Μεγάλη Δευτέρα “Ο Νυμφίος έρχεται εν τω μέσω της νυκτός”

Το βράδυ στις Εκκλησίες ψάλλεται ο όρθρος της Μεγάλης Τρίτης, όπου στην υμνολογία κυριαρχεί η Παραβολή των 10 παρθένων.
• «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται…»

Η Εκκλησία θυμάται τον Ιωσήφ τον Πάγκαλο και το γεγονός της άκαρπης συκιάς που ξεράθηκε, όταν ο Κύριος την καταράστηκε.

Ο «Πάγκαλος» Ιωσήφ ήταν ο μικρότερος υιός του Ιακώβ ο οποίος έκανε ενάρετη ζωή και τον ζήλευαν τα αδέρφια του και ήθελαν να τον εκδικηθούν. Έτσι αρχικά τον έριξαν σ’ ένα λάκκο και χρησιμοποιώντας ένα ματωμένο ρούχο, προσπάθησαν να πείσουν το πατέρα τους ότι τον έφαγε κάποιο θηρίο. Ωστόσο όταν είδαν ότι δε μπορούν να εξαπατήσουν τον πατέρα τους, πούλησαν τον Ιωσήφ σε εμπόρους κι εκείνοι τον έδωσαν στον αρχιμάγειρα του Φαραώ Πετεφρή, βασιλιά της Αιγύπτου.

Εκεί ο Ιωσήφ αρνήθηκε να ενδώσει στις ερωτικές επιθυμίες της συζύγου του Πετεφρή, η οποία εξοργισμένη τον κακολόγησε στον Φαραώ και εκείνος τον φυλάκισε. Ωστόσο όταν ο Φαραώ είδε ένα παράξενο όνειρο και ζήτησε έναν ερμηνευτή, ο Ιωσήφ του είπε ότι θα έρθουν στη χώρα 7 χρόνια ευφορίας και 7 χρόνια λιμού. Ο Φαραώ ευχαριστήθηκε με την προειδοποίηση του Ιωσήφ και του έδωσε αξιώματα κι εκείνος προστάτευσε το λαό του στα δύσκολα χρόνια του λιμού και μάλιστα προσκάλεσε στην Αίγυπτο και τα αδέρφια του να μείνουν μαζί του.

 

Το βράδυ στις Εκκλησίες ψάλλεται ο όρθρος της Μεγάλης Τρίτης, όπου στην υμνολογία κυριαρχεί η Παραβολή των 10 παρθένων.
• «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται…»
• «Τον νυμφώνα σου βλέπω…»
Οι δύο αυτοί ύμνοι χαρακτηρίζουν την ημέρα.

 

Η Βασιλεία των Ουρανών ομοιάζει με την παραβολή των 10 Παρθένων. Η ιστορία τους εν τάχει: Πέντε φρόνιμες και πέντε μωρές παρθένοι περιμένουν το Νυμφίο (γαμπρό) να έλθει να παραλάβει τη νύφη. Οι φρόνιμοι παίρνουν μαζί με τα αναμμένα λυχνάρια τους και λάδι, όχι όμως και οι μωρές. Ο νυμφίος, όμως, αργεί, οι παρθένες νυστάζουν και κοιμούνται. Όταν ακούγεται η φωνή «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται», οι μωρές παρθένες ψάχνουν να βρουν λάδι για να ανάψουν τα σβησμένα λυχνάρια τους, αργοπορούν και μένουν έξω από το γάμο, δηλαδή «εκτός νυμφώνος».

 

Ευαγγέλιο (Κατά Ματθαίον): Έπειτα από τη «μετά βαΐων και κλάδων» είσοδο του Χριστού στα Ιεροσόλυμα και την απήχηση των λόγων του στο λαό, οι Αρχιερείς και Φαρισαίοι αποφασίζουν να παγιδεύσουν τον Ιησού με συζήτηση. Ο Κύριος τους αποστομώνει και ελέγχει την υποκρισία των Φαρισαίων. Το κατηγορητήριό του ξεκινά με τις φράσεις: «Ουαί υμίν, Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί…»

 

Ρήσεις από το Ευαγγέλιο της ημέρας, που χρησιμοποιούμε και σήμερα στον καθημερινό μας λόγο:
• «Αποδότε ουν, τα Καίσαρος Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ».
• «Αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν». (Από τους ακρογωνιαίους λίθους της χριστιανικής διδασκαλίας)
• «Ουαί υμίν Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί, οι διυλίζοντες τον κώνωπα, την δε κάμηλον καταπίνοντες».

Γέννησε η Hilary Duff μέσα στο νερό στο σπίτι της παρέα με τα παιδιά και τον σύζυγό της – Άλλες διάσημες που γέννησαν σπίτι

Μητέρα για τρίτη φορά έγινε η Hilary Duff και την χαρμόσυνη αποκάλυψη έκανε η ίδια μέσα από το λογαριασμό της στο Instagram. Η διάσημη ηθοποιός έφερε στον κόσμο ένα υγιέστατο κοριτσάκι στις 24 Μαρτίου, στην οποία έδωσαν το όνομα Mae James Bair.

Από τη Δήμητρα Ζάρκου

Μάλιστα, όπως βλέπουμε και στην ανάρτησή της, επέλεξε να γεννήσει στο σπίτι της μέσα στο νερό, έχοντας στο πλευρό της τα δύο μεγαλύτερα παιδιά της και τον σύζυγό της, Matthew Koma.

Σχετικά άρθρα: “Η ασφάλεια της αγκαλιάς”: Μια μαμά μοιράζεται τη δική της ιστορία προωρότητας και στέλνει μήνυμα αισιοδοξίας

Ωστόσο, η Hilary Duff δεν είναι η μόνη διάσημη που επέλεξε να φέρει στον κόσμο το παιδί της στο σπίτι και όχι σε μαιευτήριο. Είναι αρκετές οι σταρ, οι οποίες επέλεξαν να γεννήσουν όπως τον παλιό καιρό, ανάμεσά τους και μία Ελληνίδα.

 

View this post on Instagram

 

A post shared by Hilary Duff (@hilaryduff)

Ας δούμε ποιες είναι αυτές:

Η Τζίτζι Χαντίντ τον περασμένο Σεπτέμβριο έφερε στον κόσμο την κόρη της και όπως αποκάλυψε, ο τοκετός έγινε στην οικογενειακή τους φάρμα, λόγω της πανδημίας του κορονοϊού καθώς δεν ένιωθε τόση ασφάλεια στο μαιευτήριο.

Η Ashley Graham γέννησε τον μικρό της γιο Isaac Menelik Giovanni Ervin τον Ιανουάριο του 2020, στο σπίτι της, λέγοντας μετά τον τοκετό πως γέννησε φυσιολογικά κι ένιωσε κάθε πόνο.

Η Ζιζέλ Μπούντχεν γέννησε και τα δύο της παιδιά στη μπανιέρα του σπιτιού της. Μάλιστα, και στους δύο τοκετούς είχε δίπλα της τον σύζυγό της Tom Brady, τη μητέρα της, τις αδερφές της και τη μαία της.

Η Σίντι Κρόφορντ επέλεξε να γεννήσει και τα δύο της παιδιά στο σπίτι.

Η Φελίσιτι Χόφμαν γέννησε και τις δύο κόρες της στο σπίτι, έχοντας στο πλευρό της τον σύζυγό της William H. Macy.

