώθει για τον θύτη, αλλά να αισθάνεται και υπεύθυνο γι’ αυτό που συνέβη. Ταυτόχρονα, λόγω συνθηκών, το παιδί μπορεί να χρειάζεται να αντιμετωπίσει την απώλεια δύο προσώπων που αγαπούσε (για παράδειγμα, αν η μητέρα σκότωσε τον πατέρα) και μπορεί να χρειάζεται -κυριολεκτικά- να ξεριζωθεί από το σπίτι του. Μπορεί να πάει σε σπίτι συγγενών ή σε κάποιο κρατικό ίδρυμα. Όποια και αν είναι η πραγματικότητα που έχει να αντιμετωπίσει, είναι δύσκολη, επώδυνη και τραυματική.

Βοηθήστε το παιδί να γυρίσει στην καθημερινή του ρουτίνα όσο πιο σύντομα γίνεται. Προσπαθήστε να επαναφέρετε στο προσκήνιο τη θετική πλευρά της ζωής και μοιραστείτε ιστορίες αισιοδοξίας από την καθημερινότητα σας. Αυτό δεν σημαίνει τη δημιουργία μιας ψευδούς αίσθησης χαράς και αγαλλίασης -αφού κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατό. Σημαίνει όμως ότι δημιουργούμε ένα περιβάλλον που μπορεί να αγκαλιάσει τις αντίθετες πλευρές της ζωής. Το θρήνο και τη χαρά. Την τραγικότητα και την ελπίδα.

Θα χρειαστεί να διαβεβαιώσετε πολλές φορές το παιδί, ότι τίποτα απ’ αυτά που είπε ή έκανε, δεν οδήγησε στο θάνατο του αγαπημένου του προσώπου. Ίσως χρειαστεί καιρός και αρκετές επαναλήψεις, αλλά μην παραλείψετε αυτό το σημαντικό βήμα. Τα παιδιά έχουν την τάση να αναλαμβάνουν ευθύνες που δεν τους αναλογούν και μόνο εσείς μπορείτε να βγάλετε αυτό το -άδικο- βάρος από τους ώμους του.

Ένας τέτοιος θάνατος προκαλεί πολλά ερωτηματικά. Είναι ακατανόητος και άγριος. Μπορεί να μας κάνει να χάσουμε την πίστη μας στη ζωή, τους θεσμούς, το Θεό. Η διαδικασία του πένθους που ακολουθείται έπειτα από μια δολοφονία είναι μια διαδικασία περίπλοκη που φέρνει στα άκρα των αντοχών όλους τους συμμετέχοντες σε αυτή. Αν πενθείτε έναν τέτοιο θάνατο, μη βιάζεστε και μην παίρνετε σημαντικές αποφάσεις. Πάρτε τον χρόνο που χρειάζεστε και βοηθήστε τον εαυτό σας με όποιον τρόπο κρίνετε κατάλληλο. Μη διστάσετε να ζητήσετε επαγγελματική βοήθεια αν δεν μπορείτε να διαχειριστείτε τα συναισθήματα σας.

Κορωνοϊός: “Υπάρχει πιθανότητα μετάδοσης στο έμβρυο αν νοσήσει η έγκυος;” Απαντά η γυναικολόγος κ. Τσιαούση

Με τα κρούσματα του κοροναϊού στην Ελλάδα να αυξάνονται και τα νέα προληπτικά μέτρα της κυβέρνησης, μεταξύ των οποίων το κλείσιμο όλων των εκπαιδευτικών μονάδων στη χώρα, έντονη ανησυχία έχει προκληθεί στις γυναίκες που κυοφορούν.

Το infokids.gr επικοινώνησε με τη γυναικολόγο κ. Ιωάννα Τσιαούση, η οποία μάς μετέφερε τις οδηγίες που εξέδωσε χθες (9/3) το Βρετανικό Βασιλικό Κολέγιο Μαιευτήρων Γυναικολόγων σε συνεργασία με την αντίστοιχη Βασιλική Ακαδημία των Μαιών και τη Βασιλική Ακαδημία Παιδιάτρων για τις εγκυμονούσες.

Όπως αναφέρει η κ. Τσιαούση, οι οδηγίες αυτές συνεχώς θα αλλάζουν. Δεν έχουν προκύψει ύστερα από κλινικές μελέτες και πολλαπλά δεδομένα. Είναι οδηγίες που αύριο ή σε μία εβδομάδα μπορεί να αλλάξουν.

