Ο Μάριος Αθανασίου μιλάει στο infokids: «Με το μεγάλωμα των παιδιών δεν είσαι ποτέ σίγουρος»

Ο Μάριος Αθανασίου μιλάει στο infokids: «Με το μεγάλωμα των παιδιών δεν είσαι ποτέ σίγουρος»

Ηθοποιός, πολιτικός, πατέρας τριών παιδιών. Ο Μάριος Αθανασίου μας κάνει την τιμή και μοιράζεται μαζί μας, τα σημεία που καθορίζουν τους τρεις ρόλους της ζωής του. Σε μια συνέντευξη για τη γονεϊκότητα, την πολιτική και την επόμενη δουλειά του στην τηλεόραση.

Από την Μαρία Κεφαλά

Ο γιος σας είναι 17 χρονών και οι 2 κόρες σας 8 και 5, αντίστοιχα. Διαχειρίζεστε όλα τα στάδια της γονεϊκότητας. Θα ήθελα να ξεκινήσουμε με το πώς λειτουργείτε ως πατέρας.

«Προσπαθώ να κινούμαι κάπου ανάμεσα στη φιλία, την καθοδήγηση. Τη γνώση και την εμπειρία. Και την πειθαρχία όπου χρειάζεται. Αλλά ως κομμάτι στην καθοδήγηση. Και όλο αυτό με γνώμονα πάντα, ότι τα παιδιά είναι ξεχωριστές προσωπικότητες που πρέπει να τις αποδεχτούμε. Και ίσως αν είμαστε λίγο καλοί, και
μπορέσουμε να τα αφήσουμε ελεύθερα, να μάθουμε κάτι από τα εκείνα. Περισσότερα μαθαίνουμε παρά διδάσκουμε».

Τώρα που ενηλικιώνεται το πρώτο παιδί, αισθάνεστε ότι το παραδίδετε; Έχετε κάνει ότι μπορούσατε και είναι έτοιμο; Είναι ένα κομβικό σημείο;

«Προσπαθώ να απομυθοποιώ όσο μπορώ περισσότερο τα πράγματα. Υπάρχει το ευτύχημα ότι δεν είναι μόνο ένα παιδί, ώστε να πέσει όλο το βάρος πάνω του. Και να
εξάρουμε αυτή τη μοναδικότητα ως κάτι φοβερό. Λοιπόν, το ζητούμενο είναι να μπορείς να βλέπεις τις καταστάσεις στις οποίες βρίσκονται. Να μην δίνεις μεγαλύτερη διάσταση από αυτήν που πραγματικά είναι. Νομίζω ότι αντιμετωπίζω απλά και ήσυχα τα πράγματα. Και για εμένα και για εκείνον».

ο ρΟλος του μπαμπά

Έχει οδηγήσει ο τρόπος διαπαιδαγώγησής σας σε μια ουσιαστική σχέση; Έχει φέρει ό,τι θα επιθυμούσατε;

«Νομίζω πως ναι. Λέω συνέχεια νομίζω και πιστεύω, γιατί με το μεγάλωμα των παιδιών δεν είσαι ποτέ σίγουρος. Είναι δεδομένο ότι κάνουμε λάθη και μάλιστα πάρα
πολλά. Έτσι αμφισβητούμε διαρκώς τις πράξεις μας, αν είναι προς τη σωστή κατεύθυνση ή όχι. Αυτό είναι κάτι που μας το δείχνει η πορεία. Και η δική μας και του παιδιού. Γιατί μπορεί μια συγκυρία ή ένα τυχαίο γεγονός να αλλοιώσει το μεγάλωμα ή το αποτέλεσμα που έχεις το μυαλό σου και να μην ευθύνεσαι ακριβώς εσύ. Είναι η ζωή, όπως ακριβώς συμβαίνει και με εμάς. Οι γονείς μας μας δώσανε τη βάση, την αίσθηση, τον τρόπο. Τις αξίες. Δεν τις ενστερνιστήκαμε –ίσως- από την αρχή. Αλλά στην πορεία τις ξαναβρήκαμε. Αυτό περίπου έχω και εγώ στο
μυαλό μου. Ξέρω ότι και τώρα, όπως και πριν, θα κολυμπήσει σε αχαρτογράφητα νερά για εκείνον, θα θέλει να δοκιμάσει, να αμφισβητήσει, να αλλάξει. Νομίζω ότι αν
στοιχειωδώς έχουμε κάνει κάτι, θα το δούμε στην πορεία».

