«Ο άνθρωπος που φύτευε δέντρα» αναλαμβάνει να γεφυρώσει το χάσμα ανάμεσα στα παιδιά και τη φύση

Βασισμένη στην αλληγορική νουβέλα του Γάλλου συγγραφέα Ζαν Ζιονό που γράφτηκε το 1953, η παράσταση «Ο άνθρωπος που φύτευε δέντρα» θέλει να περάσει στα παιδιά ένα οικολογικό και αντιπολεμικό μήνυμα, που μεταδίδει την αγάπη και το σεβασμό για τη φύση και το περιβάλλον και αναδεικνύει τη δύναμη της ανθρώπινης θέλησης. Ένα από τα πλέον αγαπημένα παιδικά θεάματα για τη φετινή σεζόν, στο οποίο οι οικογένειες έχουν δείξει την προτίμησή τους από τις πρώτες κιόλας παραστάσεις! Το Infokids.gr πραγματοποίησε μια άκρως ενδιαφέρουσα συζήτηση με τους ηθοποιούς της επιτυχημένης παράστασης, Πέτρο Σπυρόπουλο και Μιχάλη Χατζηνικολιδάκη, κατά την οποία οι δύο καλλιτέχνες μίλησαν για τους ρόλους που ενσαρκώνουν, το feedback που παίρνουν από το παιδικό κοινό και όλα όσα συμβαίνουν κατά τη διάρκεια της παράστασης.

Πείτε μας δυο λόγια για το ρόλο σας.

Π.Σ: Ο ρόλος μου είναι αυτός του αφηγητή-Ζαν, του ανθρώπου που γνώρισε, θαύμασε και αγάπησε αυτόν τον γέρο, αμόρφωτο βοσκό που δημιουργεί ένα υπέροχο δάσος.

Μ.Χ: Ο σκύλος Κουστώ είναι ο συνδετικός κρίκος μεταξύ του οδοιπόρου Ζαν και του Ελζεάρ (του Ανθρώπου που φύτευε δέντρα) αλλά και των πολλών άλλων χαρακτήρων που εμφανίζονται στο έργο. Μεταξύ του καλοκάγαθου σκύλου και του Ζαν, αναπτύσσεται μια διαχρονική σχέση φιλίας. Μέσα από αυτή τη φιλία παρακολουθούμε την εξέλιξη της ιστορίας του Ανθρώπου που φύτευε δέντρα. Ο Κουστώ ως πιστός και αφοσιωμένος σκύλος δεν σταματά ούτε στιγμή να βοηθά τον Ελζεάρ στο έργο του. Μοναδικό του εφόδιο ένα… μπαλάκι! Οι δυο τους με υπομονή, σεβασμό και αγάπη προς τη φύση, θα πετύχουν κάτι μαγικό, σχεδόν ακατόρθωτο! Τον γνωρίζουμε κουτάβι, όταν ξεκινούν να φυτεύουν δέντρα και τον αποχαιρετάμε γεράκο στο τέλος της παράστασης.

Ποια είναι τα μηνύματα που περνάει η παράσταση στα παιδιά; Είναι εύκολο να τα κατανοήσουν και πώς το κατορθώνετε αυτό;

Π.Σ: Η ιστορία του ανθρώπου που φύτευε δέντρα εκτός από το προφανή οικολογικό μήνυμα, θίγει τις επιπτώσεις των πολέμων, το θάνατο και τη δύναμη για θαύματα που μπορεί να έχει ο άνθρωπος και όλα αυτά με μετρημένες δόσεις γέλιου, ώστε να μη κουράσουμε μικρούς και μεγάλους θεατές.

Οι γονείς και τα παιδιά είναι ευαισθητοποιημένοι σε θέματα που αφορούν το περιβάλλον; Τι διαπιστώνετε από την επαφή μαζί τους;

Μ.Χ: Η αλήθεια είναι πως, ως επί τω πλείστον, οι γονείς πλέον είναι αρκετά ευαισθητοποιημένοι με το περιβάλλον. Οι ίδιοι μας λένε πως χαίρονται πολύ που τα παιδιά τους παρακολουθούν μια παράσταση με ξεκάθαρο οικολογικό μήνυμα. Είναι πολύ δύσκολο, λένε, να κάνεις ένα παιδί που έχει γεννηθεί και μεγαλώσει στην πόλη να καταλάβει πόσο σημαντικό ρόλο παίζει η φύση στη ζωή μας και να του δώσει κίνητρο να ασχοληθεί με τη φροντίδα της. Υπάρχει τεράστια απόσταση ανάμεσα στα παιδιά και τη φύση πλέον. Εκεί καταλήγουν οι περισσότεροι γονείς. Η παράσταση μας αναλαμβάνει να γεφυρώσει αυτό το κενό. Ίσως αυτό να την κάνει και ξεχωριστή.

