«Στα 14 γέννησα το γιο μου και δόθηκε για υιοθεσία. Τον βρήκα 33χρόνια μετά μέσω Facebook»

‘Εμεινε έγκυος στην εφηβεία της και οι γονείς και οι δικοί της, αλλά και του αγοριού της θεώρησαν πως η καλύτερη λύση ήταν το μωρό να δοθεί για υιοθεσία. Δεν ήξερε πού βρισκόταν το παιδί της.

Μέχρι που μία σελίδα στο Facebook τη βοήθησε να τον ξαναβρεί 33 ολόκληρα χρόνια μετά.

«Ήμουν 14 ετών και γενικά δύσπιστη. Ίσως αν δεν είχα καταλάβει, ότι δεν είχα περίοδο για δύο μήνες, δεν θα πίστευα ότι η εγκυμοσύνη μου ήταν αληθινή. “Μα είμαι τόσο μικρή για να κάνω παιδί”, έλεγα στον εαυτό μου. Γιατί δεν είχα πει στη μαμά μου να μου μάθει για την αντισύλληψη; Τι θα έλεγε ο κόσμος;

Σχετικά άρθρα: «Γεννήθηκε χωρίς χέρια, πόδια και στόμα. Δεν μας εμπόδισε να γίνει παιδί μας»

Η Τώνια και ο Γιάννης άνοιξαν την αγκαλιά τους και υιοθέτησαν το μωρό που

Δεν είχα καμία ένδειξη ότι ήμουν έγκυος. Τα πρώτα συμπτώματα, τα οποία όλοι γνωρίζουμε, όπως ναυτίες κλπ, ήταν εντελώς άγνωστα σε μένα. Το σώμα μου άλλαζε, αλλά το απέδιδα στην ηλικία και τις ορμόνες. Ζούσα σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Μία εκδρομή με τη μητέρα μου, προπονήσεις και σόφτμπολ ήταν μερικά από τα λίγα πράγματα που έκανα στο πρώτο τρίμηνο της εγκυμοσύνης μου. Ήμουν σαν να μην άλλαζε η ζωή μου για πάντα. Προσπαθούσα να βγάλω από το μυαλό μου ότι ήμουν έγκυος, αλλά ήξερα ότι το αποτέλεσμα ήταν αναπόφευκτο.

Όταν ήμουν 3 μηνών, το είπα στο αγόρι μου. Ήμασταν μαζί περίπου δύο χρόνια. Στάθηκε κοντά μου, μιλούσαμε για το αν το παιδί θα ήταν αγοράκι ή κοριτσάκι, ποιος θα το προσέχει ή τι όνομα θα του δώσουμε. Αν και μέσα στην ανωριμότητά μας νιώθαμε ενθουσιασμένοι στην ιδέα του μωρού, ανησυχούσαμε για το πώς θα το λέγαμε στους γονείς μας.

Ήμασταν το κουτσομπολιό του σχολείου

Στην αρχή το κρατήσαμε μυστικό μεταξύ μας, όμως όταν άρχισε να φαίνεται η κοιλιά μου, ήταν πιο δύσκολο να καλυφθεί. Φορούσα φαρδιά ρούχα ή μπουφάν του αγοριού μου. Έβαζα πομ πομ αρην κοιλιά μου κατά τη διάρκεια της προπόνησης, ενώ στο σπίτι καθόμουν με μαξιλαράκι μπροστά στην κοιλιά. Οι πρώτοι ψίθυροι ξεκίνησαν από τους συμμαθητές μας. Είχαν υποψιαστεί πιο γρήγορα από οποιονδήποτε άλλον. Τους έβλεπα να κοιτούν περίεργα την κοιλιά μου, μας παρακολουθούσαν στενά. Οι φήμες στο λύκειο άρχισαν να φουντώνουν και σύντομα το πήραν είδηση και οι καθηγητές. Κανείς ωστόσο, δεν ρώτησε το παραμικρό. Ήταν ταμπού για πολλούς λόγους, όχι μόνο λόγω της εγκυμοσύνης στην εφηβεία. Η ιστορία μας ήταν πάντα θέμα κουτσομπολιού και λαϊκού δικαστηρίου.

Ήμασταν το μοναδικό διαφυλετικό ζευγάρι που είχε κάνει γνωστή τη σχέση του στο κοινό και κυκλοφορούσαν σε δημόσια θέα. Δεν κρύβαμε τη σχέση μας, όπως άλλα ζευγάρια που το αγόρι ήταν μαύρο και το κορίτσι λευκό. Ήμασταν ερωτευμένοι και αποφασισμένοι να σταθούμε ο ένας δίπλα στον άλλον.

Το αγόρι μου ήταν ένας εξαιρετικός αθλητής, χαρισματικός, όμορφος, φιλικός και δημοφιλής. Σε ό,τι κι αν έκανε είχε αυτοπεποίθηση. Οι φίλοι του και οι συναθλητές του τον εκτιμούσαν πολύ, ενώ τόσο οι προπονητές, όσο και οι καθηγητές τον λάτρευαν. Άρεσε στα κορίτσια, αλλά τού έβαζαν την ταμπέλα, ότι ήταν το μαύρο αγόρι με το λευκό κορίτσι.

Κάποια στιγμή βρήκαμε το κουράγιο να το πούμε στους γονείς μας. Και όλοι συμφώνησαν στο ίδιο: ότι η μόνη λύση ήταν η υιοθεσία. Πληγωθήκαμε και απογοητευτήκαμε πολύ, αλλά δεν γινόταν διαφορετικά. Εκείνη τη στιγμή φαινόταν ότι ήταν η πιο σωστή απόφαση. Απευθυνθήκαμε σε ένα γραφείο υιοθεσιών προκειμένου να ξεκινήσουν οι διαδικασίες.

Δεν ήθελα να τον αποχωριστώ χωρίς να τον δω έστω μία φορά

Ο γιος μου ήρθε στον κόσμο 29 Μαρτίου. Ήθελα να τον δω μετά τον τοκετό, παρά το γεγονός, ότι θα μπορούσε να κάνει τη διαδικασία πιο δύσκολη. Μου είπαν ότι αν τον έβλεπα θα με τραυμάτιζε. Όμως, εγώ ήθελα να τον δω. Δεν μπορούσα να σκεφτώ ότι θα τον αποχωριστώ, χωρίς να τον έχω δει έστω μία φορά.

Όταν τον έβαλαν στα χέρια μου, ένιωσα εκπληκτικά ήρεμη. Περιεργαζόμουν το προσωπάκι του, μύρισα το κεφαλάκι του για να χορτάσω αυτήν την μωρουδίλα μέσα από τα σγουρά, μαύρα μαλλάκια του.

Ήταν ένα τέλειο μωράκι, αλλά δεν θα μου ανήκε σε λίγο. Είπα στον εαυτό μου ότι θα είχε μία καλύτερη ζωή με τους θετούς γονείς του. Όταν ήρθε και τον πήρε η νοσοκόμα, δεν έκλαψα. Θυμάμαι να νιώθω ντροπή. Έδινα το μωρό μου.

Αργούσε, κι έχανα το κουράγιο μου. Ωστόσο έβαλα στο google τη διεύθυνση του γραφείου υιοθεσιών χωρίς ελπίδα, αλλά και πού ξέρεις; Ξεκίνησα να πηγαίνω προς τα εκεί, αν και πάλι ήμουν απαισιόδοξη.