Και η Ντέμι Μουρ επέλεξε το σπίτι της και στις τρεις γέννες της.

Η Τζένιφερ Κόνελι γέννησε το τρίτο παιδί της, την κόρη της Άγκνες, στην πισίνα του σπιτιού της.

Και η βασίλισσα Ελισάβετ γέννησε και τα τέσσερα παιδιά της στο Παλάτι με τη βοήθεια της μαίας της, Αδερφή Helen Rowe.

Αλλά και η Θεοφανία Παπαθωμά γέννησε το τρίτο της παιδί, την κόρη της στο σπίτι, με τη βοήθεια της μαίας της. Μάλιστα, η ηθοποιός έχει δηλώσει σχετικά πως «γέννησε με άνεση στο σπίτι, όπως τον παλιό καιρό».

 

“Ο ίδιος μου ο παππούς, ο πατέρας της μητέρας μου, ήταν αυτός που εκείνο το βράδυ έκανε κομμάτια την παιδική μου ψυχή”

Ένας αναγνώστης (τα πλήρη στοιχεία της ταυτότητάς του είναι στη διάθεση του Infokids) άνοιξε την καρδιά του και αποκάλυψε τα όσα βίωσε στα χέρια του παππού του. Τα λόγια του αποτυπώνουν με τον πιο ωμό τρόπο τα όσα βίωσε. Προσπάθησε πολύ να κλείσει τη μνήμη σε ένα χρονοντούλαπο, αλλά οι σκέψεις και οι εικόνες επανήλθαν με αφορμή τις αποκαλύψεις της Σοφίας Μπεκατώρου.

Όπως αποκάλυψε στο Ιnfokids.gr πήρε το θάρρος να μιλήσει, για να δώσει φωνή σε όλους τους ανθρώπους που έχουν περάσει κάτι ανάλογο, να τους δείξει πως είναι λύτρωση το να μιλάς. Να χτυπήσουν όσες πόρτες χρειαστεί μέχρι να βρουν ανθρώπους να τους ακούσουν.

Με λένε Μάριο. Είμαι 43 ετών και παντρεμένος εδώ και 3 χρόνια.  Με την Ελένη γνωριστήκαμε πριν 7 χρόνια σε ένα μπαρ. Δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από πάνω της. Στεκόταν απέναντι με την παρέα της και εγώ τη χάζευα για ώρα μέχρι που πήρα το θάρρος να της μιλήσω. Από εκείνο το βράδυ γίναμε αυτό που λένε “αυτοκόλλητοι”.

Ο πρώτος χρόνος κύλισε σαν νερό. Βόλτες, σινεμά, θέατρο, μπαρ… και το βράδυ στο σπίτι μου να μην την αφήνω από την αγκαλιά μου. Μόνο ένα πράγμα επισκίαζε την ευτυχία μας. Κάποιοι βραδινοί μου εφιάλτες. Την πρώτη φορά θυμάμαι ήμασταν στο Πήλιο. Είχαμε φύγει για Σαββατοκύριακο όταν το βράδυ με άκουσε να φωνάζω στον ύπνο μου και να διώχνω κάποιον με μανία. Ξέρω ότι τρόμαξε πάρα πολύ όμως προσπάθησε να μην το δείξει.

Μετά από εκείνη την πρώτη φορά οι εφιάλτες έρχονταν σε ανύποπτα βράδια. Κάποιες φορές έβριζα, άλλες ικέτευα και κάποιες άλλες ξυπνούσα τρομαγμένος. Η Ελένη ειδικά στην αρχή δεν ήθελε να με φέρει σε δύσκολη θέση και γι’ αυτό δεν έκανε πολλές ερωτήσεις.

Προσπαθούσε μόνο να με καθησυχάσει ότι όλα είναι καλά και να με κάνει να κοιμηθώ ήρεμος. Όμως όσο περνούσε ο καιρός και οι εφιάλτες συνεχιζόταν άρχισε να με ρωτάει.

Όσο και να προσπαθούσα να ξεφύγω κάνοντας πλάκα με το θέμα ήξερα ότι κάποια στιγμή έπρεπε να της πω, να της μιλήσω. Κάποια στιγμή έπρεπε να ξαναζωντανέψω μια ιστορία που χρόνια προσπαθούσα να ξεχάσω και το έκανα με επιτυχία μπορώ να πω, αν εξαιρέσεις αυτούς τους αναθεματισμένους εφιάλτες που δεν βαρέθηκαν να με κυνηγάνε τόσα χρόνια.

…Ήμουν περίπου 8 ετών. Το πρώτο παιδί και καμάρι των γονιών μου. Ανέμελος όπως ορίζει αυτή η ηλικία και ευτυχισμένος με δυο γονείς να με αγαπούν και να μου παρέχουν όλα όσα ένα παιδί χρειάζεται. Η αδελφή μου 2 χρόνια μικρότερη και εγώ ταγμένος να την προσέχω. Ένα βράδυ οι γονείς μου είχαν βραδινή έξοδο και η θεία μου που συνήθως μας κρατούσε είχε δουλειά. Έτσι η μητέρα μου τηλεφώνησε στον παππού μου και πατέρα της να έρθει σπίτι μας να κοιμηθεί για να μας προσέχει. Ο παππούς μου δεν άργησε να φτάσει σπίτι μας.

Οι γονείς μου μας αποχαιρέτησαν, μας έδωσαν ένα γλυκό φιλί και μας είπαν να μην κουράσουμε τον παππού με παιχνίδια και σκανδαλιές. Υποσχεθήκαμε ότι θα είμαστε καλά παιδιά και έφυγαν ήσυχοι για την βόλτα τους. Ήσυχοι… γιατί δεν ήξεραν…

Εμείς μετά από εξαντλητικό παιχνίδι πήγαμε επιτέλους στα κρεβάτια μας. Η αδελφή μου πήγε στο κρεβάτι των γονιών μου όπως έκανε άλλωστε κάθε βράδυ και εγώ ήμουν μόνος στο δωμάτιο μας. Είχα κοιμηθεί έχοντας στην αγκαλιά μου μια παιδική πετσέτα που δεν αποχωριζόμουν ποτέ μέχρι που κάποιος με ξύπνησε.

Ήταν ο παππούς μου ο οποίος ήταν ξαπλωμένος δίπλα μου. Με χάιδευε γλυκά μα εγώ δεν ήθελα να ξυπνήσω. Κατάλαβα ότι κάποια στιγμή άρχισε να μου κατεβάζει το γαλάζιο πυτζαμάκι μου.

«Παππού, νυστάζω» του είπα με σιγανή φωνούλα αλλά εκείνος συνέχιζε. Έβγαλε όλα μου τα ρούχα και άρχισε να αγγίζει απόκρυφα σημεία του παιδικού κορμιού μου. Τότε κατάλαβα ότι αυτά τα χάδια δεν έμοιαζαν με αυτά της μαμάς και του μπαμπά.  Ήταν άλλα, διαφορετικά, που δεν μου άρεσαν και γι’ αυτό άρχισα να αντιδρώ.

Μέχρι που η παιδική μου πετσετούλα πήγε στα χέρια του παππού και ήταν αυτή που μου έκλεισε το στόμα για να μην φωνάξω. Για να μην μαρτυρήσω τη βρωμιά του μυαλού του.