Η παράσταση έχει διαδραστικό χαρακτήρα. Με ποιους τρόπους τα παιδιά συμμετέχουν σε αυτή;

Μ.Χ: Τα παιδιά έχουν ενεργό ρόλο στην παράσταση πριν καν αυτή ξεκινήσει. Με το που φτάνουν στο θέατρο τους ζητάμε να μας κάνουν μια ζωγραφιά με θέμα το δάσος. Με αυτόν τον τρόπο γίνονται και σκηνογράφοι μας, καθώς οι ζωγραφιές τους χρησιμοποιούνται ως σκηνικά, κάνοντας την παράσταση ακόμα πιο όμορφη, αισιόδοξη και χρωματιστή! Κατά τη διάρκεια του έργου συμμετέχουν με πολλούς τρόπους. Για παράδειγμα, τους ζητάμε να παίξουν το παλιό αγαπημένο παιχνίδι »πετάει-πετάει», τους ζητάμε να βοηθήσουν τον ηθοποιό να αναπαραστήσει ένα βουνό, μιας και ο ίδιος για κακή του τύχη δεν έμαθε ποτέ να κάνει… Με λίγα λόγια, τους ζητάμε να βοηθήσουν στην εξέλιξη της ιστορίας μας. Φυσικά, υπάρχει και η αυθόρμητη συμμετοχή τους, όπου το αποτέλεσμα μπορεί να είναι ξεκαρδιστικό!

Πώς αισθάνεται ένας ηθοποιός όταν απευθύνεται σε παιδικό κοινό; Τι σας έχει κάνει εντύπωση στη μεταξύ σας επικοινωνία;

Π.Σ: Δεν υπάρχει κάποια συνταγή στο θέατρο για παιδιά. Είναι όπως όταν κάποιος γίνεται γονιός. Εμείς λέμε μια ιστορία σε ανθρώπους όλων των ηλικιών και προσπαθούμε να το κάνουμε όσο καλύτερα μπορούμε. Λατρεύω βέβαια την άμεση αντίδραση των μικρών θεατών που διαφέρει από των μεγάλων, κυρίως στην αλήθεια των συναισθημάτων.

Τι κάνει περισσότερη εντύπωση στα παιδιά από όλη την παράσταση; Έχετε να μας διηγηθείτε κάποιο περιστατικό που θυμάστε πολύ έντονα;

Μ.Χ: Νομίζω πως αυτό που προκαλεί τη μεγαλύτερη εντύπωση στα παιδιά και ταυτόχρονα τα αιφνιδιάζει, είναι το πώς μία παράσταση χωρίς εντυπωσιακά σκηνικά, μόνο με δύο ηθοποιούς και ένα μουσικό επί σκηνής, αλλά και με ένα θέμα που, κακά τα ψέματα, τους είναι ανοίκειο ως ένα βαθμό, είναι ικανή να τα καθηλώσει, να τα γοητεύσει, να τα συγκινήσει και εν τέλει να τα ψυχαγωγήσει.

Υπήρξαν δυσκολίες που αντιμετωπίσατε σε αυτό το «ταξίδι» και αν ναι, ποιες ήταν αυτές;

Π.Σ: Αισθάνομαι πολύ όμορφα σε αυτή τη συνεργασία, δουλεύω με αξιόλογους συνεργάτες που γρήγορα βρήκαμε κοινό στόχο χωρίς να μας λείπουν οι δυσκολίες που έχουμε όλοι μας. Τίποτα δεν γίνεται εύκολα.

Μ.Χ: Δεν μπορώ να πω ότι αντιμετωπίσαμε ιδιαίτερες δυσκολίες. Και ό,τι μπορεί να πρόεκυψε, με καλή συνεργασία, υπομονή και σκληρή δουλειά, το ξεπεράσαμε! Η μόνη σκέψη που είχαμε ήταν αν ένα κείμενο που μιλάει για έναν μοναχικό άνθρωπο που το μόνο που έκανε ήταν να φυτεύει δέντρα παρέα με τον σκύλο του, είναι αρκετό ώστε να κρατήσει το ενδιαφέρον των παιδιών. Μιας και δεν είναι ένα παραμύθι με ιππότες, δράκους και φανταστικούς κόσμους. Τελικά, μπορούμε να πούμε πως τα κατάφερε και με το παραπάνω μάλιστα!

Γιατί να έρθει μια οικογένεια να παρακολουθήσει την παράσταση;

Π.Σ: Πιστεύω πως είναι υπέροχο να διασκεδάζει μαζί η οικογένεια, να γίνεται ένα. Το θέατρο μπορεί να γεφυρώσει το χάσμα των γενεών. Αυτό εισπράττουμε από τους θεατές που έχουν δει την παράσταση μας μέχρι τώρα.