Δεν έχανα τις ελπίδες μου

Κάτι μου έλεγε όμως ότι έπρεπε να ξαναψάξω στο Facebook. Το όνομα που είχα βρει να ταιριάζει ήταν ένας μπούσουλας. Έτσι, στις 11 το βράδυ ανήμερα των 33ων γενεθλίων του παιδιού μου έψαξα ξανά. Η φωτογραφία έδειχνε έναν άνθρωπο μιγά, περιτρυγιρισμένο από τρία παιδιά. Ίσως να ήταν ο γιος μου, αλλά δεν ήμουν και σίγουρη.

Το προφίλ δεν είχε ημερομηνία γέννησης, ωστόσο έκανα ένα scrolling στη σελίδα ψάχνοντας το οποιοδήποτε στοιχείο. Είδα μία φωτογραφία που είχε στα χιόνια. Τα μάτια του ήταν δικά μου. Τα χείλη του πατέρα του. Ήξερα ότι ήταν εκείνος. Είχα βρει τον γιο μου. Έψαχνα λίγα παραπάνω στοιχεία για επιβεβαίωση. Και είδα ένα ποστ από την περσινή 29η Μαρτίου. Αυτό ήταν που χρειαζόμουν.

Η καρδιά μου πήγε να σπάσει, ξέσπασα σε κλάματα και τού έστειλα ένα γρήγορο μήνυμα. «Χρόνια σου πολλά. Είμαι η βιολογική σου μαμα΄. Δεν ήξερα πώς αλλιώς να σου το πω. Μακάρι να μου απαντήσεις. Δεν πιστεύω πώς σε βρήκα”, τού έγραψα. Ήταν 11.23 το βράδυ και παρακαλούσα σε μία απάντηση. Όταν ξύπνησα, τσέκαρα αν είχε απαντήσει, αλλά δεν είχε. Του έγραψα ένα μεγάλο μήνυμα που ήλπιζα να το δει. Ίσως πίστευε ότι ήταν κάποιο spam ή απλά δεν το είδε. Προσπάθησα να είμαι αισιόδοξη.

Ναι, μου απάντησε!

Δύο μέρες αφού δεν είχα πάρει απάντηση, έστειλα μήνυμα και αίτημα φιλίας στην κοπέλα του, λέγοντάς της ποια είμαι. Στις 31 Μαρτίου εκείνη αποδέχθηκε το αίτημα φιλίας και μού απάντησε στο μήνυμα, ότι θα του το πει. Τσέκαρα το τηλέφωνό μου κάθε δύο λεπτά.

Το μεσημέρι της ίδιας μέρας ήρθε το μήνυμα από εκείνον. Ήθελε να μου μιλήσει! Δεν ήμουν σε θέση να τηλεφωνήσω κι έτσι στείλαμε μεινήματα. Τον ρώτησα αν ήθελε να δει φωτογραφίες του πατέρα του. Εκείνος με ρώτησε αν ζούσε, αλλά του είπα πως σκοτώθηκε το 1992. Δεν μπορούσα να περιγράψω τα συναισθήματά μου. Την επόμενη μέρα μιλήσαμε στο τηλέφωνο τρεις ολόκληρες ώρες. Ο σύνδεσμός μας υπήρχε και ήταν δυνατός.

Ένα μήνα μετά ήρθε να με δει για πρώτη φορά μετά τη γέννησή του. Περίμενα τόσο ενθουσιασμένη να τον υποδεχθώ στο αεροδρόμιο. Έτρεξε κοντά μου και τον έσφιξα στην αγκαλιά μου. “Δεν το πιστεύω ότι είσαι εδώ”, του είπα. Το παιδί μου ήταν κοντά μου. Τις επόμενες μέρες τις περάσαμε με αγκαλιές, φαγητό και όμορφες στιγμές. Οι κόρες μου τον λάτρεψαν και τον αγκάλιασαν. Όταν ήρθε η ώρα να επιστρέψει στο σπίτι του, δεν μπορούσα να τον αποχωριστώ. Θα έφευγε, όμως δεν θα ήταν για πάντα. Τώρα απλά ξεκινήσαμε!

Πηγή: Love What Matters

Η καθ. Εγκληματολογικής Ψυχολογίας Όλγα Θεμελή μιλά στο Infokids για την παιδική σεξουαλική κακοποίηση

Γνωστή για την εξαιρετική τεχνογνωσία της και το ερευνητικό της έργο στο τομέα των νομικών θεμάτων σχετικά με τα δικαιώματα του παιδιού, η καθηγήτρια Εγκληματολογικής Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης, κα Όλγα Θεμελή, τοποθετήθηκε προ ημερών στο Ανώτατο Συμβουλευτικό Συμβούλιο του Hope For Children CRC Policy Center της Κύπρου.

Με την εξειδίκευση σε θέματα που αφορούν τη δικαιοσύνη ανηλίκων, την δικανική εξέταση παιδιών θυμάτων και μαρτύρων κακοποίησης, και την αποφυγή του κινδύνου δευτερογενούς κακοποίησης και επανατραυματισμού των παιδιών στα πλαίσια των διαδικασιών, η κα Θεμελή θα συνεισφέρει αμισθί στις προσπάθειες του Hope For Children για χάραξη πολιτικής, μεταφορά τεχνογνωσίας και εκπαίδευση επαγγελματιών, με ιδιαίτερη έμφαση στο θέμα που αφορά τη βία ενάντια στα παιδιά και στη δικαιοσύνη ανηλίκων.

Με αφορμή τον διορισμό της, αλλά και τη σωρεία καταγγελιών και αποκαλύψεων για σεξουαλικές κακοποιήσεις η κα Θεμελή, μίλησε στο Infokids.cy αποκαλύπτοντας τις διαστάσεις του μείζονος αυτού ζητήματος, για τη σιωπή των θυμάτων, αλλά και τους τρόπους αντιμετώπισής του.

Τον τελευταίο καιρό, έχουν έρθει στο φως καταγγελίες για σεξουαλικές κακοποιήσεις γυναικών, αλλά και ανδρών, με αρκετούς να εξομολογούνται, ότι κακοποιήθηκαν σε παιδική ηλικία. Παρατηρούμε πολύ κόσμο να λέει «γιατί τώρα επέλεξαν να μιλήσουν;». Ποια απάντηση τους δίνουμε; Γιατί τα παιδιά σιωπούν;

Σε ερώτημα ακριβώς αυτό, στο κάθε δηλαδή συχνό, επίμονο, αδιάκριτο και ακόμα και επικριτικό «Γιατί;», βρίσκεται και η απάντηση. Γιατί υπάρχει έντονο το συναίσθημα της ενοχής και της ντροπής. Του φόβου και της ανασφάλειας. Του κινδύνου και «Μήπως φταίω εγώ;», «Μπορεί και να τιμωρηθώ αν μιλήσω;» «Τι θα συμβεί στο άτομο που με παραβίασε;» «Τι θα συμβεί σε μένα αν αποκαλύψω;» «Θα με πιστέψουν;» «Τι θα πω στους γονείς μου και πώς θα αντιδράσουν;» «Κι αν το μάθουν κι άλλοι που δε θέλω;». Τα ερωτήματα αυτά προσθέτουν ένα τεράστιο, ένα δυσβάσταχτο βάρος στους ήδη πολυ-ταλαιπωρημένους και τόσο αδύναμους παιδικούς ώμους.