Ο ίδιος μου ο παππούς, ο πατέρας της μητέρας μου ήταν αυτός που εκείνο το βράδυ έκανε κομμάτια την παιδική μου ψυχή.

Ήταν αυτός που μόλυνε το κορμί μου, αυτός που μου έκανε όλα όσα δεν ήξερα όμως καταλάβαινα ότι δεν ήταν σωστά. Αυτός που με έκανε να ωριμάσω βίαια, να νιώσω ενοχές, ν’ αλλάξω…

Εκείνο το βράδυ αφού έκανε τη «δουλειά» του μου ψιθύρισε στο αυτί «Μάριε, μην πεις τίποτα στη μαμά γιατί θα πεθάνει και μετά θα πεθάνουμε όλοι».

Αυτή η φράση του λοιπόν, αυτός ο αηδιαστικός ψίθυρος καρφώθηκε στο μυαλό μου «η μαμά μου θα πεθάνει και μετά θα πεθάνουμε όλοι».

Την επόμενη μέρα δεν ήθελα να σηκωθώ από το κρεβάτι. Το πρώτο πράγμα που έκανα όταν τελικά σηκώθηκα ήταν να πετάξω την αγαπημένη μου πετσετούλα. Τις επόμενες ημέρες δεν είχα όρεξη να φάω ή να παίξω. Τα βράδια ξυπνούσα ιδρωμένος και φώναζα. Η μητέρα μου θορυβήθηκε με αυτή την αλλαγή και προσπάθησε να καταλάβει τι έχω, όμως εγώ στα αυτιά μου άκουγα μόνο τον ψίθυρο του παππού και έτσι όχι μόνο δεν είπα τίποτα αλλά προσπάθησα να την καθησυχάσω.

Μετά από εκείνο το βράδυ ο παππούς ήρθε αρκετές φορές σπίτι μας. Είχε πει στην μητέρα μου ότι όποτε λείπει μπορεί να μας «προσέχει».

Πού να φανταζόταν η μητέρα μου ότι κάθε φορά που τον έπαιρνε τηλέφωνο να έρθει καταδίκαζε το ίδιο της το παιδί να υποστεί ξανά και ξανά μια κόλαση χωρίς τέλος.

Αυτό συνεχίστηκε για τα επόμενα 3 χρόνια. Και κάθε φορά ο ίδιος εκβιαστικός ψίθυρος όταν έφευγε από το κρεβάτι μου. Και μετά ο ίδιος τρομακτικός εφιάλτης.

Και εγώ να ξυπνάω με φωνές. Όμως στην καθημερινότητά μου προσπαθούσα να το ξεχνάω, να το αφήνω πίσω μου. Δεν ξέρω πώς μπορεί ένα παιδί σε αυτή την ηλικία να το κάνει αυτό, εγώ ωστόσο το έκανα ή τουλάχιστον προσπαθούσα. Οι εφιάλτες όμως με πρόδιδαν συχνά.

Μέχρι που ο παππούς ξαφνικά πέθανε. Ανακοπή είπαν. Η είδηση του θανάτου έκανε την μητέρα μου να καταρρεύσει και εμένα να νιώσω ότι απελευθερώνομαι. Πήγα στη κηδεία τους μόνο και μόνο για να βεβαιωθώ ότι είναι νεκρός. Δεν ένοιωσα χαρά ούτε βέβαια λύπη αλλά ένιωθα ελεύθερος.

Αυτό με επηρέασε στα πάντα. Έγινα πολύ καλός μαθητής ενώ μέχρι τότε δεν ήμουν, απέκτησα περισσότερες παρέες, άρχισα να βγαίνω με συμμαθητές και άρχισα επιτέλους να γελάω. Μέσα μου είχα βέβαια ένα σαράκι που με έτρωγε σιγά σιγά όμως ποτέ δεν έβγαλα λέξη σε κανέναν. Στην εφηβεία ζήτησα από τη μητέρα μου να πάω σε ψυχολόγο.

Με όλα αυτά τα σκαμπανεβάσματα στην συμπεριφορά μου δεν την παραξένεψε αυτή μου η επιθυμία. Ωστόσο θυμάμαι τα λόγια της «πώς γίνεται να είσαι τόσο ώριμος σ’ αυτή την ηλικία».

Έκανα ψυχοθεραπεία 4 χρόνια και μπορώ με βεβαιότητα να πω ότι με βοήθησε και με ισορρόπησε πάρα πολύ. Στην μητέρα μου δεν έχω πει τίποτα έως και σήμερα. Και νομίζω ότι δεν θα της πω ποτέ. Η γυναίκα μου πια το ξέρει. Εγώ το έχω αφήσει οριστικά πίσω μου. Οι εφιάλτες δεν έχουν εξαφανιστεί εντελώς αλλά πού θα πάει… θα φύγουν και αυτοί…

Τι έγινε το μωρό που βρέθηκε εγκαταλελειμμένο στο Πεδίο του Άρεως; Μιλήσαμε με την αν. διευθύντρια της νοσηλευτικής στο Παίδων

Είναι η Μυρτώ, το νεογέννητο βρέφος που βρέθηκε εγκαταλελειμμένο το μεσημέρι της περασμένης Πέμπτης στο Πεδίο του Άρεως, τυλιγμένο σε μία κουβέρτα.

Ρεπορτάζ: Κλέλια Κλουντζού

«Είναι πάρα πολύ δυνατό το συναίσθημα, όταν βλέπεις ένα μωράκι απροστάτευτο, αφού σας το λέω και πραγματικά ανατριχιάζω… μέσα σε ένα τεράστιο κουνάκι χωρίς κανένα αγαπημένο πρόσωπο δίπλα του…». Είναι τα πρώτα λόγια της εργαζόμενης, που το πήρε στην αγκαλιά της, όταν το νεογέννητο κοριτσάκι διακομίσθηκε με ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ στο νοσοκομείο Παίδων «Η Αγία Σοφία».

Διαβάστε επίσης: Eγκαταλελειμμένο μωρό βρέθηκε προ ολίγου στο Πεδίον του Άρεως

Η Ευφροσύνη Βλαχιώτη, αναπληρώτρια διευθύντρια της νοσηλευτικής υπηρεσίας, περιγράφει στο infokids.gr τις πρώτες ώρες της μικρής μέσα στο νοσοκομείο, μετά την εγκατάλειψή της.

«Την περασμένη Πέμπτη, έφτασε στο ΤΕΠ του νοσοκομείου μας ένα νεογνό κοριτσάκι μικρότερο των 15 ημερών. Διακομίσθηκε με το ΕΚΑΒ συνοδεία της ομάδας ΔΙΑΣ. Όταν το παρέλαβαν οι γιατροί και οι νοσηλεύτριες ήταν ανήσυχο. Μόλις το τάισαν, ηρέμησε και κοιμήθηκε σχεδόν στην αγκαλιά τους. Εμείς εδώ βλέπουμε με παιδιά που φτάνουν στο νοσοκομείο μας υπό τέτοιες καταστάσεις, ότι βιώνουν αυτή τη ζεστασιά, την αγκαλιά από το προσωπικό μας και τους βοηθάει πάρα πολύ να προσαρμόζονται στο νέο περιβάλλον. Προσπαθούμε να καλύψουμε την ανάγκη που έχουν αυτά τα παιδιά πολύ περισσότερο από όλα τα άλλα παιδιά που νοσηλεύουμε.»