«Αυτό που ξέρουμε προς το παρόν είναι τα στοιχεία που έχουμε συγκεντρώσει από τις εγκύους που έχουν προσβληθεί κυρίως στην Κίνα. Διακρίνουμε τα εξής τρία πράγματα που είναι σημαντικά:

1. Η έγκυος φαίνεται να μην κινδυνεύει περισσότερο από τον γενικό πληθυσμό. Ενώ στην περίπτωση της γρίπης οι έγκυες θεωρούνται ευπαθής ομάδα, στον κοροναϊό η έγκυος δε φαίνεται να κινδυνεύει περισσότερο από τον γενικό πληθυσμό. Από τη στιγμή που θα νοσήσει, δεν αναπτύσσει επιπλοκές περισσότερες από αυτές μιας άλλης γυναίκας ίδιας ηλικίας. Εξαιρούνται βέβαια γυναίκες που έχουν υποκείμενα νοσήματα, όπως αναπνευστικό πρόβλημα, στεφανιαία νόσο, νεφρική πάθηση, αιματολογικό νόσημα, σακχαρώδη διαβήτη. Αυτές οι έγκυες σαφέστατα πρέπει να προσέξουν πολύ.

Διαβάστε τη συνέχεια ΕΔΩ

Πώς θα καταλάβω ότι το παιδί μου έχει σακχαρώδη διαβήτη; (+tips διατροφής για διαβητικά παιδιά)

Κάθε χρόνο στις 14 Νοεμβρίου γιορτάζεται η Παγκόσμια Ημέρα Διαβήτη, με σκοπό να αποτελέσει την αφορμή για να ενημερωθεί το κοινό σχετικά με το χρόνιο αυτό νόσημα και να δώσει την ευκαιρία σε άτομα που πάσχουν από αυτό να συμμετάσχουν ενεργά σε δημιουργικές δραστηριότητες.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας όρισε τη 14η Νοεμβρίου για το σκοπό αυτό, καθώς είναι η ημερομηνία γέννησης του Frederick Banting που, μαζί με τον Charles Best, έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ανακάλυψη της ινσουλίνης το 1922, της μοναδικής θεραπείας για τον Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 1.

 

Ο Σακχαρώδης Διαβήτης (ΣΔ) είναι μία πάθηση η οποία χαρακτηρίζεται κυρίως από έλλειψη παραγωγής ινσουλίνης. Η έλλειψη έκκρισης ινσουλίνης μπορεί να είναι πλήρης ή μερική ή η δράση της να μην επαρκεί. Σαν αποτέλεσμα έχουμε την διαταραχή του μεταβολισμού κυρίως των υδατανθράκων (και επιμέρους λιπών και πρωτεϊνών) και την αύξηση των επιπέδων γλυκόζης στο αίμα. Η ινσουλίνη είναι μία ορμόνη που εκκρίνεται από το πάγκρεας και είναι απαραίτητη ώστε ο οργανισμός μας να μπορεί να χρησιμοποιήσει την ενέργεια που παίρνει από τις τροφές που καταναλώνουμε. Οι περισσότερες από αυτές -και κυρίως οι υδατάνθρακες, μετατρέπονται σε γλυκόζη ή αλλιώς σάκχαρο, που είναι και η κύρια πηγή ενέργειας για τα κύτταρα και όργανά μας.

Όταν μιλάμε για ΣΔ τύπου 1 πρόκειται για την πλήρη έλλειψη ινσουλίνης. Ο ασθενής με ΣΔ τύπου 1 είναι απόλυτα εξαρτημένος από την εξωγενή χορήγηση ινσουλίνης, προκειμένου τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα του να διατηρηθούν σε φυσιολογικά επίπεδα.

«Στην Ελλάδα παρατηρείται μια αύξηση της τάξεως του 5% κάθε χρόνο στον παιδικό διαβήτη σε ηλικίες κάτω των 5 ετών»

Ο τύπος αυτός αποτελεί την κυριότερη αιτία διαβήτη σε παιδιά, μπορεί όμως να προσβάλλει και τους ενήλικες και αποτελεί περίπου το 5-10% του συνόλου των διαβητικών. Παρατηρείται μια έκρηξη στον παιδικό διαβήτη στην χώρα μας σε ηλικίες κάτω των 5 ετών, περίπου σε ένα ποσοστό αύξησης 5% το χρόνο, αναφέρει στο Infokids.gr η Παιδοδιαιτολόγος κα. Ελένη Κουή, BSc., MSc., R.DΤα αίτια παραμένουν άγνωστα μέχρι σήμερα, ωστόσο γνωρίζουμε ότι προσβάλλει παιδιά κάθε ηλικίας, βρέφη, εφήβους και νεαρούς ενήλικες.