Γιατί στην παιδική ηλικία κάθε παραβίαση της γενετήσιας ζωής υφαρπάζει ένα μέρος από την ίδια τη ζωή. «Και τώρα πώς συνεχίζω;», «Ποιος/ποια είμαι τώρα;» «Θα μπορέσω;», «Πώς θα γίνω και πάλι σαν τα άλλα παιδιά»; «Θα γίνω και πάλι αυτό που ήμουν πριν;». Γιατί ο βουβός θρήνος για τη νέα μετα-ζωή, το βαθύ πένθος της απώλειας, συμπαρασύρει τα πάντα. Η αποκάλυψη μιας τόσο ακραίας εμπειρίας είναι μια διαδικασία ενεργητική, απαιτητική, χρονοβόρα και ιδιαίτερα ψυχοφθόρα. Απαιτεί δύναμη, κουράγιο και ασφάλεια. Καθώς κυριαρχεί το έσχατο συναίσθημα το πόνου, η ζωτική ανάγκη ανασυγκρότησης του νέου εαυτού, η τιτάνια προσπάθεια συγκόλλησης των σπασμένων κομματιών, η βασανιστική μοναξιά, ο φόβος πανταχού παρών, η απόσυρση στο ασφαλές καταφύγιο της σιωπής φαντάζει ως η μόνη λύση. Οι έρευνες μάς επιβεβαιώνουν ότι στον συντριπτικό αριθμό των περιπτώσεων, η απόκρυψη, η άρνηση, η αποφυγή και η απώθηση θα οδηγήσουν τελικά σε ένα κελί ισόβιου εγκλεισμού.

Σε λιγοστές περιπτώσεις η αποκάλυψη θα έρθει με μεγάλη καθυστέρηση η οποία μπορεί α κυμαίνεται από 3 έως και πάνω από 18 χρόνια. Και τότε μια νέα θυματοποίηση θα συνθλίψει τον νέο εαυτό, αυτόν που ανασυγκροτήθηκε με τόσο πόνο και κόπο για να αποκτήσει επιτέλους φωνή. Το πέρασμα μέσα από το εχθρικό – έως και σήμερα- Σύστημα Ποινικού Μηχανισμού, παρά τις επιταγές της νομοθεσίας για μια φιλική προς τα παιδιά Δικαιοσύνη- ενέχει πολλούς κινδύνους για το ανήλικο θύμα καθώς νιώθει κάθε φορά να συναντά «τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας».

Πολλαπλές, πολύωρες ακροάσεις και καταθέσεις σε αστυνόμους, εισαγγελείς, ανακριτές, πραγματογνώμονες, τεχνικούς συμβούλους, κοινωνικούς λειτουργού, δικηγόρους. Ερωτήσεις ακατάλληλες, από επαγγελματίες δίχως καμία εξειδίκευση στη δικανική εξέταση ανήλικων θυμάτων κακοποίησης. Επαναλήψεις διαδικασιών εξοντωτικών ακόμα και έναν ενήλικα. Καθυστερήσεις στην απονομή της Δικαιοσύνης που απελπίζουν. Το ενήλικο πια θύμα έχασε την παιδική του ηλικία περιμένοντας, ευελπιστώντας, προσδοκώντας. Σε πόσες περιπτώσεις η θυματοποίηση έλαβε χώρα στα 7 έτη, η αποκάλυψη ακολούθησε στα 12, το σύστημα ενεργοποιήθηκε στα 16 και η υπόθεση έφτασε σε πρώτο βαθμό στα 19 για να καταστεί τελικά αμετάκλητη στα 24! Γιατί;

Όταν δε τα ΜΜΕ και ο αδηφάγος φακός συναντήσουν την ιστορία του θύματος, αναμένεται να λάβει χώρα μια ακόμα ψυχική λεηλασία προκειμένου να χορτάσει το άπληστο κοινό. Είναι τότε που παραβιάζεται κάθε αρχή δημοσιογραφικής δεοντολογίας, τότε που με τη διαρροή προανακριτικού υλικού παραβιάζεται η ιερή αρχή της μυστικότητας, τότε που ο περίφημος νόμος για την προστασία των προσωπικών δεδομένων μένει γράμμα κενό. Τότε που τα ανήλικα θύματα θα τρομάξουν τόσο, που αφού κάνουν εκατό βήματα πίσω, θα οδηγηθούν και πάλι στην ασφαλή τους κρύπτη. Γιατί;

Η σεξουαλική παραβίαση στα πρώιμα χρόνια συμπαρασύρει όλες τις διαστάσεις της ζωής του θύματος, το οποίο συνήθως επιλέγει τη σιωπή, ύστατη καταφυγή από τα δεινά του τραύματος, από το έσχατο συναίσθημα του πόνου. Σύμφωνα με ερευνητικά αποτελέσματα, το 30 με 80 τοις εκατό των παιδιών αρνείται να αποκαλύψει τη θυματοποίησή του μέχρι την ενηλικίωσή του. Η δε καθυστέρηση στην αποκάλυψη της παραβίασης, κυμαίνεται από 3 έως και 18 χρόνια Αλλά ακόμα και κατά την ενήλικη ζωή στην πλειοψηφία τα θύματα δε θα μιλήσουν ποτέ. Γνωρίζουμε μάλιστα ότι τα ποσοστά αποκάλυψης είναι εξαιρετικά χαμηλά για τα αγόρια καθώς φοβούνται ιδιαιτέρα το στιγματισμό και την κοινωνική περιθωριοποίηση που συχνά επιβάλλουν οι στερεοτυπικές αντιλήψεις των συντηρητικών κοινωνιών.

Η ολοκληρωτική επιβολή του δράστη, η υποταγή, η μαθημένη αβοηθησία, η παγίδευση, ο συμβιβασμός, αλλά και ο φόβος αντιποίνων, η δημιουργία συναισθημάτων ντροπής και συνενοχής αποτελούν τις σημαντικότερες αιτίες της απόκρυψης. Η γονεϊκή αντίδραση, ιδίως της μητέρας, διαδραματίζει επίσης σημαντικό ρόλο. Μπορεί να σας ακουστεί παράδοξο, αλλά μόνον ένα στα δύο παιδιά γίνεται πιστευτό από τον ένα τουλάχιστον γονέα και ένα στα τέσσερα παιδιά δέχεται πιέσεις από τον ίδιο να αποσύρει τις κατηγορίες. Οι ανήλικοι καλούνται στη συνέχεια να διαχειριστούν ένα ακόμα τραύμα, αυτό της προδοσίας.

Ο σημαντικότερος παράγοντας όμως στην αποσιώπηση της κακοποίησης, είναι η σχέση θύματος – δράστη. Όσο πιο στενή η σχέση με το θύτη, τόσο πιο απίθανη η αποκάλυψη. Όταν ο δράστης είναι και ο φροντιστής του ανηλίκου τότε ο ιδιαίτερος δεσμός που τον συνδέει μαζί του και η ανάγκη για τη διασφάλιση της ακεραιότητας της οικογένειας, απομακρύνουν την πιθανότητα φανέρωσης της αλήθειας. Το κόστος της αποκάλυψης φαντάζει μεγαλύτερο από αυτό της απόκρυψης.