«ΤΗΣ ΔΩΣΑΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΥΡΤΩ»!

Το μικρό αγγελούδι χαίρει άκρας υγείας ! Είναι μικρότερη από 15 ημερών και ζυγίζει 3500 κιλά! Πίνει το γάλα της βλέποντας τα χαμογελαστά πρόσωπα των ανθρώπων που τη φροντίζουν και αισθάνεται ασφαλής. Η μικρή βρέθηκε ανήμερα της γιορτής της Παναγίας της Μυρτιδιώτισσας και για το λόγο αυτό οι νοσηλεύτριες της έδωσαν το όνομα Μυρτώ!

«Σκεφτήκαμε ότι θα μπορούσαμε να της δώσουμε ένα όνομα και σκεφτήκαμε το Μυρτώ γιατί ήταν η μέρα που γιόρταζε η Παναγία της Μυρτιδιώτισσα! Είναι σε πολύ καλή κλινική κατάσταση, έχει ικανοποιητικό βάρος σώματος για την ηλικία της και σιτίζεται αρκετά καλά με γαλατάκι κάθε τρεις ώρες. Φαίνεται να είναι ένα πολύ υγιές μωρό και είμαστε πολύ χαρούμενοι για αυτό», μας λέει η κυρία Βλαχιώτη.

ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΜΙΚΡΗ ΜΥΡΤΩ

«Είμαι και εγώ μητέρα είμαι και γιαγιά ενός γλυκύτατου κοριτσιού. Τέτοια περιστατικά μας κάνουν να δενόμαστε ακόμη περισσότερο με τα παιδιά που καλούμαστε να περιθάλψουμε. Ειδικά με αυτό το μικρό νεογνό, που μου φάνηκε αβοήθητο και απροστάτευτο και εγώ και οι άλλοι νοσηλευτές τρέξαμε να το αγκαλιάσουμε, να το φροντίσουμε, να καλύψουμε τις βασικές του ανάγκες και να νιώσει αυτή την αγάπη και τη θαλπωρή που του στερήθηκε από τις πρώτες κιόλας μέρες της ζωής του.»

ΒΡΕΘΗΚΕ ΤΥΛΙΓΜΕΝΗ ΣΕ ΜΙΑ ΚΟΥΒΕΡΤΑ

Την περασμένη Πέμπτη μία γυναίκα που έκανε περίπατο στο Πεδίο του Άρεως, βρήκε το νεογέννητο τυλιγμένο σε μία λευκή κουβέρτα, κάτω από τη σκιά ενός δέντρου. Το βρέφος κοιμόταν και δίπλα του υπήρχε μία σακούλα που περιείχε πάνες. Αμέσως ειδοποίησε τους φύλακες και την άμεση δράση. Στο σημείο έφτασε και ασθενοφόρο που το παρέλαβε. Σύμφωνα με την αστυνομία, η γυναίκα ισχυρίστηκε πως λίγα λεπτά νωρίτερα είδε τη μητέρα του να το θηλάζει και στη συνέχεια να το αφήνει σε εκείνο το σημείο. Πηγές αναφέρουν πως πρόκειται για αλλοδαπή.

 

Η ΜΙΚΡΗ ΜΥΡΤΩ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΠΛΕΟΝ ΑΣΦΑΛΗΣ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΤΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ ΠΑΙΔΩΝ !

Από την εμπειρία της 30 και πλέον χρόνια στο νοσοκομείο Παίδων, η Ευφροσύνη Βλαχιώτη εξηγεί.

«Είναι πολύ πιθανόν αυτή η μητέρα να βρέθηκε σε πολύ δύσκολες καταστάσεις γιατί και εγώ σαν μητέρα ξέρω ότι το μητρικό ένστικτο είναι πολύ δυνατό. Δύσκολα σε οδηγεί στο να εγκαταλείψεις το παιδί σου. Είναι πιθανό αυτή η γυναίκα να βιώνει δύσκολες καταστάσεις και να μη μπορεί να αντεπεξέλθει στη φροντίδα του νεογέννητου. Το συναντάμε συχνά σε ανάλογες περιπτώσεις».

15 ΑΓΓΕΛΟΥΔΙΑ ΦΙΛΟΞΕΝΟΥΝΤΑΙ ΣΤΑ ΔΥΟ ΠΑΙΔΙΑΤΡΙΚΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ

Στα δύο παιδιατρικά νοσοκομεία της Αττικής φιλοξενούνται αυτή τη στιγμή 15 παιδιά, τα οποία έπειτα από εισαγγελική εντολή απομακρύνθηκαν από τις οικογένειές τους.

«Έχουμε 15 παιδιά στα νοσοκομεία μας, το οικογενειακό περιβάλλον των οποίων κρίθηκε ακατάλληλο από τις δικαστικές αρχές. Μπορεί να παραμείνουν σε εμάς από λίγες εβδομάδες έως και μήνες. Κάποια αντιμετωπίζουν προβλήματα υγείας και κάποια άλλα προέρχονται από δύσκολα οικογενειακά περιβάλλοντα», δηλώνει ο Εμμανουήλ Παπασάββας, διοικητής των δύο νοσοκομείων Παίδων «Η Αγία Σοφία» και «Παναγιώτη & Αγλαϊας Κυριακου».

ΜΙΑ ΕΥΧΗ ΓΙΑ ΤΗ ΜΥΡΤΩ !

Για την τύχη της Μυρτώς θα αποφασίσουν οι εισαγγελικές αρχές. Οι γιατροί και οι νοσηλεύτριες που αγκάλιασαν αυτό το αγγελούδι σαν να είναι δικό τους παιδί, θέλουν το καλύτερο για εκείνη!

«Της ευχόμαστε να έχει υγεία πάνω από όλα, να είναι περισσότερο καλότυχη από ό,τι ξεκίνησε τώρα και να αντιμετωπίσει λιγότερες δυσκολίες . Να βιώσει πολύ περισσότερη αγάπη και φροντίδα από όση βίωσε τις πρώτες μέρες της ζωής της»!

Γιατί το Λιμενικό στο Πόρτο Ράφτη “κλείνει” τους χώρους άθλησης των παιδιών – Οφείλει απαντήσεις

Οι διαμαρτυρίες πάνε κι έρχονται στην περιοχή του Πόρτο Ράφτη με το Λιμενικό τμήμα Μαρκόπουλου/Πόρτο Ράφτη να βρίσκεται στο επίκεντρο μιας σειράς ενεργειών που μόνο ακατανόητες είναι για τους δημότες της περιοχής.

Επιστολή που λάβαμε προ ημερών ζητά να κοινοποιήσουμε την όλη κατάσταση μήπως και “σωθεί” το καλοκαίρι των παιδιών, που έπειτα από ένα χειμώνα βαρύ και ψυχολογικά δύσκολο βρίσκουν έστω και στις κοντινές στην πόλη ακτές τη δυνατότητα άθλησης και εκτόνωσης πριν έρθει ένας ακόμη βαρύς -από κάθε άποψη- χειμώνας.

Ακολουθεί η επιστολή μιας ομάδας γονιών:

“Καλημέρα σας,

Διαμένοντας στην περιοχή του Αυλακίου από το 1970, όντας τότε μικρά παιδιά, κατεβαίναμε πάντα για κολύμπι στην περιοχή που σήμερα βρίσκονται οι εγκαταστάσεις του ΙΟΠΟΡ, του Ιστιοπλοϊκού Όμιλου του Πόρτο Ράφτη, ενός από τους καλύτερους στις παραθαλάσσιες περιοχές της Αττικής.

