«Μετά από απανωτές αποβολές, έκανα τρία κοριτσάκια»: Αυτή η μαμά στέλνει ένα μήνυμα θάρρους και ελπίδας

‘Ηταν μόλις 19 ετών. Οι αλλεπάλληλες αποβολές την έκαναν να χάσει προς στιγμήν το κουράγιο της.

Όμως, τα κατάφερε και απέκτησε τρία παιδιά, τα οποία αποδείχθηκαν το ουράνιο τόξο μετά τις μπόρες της.

Η ιστορία της Kierra Butcher είναι η απόδειξη ότι η ελπίδα δεν πεθαίνει ποτέ.

«Ακόμη θυμάμαι να βλέπω αυτές τις δύο γραμμές για πρώτη φορά. Η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει, άκουγα τον ίδιο τον σφυγμό μου. Δεν μπορούσα να πάρω ανάσα για μία στιγμή. Νόμιζα ότι θα πεθάνω.

Ήμουν 19 ετών και παντρεμένη μόλις τέσσερις μήνες, ενώ ήμουν ήδη σε διαδικασία προγεννητικού ελέγχου. Όμως σοκαρίστηκα και ταυτόχρονα ήμουν τόσο ενθουσιασμένη. Ήθελα να γίνω μητέρα από τότε που ήμουν έξι ετών. Συχνά ονειρευόμουν κάποια μέρα να μεγαλώσω τα δικά μου παιδιά.

Το είπαμε στους γονείς μας την ίδια μέρα. Έρχονταν και γιορτές και ήμασταν πολύ χαρούμενοι που θα μεγάλωνε η οικογένειά μας. Η αποβολή δεν είχε περάσει ποτέ από το μυαλό μου. Δεν είχα συνειδητοποιήσει ποτέ ότι θα ήταν ένα ενδεχόμενο. Ήταν κάτι που συνέβαινε σε άλλους ανθρώπους, δεν πίστευα ότι θα συνέβαινε σε μένα.

Λίγο μετά τις γιορτές των Ευχαριστιών, επέστρεψα στη δουλειά μου. Πήγα στο μπάνιο και παρατήρησα στο εσώρουχό μου αίμα. Δεν υπήρξαν σκέψεις, μόνη αντίδραση. Μόνο δάκρυα. Ήξερα εκείνη τη στιγμή ότι όλα είχαν τελειώσει.

Πήγα στον γιατρό την επόμενη μέρα, έχοντας μία κάποια ελπίδα. Η ελπίδα με πλήγωνε, όπως και το να μην ελπίζω. Δεν είχα σκεφτεί ποτέ ότι στον πρώτο υπέρηχο δεν θα άκουγα την καρδιά του. Το έμβρυο σταμάτησε να μεγαλώνει στις δύο εβδομάδες. Το υπερηχογράφημα ήταν αμείλικτο. Δεν υπήρχε ο παραμικρός χτύπος

Εκείνες τις ημέρες το μόνο που ήθελα ήταν να ξεχάσω. Ήθελα να μπω σε μία χρονομηχανή και να γυρίσω πίσω. Δεν ήθελα να προχωρήσω μπροστά χωρίς το μωράκι μου. Έκλαψα πάρα πολύ. Κανείς από τους φίλους μου δεν καταλάβαινε τι περνούσα. Δεν είχα κανέναν να μιλήσω. Δεν υπήρχε ένας οδηγός που να μου δείξει πώς να προχωρήσω.

Αποφάσισα ότι το μόνο πράγμα που θα μου γέμιζε αυτό το κενό στην καρδιά μου ήταν ένα μωρό. ΄Ετσι έμεινα πάλι έγκυος. Ένιωθα πεπεισμένη ότι η αποβολή θα ήταν απίθανη. Είχα αγωνία, αλλά ήμουν αισιόδοξη. Όμως, παρά την αισιοδοξία μου αυτή, ήρθα πάλι αντιμέτωπη με αυτό που φοβόμουν. Είδα ξανά αίμα. Άλλη μία απώλεια και μετά άλλη μία.

Ο σύζυγός μου δεν μπορούσε να καταλάβει πώς αισθανόμουν. Ο πόνος σε μεταμορφώνει. Κι εκείνος έπρεπε να γνωρίσει τη νέα εκδοχή του εαυτού μου. Παλέψαμε πολύ και οι δύο για ένα μωρό. Δεν θέλαμε κάτι άλλο. Ήξερα ότι αυτό θα θεράπευε όλον τον πόνο. Δεν ήμουν, όμως, έτοιμη να προσπαθήσω ξανά.