Είναι χαρακτηριστικό ότι τα παιδιά θύματα των γονέων τους, περιγράφουν τη σχέση μαζί τους ως θετική, παρά την παραβίαση που έχουν υποστεί και δεν μπορούν να διανοηθούν ότι μπορεί να τιμωρηθούν εξαιτίας του. Το θύμα συνειδητοποιώντας ότι διακινδυνεύει τόσο τη σχέση με το πρόσωπο από το οποίο εξαρτάται, όσο και την ψυχική του υγεία, παγιδεύεται. Τελικά εισέρχεται σε μια «φάση αποφυγής» και επιλέγει ως έξοδο φυγής την απώθηση, ή όπως έχει πολύ χαρακτηριστικά ειπωθεί, «την τέχνη του να γνωρίζεις πώς να μη γνωρίζεις». Για όσους θυματοποιήθηκαν ως παιδιά, η άρνηση επιστρατεύεται ως η πιο εύκολη λύση καθώς η παραδοχή της αλήθειας φαντάζει οδυνηρότερη.

Έχετε γράψει ένα βιβλίο με τίτλο «Τα παιδία καταθέτει». Ποια ήταν η ιδέα για αυτό το βιβλίο και σε ποιους απευθύνεται;

Ήταν Δεκέμβρης μήνας όταν, πριν μια περίπου δεκαετία η γραφική και φιλήσυχη πόλη του Ρεθύμνου συγκλονίστηκε από μια υπόθεση παιδεραστίας πρωτόγνωρων διαστάσεων για τη δική μας έννομη τάξη. Η αποκάλυψη ότι στο πλαίσιο αθλητικής δραστηριότητας που ελάμβανε χώρα πάνω από μια δεκαετία, δεκάδες αγοριών είχαν κακοποιηθεί σεξουαλικά από τον προπονητή τους, ήταν κάτι περισσότερο από τρομακτική.

Στη συνέχεια ακόμα πιο απειλητικός φάνταζε και ο τρόπος διερεύνησης της υπόθεσης. Πώς θα κατέθεταν πάνω από πενήντα περίπου παιδιά; Με ποιες διαδικασίες; Με ποιες επιστημονικές μεθόδους; Ποιοι επαγγελματίες του Συστήματος Δικαιοσύνης διέθεταν ειδικές γνώσεις και επάρκεια προκειμένου να λάβουν τις καταθέσεις τόσων παιδιών, αποφεύγοντας την επαναθυματοποίηση και τον επανατραυματισμό τους; Πόσες φορές θα κατέθεταν τα ανήλικα θύματα, για πόση ώρα, σε πόσους «ειδικούς», σε πόσες διαφορετικές δομές, φορείς, αφιλόξενα δωμάτια και οικήματα; Και μέσα σε όλο αυτό το πλαίσιο, πώς θα ήταν δυνατή η προστασία της ιδιωτικότητας τους και η τήρηση των αρχών του απόρρητου και της εχεμύθειας σε μια μικρή πόλη στην καρδιά του χειμώνα;

Τότε ήταν που η έρευνα και η μελέτη της διεθνούς βιβλιογραφίας, μας άνοιξε νέους «δρόμους».

Δρόμους φωτεινούς που οδηγούν με μεγάλη βεβαιότητα σε αυτό που αναζητούμε, την αλήθεια, δρόμους ασφαλείς που δεν επανατραυματιζουν και δεν επανακακοποιούν. Δρόμους πολύ πιο σύντομους και ευκολοδιάβατους, γνωστούς στον επιστημονικό κόσμο ήδη από τη δεκαετία του ’80. Αυτούς τους δρόμους παρουσιάζει το βιβλίο προτείνοντας ένα άλλο ταξίδι, μια άλλη διαδρομή προς την αποκάλυψη και την αλήθεια, χαρτογραφώντας την πορεία, δίνοντας «οδηγίες» για να αποφευχθούν οι κακοτοπιές και τα ατυχήματα: Μερικές από τις «οδηγίες» αυτές απαντούν στα ερωτήματα: Πόσο εύκολα αποκαλύπτει ένα παιδί τη σεξουαλική του παραβίαση; Τι είναι η δικανική εξέταση και τι περιλαμβάνει; Γιατί είναι θεμελιώδους σημασία η υιοθέτηση και η τήρηση ειδικού πρωτόκολλου δικανικής εξέτασης ανήλικων θυμάτων; Ποιοι οι βασικοί κανόνες και η δεοντολογία που το διέπουν;

Ποια στάδια ακολουθεί και πόση ώρα μπορεί να διαρκέσει; Πόσο σημαντική είναι η αναπτυξιακή αξιολόγηση του ερωτώμενου παιδιού και η προσαρμογή της όλης διαδικασίας στην η ηλικία του; Ποιες τεχνικές και ποια εξωλεκτικά βοηθήματα μπορεί να χρησιμοποιηθούν; Τι είδους ερωτήσεις μπορεί να γίνουν και πώς πρέπει να διατυπωθούν; Τι μπορεί να θυμηθεί ένα παιδί και πόσο ακριβής μπορεί να είναι η μνήμη του; Πώς μπορεί να διερευνηθεί αν λέει την αλήθεια;

Πώς γίνεται δικανική εξέταση παιδιών από διαφορετικό πολιτισμικό πλαίσιο ή με ειδικές ανάγκες Ποια είναι τα χαρακτηριστικά ενός καλού συνεντευκτή; Πώς μπορεί να διακρίνει τις αληθινές μαρτυρίες από τους ψευδείς ισχυρισμούς;

Γιατί η όλη διαδικασία θα πρέπει να λαμβάνει χώρα κατά τα διεθνή πρότυπα, μόνο στα «Σπίτια του Παιδιού» και σε καμία περίπτωση σε χώρους της αστυνομίας, της εισαγγελίας, του δικαστικού μεγάρου ή όπου αλλού; Γιατί χρειάζεται μία μόνο βιντεοσκοπημένη κατάθεση, από έναν εξειδικευμένο δικανικό ψυχολόγο και όχι πολλαπλές ακροάσεις από δεκάδες επαγγελματίες;

Επιτρέψτε μου να επισημάνω ότι στην Ελλάδα, παρά τη θεσμοθέτηση της δομής Αυτοτελή Γραφεία Προστασίας Ανηλίκων Θυμάτων – «Σπίτι του Παιδιού» (βλ. άρθρα 74, 75 και 76 του Κεφαλαίου Ε, Ν. 4478/2017, τη σύνταξη δομημένου πρωτόκολλο δικανικής συνέντευξης ανήλικων θυμάτων (Υ.Α 7320/2019 – ΦΕΚ 2238/Β/10-6-2019), την επιλογή και στη συνέχεια την εκπαίδευση δικανικών ψυχολόγων στο καλύτερο διεθνώς κέντρο εκπαίδευσης σε θέματα δικανικής εξέτασης στις ΗΠΑ, την ενοικίαση κτιρίων, παρά ακόμα και την έκδοση πορίσματος της Ανεξάρτητης Αρχής «Συνήγορος του Πολίτη» για τις παραπάνω θλιβερές διαπιστώσεις, τίποτα δε λειτουργεί έως σήμερα. Γιατί;

Πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε αυτό το φαινόμενο;

«Για να γυρίσει ο Ήλιος θέλει δουλειά πολλή». Θέλει πολιτική βούληση, θέλει ενίσχυση της παιδείας, θέλει ενδυνάμωση και ευαισθητοποίηση της κοινωνίας, θέλει ΜΜΕ μιας άλλης δεοντολογίας. Θέλει την καλλιέργεια μιας κουλτούρας ενσυναίσθησης για τον πόνο και τον τραυματισμό του άλλου και όχι αυτής της αυστηριοποίησης των ποινών.