Πάντα βλέπαμε την ταμπέλα που θα σας παραθέσουμε πιο κάτω, σύμφωνα με την οποία η εν λόγω περιοχή δεν εξυπηρετούσε την κολύμβηση των περιοίκων, αλλά τις ανάγκες καθέλκυσης και ανέλκυσης σκαφών. Πράγμα που σε απλά ελληνικά σήμαινε ότι η περιοχή ήταν επικίνδυνη για τους λουόμενους και καλό θα ήταν να επιλέξουν κάποια άλλη παραλία για το λόγο αυτό. Πριν από τρία χρόνια, μάλιστα, με χαρά είδαμε να συγκαταλέγεται στο προσωπικό του Ιστιοπλοϊκού προπονητής που θα εκπαίδευε μικρούς και μεγάλους στο windsurf. Πραγματικά, το γεγονός έγινε δεκτό με χαρά από τους κατοίκους της περιοχής, αναβαθμίζοντας το σημείο αφενός και δίνοντας τη δυνατότητα αθλοπαιδειών σε πάρα πολλούς νέους αφετέρου.

Μέχρι που πρότινος, το Λιμενικό -για ακατανόητους λόγους- άρχισε να δημιουργεί εμπόδια. Κρυφά έβγαλε την πινακίδα που σας στέλνουμε και υπακούοντας ποιος ξέρει σε τι επιταγές και συμφέροντα απαγορεύει στον προπονητή να παραδίδει μαθήματα σε παιδιά – παρά μόνο αν πάνε στα 200 μ. βάθος. Μπορείτε να το σκεφτείτε αυτό με σοβαρότητα; Πώς θα οδηγήσει ο άνθρωπος τη σανίδα του surf και τα παιδιά 200 μ. μακριά από την ακτή ώστε να παραδώσει το μάθημα;

Ενημερωθήκαμε και το αναφέρουμε ότι κατά τον ίδιο τρόπο “έκλεισε” το χώρο που οι νέοι χρησιμοποιούσαν για προπόνηση ξυλορακέτας στην περιοχή του Αγ. Σπυρίδωνα, επίσης στο Πόρτο Ράφτη.

Και εδώ θέλουμε σαφείς απαντήσεις από Λιμενικό και Δημοτική Αρχή Μαρκόπουλου. Κλείνουν τους χώρους άθλησης και αφήνουν ανοιχτά τα δεκάδες μπαρ στην περιοχή, όπου ο ένας πάνω στον άλλο και πάνω στα τραπέζια χορεύουν μέχρι πρωϊας, παρά τις κρατικές συστάσεις για προσοχή λόγω έξαρσης των κρουσμάτων του κορωνοϊού; Ντροπή και μόνο για τις αρχές αυτού του τόπου.”

Με εκτίμηση

Μια ομάδα γονέων της περιοχής του Αυλακίου

Εβδομάδα της Διακαινησίμου

Έτσι λέγεται η εβδομάδα που αρχίζει από την Κυριακή του Πάσχα και λήγει την Κυριακή του Θωμά. Η κάθε μέρα της αναφέρεται ως εξής:
Δευτέρα της Διακαινησίμου
Τρίτη της Διακαινησίμου
κ.ο.κ.

Πιθανότατα πήρε αυτή την ονομασία, επειδή άρχιζε η περίοδος πνευματικής αναγέννησης και ανακαίνισης για τους πιστούς, που είχαν βαπτισθεί τη νύχτα του Μεγάλου Σαββάτου. Μέχρι την Κυριακή του Θωμά, οι νεοβαπτισθέντες φορούσαν λευκά ενδύματα, εξ ου και «Λευκή Εβδομάς».

Την Εβδομάδα της Διακαινησίμου επιτρέπεται η «κατάλυσις εις πάντα», ενώ κατά τους παλαιότερους χρόνους απαγορεύονταν η εργασία και τα δημόσια θεάματα (ιπποδρομίες κ.λπ.) καθ’ όλη τη διάρκειά της.

Στο Βυζάντιο, ο εορτασμός ήταν λαμπρός και μεγαλοπρεπής. Ο αυτοκράτωρ καλούσε σε γεύμα τους φτωχούς, ενώ την Πέμπτη της Διακαινησίμου εδέχετο τον κλήρο και πρόσφερε γεύμα στον Πατριάρχη. Επίσης, τις μέρες αυτές ο ανώτατος άρχων απέλυε από τις φυλακές τους κατάδικους για ελαφρά εγκλήματα.
Παρασκευή της Διακαινησίμου: Η Εκκλησίας μας εορτάζει τη Ζωοδόχο Πηγή σε ανάμνηση των εγκαινίων από τον αυτοκράτορα Λέοντα Α’ (5ος αιώνας) του ομωνύμου θαυματουργού Ναού που βρίσκεται στην Κωνσταντινούπολη. Σήμερα, ο ναός ονομάζεται Μπαλουκλή, από τους Τούρκους και τους Κωνσταντινουπολίτες (από τα μικρά ψάρια που υπάρχουν στην πηγή του, μπαλούκ=ψάρι). Την ημέρα αυτή γιορτάζουν ο Ζώης, η Ζωή και η Πηγή.

Η πιο Γούρικη Χριστούγεννο-Πρωτοχρονιάτικη Σαλάτα στον Κόσμο!

Χριστούγεννο-Πρωτοχρονιάτικη Σαλάτα

 

Η σαλάτα στο γιορτινό τραπέζι είναι σαν το προσκλητήριο του γάμου, μάς προϊδεάζει για το τι θα επακολουθήσει. Γι’ αυτό λοιπόν, ας κλέψουμε τις εντυπώσεις των καλεσμένων μας από την αρχή του γεύματος. Όσο όμορφα εμπνευσμένη και εύγευστη είναι τόσο θα ενθουσιάσει και τους πιο “δύσκολους “ουρανίσκους. Τα  Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά ας φέρνουν στο τραπέζι όλων μας υγεία, ευτυχία και καλοτυχία! Εμείς προτείνουμε να φτιάξετε την πιο Γούρικη Σαλάτα στον Κόσμο και σας ευχόμαστε φέτος να είναι η Τυχερή σας Χρονιά !

Συστατικά
7 τοματίνια

7  φέτες προσούτο
1 μαρούλι (σγουρό)
1 ματσάκι ρόκα
1 σακουλάκι Baby σπανάκι (από τα ΑΒ ή τα βιολογικά καταστήματα)
1 κομμάτι παρμεζάνα
1 ρόδι
7 καρύδια «χωρισμένα» στη μέση
Αλάτι

Για το ντρέσινγκ
μισό ποτήρι του νερού με χυμό από λεμόνι και πορτοκάλι
Μισό κουταλάκι μέλι
1 κουταλιά της σούπας μουστάρδα
Αλάτι

Λάδι

Εκτέλεση
Πλένουμε καλά όλα τα πράσινα και τα τοματίνια και τα στραγγίζουμε. Μετέπειτα κόβουμε το μαρούλι και τη ρόκα ( χοντροκομμένα), τα αλατίζουμε και τα τοποθετούμε ανακατεμένα με το baby σπανάκι σε μια διάφανη σαλατιέρα ή σε μια διάφανη πιατέλα. Από πάνω απλώνουμε τα τοματίνια και το προσούτο. Περνάμε από το χοντρό μέρος του τρίφτη την παρμεζάνα πάνω από τη σαλάτα μας.