Η θεραπεία του διαβήτη έχει δύο σκέλη, την χορήγηση ινσουλίνης και την εφαρμογή υγιεινής διατροφής. Δεν υπάρχει άμεση συσχέτιση μεταξύ οικογενειακού ιστορικού και εμφάνισης Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 1. Η σχέση αυτή είναι πιο δυνατή όταν μιλάμε για Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 2, ο οποίος οφείλεται στην προοδευτική μείωση έκκρισης ινσουλίνης με ή χωρίς ταυτόχρονη παρουσία αντίστασης στην ινσουλίνη. Στην Ελλάδα έχει τριπλασιαστεί τα τελευταία 30 χρόνια και σήμερα κυμαίνεται στο 8% του πληθυσμού, σύμφωνα με στοιχεία της Ελληνικής Διαβητολογικής Εταιρείας.

Η μορφή αυτή αποτελεί τη συνηθέστερη (περίπου το 80% του συνόλου των διαβητικών). Ο τύπος αυτός σχετίζεται στενά με την παχυσαρκία και προσβάλλει ανθρώπους ασχέτως ηλικίας, κυρίως ενήλικες, αλλά με την άνοδο της συχνότητας της παχυσαρκίας στα παιδιά, βλέπουμε τα τελευταία χρόνια να εμφανίζεται και αυτή η μορφή του διαβήτη στα παχύσαρκα παιδιά. Φυσικά, η διάγνωση σε κάθε περίπτωση έχει αντίκτυπο σε όλα τα μέλη της οικογένειας και επηρεάζει τις συνήθειες της σε καθημερινό επίπεδο. Για αυτό το λόγο, η σωστή ενημέρωση και η συνεχής υποστήριξή της κυρίως στην αρχή είναι πολύ σημαντική.

Διάγνωση – Συμπτώματα Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 1

Τα φυσιολογικά επίπεδα σακχάρου στο αίμα είναι 70-100mg/dl. Όταν μιλάμε για τιμές νηστείας >126mg/dl, τότε αυτές θεωρούνται διαγνωστικές για Σακχαρώδη Διαβήτη. Τις περισσότερες φορές υπάρχει έντονη συμπτωματολογία υπεργλυκαιμίας (πολυδιψία, πολυουρία και ανεξήγητη απώλεια βάρους) μαζί με πολύ υψηλές τιμές σακχάρου >200mg/dl. Στην περίπτωση αυτή το παιδί μπορεί να τρώει κανονικά, αλλά το σάκχαρο της τροφής δεν μπορεί να εισέλθει στα κύτταρα (έλλειψη ινσουλίνης) για να του προσφέρει ενέργεια και συσσωρεύεται στο αίμα. Αυτό με τη σειρά του οδηγεί σε μετακίνηση νερού από τα νεφρά (πολυουρία).

Στις μικρότερες ηλικίες αυτό εκδηλώνεται με πιο βαριές πάνες ή στα μεγαλύτερα παιδιά με έντονη διούρηση κατά τη διάρκεια της νύχτας. Εφόσον λοιπόν ο οργανισμός χάνει μεγάλες ποσότητες υγρών, το παιδί διψά πολύ οπότε και έχουμε το σύμπτωμα της πολυδιψίας. Οι θερμίδες που καταναλώνει το παιδί χάνονται στα ούρα (τα σάκχαρο που δεν μπορεί να εισέλθει στα κύτταρα), οπότε και αρχίζει η πολυφαγία χωρίς όμως αύξηση σωματικού βάρους, αλλά αντίθετα με απώλεια και αίσθηση κόπωσης και εξάντλησης.

