«Το παιδί θα φάει αυτό που θέλει η μαμά του τελεία και παύλα»: Ένα κείμενο γροθιά για την ελληνική οικογένεια

Η δημοσιογράφος Μαρία Δεδούσση με ένα κείμενο που δημοσίευσε στο προσωπικό της λογαριασμό του Facebook αποκαλύπτει ορισμένες «άβολες» αλήθειες που δυστυχώς αποτελούν παγιωμένες συμπεριφορές στην ελληνική οικογένεια και κάθε άλλο παρά υπέρ των παιδιών συντελούν.

Στην εξιστόρησή της αποτυπώνεται μεταξύ άλλων πώς η έννοια της προστατευτικότητας είναι σύμφυτη με την ελληνική οικογένεια και πώς η ελληνίδα μάνα κουμαντάρει τις ζωές των παιδιών.

Η «αγία» ελληνική οικογένεια διαπρέπει στο να στραγγαλίζει από την παιδική ηλικία κάθε τάση του ατόμου για ελευθερία, προσδένοντάς το μια για πάντα στο άρμα της μαμάς και του πατέρα.

Αυτό είναι το κείμενο γροθιά για την ελληνική οικογένεια

#Στην_ταβέρνα

«Θέλω κοτόπουλο», λέει ο 10χρονος γιος, αφού ο σερβιτόρος έχει απαγγείλει εκατό φορές τον κατάλογο.

«Γιατί να φας κοτόπουλο; ΘΑ ΦΑΣ μπιφτέκια», λέει η ΜΗΤΕΡΑ, η οποία γενικώς μιλάει ασταμάτητα και λέει σε όλους τι να κάνουν και τι να μην κάνουν.

«Μα γιατί να φάει μπιφτέκια, αφού θέλει κοτόπουλο…», ψελλίζει ο πατέρας, ο οποίος γενικώς δεν μιλάει καθόλου, δεν προλαβαίνει κιόλας εξάλλου.

«Μπιφτέκια με πατάτες για τον ΜΙΚΡΟ», λέει η ΜΗΤΕΡΑ στο σερβιτόρο.
Τέλος κάθε κουβέντα.

Εκατό μέτρα πιο κει, τέσσερα παιδάκια, 6-10 ετών περίπου, τρία κορίτσια και ένα αγόρι, πλένουν τα πιάτα στο νιπτήρα ενος κάμπινγκ.

Μιλάνε γερμανικά.

Γερμανοί, ή Αυστριακοί, νοτ ιμπόρταντ.

Τα βλέπω συχνά, περνώντας για την παραλία, αυτά και -εντυπωσιακά πολλά- άλλα παιδάκια που πλένουν τα πιάτα κάθε πρωί και κάθε μεσημέρι, μετά τα γεύματα στα τροχόσπιτα.

Πλένουν τα πιάτα και παίζουν με τα νερά.

Και μετά κατεβαίνουν στην παραλία.

Χωρίς χιλιάδες μπρατσάκια και τζαμποσακούλες, αλλά κυρίως χωρίς καμία μαμά να τους φωνάζει κάθε 30 δεύτερα τι να κάνουν και τι όχι.

Ένας φίλος μου, λέει ότι δεν υπάρχει σωστό και λάθος στη ζωή, είναι σχολή αυτή, το «δεν υπάρχει σωστό και λάθος», δεν ξέρω, δεν είμαι βέβαιη. Προσωπικά πιστεύω ότι υπάρχει σωστό και λάθος. Με απόκλιση, αλλά όχι τρομακτική.

Αυτό που ξέρω με βεβαιότητα είναι ότι το 10χρονο που θα φάει το φαγητό που θέλει η μαμά του, ως διαχρονικός 5χρονος αλλά άβουλος πρίγκιπας, και το 10χρονο που μαθαίνει να συμμετέχει στην καθημερινότητα, θα ζήσουν δύο πολύ διαφορετικές ζωές.

Βρείτε εσείς ποια είναι η σωστή και ποια η λάθος.
Αν υπάρχει τέτοιο πράγμα…