Για το ντρέσινγκ

Σε ένα μπλέντερ βάζουμε το χυμό από το λεμόνι και το πορτοκάλι, τη μουστάρδα και το μέλι και μισό φλιτζανάκι του καφέ χλιαρό νερό και μια πρέζα αλάτι. Τα χτυπάμε όλα μαζί μέχρι να ομογενοποιηθούν.
Τέλος ραντίζουμε τη σαλάτα με το ντρέσινγκ  και ρίχνουμε από πάνω τους σπόρους από το ρόδι μας και τα καρύδια!

Tip: Μπορούμε να αντικαταστήσουμε το προσούτο με γαρίδες ( αφού τις βράσουμε πρώτα).

Διατροφική αξία ροδιού

Ο καρπός ροδιού είναι ιδιαίτερα χαμηλός θερμιδικά (68 θερμίδες σε 100 γρ. καρπού) και ιδιαίτερα πλούσιος σε υδατάνθρακες και κάλιο. Το κάλιο είναι το πρώτο σε περιεκτικότητα μέταλλο του ενδοκυττάριου χώρου. Είναι ο σημαντικότερος παράγοντας ρύθμισης του όγκου των ενδοκυττάριων υγρών καθώς και της οξεοβασικής ισορροπίας στα κύτταρα, ενώ επηρεάζει και τη σύσπαση των λείων μυϊκών ινών και έτσι είναι απαραίτητο για την διατήρηση του καρδιακού παλμού.

“Ο ερχομός της κόρης μου μου έφερε τεράστια χαρά, αλλά και μεγαλύτερες αντοχές”, λέει ο Γιάννης Στάνκογλου στο infokids.gr

Τον συναντήσαμε σ’ ένα καφέ στην περιοχή του Ψυρρή.  Μας υποδέχτηκε με χαμόγελο και ζεστή χειραψία.  Απλός, προσιτός και ανθρώπινος, ο Γιάννης Στάνκογλου μάς έδειξε πώς μπορεί ένας καταξιωμένος ηθοποιός να ισορροπήσει ανάμεσα σε μια λαμπρή καριέρα και την οικογένεια. Όταν τα μάτια του ανθρώπου “γελάνε” ξέρεις ότι μόνο όμορφα πράγματα θ’ ακούσεις…

 

Τι σήμαινε στη ζωή σας ο ερχομός του παιδιού σας; Τι σας «έφερε»;
Το τι σήμαινε δεν το ήξερα μέχρι που την είδα, μέχρι που γνωριστήκαμε.  Τελικά αυτό το «τι σημαίνει» έρχεται με τον καιρό, κάνοντας αυτά που θέλεις να κάνεις με το παιδί σου, την επικοινωνία που έχεις, που όσο μεγαλώνει γίνεται και μεγαλύτερη. Μου έφερε πολύ μεγάλη χαρά και μεγαλύτερες αντοχές που δεν τις είχα συνειδητοποιήσει. Τώρα γυρνώντας το χρόνο πίσω σκέφτομαι όταν ήμουν στο «Τρίτο Στεφάνι», μια παράσταση διάρκειας 4,5 ωρών και επέστρεφα σπίτι, τη φρόντιζα, την έβαζα για ύπνο.  To άλλο που μου έφερε ήταν κούραση γιατί άμα δουλεύεις πάρα πολύ και έχεις και παιδί δεν έχεις τόσο ελεύθερο χρόνο.  Νομίζω όμως  ότι με μια ματιά και μόνο του παιδιού σου ξεχνάς τα πάντα και συνεχίζεις.

 

Τι είδους μπαμπάς είστε; Αυστηρός, “ήπιος”, “χαζομπαμπάς”;
Νομίζω ότι είμαι χαζομπαμπάς, αλλά εκεί που χρειάζεται είμαι σοβαρός.  Με κάποιο τρόπο αυστηρός, και βάζω κάποια όρια. Βέβαια δεν θέλω να περιορίσω τα όρια σ’ ένα παιδί αλλά προσπαθώ να της κάνω όσο πιο καθαρό γίνεται το τι σημαίνει να είμαστε μαζί, δηλαδή ο καθένας να δέχεται τα όρια του άλλου για να έχουμε μια επικοινωνία σαν δύο φίλοι.

Αφιερώνετε χρόνο στην κόρη σας καθημερινά; Πώς προσπαθείτε να περνάτε μαζί;
Προσπαθώ πάρα πολύ. Συχνά μπορεί να έχω 1-2 ώρες για ξεκούραση, αλλά επειδή είμαι στο σπίτι και επειδή τη βλέπω, είμαι μαζί της. Περπατάμε μαζί έξω ή πηγαίνουμε κάπου να παίξει, ακόμα και να δούμε θέατρο. Για παράδειγμα, πήγαμε πρόσφατα και είδαμε τον ”Μάικ τον Φασολάκη”. Έχουμε καθιερώσει κάθε Κυριακή να βλέπουμε θέατρο. Η κόρη μου είναι θεατρόφιλη σε αντίθεση με εμένα όταν ήμουν μικρός. Έχει δει και παραστάσεις για μεγάλους, έχει δει δυο φορές την “Ιφιγένεια εν Αυλίδι” που έκανα εγώ τον Αχιλλέα, έχει δει σκηνές από το “Τρίτο Στεφάνι” αλλά και τον “Ρωμαίο και Ιουλιέτα” σε εφηβικό θέατρο. Μαγεύεται από το θέατρο και αυτό είναι πάρα πολύ ωραίο να το βλέπεις. Μετά κάνουμε και κριτικές για τις παραστάσεις που είδαμε, δηλαδή λέμε τι της άρεσε και τι όχι.  Γενικά θέλω να είμαι μαζί της όσο πιο πολύ γίνεται.

 

Εσείς έχετε όμορφες εικόνες, αναμνήσεις από τα παιδικά σας χρόνια;
Οι αναμνήσεις οι δικές μου είναι οι πιο πολλές στον δρόμο. Mεγάλωσα στον Περισσό, όπου τότε ήταν γειτονιά. Ήταν όλα τα παιδιά στους δρόμους , δεν υπήρχαν πολλά αυτοκίνητα και γενικά ήταν αλλιώς τα πράγματα. Υπήρχαν αλάνες, κούνιες, πάρκα, χώμα. Οπότε έχω αυτές τις μνήμες της ελευθερίας έξω στο δρόμο και του παιχνιδιού μετά το σχολείο με τους φίλους μου, την αδερφή μου και τα ξαδέρφια μου. Θυμάμαι χαρακτηριστικά όταν καίγαμε τα στεφάνια της Πρωτομαγιάς και του Άι-Γιάννη υπήρχαν στον Περισσό φωτιές στις διασταυρώσεις. Βγαίναμε έξω και πηδάγαμε τις φωτιές, πράγμα το οποίο δεν συμβαίνει πια. Τα παιδιά πια προτιμούν κλειστούς χώρους, παιδότοπους και ασχολούνται από πολύ νωρίς με το διαδίκτυο. Δεν υπάρχει αυτή η μαγεία της εποχής  μου. Έχει αλλάξει η Αθήνα τα τελευταία 25-30 χρόνια και δυστυχώς είναι δύσκολο για ένα παιδί να μεγαλώσει σε αυτή τη πόλη κατά την γνώμη μου.

