Η σημερινή ημέρα είναι αφιερωμένη στον τραυλισμό: Συμβουλές για τους γονείς

stutteringΗ Παγκόσμια Ημέρα για τον Τραυλισμό καθιερώθηκε το 1998, με πρωτοβουλία του Καλιφορνέζου ακτιβιστή Μάικλ Σούγκαρμαν κι έκτοτε γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 22 Οκτωβρίου. Με την πάροδο του χρόνου υιοθετήθηκε από τις παγκόσμιες οργανώσεις για τον τραυλισμό (ELSA, ISA, IFA).

Στόχος της Παγκόσμιας Ημέρας για τον Τραυλισμό (International Stuttering Awareness Day) είναι η ευαισθητοποίηση του κοινού, η ενημέρωση των γονέων και των προσώπων που τραυλίζουν στις σύγχρονες απόψεις για τον τραυλισμό και τη θεραπεία του, η ευαισθητοποίηση και ενημέρωση των εκπαιδευτικών, των παιδιάτρων, των θεραπευτών και των λοιπών επαγγελματιών ψυχικής υγείας και κυρίως, το «άνοιγμα» της συζήτησης για ένα θέμα που πολλοί «αποφεύγουν».

Ο Τραυλισμός είναι μία από τις διαταραχές στη ροή και τη δομή του λόγου, με ψυχογενή αιτιολογία. Παρουσιάζεται ως διακοπή της χρονικής ροής του λόγου από ασυντόνιστες κινήσεις του μυικού συστήματος της αναπνοής, της παραγωγής της φωνής και της άρθρωσης του λόγου. Η διαταραχή αυτή μπορεί να συμβαίνει στην αρχή ή στο μέσο του λόγου, άλλοτε με επαναλήψεις μεμονωμένων φθόγγων, συλλαβών ή λέξεων (π.χ. μημημημητέρα-κλονικός τραυλισμός) κι άλλοτε με επίμονο κόμπιασμα, με κόλλημα σε ένα φθόγγο (π.χ. μμμμητέρα-τονικός τραυλισμός), που για να το ξεπεράσει ο τραυλός κάνει προσπάθειες με όλη του τη δύναμη.

Υπολογίζεται ότι οι πάσχοντες από τραυλισμό ξεπερνούν τα 60 εκατομμύρια παγκοσμίως.

Από το Personal Physical Therapy, λογοθεραπευτής και συνεργάτης του doctoranytime.gr

Ο τραυλισμός είναι μια δυσκολία στη ροή της ομιλίας. Χαρακτηρίζεται από διακοπτόμενη ροή της ομιλίας, λόγω επαναλήψεων ήχων, συλλαβών ή και λέξεων (π.χ. κκκότα ή παπαπαγάλος ή και και και), επιμηκύνσεων ήχων στην αρχή ή τη μέση της λέξης (σσσύκο ή μεσσσημέρι) και παύσεων/ μπλοκαρισμάτων (κα_(παύση)_λάθι). Κάποιες φορές συνυπάρχουν αντανακλαστικές συσπάσεις του προσώπου ή του σώματος, που φαίνονται σαν τικ, όπως: κλείσιμο ματιών, εξώθηση γλώσσας, κούνημα κεφαλιού κ.λ.π. Επίσης, υπάρχουν και δυσκολίες στην αναπνοή. Τα παιδιά που τραυλίζουν συνήθως έχουν αισθήματα χαμηλής αυτοπεποίθησης, ανασφάλειας, αμηχανίας, φόβου και αποτυχίας. Πολλές φορές προκειμένου να αποφύγουν τον τραυλισμό τους, τα παιδία αποφεύγουν να μιλάνε και απομονώνονται.
Είναι πολύ σημαντικό, λοιπόν, μόλις διαπιστώσετε συμπτώματα τραυλισμού να απευθυνθείτε άμεσα σε Λογοθεραπευτή για να αξιολογήσει την ομιλία του παιδιού. Ο Λογοθεραπευτής είναι ο ειδικός που θα οργανώσει το θεραπευτικό πλάνο του παιδιού σας, θα σας συμβουλέψει πώς πρέπει να συμπεριφερθείτε απέναντι στο παιδί και θα σας λύσει όλες τις απορίες και τους προβληματισμούς σας.

ΤΑ «ΟΧΙ» ΣΤΟΝ ΤΡΑΥΛΙΣΜΟ:

1. Δε διακόπτουμε το παιδί όταν μιλάει.
2. Δεν αγχώνουμε το παιδί με θέματα της καθημερινότητας.
3. Δε μιλάμε γρήγορα.
4. Δε χρησιμοποιούμε δύσκολες λέξεις κατά την ομιλία μας, αλλά μιλάμε ανάλογα με το γλωσσικό επίπεδο του παιδιού.
5. Δεν κάνουμε πολλές και επαναλαμβανόμενες ερωτήσεις στο παιδί.
6. Δεν κριτικάρουμε τα λάθη του και τη συμπεριφορά του.

child-who-stutters-e1336404862955

ΤΑ «ΝΑΙ» ΣΤΟΝ ΤΡΑΥΛΙΣΜΟ- ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ:

1. Μιλάμε στο παιδί αργά και καθαρά.
2. Δίνουμε αρκετό χρόνο για να απαντήσει, χωρίς να λέμε: «’Αντε, θα μου πεις;», «Kαι; Τι έγινε μετά;».
3. Ενισχύουμε τη βλεμματική επαφή. Όταν μιλάμε στο παιδί, ΠΑΝΤΑ, το κοιτάμε στα μάτια και ζητάμε και από εκείνο να κάνει το ίδιο, ώστε να δίνει προσοχή σε αυτά που λέει.
4. Δίνουμε στο παιδί πρωτοβουλίες, ώστε να αυξήσουμε την εμπιστοσύνη του απέναντι σε εμάς, αλλά και την αυτοπεποίθησή του.
5. Ζητάμε απλά πράγματα και περιμένουμε με υπομονή μέχρι να ολοκληρώσει.
6. Ακολουθούμε τους ρυθμούς του παιδιού σε όλους τους τομείς (φαγητό, ομιλία, παιχνίδι κ.λπ).
7. Επιβραβεύουμε κάθε προσπάθεια του παιδιού, ακόμα και αν δεν πέτυχε στο βαθμό που θέλαμε, λέγοντας: «πολύ καλά προσπάθησες, την επόμενη φορά θα πας ακόμα καλύτερα, μπράβο!».
8. Δίνουμε κίνητρο. Σκεφτόμαστε κάτι που αρέσει πολύ στο παιδί και το παρουσιάζουμε όταν θέλουμε να πετύχουμε μια συγκεκριμένη συμπεριφορά, π.χ. να φάει.
9. Επαινούμε το παιδί μπροστά σε άλλα άτομα, ώστε να ενισχύσουμε την αυτοπεποίθησή του.
10. Αποπροσωποποιούμε το πρόβλημα π.χ. δε λέμε: «γιατί το έκανες αυτό;», αλλά: « Δε μου αρέσει να βλέπω στο πάτωμα πεταμένες κάλτσες», ή «Υπάρχει μια πεταμένη κάλτσα στο πάτωμα. Πω πω, είναι πολύ άσχημη!».