Γλυκά, μικρά ψέματα

10151283_286764798151016_5374686255751380150_nΑν μη τι άλλο, το να είσαι μαμά δεν είναι καθόλου πληκτικό! Δεν υπάρχει ούτε μια στιγμή που να λέω ότι δεν ξέρω ή ότι δεν έχω τι να κάνω! Θυμάμαι μικρή να λέω και να γράφω συχνά «Βαριέμαι», το οποίο σήμερα μου φαίνεται εξωπραγματικό γιατί απλώς δεν βαριέμαι ποτέ! Στην ουσία δεν έχω χρόνο για να βαρεθώ γιατί η καθημερινότητά μου με τα παιδιά, μου βάζει συνέχεια μικροεμπόδια, αινίγματα, στόχους, προγραμματισμούς, καινούριους αντιπάλους, τρικλοποδιές κ.α. Έχω καθημερινά τόσα θέματα να λύσω -και δεν εννοώ θέματα του νοικοκυριού και της κουζίνας- που νιώθω σαν σκανδιναβικό σταυρόλεξο!

Ένα θεματάκι που προκύπτει συχνά σε όλες τις ηλικίες των παιδιών, σαν τη Λερναία Ύδρα που της κόβεις το κεφάλι αλλά αμέσως εμφανίζεται άλλο, είναι το ψέμα. Το αθώο ψέμα των παιδιών. Σε κάθε ηλικία νομίζω ότι έχω τελειώσει με αυτό το θέμα, αλλά όλο και προκύπτει με άλλη μορφή. Ξεκινάει πραγματικά πολύ αθώα και πολύ χαριτωμένα, χωρίς δόλο ή διάθεση απάτης. Βλέπεις, όμως, ότι το ψέμα είναι η πρώτη σκέψη του παιδιού για να βγει από κάποια δύσκολη θέση. Κι αυτό είναι που με προβληματίζει: η πρώτη μας σκέψη!

Το ψέμα είναι στη φύση μας. Υπάρχουν ψέματα που δεν είναι καταδικαστέα, ακόμα κι όταν λέγονται από ενήλικες. Υπάρχουν αναπόφευκτα ψέματα που είναι για καλό, ψέματα που μπορούν ακόμα και να σώσουν ζωές, αλλά εμένα δεν μου αρέσει ως τρόπος σκέψης, ως νοοτροπία. Δεν μου αρέσει να κατέχουν αρχηγική θέση στο μυαλό και να το κατευθύνουν, γιατί σίγουρα θα έχουν αρνητικές συνέπειες όταν πια αποκαλυφθούν.

Τα παιδιά από τη φύση τους έχουν ταλέντο στο ψέμα, όπως έχουν ταλέντο και στην υποκριτική. Υποδύονται ρόλους με μια φυσικότητα που εγώ έχω φτύσει αίμα να αποκτήσω ως ηθοποιός! Έτσι αβίαστα λένε και τα ψεματάκια τους. Η πρώτη οργανική αντίδρασή μου είναι ο θυμός. Έρχομαι, λοιπόν, για ακόμα μια φορά αντιμέτωπη με το μόνιμο εχθρό μου, ο οποίος όταν με κυριεύει, εξαφανίζει οποιαδήποτε εποικοδομητική σκέψη υπάρχει στο μυαλό μου για μια σωστή διαπαιδαγώγηση! Ο θυμός είναι ο χειρότερος σύμβουλος. Θα ήθελα κάθε φορά που θυμώνω να διακόπτω οποιαδήποτε σχέση έχω εκείνη τη στιγμή, να κλείνομαι σε ένα δωμάτιο, να διώχνω το θυμό μου με αναπνοές, κραυγές, κινήσεις ή οτιδήποτε άλλο βοηθάει στην εκτόνωση και να επιστρέφω νηφάλια και κυρίαρχη του εαυτού μου…Επειδή όμως αυτό δεν γίνεται, επιστρατεύω τη λογική μου που μου λέει ότι όσο θυμώνω τόσο σπρώχνω τα παιδιά μακριά μου και τα ωθώ προς το ψέμα. Σκέφτομαι ότι ένας από τους κύριους λόγους που τα παιδιά λένε ψέματα είναι ο φόβος της αντίδρασής μου, εάν η αλήθεια δεν μου αρέσει. Οπότε, υπόσχομαι στον εαυτό μου ότι δεν θα θυμώνω ποτέ με την αλήθεια και διαβεβαιώνω τα παιδιά ότι η ομολογία της αλήθειας πάντα θα είναι ευπρόσδεκτη και ότι πάντα επιβραβεύεται! Κι αυτό δεν είναι εύκολο γιατί συχνά η αλήθεια πονάει περισσότερο από το ψέμα, οπότε να πάλι μπροστά μου ένας στόχος βουνό! Ένα ακόμα στοίχημα με τον εαυτό μου!

