«Είχα καταλάβει ότι περίμεναν όλοι πρόωρο τοκετό. Ήταν δεδομένο αφού ο πλακούντας ήταν γερασμένος»: Η ιστορία μιας αναγνώστριας που πάλεψε με νύχια και δόντια για να γεννήσει το σποράκι της

105943365_4x3«Εννέα μήνες πριν, στην επέτειο ενός έτους σχέσης με το μεγάλο μου έρωτα, ανακαλύπτω ότι είμαι έγκυος…Μετά από διάφορα προβλήματα η ζωή μου χάρισε απλόχερα έναν υπέροχο άνδρα και ένα μικρό σποράκι…το δικό μου σποράκι!!! Το μεγαλύτερο μου όνειρο, μια οικογένεια, έμοιαζε τόσο κοντά…

Λίγες ημέρες αργότερα δώσαμε ραντεβού με το γιατρό μου (έναν υπέροχο άνθρωπο, τον Κώστα Λαζανάκη) στο ΙΑΣΩ. Μετά από τις προγραμματισμένες εξετάσεις, ο γιατρός μας ανακοινώνει ότι πρέπει να επιστρέψω αμέσως στο σπίτι γιατί είχα πάθει μια μικρή αποκόλληση. Συμβαίνει συχνά μου είπε…Κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα από μια αποκόλληση! Ακολούθησαν πολλές…πολλές αποκολλήσεις, πολλές αιμορραγίες, πολλές μέρες και νύχτες ακίνητη σε ένα κρεβάτι…Ήξερα ότι ίσως να μην τα κατάφερνε το σποράκι μου…

Παντρεύτηκα με πολιτικό γάμο. Δε θυμάμαι τίποτα από εκείνη τη μέρα. Βιαζόμουν να γυρίσω στο κρεβάτι. Φτιάξαμε το σπίτι μας. Δεν έχω ιδέα πώς βρέθηκαν όλα τα πράγματα στο σπίτι…Το μυαλό μου ήταν στο σποράκι μου και στον άντρα μου…Ήξερα πόσο πολύ ήθελε να γίνει πατέρας. Πολλά περνούσαν από το μυαλό μου. Ακόμα κι ότι εάν χάναμε το σποράκι μας, ίσως να χάναμε τους εαυτούς μας, να χάναμε ο ένας τον άλλον…

Οι μήνες περνούσαν. Εγώ πάντα ακίνητη στο κρεβάτι, το σποράκι μου μεγάλωνε και μια μέρα οι αιμορραγίες σταμάτησαν…Το όνειρο ήταν και πάλι κοντά μου, το άγγιζα σχεδόν!! Την ημέρα που έμπαινα στον 7ο μήνα επισκεφτήκαμε το γιατρούλη. Όλα ήταν καλά! Φεύγοντας από το ιατρείο ο άντρας μου, μου είπε ότι τα δύσκολα πέρασαν…Ήταν για λίγο όμως, αφού πέντε λεπτά αργότερα έπαθε ρήξη ο σάκος και έφυγαν νερά…! Δε μου είπαν ποτέ τίποτα. Είχα καταλάβει όμως ότι περίμεναν όλοι πρόωρο τοκετό…Ήταν δεδομένο αφού ο πλακούντας ήταν γερασμένος…

Έμεινα σε ένα καναπέ και τις ατελείωτες ώρες που ήμουν μόνη καθώς ο αντρούλης μου δούλευε, μιλούσα στον μπέμπη μου. Τον χάιδευα, του έβαζα μουσική, του έλεγα να παλέψει, να δώσει τη δική του μάχη…και την έδωσε!! Γεννήθηκε την 38η εβδομάδα 3 κιλά και 40 γραμμάρια! Έχουν περάσει 20 μέρες και ακόμα πιάνω τον εαυτό μου να χαϊδεύει την κοιλιά μου και να του λέει «κρατήσου, θέλω να σε δω να μεγαλώνεις»!

Αχ, πολλά δάκρυα γέμισαν τα μάτια μου…Εύχομαι όλα τα σποράκια να συναντήσουν τις μανούλες τους…όλα τα πρόωρα μωράκια να τα καταφέρουν…όλες οι μανούλες που παλεύουν να πιστέψουν στο όνειρο και σίγουρα θα το δουν να πραγματοποιείται!

Όσο για μένα…εύχομαι να τον δω να μεγαλώνει!!!».

Πηγή: http://mariasmother.blogspot.gr

Διαβάστε επίσης:

8 συμβουλές για να αποφύγετε τον πρόωρο τοκετό

Γιατί οι μητέρες των πρόωρων μωρών πρέπει να τους μιλούν συνέχεια κατά τις επίσκεψεις τους στο νοσοκομείο

Ένα δάκρυ για κάθε γέννα: Η αληθινή ιστορία μιας μαμής από την Κρήτη