Τι θα συμβουλεύατε την κόρη σας να μην κάνει ποτέ;
Νομίζω ότι θα την συμβούλευα σε κάποια πράγματα αλλά όχι με τον τρόπο της απαγόρευσης.  Αυτό θα το κάνω σε μια ακραία περίπτωση όπου θα δώ ότι το παιδί έχει ξεφύγει λίγο και θέλει να γίνει το δικό της. Κάποιες στιγμές δεν μπορεί να γίνει το δικό σου. Πρέπει να καταλάβεις ποια είναι η αλήθεια, τι πρέπει να γίνει έτσι ώστε να λειτουργήσεις ως μέλος της οικογένειας.

 

Μένετε στο κέντρο της Αθήνας.  Θεωρείτε ότι είναι επικίνδυνο να μεγαλώνει ένα παιδί στο κέντρο; Θα σκεφτόσασταν να μετακομίζατε σε κάποιο προάστιο;
Ναι, μένω Ψυρρή.  Το σκέφτηκα πέρυσι να μετακομίσω αλλά άφησα αυτή την σκέψη για λίγο πιστεύοντας ότι κάπως αλλάζει το κέντρο. Δυστυχώς σε αυτή την πόλη, με αυτό τον ήλιο που έχουμε θα μπορούσαμε κάλλιστα κάθε εβδομάδα να πηγαίναμε σε πάρκα και να κάναμε πικνίκ όπως κάνουν στο εξωτερικό. Εμείς που έχουμε τον ήλιο 8 μήνες τον χρόνο δεν εκμεταλλευόμαστε ούτε αυτό και βλέπεις κάτι πάρκα έρημα, βρόμικα και εγκαταλελειμμένα. Δεν υπάρχει μέριμνα της πολιτείας για να εκμεταλλευτούν κάποια πράγματα τα οποία θα μπορούσαν να βελτιώσουν την ζωή μας. Εγώ πάντως όποτε βρίσκω χρόνο παίρνω την κόρη μου και πάμε στην εξοχή.

Έχετε δηλώσει “Η δουλειά με έχει αλλάξει. Ήμουν απότομος και «κακό παιδί». Αυτή η αλλαγή σας έχει βοηθήσει στη ζωή σας, στις σχέσεις σας με τους δικούς σας ανθρώπους, τους συνεργάτες σας;
Κακό παιδί δεν ήμουν. Απλώς ήμουν απότομος και ίσως λίγο περισσότερο εγωιστής, με “γωνίες”, δεν άλλαζα εύκολα γνώμη.  Όλοι είμαστε καλοί και κακοί και είναι οι καταστάσεις οι οποίες τελικά το προσδιορίζουν. Τώρα λόγω της δουλειάς που κάνω, που έχει σχέση με επικοινωνία, έχω βελτιώσει τον προσωπικό μου κόσμο. Και με την έλευση του παιδιού κάποια πράγματα έχουν μαλακώσει, τα βλέπω πιο εύκολα και νιώθω πολύ καλά. Ξέρω πού είμαι, τι είμαι και νιώθω πολύ καλά. Έχω ζήσει ακραία πράγματα, δηλαδή έχω χάσει φίλους από μηχανές, ναρκωτικά, τα είδα από κοντά από πολύ νωρίς. Λίγο πολύ όλοι τα έχουμε δει. Το σημαντικό είναι να έχεις βάσεις και να ξέρεις τα όριά σου.

 

 

Ποιος ρόλος από αυτούς που έχετε ερμηνεύσει σας έχει γοητεύσει; Ποια δουλειά σας θα ξεχωρίζατε;
Ξεχωρίζω κάθε δουλειά με διαφορετικό τρόπο. Δηλαδή από τα πρώτα χρόνια στον Τερζόπουλο, που ταξιδέψαμε τόσο πολύ με το θέατρο ΑΤΤΙΣ, Κολομβία, Βραζιλία, Κίνα, Ρωσία ήταν μια τρομακτική εμπειρία για εμένα και το να ασχοληθώ με την τραγωδία με τον τρόπο που ασχολήθηκα. Η συνεργασία μου με τον Μιχαήλ Μαρμαρινό μου άνοιξε πολλές πόρτες, μου έμαθε τι είναι η υποκριτική, το σώμα, η αναπνοή και γενικά πολλά πράγματα.  Η συνεργασία με την γυναίκα μου στο “Festen”, μια παράσταση που πολλοί μου λένε ότι με θυμούνται απ΄αυτή τη δουλειά. Επίσης“To Tρίτο Στεφάνι” ήταν μια πολύ όμορφη δουλειά. Γενικά έχω συνεργαστεί με ανθρώπους που θαύμαζα  και τους κρατάω ως παρακαταθήκη, που μου δώσανε τη δυνατότητα να κάνω κάποιους ρόλους, είτε είναι ο Μάρκος Αντώνιος στον “Ιούλιο Καίσαρα” είτε είναι ο Stanley Kowalski στο “Λεωφορείον ο Πόθος”. Από την τηλεόραση θα ξεχώριζα σίγουρα “Tο Νησί”. Ήταν μια τρομερή δουλειά. Νιώθαμε όλοι ότι δεν ήμασταν ηθοποιοί, αλλά πραγματικοί χαρακτήρες του έργου. Το ότι κάναμε γυρίσματα στην Κρήτη, στο φυσικό περιβάλλον ήταν πάρα πολύ σημαντικό και όμορφο. Θα ξεχώριζα και τη “10η Eντολή” γιατί ήταν μια σειρά που άλλαζε συνέχεια χαρακτήρες και αυτό εμένα μου αρέσει.  Βαριέμαι και στο θέατρο. Μ’ αρέσει να παίζω ένα μήνα, δύο το πολύ, και μετά να κάνω κάτι άλλο. Μια ολόκληρη σεζόν με κουράζει. Ξεχωρίζω και από το σινεμά κάποια πράγματα όπως “Το Tανγκό των Χριστουγέννων”.

 

 

Φέτος που σας βλέπουμε;
Φέτος συμμετέχω στην παράσταση «Rain man». Η γνωστή ταινία που είχε γίνει το 1988 και πήρε 4 Όσκαρ με τον Dustin Hoffman και τον Tom Cruise. Είναι η ιστορία δύο αδελφών.  Είναι ένας χαρακτήρας , ο Tσάρλι, τον οποίο υποδύομαι εγώ του οποίου ο πατέρας πεθαίνει και αφήνει όλη την περιουσία του σε ένα ίδρυμα. Έτσι ο Τσάρλι πηγαίνοντας σε αυτό το ίδρυμα ανακαλύπτει ότι έχει έναν αδερφό τον οποίο δεν είχε γνωρίσει ποτέ και ο οποίος είναι υψηλής νοημοσύνης αλλά αυτιστικός και τον απαγάγει από το ίδρυμα για να του πάρει το μερίδιο του.  Όμως σε όλο αυτό το ταξίδι γνωρίζονται μεταξύ τους και συνειδητοποιούν ότι εκτός από τα λεφτά υπάρχει και κάτι άλλο πιο ουσιαστικό, πιο ανθρώπινο.

