“Είμαι πολύ υπερπροστατευτική με τα παιδιά μου. Μήπως τους κάνω κανω κακό;”

“Είμαι πολύ υπερπροστατευτική με τα παιδιά μου. Πιστεύετε ότι μπορεί να τα αγχώνω με τις ανησυχίες μου; Μήπως τους κάνω κανω κακό;  Πώς μπορώ να αλλάζω τη συμπεριφορά μου;”

Απαντά η Κρυσταλλία Σαρκινιώτη, Ψυχολόγος

Όλοι οι γονείς θέλουν το καλύτερο για τα παιδιά τους και προσπαθούν να τους προσφέρουν ασφάλεια και προστασία. Όμως η υπερβολική ανησυχία μπορεί να δημιουργήσει εξάρτηση, φοβίες και χαμηλή αυτοεκτίμηση στα παιδιά. Η αίσθηση ενός τρομακτικού κόσμου που έχουν μπορεί να τους δημιουργήσει άγχος και ανασφάλεια για το μέλλον και τις ικανότητές τους.

Η υπερπροστασία πνίγει τα παιδιά και τα αφήνει κυριολεκτικά ανώριμα. Στέλνει ένα μήνυμα στα παιδιά πως είναι ανίκανα να κάνουν κάτι μόνα τους. Τα καθιστά εξαρτώμενα, εσωστρεφή, χωρίς αυτοσεβασμό, χωρίς τη δυνατότητα να λαμβάνουν μόνα τους αποφάσεις. Άρα τους στερεί την ωρίμανση που ακολουθεί τη μάθηση μέσω και των λανθασμένων αποφάσεων που το παιδί είναι λογικό κάποια στιγμή να πάρει, που όμως θα το βοηθήσουν να εντοπίζει και να θέτει σε λειτουργία το ίδιο τους απαραίτητους μηχανισμούς άμυνας για να προστατευτεί.

Αυτό δεν σημαίνει φυσικά ότι πρέπει να αφήσουμε τα παιδιά ελεύθερα να κρίνουν μόνα τους, τους πιθανούς κινδύνους σχετικά με την όποια δραστηριότητα και σίγουρα πρέπει να υπάρχει ο έλεγχος από τους γονείς σε συγκεκριμένα βέβαια όρια. Ο γονέας πρέπει να ξέρει πού είναι το παιδί, τι δραστηριότητες έχει, με ποιους φίλους κάνει παρέα και να θέτει ορισμένους κανόνες. Αυτό που δεν είναι ωφέλιμο όμως είναι να βρίσκεται συνέχεια κολλημένος στο παιδί, απλά και μόνο στη περίπτωση που κάτι έκτακτο ή κακό θα συμβεί.

Δείξτε στο παιδί με λόγια και με πράξεις ότι το εμπιστεύεστε. Έτσι θα το βοηθήσετε να γίνει πραγματικά πιο δυνατό. Δώστε χώρο στα παιδιά σας! Μην το κάνετε να νιώθει μικρότερο από ότι είναι εξαιτίας της υπερπροστασίας. Ελέγξτε την υπερπροστασία σας αν θέλετε το παιδί σας να είναι στο μέλλον ένας ώριμος με εμπιστοσύνη στον εαυτό του ενήλικας.