Θέλει ένα σχολείο που να προτάσσει τον κοινωνικό έναντι το εκπαιδευτικού του ρόλου. Θέλει και πολίτες που να είναι διατεθειμένοι να δουν κατάματα αυτόν τον ήλιο και μαζί τους μύθους και τις βαθιά ριζωμένες προκαταλήψεις τους για την «καλή» ελληνική οικογένεια και το «κακό» θύμα που «τα ’θελε κα τα ’παθε», που «εάν δεν κουνούσε την ουρά του» ή «εάν έδινε δικαίωμα», τίποτα από όλα αυτά δεν θα του είχαν συμβεί.

Σε ένα Κράτος Δικαίου, η Πολιτεία χαράζει νομικό πολιτισμό τον οποίο πρώτη πρέπει να τιμά εάν θέλει να αξιώνει και από τους πολίτες της να κάνουν το ίδιο. Αυτό σημαίνει πρώτα απ΄ όλα την εφαρμογή του νομικού πλαισίου που έχει θεσπίσει. Εφαρμογή τόσο των αρχών και των επιταγών της Διεθνούς Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού, όσο και του συνόλου του νομικού οπλοστασίου το οποίο έχει ως δικαιοταξία υιοθετήσει. Διαφορετικά ενέχει ο κίνδυνος της οικοδόμησης μιας ανομικής κοινωνίας δίχως καμία ασφάλεια Δικαίου.

Στη χώρα μας, αυτή η τάση της μη εφαρμογής της νομοθεσίας, η οποία στην ουσία σηματοδοτεί μια απαράδεκτη οπισθοδρόμηση -κυρίως στο πεδίο των δικαιωμάτων των ανηλίκων-, απέχει πολύ από τα διεθνή κεκτημένα. Η επαναθυματοποίηση και ο επανατραυματισμός των θυμάτων, από την Πολιτεία αυτή τη φορά- ως αποτέλεσμα της παραβίασης της υφιστάμενης νομοθεσίας και της υιοθέτησης αναχρονιστικών τακτικών, τείνει να γίνει ο κανόνας.

Μόνο η εμβληματική εμπέδωση του Δικαιώματος του παιδιού να έχει Δικαιώματα, θα μπορέσει να στρέψει τον Ήλιο πάνω μας, φωτίζοντας τα σκοτάδια μας. Μόνο τότε θα φτάσουμε βαθιά στην αλήθεια απαντώντας στον ποιητή: «Πώς το κέλυφος τούτο να διαπεράσεις με το ξίφος του δήθεν τελειωμένου ανθρώπου; Πώς να κατεβείς βαθιά, απ’ τα διάφανα μάτια των παιδιών, στον πρώτο θάνατο»;

Η κα Όλγα Θεμελή διδάσκει ως αναπληρώτρια καθηγήτρια Εγκληματολογίας και Εγκληματολογικής Ψυχολογίας στο Τμήμα Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης.

Μεταξύ άλλων, διετέλεσε Πρόεδρος του Κεντρικού Επιστημονικού Συμβουλίου για την Πρόληψη και την Αντιμετώπιση της Θυματοποίησης και της Εγκληματικότητας των Ανηλίκων (ΚΕΣΑΘΕΑ) του Υπουργείου Δικαιοσύνης, ενώ ήταν μέλος  νομοπαρασκευαστικών επιτροπών στην Ελλάδα.

Χαρδαλιάς: Αυτά είναι τα μέτρα που θα ισχύσουν την Καθαρά Δευτέρα

Στην τακτική ενημέρωση της Παρασκευής, ο υφυπουργός Προστασίας του Πολίτη, Νίκος Χαρδαλιάς μάς πληροφόρησε πως για την Καθαρά Δευτέρα ισχύει ό, τι και σήμερα. Δηλαδή, δεν επιτρέπονται οι υπερ-τοπικές μετακινήσεις.

Οι μετακινήσεις με τα SMS 2 και 3 θα γίνονται εντός του δήμου διαμονής ή εντός 2 χιλιομέτρων από το σπίτι μας. Για το SMS 6 θα χρησιμοποιούμε… μόνο τα πόδια ή το ποδήλατο.

Άρα και ο χαρτατετός θα «πετάξει» μόνο κοντά στο σπίτι μας και τηρώντας τους περιορισμούς που ήδη ισχύουν.

Διαβάστε περισσότερα στο Infowoman.gr

LipScanner: Το απίθανο app που βρίσκει την κατάλληλη απόχρωση κραγιόν για τα χείλη σας

Εν καιρώ πανδημίας όλες οι εταιρείες προσπαθούν να διευκολύνουν τις γυναίκες που ψάχνουν το καλύτερο προϊόν, καθώς τα καταστήματα ομορφιάς είτε είναι κλειστά είτε δε διαθέτουν testers.

Και τι πιο δύσκολο, από το να πρέπει να διαλέξεις χρώμα κραγιόν από το ίντερνετ ή μόνο με το… μάτι!

Ο οίκος Chanel κάνει ακόμη μία φορά τη διαφορά και μέσω μίας καινοτόμας διαδικτυακής εφαρμογής σκανάρει το χρώμα του αγαπημένου σας αξεσουάρ ή ρούχου και σας βρίσκει την κατάλληλη απόχρωση κραγιόν!

Πώς να επιλέξω τα σωστά κοσμήματα;

Κάθε γυναίκα έχει σταθεί μπροστά στον καθρέφτη να αναρωτιέται αν ταιριάζουν τα σκουλαρίκια που φοράει με το φόρεμά της… αν θα ήταν καλύτερη επιλογή ένα κολιέ αντί για σκουλαρίκια… αν ταιριάζουν με την περίσταση.

Τόσα ερωτήματα που κάνουν την αναζήτηση του ιδανικού κοσμήματος δύσκολη διαδικασία… ή μήπως όχι; Μήπως το μόνο που χρειάζεσαι είναι κάποια έξυπνα tips που θα πρέπει να έχεις στο μυαλό σου κάθε φορά που επιλέγεις ένα κόσμημα;

Κάθε περίσταση απαιτεί διαφορετική εμφάνιση και κάθε διαφορετική εμφάνιση απαιτεί άλλα κοσμήματα.

Ρόζα Παρκς: Η Αφροαμερικανή – σύμβολο που αρνήθηκε να σηκωθεί στο λεωφορείο για να καθίσει λευκός (εικόνες+video)

Το βράδυ της 1ης Δεκεμβρίου 1955 έμεινε στην ιστορία. Ήταν η ώρα που Αφροαμερικανή Ρόζα Παρκς γύριζε από τη δουλειά της στο σπίτι της με το λεωφορείο. Ήταν η γυναίκα που αρνήθηκε να παραχωρήσει τη θέση της σε έναν λευκό άνδρα, κίνηση που θεωρήθηκε πρωτοφανής για την εποχή και συνελήφθη

Η 42χρονη μοδίστρα από το Μοντγκόμερυ που γεννήθηκε σαν σήμερα 4 Φεβρουαρίου 1913, έπειτα από μία μέρα στη δουλειά, επιβιβάστηκε σε λεωφορείο στο κέντρο της πόλης και κάθισε στην πρώτη σειρά των θέσεων που προορίζονταν για τους «μαύρους» πολίτες.

