Εκατομμύρια παιδιά παγκοσμίως εξακολουθούν να μη λαμβάνουν σωτήριους εμβολιασμούς

Η Unicef προμήθευσε 2,5 δισεκατομμύρια δόσεις εμβολίων για παιδιά σε περίπου 100 χώρες το 2016, φθάνοντας στα μισά από τα παιδιά κάτω των 5 ετών. Τα στοιχεία που δημοσιεύονται κατά τη διάρκεια της Παγκόσμιας Εβδομάδας Εμβολιασμού (24-28 Απριλίου), καθιστούν τη Unicef τον μεγαλύτερο πάροχο εμβολίων για παιδιά παγκοσμίως.

Η Νιγηρία, το Πακιστάν και το Αφγανιστάν, οι τρεις εναπομείνασες χώρες ενδημικές στην πολιομυελίτιδα, έλαβαν η καθεμία περισσότερες δόσεις εμβολίων από οποιαδήποτε άλλη χώρα, με σχεδόν 450 εκατομμύρια δόσεις εμβολίων για παιδιά στη Νιγηρία, 395 εκατομμύρια στο Πακιστάν και πάνω από 150 εκατομμύρια στο Αφγανιστάν.

Η πρόσβαση στην ανοσοποίηση οδήγησε σε δραματική μείωση των θανάτων παιδιών κάτω των 5 ετών από ασθένειες που μπορούν να αντιμετωπιστούν με εμβόλια και έχει φέρει τον κόσμο πιο κοντά στην εξάλειψη της πολιομυελίτιδας. Μεταξύ των ετών 2000 και 2015, οι θάνατοι κάτω των 5 ετών εξαιτίας της ιλαράς μειώθηκαν κατά 85% και εκείνοι που οφείλονται σε νεογνικό τέτανο κατά 83%. Ένα ποσοστό της μείωσης των θανάτων από πνευμονία κατά 47% και των θανάτων από διάρροια κατά 57% το ίδιο χρονικό διάστημα πιστώνεται στους εμβολιασμούς.

Ωστόσο, εκτιμάται ότι 19,4 εκατομμύρια παιδιά σε όλο τον κόσμο εξακολουθούν να μη λαμβάνουν πλήρεις εμβολιασμούς κάθε χρόνο. Περίπου τα 2/3 όλων των μη εμβολιασμένων παιδιών ζουν σε χώρες που πλήττονται από συγκρούσεις. Τα αδύναμα συστήματα υγείας, η φτώχεια και οι κοινωνικές ανισότητες σημαίνουν επίσης ότι 1 στα 5 παιδιά ηλικίας κάτω των πέντε ετών εξακολουθεί να μη λαμβάνει σωτήριους εμβολιασμούς.

Οι ανισότητες εξακολουθούν να υφίστανται μεταξύ πλουσίων και φτωχών παιδιών. Σε χώρες όπου αντιστοιχεί το 80% των θανάτων παιδιών κάτω των 5 ετών παγκοσμίως, πάνω από τα μισά από τα φτωχότερα παιδιά δεν εμβολιάζονται πλήρως. Σε παγκόσμιο επίπεδο, τα φτωχότερα παιδιά είναι σχεδόν δύο φορές πιο πιθανό να πεθάνουν πριν από την ηλικία των πέντε από τα πλουσιότερα.

Μέχρι το 2030 περίπου το 1 στα 4 άτομα θα ζουν σε φτωχές αστικές κοινότητες, κυρίως στην Αφρική και την Ασία, πράγμα που σημαίνει ότι η εστίαση και οι επενδύσεις σε υπηρεσίες ανοσοποίησης πρέπει να προσαρμοστούν στις συγκεκριμένες ανάγκες αυτών των κοινοτήτων και παιδιών, αναφέρει η Unicef.