 

Στην τηλεόραση προβλέπεται να κάνετε κάτι;
Δεν γίνεται κάτι στην τηλεόραση αυτή την στιγμή. Στο σινεμά συζητάω κάποια πράγματα. Παιδικό θέατρο θα κάνω τέλος Γενάρη στο θέατρο Badminton όπoυ θ’ ανέβει η παράσταση «Ο Θησέας και η Αριάδνη στη χώρα των Ταύρων», ο γνωστός μύθος.  Θα είναι μια υπερπαραγωγή με τρομερά κοστούμια και μαγευτικά σκηνικά με νερά, πισίνες, καράβια, ακροβάτες, χορευτές, μουσικούς.  Τη σκηνοθετεί η Σοφία Σπυράτου, τα σκηνικά έχει κάνει ο Παντελιδάκης και γενικά είμαι πολύ ενθουσιασμένος που θα πάρω μέρος για πρώτη φορά σε μια παιδική παράσταση ύστερα από πολλά χρόνια, από τα δώδεκα μου που έπαιζα σε μια θεατρική παράσταση  γιατί το  πρώτο μου θεατρικό ήταν το “Ανέβα στη στέγη να φάμε το σύννεφο” του Γιάννη Ξανθούλη όπου έκανα τον εφημεριδοπώλη. Η  παράσταση λοιπόν  ξεκινάει 26 Γενάρη και την περιμένω πώς και πώς.

 

Αν δεν είχατε γίνει ηθοποιός με τι θα θέλατε να είχατε ασχοληθεί;
Δεν ξέρω γιατί μέχρι να γίνω ηθοποιός δεν ήξερα τι ήθελα να κάνω. Στην εφηβεία μου ήθελα να γίνω γεωπόνος αλλά δεν τα κατάφερα.  Μετά έκανα διάφορες δουλειές για να επιβιώσω.  Ίσως να ήμουν εκπαιδευτής σε scuba diving, κάτι κοντά στη φύση, κοντά στη θάλασσα.

 

Είστε λάτρης των ταξιδιών. Ποιο είναι το αγαπημένο σας και ποιο θα θέλατε να πραγματοποιήσετε με την κόρη σας;
Με έχει στιγματίσει το πρώτο μου ταξίδι εκτός Ευρώπης που ήταν στο όρος Σινά στην Αίγυπτο γιατί ήταν ένα τελείως διαφορετικό περιβάλλον. Την πρώτη μέρα που βρέθηκα εκεί κολύμπησα  με ελεύθερο δελφίνι οπότε ήταν κάτι μαγευτικό και από τότε σκέφτομαι ότι αυτό είναι πραγματικό ταξίδι και όχι σε χώρες του δυτικού πολιτισμού. Με την κόρη μου θα ήθελα να κάνω πολλά ταξίδια. Ήδη έχω κάνει ένα το οποίο ήταν μακρινό, αφού είχαμε πάει στην Κένυα πριν κλείσει τα 2 χρόνια και είχαμε κάνει σαφάρι για τρεις μέρες.  Αλλά εκεί που θα ήθελα να την πάω μετά τα 6-7 είναι η Λατινική Αμερική που δεν έχω πάει και εγώ, Χιλή, Περού, Παταγονία αλλά και στην Νέα Υόρκη που είχα ζήσει δύο χρόνια από το 2000 έως το 2002.

 

Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Ο μεγαλύτερος φόβος μου είναι σε σχέση με την κόρη μου, μην πάθει κακό. Υπάρχει προτεραιότητα στην κόρη και από εκεί και πέρα ο δικός μου φόβος είναι να μην πέσω στα μάτια των δικών μου, είτε της γυναίκας μου είτε της κόρης είτε των φίλων μου. Να μπορέσω να κρατήσω την αξιοπρέπεια μου, να είμαι σε πράγματα τα οποία θέλω, να είμαι ευτυχισμένος όσο γίνεται.

 

Κάθε άνθρωπος έχει τις δικές του αδυναμίες.  Εσείς ποια δικιά σας θ’ αλλάζατε και ποια όχι;
Δεν ξέρω αν είναι αδυναμία αλλά έχω κόλλημα με το κάπνισμα. Δεν μ’ αρέσει αλλά δεν μπορώ να το σταματήσω. Έχω προσπαθήσει, δεν τα έχω καταφέρει, αλλά θα ξαναπροσπαθήσω. Επίσης είναι ωραίο να είσαι σ’ ένα όμορφο περιβάλλον, ν’ ακούς μουσική, να πίνεις το κρασί σου και να χορεύεις.  Το κάνω 2-3 φορές το μήνα.  Έχω αδυναμία στην καλή μουσική, στο καλό φαγητό, στη ταχύτητα, στην κόρη μου πολύ μεγάλη και στη γυναίκα μου.

 

Αν έπρεπε να σας χαρακτηρίσει η κόρη σας με μια λέξη όταν μεγαλώσει ποια θα θέλατε να είναι αυτή;
Αυτό που μου λέει στα ξεκάρφωτα μερικές φορές: «Μπαμπά, είσαι καλός μπαμπάς».

Το Infokids.gr πρόσφερε ελαιόλαδο στην “Kιβωτό του Κόσμου”

 

 

Ακούς είδηση για κλοπή και στεναχωριέσαι. Όταν βέβαια πρόκειται για κλοπή στην “Κιβωτό του Κόσμου” στεναχωριέσαι διπλά. Ναι, εκλάπη πριν λίγο καιρό απο την “Kιβωτό του Κόσμου” το ελαιόλαδο. Λυπηρό, ζούμε σε καιρούς που κλέβουν ακόμη και το υστέρημα κάποιων ανθρώπων που το προσφέρουν με όλη τους την καρδιά σε παιδιά και ενήλικες που το έχουν πραγματική ανάγκη. Έτσι κι εμείς πήραμε την πρωτοβουλία ν’ αντικαταστήσουμε αυτό το ελαιόλαδο. Μας υποδέχτηκαν με χαρά στην Κιβωτό και μας χάρισαν κάτι πολύ σημαντικό… χαμόγελο και ελπίδα. Και αυτά δεν μπορεί να τα κλέψει κανείς.

Παραμυθένιες γεύσεις από τα Ζαχαροπλαστεία Μelosa

 

Βρήκαμε τη λύση για τους αθεράπευτα «γλυκατζήδες» και αυτή ακούει στο όνομα “Zαχαροπλαστεία ΜΕLOSA”. Όλου του κόσμου τα γλυκά, σοκολατένια, λευκά, σιροπιαστά, τούρτες φιγουράρουν στις βιτρίνες και σε κάνουν να μην ξέρεις τι να διαλέξεις. Εμείς τα δοκιμάσαμε στο πάρτυ των γενεθλίων μας. Mε μια λέξη… εξαιρετικά ! Ολόφρεσκα και νόστιμα φτιαγμένα με μεράκι και αγάπη. Ναι, τα Μelosa είναι ένας παραμυθένιος ολόγλυκος κόσμος.

 

Μelosa
Αγ. Ι. Ρέντης: Θηβών 136, τηλ.: 210 4930700
Xαϊδάρι: Στρ. Καραϊσκάκη 62, τηλ.: 210 5311802
Aργυρούπολη : Λεωφ. Κύπρου 42, τηλ.: 210 9963777
Melcom23@otenet.gr
www.melosa.gr