«Μήπως ο 13χρονος γιος να περνά περισσότερο χρόνο με τον μπαμπά για να συζητάνε…»

«Ο 13χρονος γιος μου μεγάλωσε και νιώθω ότι δεν είναι πια παιδί. Πώς πρέπει να του συμπεριφέρομαι στο ξεκίνημα της εφηβείας του; Μήπως πρέπει να περνάει περισσότερες ώρες με τον πατέρα του για να συζητάνε πιο αντρικά θέματα;»

Απαντά η Κρυσταλλία Σαρκινιώτη, ψυχοθεραπεύτρια 

Η σχέση μητέρας – κόρης και πατέρα -γιου κατά την περιόδο της εφηβείας έχει σημαίνουσα βαρύτητα. Οι σχέσεις αυτές πρέπει να βασίζονται στην ανοιχτή επικοινωνία και στο διάλογο. Σε κάθε τέτοιο δίπολο λοιπόν ο γονιός είναι απαραίτητο να κάνει κάποιες κοινές δραστηριότητες με το παιδί οι οποίες σχετίζονται με το φύλο του ούτως ώστε να διαμορφωθεί και κατ’ επέκταση να ενισχυθεί η ταυτότητα φύλου του παιδιού (η αίσθηση δηλ. ότι είναι αγόρι).

Ο γιος έχει ανάγκη να νιώθει δίπλα του τον πατέρα του και να ξέρει πως θα έχει την αποδοχή, στήριξη και συμπαράστασή του, ενώ ταυτόχρονα θέλει να ξέρει πως μπορεί να παίρνει πρωτοβουλίες και να δρα ανεξάρτητα από τους γονείς του. Κατά την περίοδο της εφηβείας μπορεί να επέλθει μια ρήξη στη σχέση του γιου με τον πατέρα, καθώς μπορεί να αρχίζει να δημιουργείται έντονη σύγκριση και ανταγωνισμός μεταξύ τους.

Ο πατέρας μπορεί να αντιληφθεί την προσπάθεια του γιου για ανεξαρτησία και αυτονομία ως μια απειλή για το κύρος, την αξία ή και τον ανδρισμό του, ενώ ο γιος μπορεί να νιώθει περιορισμούς ως προς τη δυνατότητά του να μεγαλώσει και να γίνει πιο ώριμος, σε περίπτωση που ο πατέρας δεν του αφήνει χώρο να πάρει ο ίδιος αποφάσεις, δεν ρωτάει τη γνώμη του και δεν σέβεται την άποψή του. Ο γιος έχει ανάγκη από την παρουσία του πατέρα αλλά με διακριτικό τρόπο και όχι για να συγκρίνονται για το ποιος είναι καλύτερος και πιο ξεχωριστός.