Σύμφωνα με το νόμο για το φυλετικό διαχωρισμό, ο οποίος ίσχυσε μέχρι το 1956, οι θέσεις των μαύρων επιβατών βρίσκονταν στο πίσω μέρος του λεωφορείου και χωρίζονταν από εκείνες των λευκών με μια κενή σειρά.

Όταν το λεωφορείο γέμισε και έμειναν όρθιοι τέσσερις λευκοί, ο οδηγός Τζέιμς Μπλέικ, απαίτησε να αδειάσει η πρώτη σειρά του «έγχρωμου τομέα», στην οποία καθόταν η Παρκς και να μείνει κενή.

Ενώ οι έγχρωμοι συνεπιβάτες της συμμορφώθηκαν στη διαταγή του οδηγού, η Παρκς εναντιώθηκε και παρέμεινε στη θέση της, με αποτέλεσμα εκείνος να καλέσει την αστυνομία κι εκείνη να συλληφθεί.

Μετά την αποφυλάκισή της, στις 5 Δεκεμβρίου, αποφασίστηκε να διεξαχθεί μποϊκοτάζ στα λεωφορεία του Μοντγκόμερυ με επικεφαλής την οργάνωση Montgomery Improvement Association (MIA) και τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, που εκείνη την περίοδο ήταν ακόμη πάστορας σε εκκλησία της πόλης.

Έπειτα από το μποϊκοτάζ που κράτησε περισσότερο από ένα χρόνο, το Νοέμβριο του 1956 το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ κήρυξε αντισυνταγματικό το νόμο για το φυλετικό διαχωρισμό.

Η Ρόζα Παρκς οδήγησε σε μία από τις πρώτες νίκες του κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα στις ΗΠΑ και έμεινε στην ιστορία ως η «Μητέρα του σύγχρονου κινήματος πολιτικών δικαιωμάτων».

Το 1996 της απονεμήθηκε το Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας, ενώ το 1999 τιμήθηκε με το Χρυσό Μετάλλιο του Κογκρέσου για τον αγώνα της κατά του ρατσισμού.

Η Ρόζα Παρκς πέθανε σε ηλικία 92 ετών, το 2005, και ήταν η πρώτη γυναίκα, η σορός της οποίας εκτέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα στο Καπιτώλιο.

Η δασκάλα του «Challenger»: Ήθελε να ταξιδέψει στο Διάστημα για να το διηγηθεί στους μαθητές και τα παιδιά της

Ήταν Ιανουάριος του 1986, όταν ένας απλός πολίτης των ΗΠΑ θα συμμετείχε για πρώτη φορά στην εξερεύνηση του Διαστήματος.

Ο τότε πρόεδρος, Ρόναλντ Ρίγκαν, έλαβε απόφαση για δικαίωμα αίτησης συμμετοχές για δασκάλους.  Επιλέχθηκε η δασκάλα, Κρίστα ΜακΌλιφ, η οποία δίδασκε σε σχολείο του Νιου Χάμσαϊρ.

Θα αποτελούσε μέλος του πληρώματος του διαστημικού λεωφορείου «Challenger», η μοίρα του οποίου ήταν να μην φτάσει ποτέ στον προορισμό του.

Wikipedia
Οι συνεχείς αναβολές της εκτόξευσης

Η εκτόξευση του Challenger ήταν προγραμματισμένη για τις 22 Ιανουαρίου 1986, ωστόσο αναβλήθηκε λόγω εργασιών στο Διαστημικό Κέντρο Κένεντι.

Προγραμματίζεται για τις 27 του ίδιου μήνα, ωστόσο και πάλι αναβάλλεται λόγω καιρικών συνθηκών. Κι ενώ όλα ήταν έτοιμα, παρουσιάζεται ένα πρόβλημα στη θυρίδα εισόδου και η τελική ημερομηνία εκτόξευσης ήταν η επόμενη.

Το ημερολόγιο έγραφε 28 Ιανουαρίου 1986. Την ημέρα αυτή θα πραγματοποιούνταν η πρώτη ολοκληρωμένη αποστολή της NASA από την ημέρα που πάτησε για πρώτη φορά ο άνθρωπος στη Σελήνη.

Με κομμένη την ανάσα εκατομμύρια τηλεθεατές είχαν στηθεί μπροστά στις οθόνες τους και περίμεναν την εκτόξευση του διαστημικού λεωφορείου από το Ακρωτήριο Κανάβεραλ της Φλόριντα. Το γεγονός αυτό είχε ιδιαίτερη σημασία, ακριβώς γιατί ήταν η πρώτη φορά που στην αποστολή συμμετείχε απλός πολίτης.

Ώρα 11.39 το πρωί: Το «Challenger» εκτοξεύεται με τη διαδικασία να μεταδίδεται ζωντανά. Στο Κέντρο Κένεντι βρίσκονταν συγγενείς και φίλοι του πληρώματος, προκειμένου να παρακολουθήσουν το γεγονός.

Η τελευταία επικοινωνία με το κέντρο ελέγχου

Όλα φαίνονταν να κυλούν ομαλά, με το κέντρο ελέγχου να δίνει εντολή για αύξηση της ισχύος:

– «Challenger, δώσε την μέγιστη ισχύ στους κινητήρες σου».

– «Ελήφθη, βάζω μέγιστη ισχύ»…

Ήταν η τελευταία επικοινωνία του κέντρου ελέγχου με το πλήρωμα του διαστημικού λεωφορείου. Ακριβώς, 70 δευτερόλεπτα μετά την εκτόξευση μία τεράστια πύρινη σφαίρα φάνηκε στον ουρανό, ενώ οι δύο πύραυλοι του στερεού προωθητικού απομακρύνθηκαν πετώντας ακανόνιστα.

Εκατομμύρια τηλεθεατές παρακολουθούσαν τη μεγάλη καταστροφή σε απευθείας μετάδοση, ενώ οι συγγενείς που βρίσκονταν στο κέντρο Κένεντι κοιτούσαν τον ουρανό «παγωμένοι», χωρίς να πιστεύουν αυτό που μόλις είχε συμβεί.

Σε βίντεο που απεικονίζει τη καταστροφή, φάνηκε ότι ο θάλαμος του πληρώματος αποσπάστηκε ακέραιος και εκσφενδονίστηκε στον αέρα.

Ήθελε να διηγηθεί την εμπειρία της στους μαθητές και τα παιδιά της
H Κρίστα ΜακΌΛιφ (δεύτερη από αριστερά) Φωτό: Wikipedia

Η Κρίστα ΜακΌλιφ αποφάσισε να δηλώσει συμμετοχή στην αποστολή και ήταν εκείνη που επιλέχθηκε ανάμεσα σε σε 11.000 υποψηφίους.

Όπως είχε πει η ίδια, ήθελε να συμμετάσχει σε αυτό το ταξίδι για να διηγηθεί την εμπειρία της, τόσο στους μαθητές της,  όσο και στα τρία της παιδιά.

Ωστόσο, η ζωή είχε άλλα σχέδια.