Κάθε μέρα οι γονείς αναμετριόμαστε με τα λάθη, με τον εαυτό μας, τις παραδοχές ή τις επιτρεπτικότητες. Νομίζω ότι είναι ένας αγώνας που δεν τελειώνει ποτέ. Το αισθάνεστε με αυτόν τον τρόπο ή το βλέπετε εσείς
πιο μαλακά όπως μου έχετε περιγράψει προηγουμένως;

«Δεν έχω αυτή την αίσθηση. Ο κάθε γονιός και το κάθε σπίτι έχει κάτι διαφορετικό που αντιμετωπίζει – περισσότερο ή λιγότερο- ανάλογα με τα δικά του δεδομένα. Δεν μπορούμε να μιλάμε με γενικότητες. Στη δική μου κατηγορία αντιμετωπίζω πολύ περισσότερο την απουσία. Αυτό είναι το βασικό πρόβλημα για μένα. Ότι θα ήθελα να βρίσκομαι περισσότερες ώρες με τα παιδιά. Οπότε προσπαθώ να κάνω αυτές που έχω, όσο ποιοτικότερες γίνεται. Αλλά αυτό δεν επιτυγχάνεται πάντα. Επίσης, η εφηβεία έχει άλλες απαιτήσεις και άλλα προβλήματα. Οι πιο μικρές ηλικίες έχουν άλλες απαιτήσεις και άλλα προβλήματα. Τον έφηβο τώρα δεν τον πολύ βλέπεις και να τον θες, οπότε πρέπει στο λίγο διάστημα που σου δίνει να κάνεις τα πράγματα πιο
γρήγορα και πιο ποιοτικά. Προσπαθώ αυτό να το αντιμετωπίζω ήρεμα. Φτάνοντας προς το σημείο που θα φύγει από το σπίτι, ας πούμε, λες θα ήθελα να’ χα λίγο χρόνο παραπάνω. Να περάσω μαζί του, να του πω πέντε- έξι πράγματα. Αλλά φαντάζομαι ότι μπορεί να γίνει και στη συνέχεια».

Τα κορίτσια είναι διαφορετικά; Είστε στην… ειδική συνθήκη να έχετε έναν έφηβο και δύο κοριτσάκια σε παιδική ηλικία. Είναι διαφορετικός ο τρόπος;

«Είναι διαφορετικός γιατί είναι πολύ διαφορετικά τα κορίτσια. Δείχνουν με άλλον τρόπο την αγάπη τους από ότι τα αγόρια. Οπότε αυτό αυτομάτως σε αλλάζει, γιατί
είναι πιο άμεσες, πιο εκδηλωτικές. Αν και προτιμώ τον ανδρικό τρόπο, δεν μπορώ να πω ότι δεν απολαμβάνω αυτό τον τρόπο που έχουν οι γυναίκες. Να πετυχαίνουν τον σκοπό τους με κάθε δυνατό, πιθανό, διπλωματικό τρόπο. Έχει μια ποικιλία, έχει μια χαρά αυτό. Είθισται και είμαι και εγώ σε αυτή την κατηγορία που τα κορίτσια τελικά κάνουν τους μπαμπάδες ό,τι θέλουν. Το αποδέχεσαι. Δεν πάω κόντρα σε αυτό. Και έτσι προχωράμε προς καλύτερες μέρες».

