Η Σπυριδούλα Βεργούδη περιγράφει την περιπέτεια δίπλα στην σακχαρένια αρκουδίτσα
Μια χαριτωμένη αρκουδίτσα χαίρεται τη ζωή μαζί με τους φίλους της. Κάποια στιγμή όμως, μαθαίνει ότι πάσχει από σακχαρώδη διαβήτη.
Τι θα γίνει άραγε; Πώς θα αντιδράσουν οι φίλοι της;
Ένα παραμυθάκι για ευαισθητοποίηση και ενημέρωση μικρών και μεγάλων για τον παιδικό σακχαρώδη διαβήτη, για την αποδοχή της διαφορετικότητας και για τη δύναμη και την αξία των φίλων στη ζωή μας
Στάθηκε κάποιο γεγονός αφορμή;
«Η ιδέα για τη συγγραφή του παραμυθιού μου γεννήθηκε, μέσα στην αίθουσα διδασκαλίας μου, καθώς κλήθηκα να διδάξω εκείνη την χρονιά σε παιδιά, ένα εκ των οποίων μόλις είχε διαγνωστεί με νεανικό σακχαρώδη διαβήτη. Πρόεκυψε ,λοιπόν, η ανάγκη να ενημερώσω και να ευαισθητοποιήσω τα παιδιά, αλλά και τις οικογένειές τους, για τον παιδικό σακχαρώδη διαβήτη με τρόπο απλό, κατανοητό και προσιτό. Ο διαβήτης είναι ένα θέμα που μπορεί να φέρει αγωνία και ερωτήματα, ειδικά στα μικρά παιδιά, γι ΄αυτό μέσα από την τρυφερή ιστορία της σακχαρένιας αρκουδίτσας, ήθελα να τους δώσω δύναμη, ελπίδα και γνώση. Επίσης, ήταν σημαντικό για μένα να βοηθήσω τα παιδιά που ζουν με τον διαβήτη να αισθανθούν ότι δεν είναι μόνα και ότι μπορούν να έχουν μια φυσιολογική και γεμάτη ζωή.»
Από την εμπειρία σας στις σχολικές αίθουσες πιστεύετε ότι ένα απλό παραμύθι βοηθά τα παιδιά να μετατραπούν σε ενήλικες ευαισθητοποιημένους που αποδέχονται και την αναπηρία , και την ασθένεια και εν τέλει την διαφορετικότητα;
Φυσικά, η δύναμη ενός παραμυθιού είναι ανεκτίμητη, ειδικά όταν πρόκειται να μιλήσουμε στα παιδιά για τόσο σημαντικά ζητήματα, όπως η αποδοχή της διαφορετικότητας, της ασθένειας ή της αναπηρίας. Από την εμπειρία μου στις σχολικές αίθουσες, τα παιδιά είναι σαν σφουγγάρια· απορροφούν μηνύματα και εικόνες από το περιβάλλον τους, αλλά ο τρόπος που παρουσιάζεται μια πληροφορία είναι κρίσιμος. Ένα απλό παραμύθι, γραμμένο με τρυφερότητα και φαντασία, μπορεί να γίνει γέφυρα κατανόησης και ενσυναίσθησης.
Ίσως να έχετε να μας πείτε μια τέτοια ιστορία που θυμάστε;
Ένα από τα παιδιά, που δεν είχε μιλήσει ποτέ ανοιχτά για το γεγονός ότι ο ξάδερφός του ζούσε με μια αναπηρία, σηκώθηκε και είπε: «Κι εγώ ξέρω έναν ήρωα, είναι ο ξάδερφός μου. Κάνει όλα όσα κάνουμε κι εμείς, αλλά χρειάζεται να προσπαθεί πιο πολύ.» Η φράση αυτή έφερε σιωπή στην αίθουσα και στη συνέχεια έγινε η αφορμή για να μιλήσουν κι άλλα παιδιά για τη διαφορετικότητα που έχουν γνωρίσει στη ζωή τους, με αποδοχή και κατανόηση.
Αυτή η εμπειρία μου έδειξε πόσο σημαντικό είναι να δίνουμε στα παιδιά τα εργαλεία για να εκφράσουν τα συναισθήματά τους και να αναγνωρίσουν ότι κάθε άνθρωπος έχει τη δική του μοναδική ιστορία. Μέσα από τη συζήτηση που ακολούθησε, η τάξη μας έγινε πιο δεμένη, πιο συμπονετική και πιο ενωμένη.
Ποιο είναι το πιο τρυφερό σχόλιο που ακούσατε για την σακχαρένια αρκουδίτσα;
Το πιο τρυφερό σχόλιο που άκουσα για τη Σακχαρένια Αρκουδίτσα ήρθε από ένα μικρό παιδί που, αφού διάβασε το παραμύθι, γύρισε στη μητέρα του και της είπε: «Μαμά, η αρκουδίτσα δεν φοβάται πια γιατί έχει φίλους που τη νοιάζονται. Κι εγώ θέλω να είμαι φίλος με όλα τα παιδιά, ακόμα κι αν έχουν κάτι διαφορετικό.»