Θεραπεία – Διατροφή

Η διατροφή ήταν πάντα μέρος της θεραπείας για τον Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 1. Αυτό όμως που ξεχνάμε κατά καιρούς είναι ότι, όπως αλλάζει το σχήμα, το είδος της ινσουλίνης ή ο τρόπος χορήγησης κατά τη διάρκεια της θεραπείας ενός παιδιού ή εφήβου, έτσι θα έπρεπε να αλλάζει και η διαιτολογική θεραπεία. Το προφίλ των νέων ινσουλινών μπορεί εύκολα να προσαρμοστεί σε οποιαδήποτε διατροφική ρουτίνα.

Όμως, οι στόχοι της θεραπείας παραμένουν οι ίδιοι. Αποβλέπουμε σε μια καλύτερη γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη και βελτιωμένα επίπεδα σακχάρου στο αίμα, στην κάλυψη των διατροφολογικών αναγκών του παιδιού/εφήβου και φυσικά στην προώθηση μιας υγιεινής διατροφής και Δείκτη Μάζας Σώματος (ΔΜΣ). Παράλληλα, μέσω σωστού χειρισμού των γευμάτων με ινσουλίνη, επιθυμούμε την καταπολέμηση συμπτωμάτων υπέρ και υπογλυκαιμίας, την αντιμετώπιση άλλων παθήσεων όπως κοιλιοκάκη και κυστική ίνωση και τέλος, όλα πρέπει να ακολουθούν τις συνήθειες και τον τρόπο ζωής της κάθε οικογένειας.

Η εξωγενής χορήγηση ινσουλίνης είναι η απαραίτητη θεραπεία για τα παιδιά με διάγνωση ΣΔ τύπου 1. Η σωστή συνεργασία ινσουλίνης και γευμάτων-διατροφής είναι και αυτή που εξασφαλίζει την αποτελεσματική αντιμετώπιση του Σακχαρώδη Διαβήτη. Το πλάνο διατροφής πρέπει σε κάθε περίπτωση να είναι εξατομικευμένο και προσαρμοσμένο στο σχήμα ινσουλινοθεραπείας του παιδιού καθώς και στις καθημερινές του δραστηριότητες.

Το κύριο συστατικό της τροφής μας που έχει άμεση επίδραση στις τιμές του σακχάρου είναι οι υδατάνθρακες. Όταν καταναλώνουμε ένα γεύμα που περιέχει υδατάνθρακες π.χ. ψωμί, ζυμαρικά, όσπρια, φρούτα, δημητριακά, γάλα, αυτοί θα περάσουν στην κυκλοφορία του αίματος μέσα σε μόνο 15 λεπτά και θα ολοκληρωθεί η απορρόφησή τους σε γλυκόζη μέσα σε περίπου δύο ώρες. Έτσι, λοιπόν, η ποσότητα του υδατάνθρακα στο γεύμα έχει άμεση σχέση με τις τιμές σακχάρου στο αίμα και κατ’ επέκταση τις μονάδες ινσουλίνης. Προσπαθούμε έτσι να μιμηθούμε ένα υγιές πάγκρεας.

Τελειώνοντας, να επισημάνουμε ότι οι βασικές διατροφικές ανάγκες ενός παιδιού ή εφήβου που πάσχει από ΣΔ δεν διαφέρουν σε τίποτα από αυτές των συνομηλίκων τους. Είναι απαραίτητα τα τρία βασικά γεύματα την ημέρα (πρωινό, μεσημεριανό, βραδινό) και ενδιάμεσα 1-2 μικρογεύματα. Είναι απαραίτητη η κατανάλωση υδατανθράκων με τη μορφή ζυμαρικών, ρυζιού, πατάτας, δημητριακών, οσπρίων, φρούτων και λαχανικών. Όπως όλα τα παιδιά έτσι και αυτά με ΣΔ πρέπει να είναι προσεκτικά (1-2 φορές/εβδομάδα το πολύ) με την κατανάλωση γλυκισμάτων, χυμών και έτοιμων γευμάτων. Επίσης, φροντίζουμε η πρωτεΐνη να έρχεται από άπαχο κρέας και γαλακτοκομικά χαμηλά σε λιπαρά. Μία τέτοια διατροφή βασισμένη στο μοντέλο της μεσογειακής δίαιτας θα βοηθήσει στη σωστή ανάπτυξη του παιδιού, στον έλεγχο του ΣΔ και στην αποφυγή της παιδικής παχυσαρκίας. Δεν υπάρχει τρόπος πρόληψης του ΣΔ τύπου 1.