Βιώνει ανησυχία;

Ποια νομίζετε ότι είναι πιο δύσκολη η εποχή της γονεϊκότητας;

«Νομίζω ότι από τα 13-14 και μετά, αρχίζεις να αναμετριέσαι με το τι συμβαίνει έξω. Σε ποια περιοχή είσαι; Πώς είναι τα πράγματα, ποιες είναι οι παρέες; Εκεί είναι τα δύσκολα. Τα πιο πριν είναι πιο μαλακά. Στις ηλικίες που βρίσκονται τα κορίτσια, δεν έχω να ανησυχώ για κάτι. Η τεχνολογία έχει μπει ήδη στη ζωή τους. Και με τον μεγάλο μου είχε μπει σε αυτή την ηλικία. Με αυτό έχω να παλέψω, με τις ώρες που βρίσκονται μπροστά από μια οθόνη και τι μαθαίνουν από κει».

Όσον αφορά τον μεγάλο, σας ανησυχεί κάτι που βλέπετε σε κοινωνικό επίπεδο; Οι γονείς έχουμε να ανησυχούμε σε κάτι περισσότερο από ό,τι πιθανόν, υπήρχε πριν χρόνια;

«Πάντα οι μεγαλύτεροι βλέπουμε με ένα τρόπο. Ό,τι στο παρελθόν τα πάντα ήταν ασφαλέστερα. Δε θέλω να μπω σε αυτή τη σύγκριση, γιατί κάθε εποχή έχει κάποια θετικά και κάποια αρνητικά. Εγώ για το μέλλον φοβάμαι για τα παιδιά, ό,τι φοβάμαι και για μένα. Το μέλλον με φοβίζει κοινωνικά. Δηλαδή δεν αισθάνομαι ασφάλεια στο
κοινωνικό περιβάλλον, που έρχεται να μεγαλώσει ένας άνθρωπος. Σε αυτό που θα ζω και εγώ ως ηλικιωμένος. Δεν το ξεχωρίζω. Δεν λέω σε τι κόσμο θα βγει το παιδί
μου. Λέω ότι θα ζήσει σε ένα κόσμο που θα ζήσω και εγώ. Μεταξύ σοβαρού και αστείου, του λέω ότι έχει τέσσερα πράγματα να αντιμετωπίσει. Μακάρι να μπορέσει
να τα αλλάξει εκείνος μόνος του».

τα τεσσερα κομβικα σημεια

Ποια είναι αυτά;

• «Η κλιματική αλλαγή. Που νομίζω ότι έχει μπει έντονα στη ζωή τους και θα μπει εντονότερα στην ενήλικη ζωή τους. Θα πρέπει να είναι προετοιμασμένοι για λύσεις απέναντι σε αυτό. Όχι θεωρίες που λέμε εμείς τώρα, καθώς τότε θα είναι μια αλλαγή σε όλα τα επίπεδα.
• Η εξέλιξη της τεχνολογίας και η σχέση με τα προσωπικά δεδομένα και το τι χρήση γίνεται. Διευρυμένα εννοώ η τεχνολογία δεν εννοώ μόνο το Ίντερνετ, φυσικά. Αυτό θα πρέπει να είναι κάτι που θα ξέρουνε πώς να τοποθετηθούν, αν θα συμφιλιωθούν ή όχι με τον τρόπο.
• Η σχέση τους με τα χρήματα, σε ποιο βαθμό και μέχρι πόσο.

• Επίσης το πολύ βασικό. Ο τρόπος που αγαπάμε. Καταρχάς όλοι λένε, αγαπάνε. Δεν υπάρχει κάποιος που να ρωτήσεις και να πει ότι δεν αγαπάει. Αλλά υπάρχει τρόπος και τρόπος. Εδώ είναι πώς εννοεί την αγάπη ο καθένας. Μπορεί να είναι από ασφυκτική, καταπιεστική, λανθάνουσα μπορεί ακόμα να είναι και κακοποιητική. Ή και ανύπαρκτη. Να λέει ότι αγαπάει, αλλά να μην συμβαίνει αυτό. Αυτό είναι
μια ευθύνη, πρέπει να την περάσεις στα παιδιά».

