Νένα Χρονοπούλου: «Σαν σήμερα ήταν που πήρα το παιδί μου σπίτι, μετά από πέντε ολόκληρους μήνες στην Εντατική»

Η Νένα Χρονόπουλου με μια συγκινητική της ανάρτηση χθες στο Facebook υπενθύμισε στους διαδικτυακούς της φίλους ότι η 14η Μαίου 2005 είναι μια μέρα που δεν θα ξεχάσει ποτέ καθώς σηματοδότησε την μέρα που πήρε επιτέλους το νεογέννητο γιο της σπίτι μετά από 5 μήνες νοσηλείας του στην εντατική καθώς ο 15χρονος σήμερα Χρήστος γεννήθηκε πρόωρα.

Η συγκλονιστική εξομολόγηση της Νένας Χρονοπούλου

«Ήταν 14 Μαΐου του 2005, σημαδιακή ημέρα, η ημέρα που ήρθες πρώτη φορά στο σπίτι σου, η ημέρα που η κούνια σου δε θα ήταν άδεια πια, το δωμάτιό σου θα γέμιζε από το γέλιο ή το κλάμα σου, και νανουρίσματα που είχα γράψει όσο σε καρτερούσα… Βλέπεις ήταν πέντε ολόκληρους μήνες άδειο και σε περίμενε…

Ήταν η ημέρα που “πήρα το παιδί μου σπίτι του”, μετά από πέντε ολόκληρους μήνες στην ΕΝΤΑΤΙΚΗ, η ημέρα που φοβόμουν πως δε θα τα καταφέρω μένοντας μόνη μου μαζί σου, δίχως τη στήριξη των γιατρών και των νοσηλευτριών σου.

“Μην τον φοβάσαι” μου είχε πει η Άννα Βασιλειάδου, “δεν ξέρει τι δεν ξέρεις, αλλά νιώθει το φόβο σου, γι’ αυτό μην του τον δείξεις ποτέ σου”, μου είπε όταν είδε τον τρόμο στα μάτια μου μόλις έβγαινα από τη ΜΕΝΝ του ΙΑΣΩ κρατώντας σε στην αγκαλιά μου.

Το οξύμετρο που φορούσες στο ποδαράκι σου φώτιζε και χτυπούσε κάθε φορά που ο κορεσμός έπεφτε, και η περιβόητη ΑΜΠΟΥ, στεκόταν περήφανη δίπλα μας για να σου δώσω ανάσες σε περίπτωση που κάτι μου πάθαινες στο σπίτι…

Έτσι ήρθες σπίτι σου, με μηχανήματα που θα βοηθούσαν την ανάσα σου σε περίπτωση που… Την έχανες…

Και εμείς εκεί, να παρακαλάμε να περάσουν τα λεπτά, οι ώρες και οι μέρες για να μπορέσεις να γίνεις δυνατός…

Και τα κατάφερες, μέσα σε 15 μόνο ημέρες σταμάτησες να παίρνεις πια φάρμακα, έφτιαξαν όλα επάνω σου, και σιγά – σιγά σταμάτησα να φοβάμαι πως θα μου φύγεις κάποια στιγμή που θα έχουν κλείσει τα μάτια μου από την εξάντληση…

Και είσαι μέχρι σήμερα κοντά μου, και ευχαριστώ το Θεό που υπάρχεις γιε μου, γιατί αν δεν υπήρχες στη ζωή μου δε θα είχα καταλάβει τι θα πει αληθινή αγάπη…

Αν δεν υπήρχες εσύ πυξίδα μου σε ένα αβέβαιο χάρτη θα είχα χαθεί μέσα σε δρόμους που δε θα είχαν αξία…

Και δε φοβάμαι πως θα είχα χάσει τη δική μου, αλλά σίγουρα δε θα είχα βρει τη δική σου ανεκτίμητη και παντοτινή που φωτίζει ό,τι αγγίζει…
Λατρεμένε μου… Για όσο… Μαζί !!!».

Δείτε το post

Ήταν 14 Μαϊου του 2005, σημαδιακή ημέρα, η ημέρα που ήρθες πρώτη φορά στο σπίτι σου, η ημέρα που η κούνια σου δε θα ήταν…

Gepostet von Νένα Χρονοπουλου am Mittwoch, 13. Mai 2020