Είδαμε τον “Θησαυρό της Βαγίας” στο θέατρο Alhambra και θαυμάσαμε (ξανά) το μεγαλείο της Ζωρζ Σαρή

Είδαμε τον “Θησαυρό της Βαγίας” στο θέατρο Alhambra και θαυμάσαμε (ξανά) το μεγαλείο της Ζωρζ Σαρή

Η αξία ενός έργου τέχνης φαίνεται στον χρόνο. “Ο θησαυρός της Βαγίας”, το πασίγνωστο διήγημα της Ζωρζ Σαρή γράφτηκε το 1969 -δεν είχαμε καν γεννηθεί εμείς ακόμα τότε. Κι όμως, έχει διαβαστεί από τα παιδιά των 70s, των 80s, των 90s, των 00s και συνεχίζει με την ίδια δυναμική που, για να είμαι ειλικρινής, δεν μπορούσα να φανταστώ μέχρι την περασμένη Κυριακή, όταν βρέθηκα με τα παιδιά μου στην ομώνυμη παράσταση στο Θέατρο Alhambra.

Το θέατρο ήταν κυριολεκτικά κατάμεστο με μικρά παιδιά, τα οποία με έκδηλο ενθουσιασμό ανυπομονούσαν να χαμηλώσουν τα φώτα. Ήταν δε τόση η ένταση που επικρατούσε στην αίθουσα, ώστε αναρωτιόμουν αν θα καταφέρουν οι ανυπόμονοι θεατές να ησυχάσουν κατά την διάρκεια της παράστασης. Δεν είναι λίγες οι φορές που έχουμε βρεθεί σε έργα, στα οποία γίνεται χάος τόσο από ομιλίες όσο και από γαριδάκια που ανοιγοκλείνουν.

Κι όμως, όταν η παράσταση ξεκίνησε και όταν η αφήγηση άρχισε να μας παρασύρει στις ακρογιαλές και τις βουνοπλαγιές της Αίγινας, να συμμετέχουμε κι εμείς στο κυνήγι του πολυπόθητου “θησαυρού”, όλη η αίθουσα σώπασε! Δεν ακουγόταν ούτε κιχ! Κι αν δεν αποδεικνύει αυτό το μεγαλείο τη Ζωρζ Σαρή -μα και την εξαιρετική σκηνοθετική απόδοση της Αθανασίας Καλογιάννη, δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να το κάνει.

Γιατί αξίζει να δείτε αυτή την παράσταση

Τυχεροί οι μικροί θεατές που θα έχουν την ευκαιρία να δουν να “ζωντανεύει” επί σκηνής το σπουδαίο αυτό έργο της Ζωρζ Σαρή που συνδυάζει αριστοτεχνικά την ιστορία, την περιπέτεια και την ανεμελιά του αξεπέραστου ελληνικού καλοκαιριού σε νησί -και δη σε ένα από τα πιο αγαπημένα.

Τα παιδιά θα απορροφήσουν σημαντικά μηνύματα, για την αθλιότητα στην οποία οδηγεί ο πόλεμος τους ανθρώπους, αλλά και για την αξία της συγχώρεσης, την δύναμη της φιλίας και για την αγαλλίαση που μπορεί να σου προσφέρει το να δώσεις χαρά σε έναν άλλον άνθρωπο.

Τέλος, θα απολαύσουν μια υπέροχη ομάδα ηθοποιών, με κάτι τεράστια λαμπερά και ειλικρινή χαμόγελα και ανοιχτές αγκαλιές για όλα τα παιδιά στο τέλος του έργου, μοναδικά τραγούδια από την ταλαντούχα Ζωή Τηγανούρια μα και την ίδια με το ακορντεόν της επί σκηνής.

Έχετε, όμως, υπ’όψιν πριν πάτε…

Το θέατρο δεν έχει αριθμημένες θέσεις, οπότε φροντίστε να είστε στον χώρο αρκετά νωρίτερα για να προλάβετε να καθίσετε κάπου μπροστά. Η πλατεία του θεάτρου είναι πολύ μεγάλη μα εκτείνεται σε μήκος, με αποτέλεσμα ένα μικρό παιδί στα πίσω καθίσματα να δυσκολεύεται να δει καλά.

Και μία παράκληση: Με τις ιώσεις να “θερίζουν” αυτή την εποχή, αν εσείς ή το παιδί σας βήχετε φροντίστε μέσα στην αίθουσα να φοράτε τουλάχιστον μια μάσκα.

Διαβάστε ακόμα:

Είδαμε τη “Ραπουνζέλ χωρίς Παραμύθι” του Ηλία Καρελλά και χορτάσαμε υπέροχες ερμηνείες!

Είδαμε την “Οικογένεια Νώε” στο θέατρο Πόρτα και μάθαμε να αποδεχόμαστε τον κύκλο της ζωής

Είδαμε τη “Συμμορία του Μεσονυκτίου” στο θέατρο Άνεσις και η θεατρική σεζόν ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς!