Η Μαρία Στραγαλινού είναι η γυναίκα που θα σου σταθεί όταν ΔΕΝ θα κρατάς το μωρό σου: Μιλά στο Infokids για το περιγεννητικό πένθος

«Έχασε το μωρό»

Οι μαμάδες που έχουν αποβάλλει ή που αναγκάστηκαν να τερματίσουν μία κύηση μισούν αυτή τη φράση.

Τι θα πει να χάνει η γυναίκα το μωρό της; Τι είναι για να το χάσει; Κλειδιά ή κινητό; Αυτά τα χάνεις γιατί κάπου τα ξέχασες, κάπου σου έπεσαν, κάπως τέλος πάντων τα παραμέλησες.

Το μωρό σου δεν το παραμελείς. Από την πρώτη στιγμή που εμφανίζεται η δεύτερη γραμμούλα στο τεστ, γίνεται αυτόματα ό,τι πιο πολύτιμο είχες και θα έχεις ποτέ. Καταλαμβάνει μόνιμο χώρο στο μυαλό σου –φωτίζει σαν φάρος τα όνειρα και τις σκέψεις σου. Το φροντίζεις με κάθε πιθανό τρόπο, το θρέφεις, του μιλάς, βεβαιώνεσαι ότι η καρδούλα του χτυπά δυνατά. Το αγαπάς πριν καν το γνωρίσεις.

Μέχρι που σταματά να χτυπά. Όχι, όμως, επειδή ΕΣΥ το παραμέλησες.

Όλες οι μαμάδες μπορούμε να σκεφτούμε πόσο πονά μια τέτοια απώλεια. Μόνο, όμως, όσες το έχουν ζήσει καταλαβαίνουν πραγματικά και μόνο εκείνες μπορούν να απλώσουν το χέρι η μία στην άλλη και να την στηρίξουν στον ανείπωτο αυτόν πόνο της.

Η κ. Μαρία Στραγαλινού είναι μία από αυτές τις γυναίκες. Δηλώνει μητέρα δύο παιδιών –μα στα χέρια της κρατά μόνο ένα. Η απώλεια της δεύτερης -προχωρημένης μάλιστα- εγκυμοσύνης της, το 2017, την συγκλόνισε τόσο που την οδήγησε στο να γίνει πιστοποιημένη βοηθός μητρότητας με ειδίκευση στο περιγεννητικό πένθος (birth and bereavement doula SBD) από τον αμερικάνικο φορέα Stillbirthday. Επίσης είναι μέλος του Συλλόγου Βοηθών μητρότητας Ελλάδας. Σήμερα, με τις γνώσεις και την εμπειρία της, βοηθά άλλες μαμάδες να διαχειριστούν αντίστοιχες καταστάσεις και να μπορέσουν να προχωρήσουν, θεραπεύοντας όσο είναι εφικτό τις πληγές τους. Μίλησε για όλα αυτά στο Infokids.gr:

Φωτό από τις συναντήσεις που κάνει η κ. Στραγαλινού με γυναίκες

-Αγαπητή κ. Στραγαλινού, πριν από τρία χρόνια ολοκληρώσατε την εκπαίδευσή σας στην Ακαδημία Stillbirthday, του μοναδικού φορέα στον κόσμο που δίνει πιστοποίηση σε βοηθούς μητρότητας με εξειδίκευση στο περιγεννητικό πένθος. Όπως η ίδια έχετε πει, ήταν ο πόνος της απώλειας ενός εμβρύου σε προχωρημένη εγκυμοσύνη που σας ώθησε σε αυτή τη σπουδή. Ποια ήταν μέχρι σήμερα η πορεία σας, τόσο από άποψη σπουδών όσο και σε οικογενειακό επίπεδο; Τι κερδίσατε από αυτή την εκπαίδευση;

Η εκπαίδευση αυτή ήρθε για μένα σαν δώρο… Ένα πρωί ξαφνικά, λίγους μήνες αφότου είχα βιώσει τη δική μου απώλεια, εμφανίστηκε μπροστά μου στο Facebook το εκπαιδευτικό αυτό πρόγραμμα. Αμέσως αποφάσισα να γραφτώ χωρίς δεύτερη σκέψη, γιατί ήθελα πολύ να μάθω περισσότερα για το θέμα της περιγεννητικής απώλειας. Αφού ολοκλήρωσα το πρόγραμμα, λίγο καιρό μετά εκπαιδεύτηκα και από τον Σύλλογο Βοηθών Μητρότητας Ελλάδας, γιατί θεώρησα σημαντικό να προσαρμόσω την αρχική μου εκπαίδευση (που είναι αμερικάνικη) και στα ελληνικά δεδομένα. Και έκτοτε, μέσω σεμιναρίων και διάφορων δράσεων, εκπαιδεύομαι συνεχώς.

Η δική μου απώλεια συνέβη αφότου είχα ήδη ένα παιδί, τον Χρήστο, ο οποίος σήμερα είναι 8,5 ετών και βίωσε και αυτός, μαζί με τον σύντροφό μου και εμένα, τον θάνατο του αδερφού του, μια εμπειρία που εύχομαι να αποτελέσει γι’ αυτόν ένα όχημα προς μια ζωή με περισσότερη έκφραση συναισθημάτων, και με εστίαση και σεβασμό σε όλες τις πτυχές της ύπαρξης, ακόμα και σε αυτές που φαντάζουν αδιανόητα δύσκολες.

-Τι ακριβώς σημαίνει βοηθός μητρότητας περιγεννητικού πένθους; Πώς ακριβώς βοηθάτε, δηλαδή, τις γυναίκες; Ποια είναι η διαδικασία; Πώς επικοινωνούν μαζί σας; Βρίσκεστε στο πλευρό τους ήδη από την εγκυμοσύνη ή μόνο μετά την απώλεια;

Μια βοηθός μητρότητας περιγεννητικού πένθους στηρίζει γυναίκες και ζευγάρια που βιώνουν, πρόκειται να βιώσουν ή έχουν βιώσει απώλεια ή διακοπή εγκυμοσύνης, σε οποιοδήποτε τρίμηνο και με οποιονδήποτε τρόπο, καθώς και νεογνική απώλεια. Επίσης στηρίζει και περιπτώσεις προωρότητας και υπογονιμότητας, γιατί και στις περιπτώσεις αυτές βιώνεται πένθος, γιατί το πένθος δεν αφορά μόνο σε φυσική απώλεια, αλλά και σε απώλεια των ονείρων, των προσδοκιών, της ζωής που είχαμε σχεδιάσει κ.ο.κ.

Στις περιπτώσεις που η απώλεια δεν έχει ακόμα συμβεί, είμαι κοντά στη γυναίκα ή/και στο ζευγάρι στις δύσκολες στιγμές, εκεί που χρειάζονται μια στήριξη για να μη νιώθουν μόνοι. Επίσης μπορώ να είμαι δίπλα τους και στον τοκετό.

Μετά την απώλεια, κάνουμε κάποια ραντεβού στα οποία διαχειριζόμαστε τα συναισθήματα μέσω λόγου, έκφρασης και δημιουργίας – πιστεύω πολύ στη δημιουργία σαν μέσο διαχείρισης της απώλειας. Πάντα, όμως, προσαρμόζω την προσέγγισή μου στον κάθε διαφορετικό άνθρωπο που με τιμά με το άνοιγμα της ψυχής και της καρδιάς του, δίνοντας χώρο στο να είναι ο ίδιος ο άνθρωπος και ο τρόπος που βιώνει την απώλειά του οι οδηγοί στο ταξίδι της σχέσης που θα δημιουργηθεί μεταξύ μας.

Επίσης διοργανώνω και κύκλους-συναντήσεις γυναικών, όπου εκεί όλες παρέα μοιραζόμαστε τις εμπειρίες μας και συνδεόμαστε με το σώμα μας, τιμώντας παράλληλα τα μωρά που δεν είναι πια μαζί μας.

Όσοι και όσες χρειάζονται τη βοήθειά μου, συνήθως με βρίσκουν μέσω της ιστοσελίδας μου www.loveandgrief.gr και της αντίστοιχης στο Facebook.

-Από την εμπειρία σας, τι σημαίνει για μια νέα γυναίκα να χάνει το αγέννητο μωρό της; Πώς την επηρεάζει η απώλεια αυτή αν πρόκειται για το πρώτο παιδί; Αντιμετωπίζεται πιο εύκολα αν είναι ήδη μαμά; Για πόσο καιρό μετά κρατάτε επαφή με τις γυναίκες που βοηθάτε;

Κάθε γυναίκα το βιώνει διαφορετικά, ανάλογα με την προσωπικότητα, το περιβάλλον, τη στήριξη που λαμβάνει ή όχι. Είναι μια μοναδική για τον καθένα διαδικασία, αυτή του περιγεννητικού πένθους. Υπάρχει όμως πάντα πόνος, υπάρχουν δύσκολα διαχειρίσιμα συναισθήματα, υπάρχει η διάλυση του πλάνου που είχαμε φτιάξει για τη ζωή μας. Δεν πενθούμε μόνο την απώλεια του μωρού μας, αλλά πενθούμε και τη ζωή όπως την ξέραμε, ακόμα και τις σχέσεις με κάποιους ανθρώπους που αλλάζουν μετά την απώλεια, ή και την κοσμοθεωρία μας.

Υπάρχουν περιπτώσεις ναι, που αν δεν έχουν άλλο παιδί οι γυναίκες, νιώθουν ιδιαίτερα μεγάλο το βάρος της απώλειας, γιατί δεν ξέρουν αν θα μπορέσουν να κρατήσουν κάποια στιγμή ένα μωρό στην αγκαλιά τους. Όμως και σε περιπτώσεις που είναι μητέρες από πριν, παρατηρούνται δυσκολίες στην επικοινωνία και στη σύνδεση με το παιδί ή τα παιδιά τους μετά την απώλεια.

Το να μην έχει μια εγκυμοσύνη αίσια έκβαση, κάνει συχνά τις γυναίκες και τα ζευγάρια να νιώθουν ότι έχουν χάσει τον έλεγχο της ζωής τους, κι αυτό γεννά δυσάρεστα συναισθήματα. Σε μια νέα τώρα ζωή, όπου όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά, όπου η σιγουριά και η ασφάλεια δεν είναι και τόσο κοντά μας και ο πόνος μας κοιτά κατάματα, ανοίγεται ένας δρόμος για να μπορέσουμε να αναδιαμορφώσουμε τους όρους με τους οποίους πορευόμαστε, να αγκαλιάσουμε τον πληγωμένο εαυτό μας και να λάβουμε τη στήριξη και την αγάπη που τόσο χρειαζόμαστε σε αυτές τις δύσκολες συγκυρίες.

Κρατάω επαφή με τις γυναίκες που βοηθάω, αν το επιθυμούν και αυτές, και τις θυμάμαι όλες τις γυναίκες και όλους τους άντρες που μου έχουν ανοίξει την καρδιά τους, με μεγάλο σεβασμό και συγκίνηση για τη δύναμη, το κουράγιο και την ομορφιά που αναβλύζουν, ακόμα και μέσα στις πιο σκοτεινές τους στιγμές.

-Πόσο εύκολο είναι για εσάς να διαχειριστείτε τα τόσο δύσκολα αυτά συναισθήματα; Πόσο σας επηρεάζουν εσάς και την οικογένειά σας;

Πριν ξεκινήσω να στηρίζω γυναίκες και ζευγάρια της απώλειας, δούλεψα το δικό μου κομμάτι του πένθους, έτσι ώστε να είμαι δίπλα τους και να τους στηρίζω όσο το δυνατόν καλύτερα, με καθαρότητα και σθένος.

Μετά από συναντήσεις που έχουν ιδιαίτερη φόρτιση, φροντίζω να κάνω κάτι που θα με αποφορτίσει π.χ. να βγω για περπάτημα, να μιλήσω με έναν δικό μου άνθρωπο ή ό,τι άλλο με κάνει εκείνη τη στιγμή να νιώθω καλά. Είναι σημαντικό κομμάτι της δουλειάς μου να φροντίζω τον εαυτό μου, γιατί μόνο αν είμαι εγώ καλά, μπορώ να στηρίξω και πραγματικά να βοηθήσω τους ανθρώπους που μου το ζητούν.

Θέλω όμως και να πω ότι η ενασχόλησή μου αυτή, μπορεί να φαίνεται ότι είναι κάτι δύσκολο, αλλά για μένα είναι μια διαδικασία που με γεμίζει φως, συγκίνηση και ευγνωμοσύνη, γιατί βλέπω ανθρώπους να ανοίγονται και να τολμούν να δουν κατάματα τα πονεμένα κομμάτια τους, και αυτό είναι ένα μεγάλο βήμα για την κοινωνία μας σήμερα, που τείνει να στρέφει μακριά το βλέμμα από τα δύσκολα, μακριά το βλέμμα από τον θάνατο.

-Ποιες είναι οι επιπτώσεις μιας τέτοια τραγικής απώλειας στο ζευγάρι; Τι χρειάζεται, ώστε να μην καταρρακώσει την γυναίκα και να μην καταστρέψει τη σχέση;

Κάθε ζευγάρι αντιμετωπίζει την απώλεια διαφορετικά, και παίζει σημαντικό ρόλο ή ήδη διαμορφωμένη σχέση του ζευγαριού. Σε γενικές γραμμές ισχύει το όσο πιο καλή και ισορροπημένη σχέση είχε το ζευγάρι πριν, τόσο καλύτερα αντιμετωπίζουν την απώλεια, και το αντίθετο, χωρίς όμως αυτό να είναι και απόλυτο.

Τα ζευγάρια και οι γυναίκες που βιώνουν μια αποβολή, μια θνησιγένεια, μια διακοπή κύησης έχουν ανάγκη να ακουστούν, να στηριχθούν, να νιώσουν ότι γίνονται αποδεκτοί σαν οντότητες με τα συναισθήματα που φέρουν κάθε στιγμή. Έχουν ανάγκη να αναγνωριστεί η απώλειά τους, να μη θαφτεί ούτε να υποτιμηθεί. Έχουν ανάγκη μια αγκαλιά, ανθρώπους που στέκονται στο πλάι τους χωρίς να προσπαθούν να τους αλλάξουν, χωρίς να κριτικάρουν, αλλά που τους συμπαραστέκονται με σεβασμό, με δόσιμο χώρου, με βαθιά αγάπη, καθώς οι πενθούντες βαδίζουν δειλά και με δάκρυα στα μάτια, σε νέα, ανεξερεύνητα μονοπάτια της ζωής.