Κάτι άλλο που έχω σκεφτεί για να μειώσω τα ψεματάκια των παιδιών είναι να μην υπάρχουν τα «απαγορευμένα» όπως, για παράδειγμα, να μην λέω «Δεν θα φας άλλο σοκολατάκι», αλλά να λέω «Φάε όσο θέλεις αλλά σκέψου πόσο κακό κάνει η ζάχαρη στον οργανισμό σου». Έτσι, τους δίνω τη δυνατότητα της επιλογής και της απόφασης χωρίς να τους χαρίζω μια ακόμα ευκαιρία να κρυφτούν και συνεπώς να πουν ψέματα.

Τα ψέματα, όμως, μπορεί να προέρχονται και από ανασφάλεια του παιδιού ή από την ανάγκη να τραβήξει την προσοχή κάποιου. Γι αυτό προσπαθώ να καταλάβω συζητώντας μαζί του, αν βρίσκεται σε φάση που χρειάζεται βοήθεια από εμένα και δεν ξέρει πώς να την ζητήσει γιατί ίσως δεν έχει καταλάβει τι του συμβαίνει. Ίσως όμως, αγαπητό μου ημερολόγιο, η λύση είναι μία και πάλι εξαρτάται από εμένα τη «μαμά»: να κερδίσω την εμπιστοσύνη τους μια για πάντα με τη γενικότερη στάση μου. Πώς γίνεται αυτό δεν ξέρω ακριβώς, αλλά σίγουρα η κουβέντα μαζί τους και οι επεξηγήσεις βοηθάνε. Ειδικά εκείνη την ώρα που λέμε τις αλήθειες μας, την ώρα της «καληνύχτας» που τα παιδιά είναι χαλαρά, παραδομένα σε μένα και στην αγκαλιά μου και είναι όλο αυτιά να ακούσουν τις απαντήσεις στους προβληματισμούς τους. Εκείνη την ώρα λοιπόν που μιλάμε ψιθυριστά, προσπαθώ να τους δώσω να καταλάβουν ότι όταν μου λένε ψέματα με εμποδίζουν να τους βοηθήσω όταν χρειαστεί. Τους ζητώ να μοιράζονται μαζί μου όλα τα κακά και τα άσχημα που μπορεί να κάνουν κάποια στιγμή -όπως όλοι κάνουμε- γιατί εγώ και ο μπαμπάς τους είμαστε αυτοί που μπορούμε να τα βγάλουμε από μια δύσκολη θέση ή ακόμα και να τους σώσουμε τη ζωή. Αρκεί να μας το ζητήσουν! Όλα αυτά, βέβαια, σε μια ανάλαφρη διάθεση για να μην νιώθουν ότι έχουν κάνει κανένα έγκλημα!

Πολλά ψεματάκια νομίζω είναι καλό να αντιμετωπίζονται με χιούμορ και αστειάκια όπως κάνει ο μπαμπάς -καλό είναι να μην ξεχνάω κι εγώ το χιούμορ μου γιατί έχω την τάση να δραματοποιώ καταστάσεις- και να καταλήγουν σε αμοιβαίο γέλιο! Το μήνυμα έχει περάσει στο παιδί ακόμα κι έτσι. Όλα αυτά βέβαια δεν τα καταφέρνω πάντα, παλεύω να τα καταφέρω! Τουλάχιστον με προβληματίζουν συνεχώς και όταν τα γράφω, αγαπητό ημερολόγιο, με βοηθάει να τα βάλω σε μια τάξη στο μυαλό μου για να τα εφαρμόσω με την πρώτη ευκαιρία!