Για τους γονείς…

Δεν είναι πάντα εύκολο να καθησυχάσεις την οικογένεια, ιδίως τον πρώτο καιρό μετά τη διάγνωση με ΣΔ τύπου 1. Είναι τόσα πολλά αυτά που πρέπει να σκεφτούν καθημερινά. Αλλά, ξεκινάω πάντα με τα βασικά εκείνα που είναι απαραίτητα για την ασφάλεια του παιδιού, τονίζει η Παιδοδιαιτολόγος κα. Ελένη Κουή, BSc., MSc., R.D. Προσπαθώ να προσαρμόζω πάντα τις συμβουλές στις προσωπικές τους ανάγκες και να μιλάμε πρακτικά! Ενημερώνω πως η ινσουλίνη είναι απαραίτητη για την υγεία του παιδιού και όχι εχθρός και ότι πρέπει να τη χρησιμοποιούν για να καταφέρνουν ευελιξία με τα γεύματα. Τονίζω ότι το παιδί μπορεί να φάει απ’ όλα αλλά με όρια! Τις περισσότερες φορές οι γονείς παίρνουν δύναμη από τα ίδια τα παιδιά, τα οποία φυσικά είναι πιο γενναία και ψύχραιμα!

TIPS:
• Στις μικρές ηλικίες που η κατανάλωση φαγητού δεν έιναι προβλέψιμη, η υπερ-ταχείας ινσουλίνη μπορεί να γίνει αμέσως μετά το τέλος του γεύματος και όχι πριν.
• Οι ανάγκες του παιδιού σε ινσουλίνη θα αυξάνουν καθώς αυτό μεγαλώνει. Είναι μια προοδευτική κατάσταση. Μια καλή τιμή γλυκοζηλιωμένης, σωστό σωματικό βάρος και άσκηση μπορούν να διατηρήσουν τις αναγκες του παιδού σε ινσουλίνη σε πιο χαμηλά επίπεδα.
• Η άσκηση έιναι απαραίτητη αλλά δεν είναι τρόπος μείωσης των επιπέδων σακχάρου στο αίμα. Όταν το παιδί έχει υψηλή τιμή σακχάρου, διορθώνουμε πρώτα με ινσουλίνη και μετά μπορεί να ασκηθεί.
• Όταν θέλει γλυκό καλύτερα να το παίρνει κοντά στα γεύματα, εκεί που υπάρχει και η μεγαλύτερη δράση ινσουλίνης.
• Μπορεί άνετα να είναι γλυκό με κοινή ζάχαρη και όχι απαραίτητα άλλες γλυκαντικές ουσίες.
• Ο καλός έλεγχος και η υγεία του παιδιού με διαβήτη δεν έχει να κάνει με το πόσο αλάτι ή λάδι θα στερηθεί. Έχει να κάνει με το σωστό ταίριασμα υδατανθράκων-ινσουλίνης.
• Στα παιδικά πάρτι οι γονείς θα πρέπει να έιναι συντηρητικοί με τις μονάδες, γιατί λόγω έντονης δραστηριότητας ελλοχεύει και ο κίνδυνος υπογλυκαιμίας.

Ελένη Κουή, BSc., MSc., R.D.
Παιδοδιαιτολόγος
Παιδικός Διαβήτης – Παιδική Παχυσαρκία
www.elenikoui.gr

Εγκυμοσύνη μετά από αποβολή – Όσα πρέπει να γνωρίζετε

Μεγάλο ποσοστό γυναικών αποβάλλει πολλές φορές πριν διαπιστώσουν την εγκυμοσύνη τους. Επίσης, αρκετά ζευγάρια βιώνουν την απώλεια του παιδιού, πριν ωριμάσει η ιδέα μέσα τους ότι θα γίνουν γονείς. Πόσο πρέπει λοιπόν να περιμένει ένα ζευγάρι μετά την αποβολή, ώστε να προσπαθήσει ξανά; Τι πρέπει να προσέχουν στην επόμενη εγκυμοσύνη;

Γράφει ο Dr. Νικόλαος Ναούμ Μ.D. Μαιευτήρας Χειρουργός – Γυναικολόγος

Το χρονικό διάστημα που θα πρέπει να μεσολαβήσει μετά από μια αποβολή, ώστε να κάνετε ξανά προσπάθειες για παιδί, είναι θα λέγαμε ασαφές. Αρκετοί ιατροί υποστηρίζουν, ότι η γυναίκα μόλις ξεπεράσει το ψυχολογικό σοκ, είναι έτοιμη να προσπαθήσει ξανά να μείνει έγκυος. Οι παλαιότεροι ιατροί αναφέρουν ότι το ζευγάρι θα πρέπει να περιμένει ένα διάστημα 6 μηνών πριν δοκιμάσει ξανά να τεκνοποιήσει, μιας και έτσι αυξάνονται οι πιθανότητες για μια ευνοϊκή εξέλιξη στην εγκυμοσύνη.

