Ο έρωτας χρόνια δεν κοιτά…

Δεν ξέρω για τα δικά σας παιδιά, αλλά τα δικά μου το μυαλό τους το έχουν στα παντρολογήματα. Δεν πρόλαβαν να κλείσουν τα έξι και αλλάζουν τους άντρες και τις γυναίκες σαν τα πουκάμισα. Και δεν είναι μόνο αυτό, αλλά η μόνιμη απορία τους είναι από πού γεννιούνται τα παιδιά. Δηλαδή δεν φτάνει που θέλουν να με κάνουν πεθερά… θέλουν να με κάνουν και γιαγιά…

Η κόρη μου κάθε βδομάδα αποφασίζει ότι θέλει να παντρευτεί άλλο παιδάκι από το νηπιαγωγείο. «Ο ένας της ξινίζει, ο άλλος της βρωμάει», το ζητούμενο όμως παραμένει ένα και μοναδικό… ότι θέλει να φορέσει νυφικό. Και να φανταστείτε ότι ποτέ δεν της έχω μιλήσει για γάμους και πανηγύρια… αλλά βλέπετε αυτά τα παραμύθια με τους πολλούς πρίγκιπες μας έχουν καταστρέψει…

Και άντε τώρα να εξηγήσεις στο κοριτσάκι ότι δεν υπάρχουν αυτοί οι πρίγκιπες των παραμυθιών και ότι είναι πιο εύκολο να κερδίσει το λαχείο, παρά να συναντήσει κάποιον σαν και αυτούς…

Και καλά τα κορίτσια το καταλαβαίνω -σε ένα βαθμό- να ονειρεύονται το γάμο αλλά τα αγόρια… πλάκα μας κάνουν; Όσο δύσκολα παντρεύονται ως ενήλικες, τόσο εύκολα φαίνεται πως παντρεύονται στο νηπιαγωγείο… Ακούστε διάλογο με το γιο μου για να καταλάβετε τις διαστάσεις που έχει πάρει το θέμα του γάμου στην προσχολική ηλικία…

Διαβάστε τη συνέχεια στο toimerologio.com