«Απελπίστηκα, αλλά το θαύμα έγινε»

Η μητέρα μου μού είπε ότι δεν θα έπρεπε να μείνω ξανά έγκυος. Υπήρξαν στιγμές στη ζωή μου που ήμουν μόνη, όμως αυτή τη φορά ένιωθα απομονωμένη. Τα πάντα ήταν ένας πόλεμος για μένα. Ο άντρας μου έκανε το καλύτερο για να με στηρίξει. Ήταν το 2012, Ιούνιος, όταν βρισκόμασταν στην εκκλησία και επειδή ήταν η μέρα του πατέρα, ζητήθηκε από τους μπαμπάδες να μοιράσουν λιχουδιές. Ο δικός μου σύζυγος δεν έμεινε. Κανείς δεν γνώριζε για τις αποβολές. Έκατσα εκεί και έκλαψα.

Γυρίσαμε σπίτι και έκλαψα ακόμη περισσότερο. Δεν ήξερα πώς να το χειριστώ και να συνεχίσω.

Την επόμενη μέρα, πήρα τεστ εγκυμοσύνης γιατί είχα υποψίες: δύο γραμμές. Ξαφνικά, έγινα πάλι εκείνο το κορίτσι που χτυπούσε η καρδιά του σαν τρελή. Μετά από τις απώλειες αυτές, δεν έχεις ποτέ γλυκές σκέψεις. Όσο πιο ήρεμα μπορούσα είπα στον σύζυγό μου για το τεστ εγκυμοσύνης. Προσευχηθήκαμε. Ευχαριστήσαμε τον Θεό για αυτό το θαύμα.

Η εγκυμοσύνη ήταν γεμάτη αγωνία. Ατελείωτο φόβο. Τσέκαρα τα πάντα, από συμπτώματα μέχρι αίμα. Πάντα φοβόμουν ότι το πρωί θα τελειώσουν όλα. Είναι σαν κάποιος να σου χτυπά παρηγορητικά την πλάτη, σαν να σου λέει “μην ελπίζεις”. Όμως αυτή τη φορά είδα ένα μωρό στον υπέρηχο. Ήταν κορίτσι! Έκλαψα από χαρά. Αγόρασα πραγματάκια για εκείνο, του μιλούσα μέχρι που ήρθε η μέρα που το κράτησα στην αγκαλιά μου.

Ένα χρόνο μετά αποφασίσαμε να μεγαλώσουμε κι άλλο την οικογένειά μας. Όμως βιώσαμε άλλη μία αποβολή. Πίστεψα ότι το σώμα μου ανένηψε για να αποκτήσουμε το πρώτο μας παιδί, αλλά δεν σταθήκαμε πολύ τυχερή για τη συνέχεια. Έμεινα ξανά έγκυος και αποκτήσαμε άλλο ένα μωράκι. Ήρθε στον κόσμο και με γιάτρεψε για άλλη μία φορά.

Μερικά χρόνια αργότερα νιώσαμε έτοιμοι για ένα ακόμη. Αυτή τη φορά το πιστεύαμε πολύ. Είχαν περάσει χρόνια και θεώρησα ότι θα μπορούσα να μείνω πάλι έγκυος. Μας πήραν τηλέφωνο ότι πέθανε ο παππούς μου και την ίδια μέρα είδα αίμα. Την επόμενη ξύπνησα με λαρυγγίτιδα. Λίγες εβδομάδες αργότερα μία από τις καλύτερές μου φίλες έμαθα ότι ήταν έγκυος. Κατέρρευσα, ένιωσα πάλι ότι τελείωσαν όλα. Δεν μπορούσε να το αντέξει η καρδιά μου. Όμως, μία φωνή μου έλεγε ότι όλα θα πάνε καλά.

Λίγο καιρό μετά πήγα στο γιατρό μου για εξέταση αίματος. Την επόμενη ημέρα με πήρε τηλέφωνο και μου είπε ότι η χοριακή μου ήταν στο 5, κάτι που σήμαινε ότι πιθανότατα να ήμουν έγκυος. Και ήμουν. Στις 36 εβδομάδες έσπασαν τα νερά. Γέννησα ένα υγιέστατο κοριτσάκι.

Η ζωή με απέσπασε από το τραύμα μου. Όμως, μετά τη γέννηση του τρίτου μου παιδιού έπαθα επιλόχεια κατάθλιψη. Απευθύνθηκα σε ειδικό, ο οποίος μου είπε να γράψω τα συναισθήματά μου. Αντ’ αυτού, εγώ ζωγράφιζα αγγέλους, τον Θεό να κρατά τα μωρά μου, τον αδελφό μου που πέθανε σε μικρή ηλικία.

Μετά από όλα αυτά, τελικά έγινα καλά και θέλω να βοηθήσω και άλλες γυναίκες, επειδή δεν ξέχασα τη μοναξιά μου, τα δάκρυά μου.

Μην τα παρατάτε, υπάρχει φως. Πάντα βγαίνει το ουράνιο τόξο. Θα τα καταφέρετε».