Η ΜακΌλιφ «χάθηκε» μαζί με τα υπόλοιπα έξι μέλη του πληρώματος, τους Μάικλ Σμιθ, Φράνσις Σκόμπι (διοικητής), Ρόναλντ ΜακΝάιαρ, Έλισον Ονιζούκα, Γκρεγκ Τζάρβις και Τζούντιθ Ρέζνικ.

Τι προκάλεσε την έκρηξη

Μετά την καταστροφή του «Challenger» ακολούθησαν πολλές εκδοχές για τα αίτια του δυστυχήματος. Ωστόσο, η εκδοχή που επικράτησε ήταν ότι οι πύραυλοι προώθησης είχαν υποστεί βλάβη λόγω της χαμηλής θερμοκρασίας της εποχής. Το σενάριο αυτό ενισχύεται, καθώς η εκτόξευση αναβλήθηκε δύο φορές και τελικά έγινε έξι μέρες μετά την προγραμματισμένη ημερομηνία.

Αργότερα έγινε γνωστό ότι μηχανικοί του διαστημόπλοιου είχαν προειδοποιήσει το ίδιο πρωί τη NASA, ότι οι δακτύλιοι που σφραγίζουν τους πυραύλους προώθησης ήταν πάρα πολύ ευάλωτοι σε χαμηλές θερμοκρασίες.

Οι ίδιοι είχαν πει ότι η ανησυχία τους δεν έτυχε της απαραίτητης σοβαρότητας…

Εύα Καϊλή για την κατάψυξη ωαρίων: Η επιλογή της μητρότητας είναι μία σημαντική απόφαση για μία γυναίκα

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που τη συνέκριναν με τη Μελίνα Μερκούρη, η οποία έδωσε έναν σημαντικό αγώνα για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα από το Βρετανικό Μουσείο στην Ελλάδα.

Ο λόγος για την Ελληνίδα ευρωβουλευτή, Ευα Καϊλή, η οποία σήκωσε τα μανίκια κι ανέλαβε δράση μαζί με 29 ακόμη ευρωβουλευτές από όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, στέλνοντας επιστολή στον Βρετανό πρωθυπουργό Μπόρις Τζόνσον, προκειμένου να ασκηθεί πίεση στο Βρετανικό Μουσείο για το πάγιο αίτημα της Ελλάδας, σε μία αξιοσημείωτη χρονική συγκυρία που συμπίπτει με την συμπλήρωση των 200 ετών από την Ελληνική Επανάσταση.

Η Εύα Καϊλή μίλησε στο Infowoman.gr για αυτό το σπουδαίο εγχείρημα, τις προκλήσεις του Ευρωκοινοβουλίου, τον ρόλο της γυναίκας στην πολιτική και την κοινωνική ζωή, καθώς και την κατάψυξη ωαρίων.

-Έχετε δηλώσει “είναι πολύ σωστή η κατάψυξη ωαρίων που δίνει μεγάλη ελευθερία στις γυναίκες από τις κοινωνικές πιέσεις και όλη την πίεση που μπορεί να σου ασκηθεί κατά καιρούς από την οικογένειά σου ή από τη δουλειά σου”… Επειδή απευθυνόμαστε σε γυναικείο κοινό, σε ήδη μητέρες, αλλά και νεαρές γυναίκες, που θα ήθελαν να γίνουν μητέρες, πείτε μας πόσο σημαντικό είναι για μια σύγχρονη γυναίκα σήμερα, επαγγελματία ή όχι, να μπορεί να αποφασίζει μόνη της για τα σημαντικά ζητήματα στη ζωή της… Πόσο έτοιμη είναι η ελληνική κοινωνία να στηρίξει τη γυναίκα σε αυτό; Ζώντας και στο εξωτερικό, τι διαφορές βλέπετε με την ελληνική κοινωνία;

Η επιλογή της μητρότητας είναι μια ευαίσθητη και ιδιαίτερα σημαντική απόφαση στη ζωή μιας γυναίκας. Ειδικά, δε, σήμερα όπου οι γυναίκες αισθανόμαστε την πίεση να αντεπεξέλθουμε σε πολλαπλούς ρόλους, την οποία πολλές φορές οι ίδιες, ίσως και η κοινωνία, επιβάλλουμε στον εαυτό μας. Είναι, επομένως, πολλοί οι λόγοι για τους οποίους με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη η επιλογή της κατάψυξης ωαρίων.
Άλλωστε, πως θα μπορούσα να διαφωνήσω ως άνθρωπος που ασχολείται με τις νέες τεχνολογίες και υποστηρίζει όσες εξ αυτών θα μπορούσαν να βελτιώσουν τη ζωή και τις επιλογές μας; Ξέρετε, ως πρόεδρος της Επιτροπής για το μέλλον της Επιστήμης & της Τεχνολογίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, έρχομαι σε επαφή με όλο το φάσμα των νέων τεχνολογιών και των δυνατοτήτων τους ως προς την βελτίωση του τρόπου ζωής μας.
Οι εποχές έχουν αλλάξει και οι γυναίκες σήμερα έχουμε περισσότερες επιλογές σε όλους τους τομείς της ζωής μας. Δεν θα ήταν κρίμα να αφήσουμε τις οικονομικές, κοινωνικές και οικογενειακές πιέσεις, ή ακόμα και θέματα υγείας, να καθορίσουν το εφικτό ή ανέφικτο της μητρότητας εφόσον έχουμε νέες δυνατότητες;
Γιατί θα πρέπει να εξακολουθεί ο χρόνος να χτυπά με έναν συγκεκριμένο τρόπο όταν υπάρχει πλέον η γνώση και η τεχνολογία; Νομίζω, όλες μας έχουμε ακούσει για γυναίκες που έγιναν μητέρες για να «προλάβουν», αλλά και για άλλες νεότερες οι οποίες για λόγους υγείας δεν «πρόλαβαν».
Τώρα για την ελληνική κοινωνία και οικογένεια: ναι, έχουμε προχωρήσει σημαντικά στον τομέα αυτό και νομίζω πως η ελληνική οικογένεια είναι πλέον σε θέση να στηρίξει κάθε γυναίκα σε αυτήν της την επιλογή.
Οι διαφορές με την Ευρώπη δεν θα έλεγα ότι είναι πλέον τόσο μεγάλες, θα ήθελα όμως να δω την Ελλάδα να εντάσσει στην κοινωνική πολιτική της πρόνοιες σχετικές με την μερική ή ολική κάλυψη της δαπάνης μιας τέτοιας επιλογής. Αυτό θα ήταν πραγματικά προοδευτικό αλλά και ωφέλιμο για το σύνολο μιας κοινωνίας υπό την σκιά της υπογεννητικότητας.

  • Διαβάστε ολόκληρη την συνέντευξη στο Infowoman.gr

Ομολογία – σοκ από τον προπονητή για την 11χρονη αθλήτρια: «Δεν ήταν βιασμός, ήθελα να την παντρευτώ!»

Τον βιασμό της τότε 11χρονης αθλήτριας του Ναυτικού Ομίλου ομολόγησε δημοσίως ο προπονητής της Ιστιοπλοϊάς.

Μιλώντας στο MEGA και τον Νίκο Ευαγγελάτο, ο δράστης υποστήριξε πως είχε σχέση με την 11χρονη, δεν έδειξε ίχνος μεταμέλειας και υποστήριξε πως δεν βρίσκει τίποτα παράλογο στη σχέση αυτή.

