«Η μαμά μου δεν κάνει τα πάντα όπως εγώ, όμως χαρίζει στα παιδιά μου τις ωραιότερες αναμνήσεις της ζωής τους»

Πόσους καβγάδες έχω ρίξει με τους γονείς μου, κάτι σαββατοκύριακα που κρατούσαν το πρώτο μου παιδί και μάθαινα, εκ των υστέρων, ότι της είχαν δώσει να φάει μπισκότα, σοκολάτες, πατατάκια (τρόφιμα που στο σπίτι μας σχεδόν απαγορεύουμε), ενώ είχε δει ατελείωτες ώρες παιδικών και είχε κοιμηθεί ό,τι ώρα ήθελε το βράδυ. Πόσο τους έβλεπα να στεναχωριούνται αργότερα και μαζί με αυτούς παρατηρούσα και το ενθουσιασμένο πρόσωπο της μικρής μου να μαραίνεται…

Πέρασαν τα χρόνια και συνειδητοποίησα, ότι ίσως ήμουν τελικά υπερβολική. Από αυτό το υπερβολικό που πιάνει όλους τους νέους, άπειρους και αγχωμένους γονείς που θέλουν να τα κάνουν όλα «σωστά». Στο δεύτερο παιδί μου αποφάσισα να χαλαρώσω. Εννοείται, ότι οι σοκολάτες και τα γλυκά συνεχίστηκαν (μετριασμένα μεν και λίγο στα κρυφά, μα συνεχίστηκαν!), όμως αυτή τη φορά έκανα ότι δεν έβλεπα, δεν άκουγα, δεν καταλάβαινα…

Πλέον συμφωνώ τόσο πολύ με τη μαμά παρακάτω:

«Η μαμά μου δεν κάνει τα πράγματα ακριβώς όπως τα κάνω εγώ. Ταΐζει την κόρη μου διαφορετικά φαγητά, της δίνει διαφορετικά ποτά. Κάνουν διαφορετικά πράγματα μαζί, από αυτά που κάνουμε εμείς στο σπίτι.

Σίγουρα, μερικές φορές μοιάζει υπερβολικό. Δηλαδή, χρειάζεται η 5χρονη κόρη μου να φάει και τηγανιτές πατάτες και μπισκότα και σοκολάτα μέσα σε ένα 24ωρο;

Ωστόσο, είναι μόνο για μερικές ημέρες. Ή, ενίοτε, για μερικές ώρες. Ίσως η κόρη μου επιστρέψει στο σπίτι με τρομερή υπερένταση. Αυτό είναι αρκετά πιθανό. Ίσως να της πάρει μία με δύο ημέρες, για να μπει ξανά στους οικογενειακούς μας ρυθμούς.

Όμως ΣΙΓΟΥΡΑ θε επιστρέψει στο σπίτι γεμάτη αγάπη, χαρούμενη και με υπέροχες νέες αναμνήσεις που θα έχει μοιραστεί με τους παππούδες της –αναμνήσεις που θα κρατά σαν πολύτιμο φυλαχτό μια μέρα, αν/όταν το όνειρο της μαμάς μου να …παρασυρθεί από έναν ανεμοστρόβιλο βγει αληθινό! Σοβαρά, όμως, τώρα, η μαμά μου δεν θα είναι για πάντα μαζί μας. Και όταν θα φύγει μια μέρα, αυτές οι αναμνήσεις θα είναι το μόνο που θα έχει απομείνει στην κόρη μου.

Έτσι, σας παρακαλώ, κάντε στους παππούδες της οικογένειας την χάρη, αν όχι για το δικό τους καλό, έστω για του παιδιού σας. Το παιδί μπορεί να βγαίνει από το πρόγραμμά του για μια μικρή χρονική περίοδο, αλλά κερδίζει ταυτόχρονα προσαρμοστικότητα, μοναδικές αναμνήσεις και ακόμα περισσότερη αγάπη από αυτήν που εσείς μόνοι σας μπορείτε να τους προσφέρετε. Ποιος δεν το χρειάζεται αυτό;»

Γράφει η μαμά-blogger Deb Preston – Πηγή: Deb Takes Her Life Back by Deb Preston