Έχετε κατακτήσει τη συζήτηση;

«Να σας πω ποιος είναι ο τρόπος μου και δεν ξέρω αν έχει πιάσει. Θα το μάθουμε αργότερα. Εγώ κάνω συζητήσεις πάνω στα δικά μου λάθη. Όχι στα δικά τους.
Και φιλοσοφούμε πάνω σε αυτό. Άμα θέλουμε να μιλήσουμε για την αγάπη, λέω τι λάθη έχω κάνει εγώ και πάνω σε αυτό λέω πέντε πράγματα. Και ελπίζω να
καταλάβει όλα τα υπόλοιπα. Προσπαθώ να τα δείχνω κάνοντάς τα. Περισσότερο νομίζω ότι λειτουργώ με την πράξη παρά με τη θεωρεία. Και αν στην πράξη είμαι ανακόλουθος, τότε ζητάω από τα ίδια να με βάζουν στη θέση μου».

Είμαστε διάφανοι για τα παιδιά. Και έχουν την ικανότητα να τα αντιλαμβάνονται όλα. Αν είναι ανακόλουθα τα λόγια με τις πράξεις μας, είναι κάτι που αντιλαμβάνονται. Και έτσι μας ακυρώνουν.

«Μα δεν έχει νόημα αν λες σε ένα παιδί να μην πετάξει σκουπίδια στο δρόμο. Και εσύ να πετάς κάθε λίγο και λιγάκι. Απλά το κουράζεις. Είναι το πιο απλό παράδειγμα
που μπορώ να φέρω».

η ΠΟΛΙΤΙΚΗ στη ζωη του

Γιατί πολιτευτήκατε;

«Στην πολιτική κατέβηκα, γιατί πιστεύω ότι κάποια πράγματα που οραματιζόμαστε, επιθυμούμε, πιστεύουμε, πρέπει να κάνουμε μια προσπάθεια να τα αλλάξουμε θεσμικά. Σε μικρούς κλειστούς κύκλους, που είναι καλό να το κάνεις για αρχή, να το κάνει ο καθένας μας. Όμως εγώ είμαι υπέρ του πολιτικού ακτιβισμού, για να το ορίσω ακριβώς. Αυτό θα έπρεπε να είναι αυτονόητο. Πρέπει εμείς να δώσουμε περισσότερη αξία σε αυτό για να πάρουμε περισσότερη αξία».

Πώς βλέπετε την κοινωνία σήμερα;

«Είμαι από τους ανθρώπους -χωρίς να είμαι απαισιόδοξος- που βλέπει την κοινωνία αυτή τη στιγμή, όχι πολύ καλά. Προφανώς 40% συνάνθρωποί μου έκριναν ότι τα πράγματα πήγαν αρκετά καλά την προηγούμενη τετραετία, οπότε επιβράβευσαν την κυβέρνηση και της έδωσαν τη δυνατότητα να συνεχίσει. Διαφωνώ. Και δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο, είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο και σε αυτό το παγκόσμιο φαινόμενο οφείλουμε να τοποθετηθούμε σαν άνθρωποι. Και όχι από τον καναπέ μας ή την παρέα μας. Πρέπει να κινηθούμε όσο περισσότερο μπορούμε. Εμένα αυτό ήταν το όραμά μου. Να μετουσιώσουμε τις όποιες δράσεις μας σε κάτι πιο θεσμικό».