«Είχαμε σχέση, περίμενα να πάμε σε γάμο, είχα και έχω συναισθήματα. Δεν ήταν 11 χρονών, όταν η σχέση έπαψε να είναι πλατωνική. Δεν το έβλεπα κακό τη διαφορά τα 16 χρόνια» και πρόσθεσε:

«Για γάμο την ήθελα, δεν είχα πονηρό σκοπό – είχα και έχω συναισθήματα, την περίμενα να μεγαλώσει, να πάει 18 ετών έλεγα θα πάρει ποτέ τηλέφωνο; Την αγαπάω πως να το εξηγήσω. δεν μπορούσα να κοιτάξω άλλη Ηθελα να την παντρευτώ, που το κακό;».

«Κάναμε γιορτές στο σπίτι μου με τους γονείς μου και στο σπίτι της. Ημουν ερωτευμένος και είχα αποκλείσει τη ζωή μου από κάθε άλλη γυναίκα, οποιαδήποτε γιατί δεν βρήκα κάτι καλύτερο από αυτήν. Εγώ αυτό που περίμενα από αυτήν ήταν κάποια στιγμή να μου στείλει ένα μήνυμα γιατί όντως ήθελα αυτήν την κοπέλα. Αν τουλάχιστον με απορρίψει από γάμο να το ξέρω, για να μπορώ να προχωρήσω τη ζωή μου»,  ανέφερε στην κυνική ομολογία του ο προπονητής.

Ο προπονητής, ο οποίος πλέον ζει μόνιμα σε νησί, υποστήριξε πως είχε για πολλά χρόνια σχέση με το ανήλικο κορίτσι και τόνισε οτι δεν αποδέχεται τον όρο του βιασμού, καθώς δηλώνει πως είχε την συναίνεση του 11χρονου κοριτσιού, όταν γίνονταν όσα παραδέχεται ότι έκανε.

Το χρονικό της αποκάλυψης

Την αποκάλυψη για την αθλήτρια έκανε ο χρυσός Ολυμπιονίκης της Ιστιοπλοΐας, Νίκος Κακλαμανάκης, επιβεβαιώντοντας την υπόθεση σεξουαλικής κακοποίησης αθλήτριας, την οποία κατήγγειλε στον εισαγγελέα κατά την κατάθεσή της η Σοφία Μπεκατώρου.

Όπως ανέφερε στην εκπομπή Live News, ο Νίκος Κακλαμανάκης τόνισε πως η νέα σοβαρή καταγγελία που έκανε στον εισαγγελέα η Σοφία Μπεκατώρου αφορά μια περίπτωση σεξουαλικής κακοποίησης πριν από 9 χρόνια και αφορά ένα παιδί που ήταν μόλις 11-12 ετών.

«Δεν γνωρίζω λεπτομέρεις πέρα ότι είναι απότην ιστιοπλοϊα και αφορά παιδί 11 ετών, αν δεν κάνω λάθος. Είναι από τοπική κοινωνία. Είναι εκτός κέντρου. Αυτό το θέμα το έχει η Σοφία Μπεκατώρου και από όσο έχω καταλάβει έγινε πριν εννιά χρόνια από τώρα. Το κορίτσι είναι τώρα 21 ετών», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Ολυμπιονίκης.

Διαβάστε επίσης: Σοφία Μπεκατώρου : «Πριν αποκαλύψω τη σεξουαλική κακοποίησή μου μίλησα στα παιδιά μου»

Ο κ. Κακλαμανάκης δεν θέλησε να πει άλλες λεπτομέρειες καθώς όπως είπε μένει σε περιοχή που η κοινωνία είναι κλειστή και δεν θέλει να το εκθέσει.

Επί τρεις ώρες η Σοφία Μπεκατώρου, κατέθετε στον εισαγγελέα Πρωτοδικών, τα όσα έζησε το 1998. Ωστόσο, η Ολυμπιονίκης προχώρησε και ένα βήμα πιο πέρα: αναφέρθηκε σε περίπτωση συναθλήτριας της από τον χώρο της Ιστιοπλοΐας, ή οποία έπεσε θύμα σεξουαλικής κακοποίησης.

Διαβάστε επίσης: Πρώην σύζυγος Σοφίας Μπεκατώρου: Έσπασε μπροστά στην κάμερα – “Δεν γνώριζα τίποτα”

Η αξιόποινη πράξη σε βάρος της αθλήτριας, την οποία αποκάλυψε η Σοφία Μπεκατώρου στον εισαγγελέα, φέρεται να έχει τελεστεί σε χρόνο που το αδίκημα δεν έχει παραγραφεί!

Ως εκ τούτου η συγκεκριμένη αθλήτρια αναμένεται να κληθεί να καταθέσει ενώπιον του εισαγγελέα χωρίς να αποκλείεται ότι και εκείνη με τη σειρά της, εκτός από τη δίκη της περίπτωση, δε θα αναφερθεί και σε άλλα πρόσωπα.

Διαβάστε επίσης: Μπεκατώρου: Θύελλα αντιδράσεων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για την ανακοίνωση της Ιστιοπλοϊκής Ομοσπονδίας

Ραγδαίες εξελίξεις μετά τη γενναία απόφαση της Μπεκατώρου να μιλήσει – “Βροχή” οι καταγγελίες

«Σήμερα κατέθεσα για την προσωπική μου υπόθεση. Ελπίζω με αφορμή αυτήν να βγουν και άλλες γυναίκες που έχουν βιώσει τη σεξουαλική κακοποίηση να μιλήσουν έτσι ώστε να μπορέσει η κοινωνία μας να είναι πιο υγιής και να μην φοβόμαστε. Η προσπάθεια που ξεκινήσαμε με τις καταγγελίες του Νίκου Κακλαμανάκη στη Βουλή και η συσπείρωση που κάναμε με όλους τους αθλητές, ελπίζουμε ότι θα βοηθήσει στην εξυγίανση του ελληνικού αθλητισμού», τόνισε η Σοφία Μπεκατώρου βγαίνοντας από το γραφείο του εισαγγελέα.

Φρίκη: 10χρονη πέθανε από ασφυξία μετά από το challenge «Blackout» στο TikTok!

Σοκ έχει προκαλέσει στην Ιταλία ο τραγικός θάνατος ενός 10χρονου κοριτσιού, η οποία είχε συμμετάσχει προηγουμένως στο challenge «Blackout» στο TikTok.

Όπως μεταδίδει το πρακτορείο ANSA, οι γονείς του κοριτσιού δωρίζουν τα όργανα της 10χρονης, η οποία έδεσε μια ζώνη στον λαιμό της για να προκαλέσει ασφυξία στον εαυτό της στο πλαίσιο της πρόκλησης στη δημοφιλή πλατφόρμα.

Οι γιατροί λένε πως έκαναν ό,τι μπορούσαν για να τη σώσουν ωστόσο ήταν ήδη αργά.

Η πρόκληση «Blackout» κυκλοφορεί στο TikTok τον τελευταίο χρόνο, με τους ειδικούς να έχουν κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου.

Ορισμένες από τις συνέπειες του εν λόγω challenge είναι λιποθυμίες, κρίσεις, εγκεφαλική βλάβη, ακόμη και θάνατος.