Μήπως φορτώνουμε τα παιδιά προσχολικής αγωγής με πολλές αθλητικες δραστηριότητες;

midd-kid-swimmer«Ο γιος μου πηγαίνει παιδικό σταθμό και δεν αντιμετωπίζουμε κανένα πρόβλημα προσαρμογής. Συζητάω και ακούω από τους γονείς συμμαθητών του, ότι κάθε απόγευμα στέλνουν τα παιδιά τους, σε διαφορετικές αθλητικές δραστηριότητες. Τέννις το ένα απόγευμα, τζούντο το άλλο, ποδόσφαιρο το παράλλο. Και ο λόγος όπως αναφέρουν είναι «να αξιοποιούν δημιουργικά το χρόνο τους, να κοινωνικοποιούνται, να επιμορφώνονται, να γίνουν από νωρίς καλοί αθλητές». Μήπως τα φορτώνουμε με πολλά τα καημένα τα παιδάκια, σ’ αυτή την ηλικία;»

Απαντάει η κυρία Χριστίνα Τσάκαλου Κοινωνική Λειτουργός, Υπεύθυνη Απασχόλησης Παιδιών Επισκεπτών Νοσοκομείου ΜΗΤΕΡΑ

Μέσα από τον αθλητισμό γίνεται το πρώτο βήμα εξοικείωσης των παιδιών με τις γυμναστικές ασκήσεις ώστε να ανακαλύψουν τις κλίσεις και τις ιδιαίτερες δεξιότητές τους. Το παιδί κοινωνικοποιείται, αρχίζει να διευρύνει το κύκλο των δραστηριοτήτων και επαφών του, έρχεται σε επαφή με άλλα παιδιά και λειτουργεί στα πλαίσια ομάδας. Με το παιχνίδι δίνεται η ευκαιρία στο παιδί να μάθει τα βασικά στοιχεία της κοινωνικής ζωής και να αποκτήσει την ετοιμότητα να ανταποκριθεί, εισερχόμενο στο σχολείο, στις απαιτήσεις της οργανωμένης εργασίας και μάθησης. Τα παιδιά έρχονται σε επαφή μέσα από το παιχνίδι με τον αθλητισμό, βιώνουν μέσα από το σώμα και την κίνηση το χώρο, το λόγο, το ρυθμό, το τραγούδι, γυμνάζουν το σώμα, εξασκούν το μυαλό και διασκεδάζουν την ψυχή. Επίσης, ο αθλητισμός είναι καλός και για παιδιά με ειδικές ανάγκες αφού λειτουργεί θετικά στην αποκατάστασή τους.

th_Main635433677122479159_IMG_5487

Βέβαια, όταν γίνεται λόγος για παιδιά προσχολικής ηλικίας (3 – 6 ετών) πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί. Σε αυτήν την ηλικία η κριτική ικανότητα ειναι μειωμένη μιας και τα παιδιά 3 έως 6 ετών χρησιμοποιούν το λόγο με έννοιες οι οποίες είναι ακόμα μονομερείς, τυχαίες και προσωπικές. Η σκέψη του παιδιού είναι εγωκεντρική και δε μπορεί να συνεξετάζει περισσότερα από ένα χαρακτηριστικά συχρόνως. Τα παιδιά προσχολικής ηλικίας στερούνται την ικανότητα της γρήγορης λήψης αποφάσεων όπως μπορεί να ζητηθεί σε έναν αγώνα ποδοσφαίρου και να καταλάβουν τις κατευθύνσεις του υπεύθυνου γυμναστή. Επίσης, εξαιτίας του νεαρού της ηλικίας και του μικρού σωματότυπου τα παιδιά προσχολικής ηλικίας δεν μπορούν να προστατεύσουν τον εαυτό τους από τραυματισμούς, γεγονός που αποτελεί κίνδυνο αφού χάνουν την ισορροπία τους και χτυπούν το κεφάλι. Αυτό που πρέπει να γίνει κατανοητό από τους γονείς είναι ότι η απόκτηση κινητικών δεξιοτήτων των παιδιών δεν εξαρτάται από το πόσο νωρίς θα ασχοληθούν με τον αθλητισμό αλλά από τη φύση τους, είναι εγγενής και δεν εκβιάζεται.

Για παιδιά προσχολικής ηλικίας μπορούμε να κάνουμε λόγο μόνο για παιχνίδι και όχι για αθλητισμό και πρωταθλητισμό. Χρειάζονται ενθάρρυνση και όχι πίεση από γονείς και γυμναστές. Το ελεύθερο παιχνίδι προσεγγίζει τη δημιουργικότητα και τον αυθορμητισμό. Οι γονείς οφείλουν να παραμερίσουν τις προσωπικές φιλοδοξίες και πρέπει να δώσουν στο παιδί να καταλάβει ότι η αξία του δεν εξαρτάται από την έκβαση του παιχνιδιού αλλά ότι αξία εχει η προσπάθεια.

Διαβάστε επίσης:

Quiz: Μήπως πιέζετε υπερβολικά το παιδί στις αθλητικές του δραστηριότητες;

Πόσο σημαντικός είναι ο ρόλος των γονέων στις αθλητικές δραστηριότητες των παιδιών;

Αφήστε τα παιδιά να παίξουν!