O γιατρός που λέγεται θάλασσα

Τη θάλασσα την ανακάλυψα όταν ήμουν 3-4 χρονών και μας πήγαινε ο μπαμπάς στον «Τάσο» στη Βουλιαγμένη. Μόνο αμμουδιά στην αρχή και λίγο πλάτσα-πλούτσα στα ρηχά που πατώναμε. Μετά μεγαλώσαμε, μάθαμε κολύμπι κι αρχίσαμε από τη μια τις εξερευνήσεις με τις μάσκες (όχι στα πολύ βαθιά όμως γιατί μας είχε κάνει να κατουρηθούμε ο Σπίλμπεργκ και τα «Σαγόνια» του) και από την άλλη τις βουτιές από τα βράχια. Μπόμπες, καρφιά και jacknife για τους πιο στυλάτους δέσποζαν στο άτυπο διαγωνιστικό πρόγραμμα. Χώρια τα παιχνίδια με την μπάλα και τις καβαλαρίες. Η θάλασσα ήταν ένα δωρεάν λούνα παρκ όπου δεν βαριόμουνα ποτέ.

Διαβάστε περισσότερα στο Infowoman.gr