Είστε ικανός σε αυτό;

«Κρίνομαι και κρίνω τον εαυτό μου. Κάποια πράγματα που μπορεί να βλέπω να είναι λαθεμένα, όπως ας πούμε η πολιτική για την Υγεία, η κοινωνική πολιτική, η κλιματική αλλαγή. Η ανισότητα των φύλων, η παιδική φτώχεια, η καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ή ακόμα και τα οικονομικά, χωρίς να είμαι ο άνθρωπος ακριβώς που θα το αλλάξει, αλλά βλέπω ότι συμβαίνει. Θα ήθελα να βρίσκομαι σε μια ομάδα που έχει ένα θεσμικό ρόλο. Και να παλεύω για κάποια πράγματα που πιστεύω εγώ. Όταν βλέπεις αυτή τη στιγμή ότι οι εταιρίες βρίσκονται πιο πάνω από τις κυβερνήσεις και καθορίζουν αυτές το ρόλο που θα διαδραματίσει η κυβέρνηση στο λαό που εκλέγει κυβέρνηση. Είναι κάτι που οφείλεις να προσπαθήσεις να
το αλλάξεις, να φέρεις την ισορροπία στη δημοκρατική κατεύθυνση».

Τι ελπίδες υπάρχουν για αυτό;

«Πάρα πολλές, κατά τη γνώμη μου. Δεν είμαι από τους ανθρώπους που πιστεύουν ότι αυτό αλλάζει μόνο με αίμα. Πιστεύω ότι αυτό μπορεί να γίνει με συνείδηση και
θέληση. Με προσπάθεια από όλες τις πλευρές. Και από τις τρεις. Αυτό το τρίγωνο μπορεί να αλλάξει. Αν δεν σε καλύπτει μια δική σου τοπική ενασχόληση και θες κάτι
περισσότερο, κάνεις αυτό που κάνω εγώ έτσι το σκέφτηκα αυτό έκανα, δεν έκανα κάτι παραπάνω».

Τηλεοραση

Κλείσατε τη σεζόν στο OPEN με «Τη δική μας οικογένεια». Στον ΑΝΤ-1 με το «Πρώτος από εμάς» την επόμενη;

«Ναι. Ξεκινάω γυρίσματα για μια δουλειά στον ΑΝΤ-1 ένα σίριαλ που λέγεται, «Πρώτος από εμάς». Σε σκηνοθεσία Πιέρρου Ανδρακάκου. Και είμαι μαζί με τον Γιάννη Τσιμιτσέλη, την Λένα Δροσάκη, τον Σπύρο Χατζηαγγελάκη και την Αθηνά Οικονομάκου. Είναι μια δουλειά που έχει  ένα πολύ ωραίο στόρι. Το άκουσα με πολύ ενδιαφέρον. Είναι μια μικρή πρόκληση για μένα. Θα σας αποκαλύψω μόνο το πολύ γενικό. Στο κέντρο της ιστορίας είναι μια παρέα φίλων, μια ομάδα ανθρώπων, οι οποίοι λόγω ενός δυσάρεστου γεγονότος στη ζωή τους, αποφασίζουν ότι πρέπει να αλλάξουν την πορεία τους και να κυνηγήσουν αυτά που από μικροί ήθελαν. Έτσι ανατρέπεται η ζωή και των πέντε αυτών ανθρώπων. Και ξεκινάει από την αρχή».

Καλοκαιρινά σχέδια;

«Καλοκαίρι επέλεξα να σταματήσω λίγα και γιατί ήταν υπερβολικό αυτό που έκανα το προηγούμενο διάστημα. Σίριαλ, θέατρο, εκλογές. θα ξεκουραστώ και θα δω του
ανθρώπους μου».

Διαβάστε επίσης:

Κρήτη: Απαγόρευσαν σε παιδί να καθίσει σε ξαπλώστρα – Επέτρεψαν μόνο στους γονείς – Τι λέει ο Συνήγορος του Πολίτη

Βρήκαμε την ωραιότερη οικογενειακή ταβέρνα για να απολαύσουμε νόστιμα πιάτα σε σούπερ τιμές σε μια δροσερή αυλή!