Ημέρα της Ερυθράς Χειρός : Θυμηθείτε τα παιδιά – στρατιώτες που χάνουν για πάντα την παιδική τους ηλικία, παραδομένα στα όπλα

Η σημερινή ημέρα είναι ξεχωριστή καθώς είναι αφιερωμένη στα εκατοντάδες παιδιά που επιστρατεύονται δια της βίας σε εμφύλιους πολέμους που ειναι σε εξέλιξη σε πολλά σημεία του πλανήτή μας. Η Ημέρα της Ερυθράς Χειρός όπως είναι η επίσημη ονομασία της καταδεικνύει την ζοφερή πραγματικότητα που σκιάζει χώρες όπως το Σουδάν, τη Τανζανία, το Τσαντ και το Μάλι που υπό το βάρος των εμφύλιων πολέμων, η παιδικότητα χάνει την αξία της και δίνοντας τη θέση της σε παιδιά στρατιώτες που βιώνουν από πρώτο χέρι το φρικαλέο και αδίστακτο πρόσωπο του πολέμου. Τα βιώματα αυτών των παιδιών τα συνοδεύουν σε ολόκληρη την ζωή τους και εμφυσύουν μέσα τους την εκδίκηση και την τάση για βία.

Η Ημέρα της Ερυθράς Χειρός καθιερώθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 2002, όταν τέθηκε σε ισχύ η Συνθήκη του ΟΗΕ για τα δικαιώματα των Παιδιών στις Ενοπλες Συγκρούσεις. Η Ελλάδα επικύρωσε τη συνθήκη στις 22 Οκτωβρίου 2003. Το σύμβολο της ημέρας που μας θυμίζει με τον πιο εύστοχο τρόπο το ιδιαίτερο νόημά της είναι η κόκκινη παλάμη που περικλείει το περίγραμμα ενός λευκού παιδιού – στρατιώτη.


Η οργάνωση για τα ανθρώπινα δικαιώματα Human Rights Watch τονίζει ότι «Πολλά παιδιά δίνονται έναντι χρημάτων στους ισλαμιστές από άλλα μεγαλύτερα μέλη της οικογένειας. Οι ισλαμιστές έχουν περιορίσει τη στρατολόγηση των παιδιών σε ορισμένα χωριά. Εκεί όπου υπερισχύουν οι πιο συντηρητικές μουσουλμανικές δυνάμεις». Βέβαια, υπάρχει και η άλλη όψη του νομίσματος καθώς πολλά παιδιά είναι συνδεδεμένα οικειοθελώς με επαναστατικά κινήματα που στηρίζονται από τις κυβερνήσεις των χωρών ή τις στρατιωτικές δυνάμεις.

Τα Ηνωμένα Έθνη προσπαθούν να πείσουν τις ένοπλες ομάδες να απελευθερώσουν τα παιδιά. Κάθε παιδί το οποίο λαμβάνει μέρος σε μια κατάσταση σύγκρουσης, είναι αυτόπτης μάρτυρας ή, ακόμα χειρότερα, συμμετέχει στη βία, στην ουσία χάνει την ανθρωπιά του, τονίζουν οι εκπρόσωποι των ανθρωπιστικών κινημάτων.

Τα παιδιά στρατιώτες είναι αναλώσιμα. Αν σκοτωθούν, δεν υπάρχει πρόβλημα. Τα παιδιά σε κείνα τα μέρη του πολέμου είναι άφθονα και η πηγή αυτή δεν στερεύει. Είναι ορφανά,  είναι πεινασμένα και  φοβισμένα. Είναι ό,τι πρέπει δηλαδή. Η αποκατάσταση αυτών των παιδιών δεν είναι εύκολη υπόθεση.  Ο πόλεμος τα έχει αποκτηνώσει, έχουν διαπράξει φόνους και έχουν ασκήσει εξουσία ζωής και θανάτου πάνω σε ενήλικες. Οι στρατοί που τα χρησιμοποίησαν, έχουν διαβρώσει την ψυχή τους με αντάλλαγμα τροφή, ένδυση και υποτιθέμενη προστασία. Είναι αμφίβολο, ακόμα κι αυτά που δηλώνουν μετανοημένα, ότι δεν θα πάρουν κάποια στιγμή πάλι το όπλο για να σκοτώσουν. Με άλλα λόγια τα παιδιά στρατιώτες είναι κατεστραμμένα.

Ας στρέψουμε το βλέμμα σ΄αυτά τα παιδιά και ας κάνουμε κάτι ουσιαστικό για να σταματήσουμε αυτή την απάνθρωπη συμπεριφορά που ωθεί αθώα  παιδιά να οπλίζονται και να σκοτώνουν εν ψυχρώ ανθρώπους στο όνομα μιας υποτυπώδους ελευθερίας.

Αυτοβιογραφική μαρτυρία ανήλικου πολεμιστή Ισμαήλ Μπεά για τον εμφύλιο πόλεμο στη Σιέρα Λεόνε

«Ο λόχος μου ήταν η οικογένειά μου, το όπλο μου ήταν ο εγγυητής και προστάτης μου, και ο κανόνας μου ήταν σκότωσε ή θα σκοτωθείς. Δεν ένιωθα οίκτο για κανέναν. Η παιδική μου ηλικία είχε χαθεί χωρίς να το ξέρω.» Ο πόλεμος τον άγγιξε για πρώτη φορά στα δώδεκά του. Μέχρι τότε το μόνο όπλο που είχε κρατήσει ήταν ένα ψεύτικο τουφέκι από μπαμπού.
Δεν θυμάται πότε κράτησε καλάσνικοφ για πρώτη φορά. Δεν θυμάται πότε πυροβόλησε για τελευταία φορά. Ιανουάριος του 1993. Ο εμφύλιος στη Σιέρα Λεόνε μαίνεται. Ο αντάρτες καταστρέφουν τα πάντα στο πέρασμά τους. Εγκαταλελειμμένα χωριά, πυρπολημένα σπίτια, σφαγές. Ο εθνικός στρατός στρατολογεί παιδιά στη μάχη εναντίον των ανταρτών.  Για τα παιδιά στρατιώτες της Αφρικής που χάνουν για πάντα την παιδική τους ηλικία, παραδομένα στα όπλα, στα ναρκωτικά και στις πολεμικές ταινίες.

Ένα τραγούδι αφιερωμένο στα παιδιά που ζουν την αθλιότητα του πολέμου

Ακούστε το συγκινητικό τραγούδι » Κασέτες λυπημένες» που έγραψε η Σοφία Μπαμπούρα και μιλά για τα δεινά που περνού τα παιδιά που έχουν ζήσει από κοντά τη φρίκη του πολέμου. Όπως τονίζει και η κα Μπαμπούρα, «Με αυτό το τραγούδι εγώ και οι μαθητές μου ονειρευόμαστε να συμβάλλουμε στην εκπαίδευση της ισότητας, του σεβασμού, της ειρήνης… (Η ηχογράφηση έγινε με κινητό… Σύντομα, θα μοιραστούμε μαζί σας την τελική μορφή του τραγουδιού!) Από τη Χώρα της Νότας…»