Η αλήθεια θα λέγαμε είναι κάπου στη μέση! Το μεγαλύτερο ρόλο παίζουν το ιστορικό της γυναίκας, η ηλικία της, η γυναικολογική υγεία, το πότε έγινε η αποβολή ώστε να έχει επιστρέψει η μήτρα στην πρότερη κατάσταση και φυσικά η ψυχολογία της, ώστε να βγει ασφαλές συμπέρασμα για το πότε είναι έτοιμη να τεκνοποιήσει ξανά.

Είναι γεγονός ότι μια εγκυμοσύνη μετά από αποβολή, θεωρείται αυτομάτως «υψηλού κινδύνου». Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει ότι είναι δεδομένο ότι θα υπάρξει κάποιο πρόβλημα στην εγκυμοσύνη σας ή ότι μειώνονται οι πιθανότητες να γεννήσετε φυσιολογικά το παιδί σας. Απλώς, στις περιπτώσεις που δεν υπάρχει ιστορικό αποβολών θα πρέπει να προσέχετε περισσότερο, να ξεκουράζεστε αρκετά και να επιλέγετε μια ισορροπημένη διατροφή, ακολουθώντας πάντα τις συμβουλές του ιατρού σας.

Στην περίπτωση που αντιμετωπίσατε περισσότερες από 1-2 αποβολές, τις λεγόμενες «καθ’ έξιν» αποβολές, είναι ζωτικής σημασίας να εντοπίσετε πρώτα τη ρίζα του προβλήματος πριν προχωρήσετε σε προσπάθεια τεκνοποίησης, ώστε να μην αποβεί και αυτή άκαρπη.

Αίμα στην εγκυμοσύνη. Να ανησυχήσω;

Μία μικρή ποσότητα αίματος κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης είναι λογικό να σας ανησυχήσει, αναφέρει ο Dr. Νικόλαος Ναούμ Μ.D. Μαιευτήρας Χειρουργός – ΓυναικολόγοςΜεγάλη σημασία έχουν όμως κάποια δεδομένα, όπως σε ποιο τρίμηνο παρατηρήσατε το αίμα, εάν έχετε μία κύηση υψηλού κινδύνου κ.α. Σε γενικές γραμμές, μία μικρή αιμορραγία κατά τις πρώτες εβδομάδες, θα μπορούσε να προκύπτει από τη σύνδεση του πλακούντα στο τοίχωμα της μήτρας.

Κατά το δεύτερο τρίμηνο η αιμορραγία είναι τις περισσότερες φορές πιο ανησυχητική, καθώς μπορεί να υπάρχει αποκόλληση πλακούντα. Ενδεχομένως όμως μία μικρή αιμορραγία να προκύπτει από κάποια φλεγμονή ή τραυματισμό του κόλπου. Άρα, σε κάθε περίπτωση, εάν υπάρξει έστω και μικρή ποσότητα αίματος, θα πρέπει να το αναφέρετε άμεσα στον ιατρό που σας παρακολουθεί για να μπορέσετε να αντιμετωπίσετε με ασφάλεια οποιοδήποτε ενδεχόμενο.

Η επισκληρίδιος μπορεί να έχει σημαντικά οφέλη ακόμη και μετά τον τοκετό

Εάν ετοιμάζεστε για το μαιευτήριο, αυτά τα νέα ίσως σας βοηθήσουν να πείτε «ναι» στην επισκληρίδιο αναισθησία, όταν έρθει η ώρα να φέρετε στον κόσμο το μωράκι σας!

