- Infokids.gr - https://www.infokids.gr -

Η αντίδραση του δασκάλου στην εργασία της 6χρονης μαθήτριας μας ξάφνιασε

H σχέση δασκάλου και μαθητή είναι μοναδική και συνάμα πολύτιμη καθώς ο ένας καθοδηγεί τον άλλον με τον τρόπο του και εισπράττει ουσιαστικά μαθήματα ζωής μέσα από την επαφή.

Η περσινή αλλά κυρίως η τρέχουσα σχολική χρονιά απέδειξαν ότι τα παιδιά έχουν ανάγκη όσο τίποτα άλλο την επαφή με τους φίλους [1]/συμμαθητές αλλά και την δια ζώσης διδασκαλία. Την άμεση επικοινωνία με τον εκπαιδευτικό και όχι την εξ αποστάσεως μέσω μιας ψυχρής οθόνης υπολογιστή.

Στο Infokids.gr χαιρόμαστε να αναδεικνύουμε δασκάλους [2] που αγαπούν την εκπαιδευτική διαδικασία και σε καμία περίπτωση δεν αντιμετωπίζουν την ιδιότητά τους αυτή ως ένα επάγγελμα σαν όλα τα άλλα. Δασκάλους που έχουν συνειδητοποιήσει το ύψιστο ρόλο που επιτελούν, καθώς αφήνουν μόνιμα τα αποτυπώματά τους στο μυαλό [3], τους χαρακτήρες, τα ιδανικά, τις αξίες, τις φιλοδοξίες τους και σε ολόκληρη τη ζωή των μαθητών τους.

Ένας τέτοιος σπουδαίος δάσκαλος που αντιμετωπίζει το ρόλο του ως λειτούργημα είναι και ο Πέτρος Σαββαϊδης [4]που ανέβασε στο λογαριασμό του στο Facebook το ελπιδοφόρο ποίημα που του έστειλε η 6χρονη μαθήτρια του Χριστίνα που αποτυπώνει με εύστοχο τρόπο πώς ανυπομονούμε όλοι μας να ξαναβρεθούμε και να ανταμώσουμε όπως παλιά.Χωρίς περιορισμούς, με αέρα μπόλικο και ήλιο και γέλια που δεν θα είναι κρυμμένα πίσω από μάσκες! [5]. Γιατί όλοι μας πόσο μάλλον τα παιδιά υποφέρουμε από όλα αυτά που ζούμε τον τελευταίο ένα χρόνο.

Οι σκέψεις της μικρής “αγγίζουν” τις καρδιές όλων μας και μας δίνουν ελπίδα ότι έχουμε να περιμένουμε πολλά από τη νέα γενιά.

Στο τρυφερό ποιηματάκι της προς το δάσκαλο κύριο Πέτρο αναφέρει “Κάθε πρωί με τον κορωνοϊό, έχουμε μάθημα διαδικτυακό. Ζοριζόμαστε πολύ, όλοι μπροστά στο γυαλί. Κάνουμε υπομονή για να βγούμε στην αυλή και να είμαστε μαζί! Να βγούμε στον αέρα χωρίς μάσκα μια μέρα. Το δάσκαλό μου να ξαναδώ που πολύ αγαπώ. Ας φωνάζει, ας μαλώνει, τη φωνή τους ας υψώνει“. Με αυτό το τόσο απλό και τρυφερό ποίημα εκφράζει το πόσο της λείπει η δια ζώσης παρουσία στη τάξη και νοσταλγεί τη σχολική ρουτίνα που η τηλεκπαίδευση σε καμία περίπτωση δεν υποκαθιστά.

Η ανάρτηση του δασκάλου που μας συγκίνησε

19:38 Ανοίγω τα email για διορθώσεις. Έτσι κάνουν τώρα οι δάσκαλοι. Τα απογεύματα συνεχίζουν να τα περνάνε μπροστά στον υπολογιστή για να δουν αν όλα όσα κάνουν μέσα από μία οθόνη έχουν κάποιο αντίκρισμα. Ανάμεσα σε αντιγραφές και ασκήσεις μαθηματικών βρίσκω αυτό. Ένα ποίημα. Ένα ποίημα από ένα εξάχρονο κορίτσι. Η Χριστίνα είναι μαθήτρια και μέλος της ομάδας μου φέτος. Γράφει ποιήματα από τώρα. Γράφει για πράγματα που την συγκινούν και την απασχολούν. Έκανε κι άλλους να θέλουν να γράψουν «κάτι» μέσα στην ομάδα.

Η Χριστίνα μιλά γι’ αυτό που όλοι μας νιώθουμε σήμερα. Μιλά για μέρες που νοσταλγούμε, για μέρες που περιμένουμε, για μέρες που θα έρθουν. Κι όταν έρθουν θα μοιάζουν όλα ξανά σαν μια μεγάλη γιορτή! Χωρίς περιορισμούς, με αέρα μπόλικο και ήλιο και γέλια που δεν θα είναι κρυμμένα πίσω από μάσκες! Για μισό λεπτό… Κοιτάζω χαμηλά στην οθόνη. Το ημερολόγιο λέει 11/03/2021. Πέρασε ακριβώς ένας χρόνος από τότε που ξεκίνησε αυτή η περιπέτεια! Ήταν 11/03/2020 όταν έκλεισαν για πρώτη φορά τα σχολεία! Τι κι αν έκλεισαν όμως; Τι κι αν όλα έγινα στεγνά, αποστειρωμένα και άοσμα;

Το παιδί βρήκε και πάλι τον τρόπο. Γιατί αν η αγάπη είναι τόπος, τότε το παιδί είναι ο δρόμος.

Αγαπημένη Χριστίνα, πόσο χαίρομαι που γράφεις! Που γράφεις για να μιλήσεις για αυτά που νιώθεις! Χαίρομαι που γράφεις ποίηση και αλαφραίνεις! Και επειδή ίσως σήμερα μιλώ με μια σημαντική ποιήτρια του αύριο θα σου απαντήσω με ένα ποίημα και εγώ ενός μεγάλου έλληνα ποιητή:

«Λίγο ακόμα
θα ιδούμε τις αμυγδαλιές ν’ ανθίζουν
τα μάρμαρα να λάμπουν στον ήλιο
τη θάλασσα να κυματίζει
λίγο ακόμα,
να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα»

Γιώργος Σεφέρης

Τα σέβη μου, ο δάσκαλός σου

Το post του δασκάλου