Πρόσφατη έρευνα αποκαλύπτει ότι η επισκληρίδιος μπορεί να έχει οφέλη πέρα από την ανακούφιση του πόνου κατά τη διάρκεια του τοκετού. Σύμφωνα με τους επιστήμονες από το Νοσοκομείο Magee Women’s Hospital στο Πίτσμπουργκ, η επισκληρίδιος αναισθησία μπορεί επίσης να μειώσει μακροπρόθεσμα τον κίνδυνο εμφάνισης επιλόχειας κατάθλιψης. Όσο περίεργο κι αν ακούγεται αυτό το εύρημα, συνάδει με προηγούμενες μελέτες. Ερευνητές στο Χονγκ Κονγκ εντόπισαν μια σύνδεση μεταξύ του πόνου του τοκετού και της επιλόχειας κατάθλιψης. Η πιο πρόσφατη έρευνα όχι μόνο ενισχύει την ιδέα αυτή, αλλά παρέχει μια εξήγηση ως προς το γιατί μπορεί να υπάρχει αυτή η σύνδεση.

«Οι πόνοι της γέννας έχουν μεγαλύτερη σημασία από την ίδια την εμπειρία του τοκετού. Μπορεί να είναι ψυχολογικά επιβλαβείς για μερικές γυναίκες και παίζουν σημαντικό ρόλο στην εμφάνιση της επιλόχειας κατάθλιψης. Διαπιστώσαμε ότι ορισμένες γυναίκες που ανακουφίζονται από την επισκληρίδιο αναισθησία είναι λιγότερο πιθανό να εμφανίσουν καταθλιπτικά συμπτώματα κατά την περίοδο μετά τον τοκετό», σημειώνει η επικεφαλής της έρευνας Dr. Grace Lim, M.D. αναφορικά με τα ευρήματα που παρουσιάστηκαν στην ετήσια συνάντηση του Αμερικανικού Συλλόγου Αναισθησιολόγων.

Οι ερευνητές εξέτασαν 201 γυναίκες που αξιολόγησαν τον πόνο κατά τη διάρκεια του τοκετού και υπολόγισαν τη βελτίωση του πόνου πριν και μετά από την επισκληρίδιο αναισθησία. Οι ερευνητές έλαβαν υπόψη τους παράγοντες κινδύνου για την κατάθλιψη μετά τον τοκετό, κατά την αξιολόγηση που πραγματοποίησαν έξι εβδομάδες μετά τον τοκετό, και βρήκαν ότι οι ασθενείς με υψηλότερα ποσοστά βελτίωσης στον πόνο εμφάνισαν χαμηλότερη βαθμολογία στον κίνδυνο εμφάνισης κατάθλιψης.

«Παρά το γεγονός ότι ανακαλύψαμε μια συσχέτιση μεταξύ των γυναικών που βιώνουν λιγότερο πόνο κατά τη διάρκεια του τοκετού και χαμηλότερο κίνδυνο για κατάθλιψη μετά τον τοκετό, δεν ξέρουμε αν ο αποτελεσματικός έλεγχος του πόνου με επισκληρίδιο θα εξασφαλίσει την αποφυγή της κατάστασης», αναφέρει η Dr. Grace Lim.

Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα πρέπει να υποβληθείτε σε επισκληρίδιο αναισθησία για την ανακούφιση του πόνου, αλλά αν έχετε προϋπάρχουσες ενδείξεις για επιλόχεια κατάθλιψη, μπορεί να θέλετε να συζητήσετε αυτά τα ευρήματα με το γιατρό σας.

Πώς μπορώ να έχω μία καλύτερη σχέση με το έφηβο παιδί μου;

Όταν ήμασταν νέοι γονείς και ξεφυσούσαμε για τις δυσκολίες και τις αγωνίες που είχε το μεγάλωμα των παιδιών σ’ αυτή την ηλικία, ακούγαμε τους μεγαλύτερους να λένε (ίσως λίγο περιπαικτικά) “μικρά καράβια-μικρές φουρτούνες, μεγάλα καράβια-μεγάλες φουρτούνες”, υπονοώντας ότι τα δύσκολα έρχονται… Δεν τους πολυπιστεύαμε, ούτε τους πολυκαταλαβαίναμε.

Τα ξενύχτια, οι πρώτες ιώσεις, πυρετοί, βήχες, ωτίτιδες, όλα αυτά, φαίνονταν ανυπέρβλητα. Μεγαλώνοντας ωστόσο τα παιδιά, αρχίσαμε να τα εμπιστευόμαστε όλο και περισσότερο – μαζί και τους εαυτούς μας: μαθαίναμε… Κι έτσι μεγαλώνοντας και μαθαίνοντας, φτάσαμε ως την εφηβεία: στις μεγάλες φουρτούνες των μεγάλων καραβιών.

Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας, Ψυχολόγος – Οικογενειακός Σύμβουλος 

Αναρωτιέμαι συχνά, πώς μπροστά σε αυτή την πρόκληση των ανοιχτών θαλασσών, πώς μπορώ να αποφύγω τις κακοτοπιές, πώς μπορώ να έχω μια καλύτερη σχέση με τον έφηβο γιο ή την έφηβη κόρη μου;

Η σχέση μας με κάθε παιδί -πόσο δε μάλλον με έναν έφηβο- πρέπει να διακρίνεται από ειλικρίνεια και εμπιστοσύνη, ενώ την ίδια στιγμή χρειάζεται να αναγνωρίζουμε τα σαφή όρια και όρους στη λειτουργία της. Τέλος, πρέπει να υπάρχουν ξεκάθαροι και διακριτοί ρόλοι ανάμεσα στους γονείς και τα παιδιά.

Πάνω σε αυτές τις βασικές αρχές θα μπορούσαμε να σημειώσουμε 6 σημεία για μια καλύτερη σχέση:

1. Είμαστε και παραμένουμε οι γονείς τους. Όχι οι φίλοι τους.

Μπορούμε φυσικά να έχουμε μία φιλική σχέση μαζί τους, εννοείται, γιατί όχι, αλλά… δεν μπορούμε να γίνουμε κολλητοί. Τα παιδιά έχουν φίλους, καλό θα ήταν να έχουμε κι εμείς τους δικούς μας.

2. Τα παιδιά στην εφηβεία έχουν συνήθως πολύ περισσότερες δυνατότητες απ’ όσες εμείς πιστεύουμε γι’ αυτά.

Πρέπει να τα εμπιστευτούμε. Πρέπει να τα αφήσουμε ελεύθερα να δράσουν κατά βούληση χωρίς περιορισμούς και ηθικούς φραγμούς.

3. Πολλοί έφηβοι υπερτιμούν τις δυνατότητές τους. Νομίζουν ότι μπορούν να κάνουν τα πάντα βάζοντας τη ζωή τους σε κίνδυνο.

Σε αυτές τις ακραίες περιπτώσεις πρέπει να είμαστε αυστηροί με τα όρια και να μην τους αφήνουμε να κάνουν ό,τι θέλουν στο όνομα μιας άκριτης ελευθεροσύνης.

4. Αν θέλουμε οι έφηβοι να μας εμπιστεύονται και να μοιράζονται μαζί μας τις ανησυχίες τους, πρέπει πρώτοι εμείς να δείξουμε το δρόμο, καλλιεργώντας αυτή τη νοοτροπία.

Πρώτοι εμείς να τους μιλήσουμε, να τους εκφράσουμε τις σκέψεις, τους προβληματισμούς και πάνω απ’ όλα τα δικά μας συναισθήματα.

5. Να υπάρχουν συμφωνημένα όρια για κάποιες συνήθειες ή ασχολίες:

τηλεόραση, υπολογιστής, έξοδοι και βόλτες, έξοδα και κατανάλωση. Διαπραγματευτείτε, συμφωνήστε και… τηρήστε το.

6. Και ένα μικρό tipακι: Καθιερώστε το “χαρτζιλίκι”, συνδυάζει όρια, εμπιστοσύνη και διαπραγμάτευση.

Ένα χρηματικό ποσό που θα δίνετε σταθερά και σε εβδομαδιαία βάση. Το ποσό αυτό ο έφηβος θα είναι ελεύθερος να το ξοδέψει όπως θέλει, αλλά θα γνωρίζει ότι κάθε εβδομάδα θα έχει μόνο αυτό. Έτσι, θα μάθει να αναλαμβάνει την ευθύνη του σχετικά με το πότε, το πού, το πόσο και το γιατί χαλάει κάθε φορά τα χρήματά του.

Στις σχέσεις με τα παιδιά μας, στη ζωή μας την ίδια, φυσικά και δεν μπορούμε να εξασφαλίσουμε θάλασσες χωρίς φουρτούνες… Όμως μπορούμε, σιγά-σιγά, να χαρτογραφήσουμε τα πιο ασφαλή νερά και να χαράξουμε αναλόγως τη ρότα μας.