Αρχική Αληθινές Ιστορίες Ο νονός απών και... μια λαμπάδα παγωτό!

Ο νονός απών και... μια λαμπάδα παγωτό!

nona

Ο δικός μου νονός ήταν πάντα απών.

Ήταν συγγενής μας…..Χρησιμοποιώ το “Ήταν”, γιατι δεν ζει πια.

Ο νονός μου, λοιπόν, ήταν ξάδερφος και φίλος του μπαμπά, δικηγόρος, ο οποίος πολιτεύτηκε.

Προφανώς και η δική μου βάφτιση ήταν στα πλαίσια της προεκλογικής του δραστηριότητας, την οποία ανέπτυξε αρκετά χρόνια μετά βέβαια.

Ζούσε με την οικογένειά του σε άλλη πόλη, όχι τόσο μακριά και θυμάμαι Χριστούγεννα και Πάσχα να περιμένω πως και πως το δώρο μου!

Δεν είχα αγωνία το τί θα ήταν. Ανυπομονούσα να έρθει το δώρο από εκείνον.

Τον θαύμαζα πολύ, όταν ήμουν μικρή.

Μου άρεσε ο τρόπος που μιλούσε και ο ήρεμος τόνος του.

Λαχταρούσα τα καλοκαίρια, που θα τον έβλεπα έστω για μισή ώρα.

Όσο μεγάλωνα (κάπου εκεί στη Β’-Γ’Δημοτικού), τα δώρα Χριστούγεννα και Πάσχα αραίωναν και όποτε εμφανιζόντουσαν, ερχόντουσαν με αποστολέα την αδερφή του πατέρα μου.

Ήταν διαλεγμένα με το χαρακτήρα της υποχρέωσης. Θυμάμαι μία φορά, που μου είχε σταλεί ζακέτα, που δεν μου έκανε, γιατί φυσικά δεν ήξεραν, πόσο μπορεί να είχα μεγαλώσει και εγώ επέμενα να τη φοράω, γιατί…” την είχε στείλει ο νονός”!

Τα “χρόνια πολλά” για τη γιορτή μου τηλεφωνικά και σύντομα από τη νονά.

Τι περισσότερο να πούμε, όταν δεν είχαμε επαφή όλο το υπόλοιπο διάστημα;

Ο νονός τις περισσότερες φορές δεν ήταν μαζί της, όταν μου τηλεφωνούσε. Είχε δουλειές κλπ κλπ.

Στην πραγματικότητα, ποτέ δεν μου έλειψε το δώρο του.

Το δώρο ήταν η αφορμή για παρουσία του.

Μου έλειψε ο ίδιος!

Την ίδια ώρα ζήλευα τους νονούς του αδερφού μου.

Πάντα συνεπείς και με αγάπη και φροντίδα διαλεγαν τα δώρα τους και πάντα έφερναν και σε μένα.

Κάποια στιγμή κάποιος μου είχε πει, ότι οι νονοί του αδερφού μου είχαν μεγαλύτερη οικονομική άνεση και γι’αυτό έφερναν δώρα σε μένα και κόντεψα “να πέσω να τον φάω”.

Δεν ήταν η αξία. Ήταν, ότι σκεφτόντουσαν ΚΑΙ εμένα.

Ήταν η επιμέλεια, που έδειχνε η νονά του μικρού στην επιλογή των δώρων μας.

Φαινόταν, πως ήταν προσεκτικά διαλεγμένα.

Ήταν τόσο πολύτιμα συναισθηματικά για μένα, που έχω ακόμη φυλαγμένα σχολικά πραγματάκια Sarah Kay, που μου είχαν φέρει 32 χρόνια πριν.

Τo δώρο τους πάντα με γέμιζε χαρά, αλλά υποσυνείδητα με πλήγωνε, που οι δικοί μου νονοί, δεν έδειξαν ποτέ την ίδια διάθεση.

Αναρωτιέμαι τώρα, μα… δεν λαχτάρησαν μία φορά να δουν τη χαρά στο πρόσωπό μου την ώρα, που θα άνοιγα το δώρο τους; Δεν επεδίωκαν να συναντηθούμε για να το ζήσουν αυτό. Έστω κάποια φορά.

Όταν μεγάλωσα και έφτασα σε ηλικία, που μπορούσα να ασκήσω το εκλογικό μου δικαίωμα, ο νονός μου “σκίστηκε” να βγάλω εκλογικό βιβλιάριο (τότε χρειαζόμασταν, αν θυμάστε) για να μου δώσει τη χαρά να (τον) ψηφίσω.

Είχα μεγαλώσει και ένιωθα πλέον όλο αυτό, που συνέβαινε πραγματικά, αλλά …..δεν έπαυε να είναι ο νονός μου και μέσα μου πάντα σήμαινε κάτι. Μάλλον…ήθελα να σημαίνει κάτι.

Τον έβλεπα πολύ σπάνια. Έκανα χρόνια να τον συναντήσω και θυμάμαι, ότι όταν πέρασα στη Νομική, ήθελα να είναι από τους πρώτους, που θα το μάθει, για να καμαρώσει για μένα.

Το έμαθε από τους πρώτους, καμάρωσε για μένα, αλλά όχι όσο ήθελα. Όσο διαρκεί ένα τηλεφώνημα.

Είχε αρχίσει να με πληγώνει πιο πολύ και να με απογοητεύει ακόμη περισσότερο αυτή η απόρριψη(γιατί αυτό ένιωθα) και μεγαλώνοντας σταμάτησα να κρατάω τις τυπικές επαφές (ούτε καν το τηλέφωνο στις γιορτές τους ). Αραίωσαν (ακόμη περισσότερο) κι εκείνοι. Εξάλλου (κακία θα πω), ο νονός πλέον είχε αρχίσει να ασχολείται με τα δημοτικά, οπότε δεν ήμουν ψηφοφόρος της περιοχής…

Βγήκε Δήμαρχος και από τότε οι όποιες επικοινωνίες μας ήταν έμμεσες.

Μέσω της θείας και της μαμάς.

Όταν παντρευόμουν, σαφέστατα και έστειλα προσκλητήριο γάμου και τους είπα, ότι τους περίμενα με χαρά! Και το εννοούσα. Η νονά με διαβεβαίωσε, ότι θα έρθουν οπωσδήποτε και αυτό με έκανε χαρούμενη!

Την ημέρα του γάμου μου και λίγες ώρες πριν πάω στην εκκλησία, η θεία μου έφερε το δώρο γάμου του νονού και της νονάς (ένα βάζο, που ήταν όμορφο και το στολίζω στο σπίτι μου κυρίως γιατί είναι δικής τους επιλογής) και μου είπε, ότι δεν μπορούσαν να έρθουν, γιατί είχαν κάποιο πένθος από κάποιο μακρινό συγγενή.

………………………….

Αυτό ήταν και το τελευταίο, που με έκανε έξαλλη.

Πένθος από κάποιο μακρινό συγγενή, τους εμπόδιζε να έρθουν στη χαρά μου, που ήμουν στην τελική και το “πνευματικό τους παιδί”;

Δεν επρόκειτο, να είχα απαίτηση να χορέψουν, ούτε να έρθουν στο τραπέζι, αν δεν ένιωθαν άνετα. Δεν μπορούσαν να έρθουν ούτε καν στην εκκλησία;

Ενώ βρισκόντουσαν στην Αθήνα;

Δεν θέλησα ποτέ, να επικοινωνήσω περισσότερο μαζί τους.

Η θεία μου, που είχε και τις πιο στενές σχέσεις μαζί τους, προσπάθησε να δικαιολογήσει την αδικαιολόγητη κατάσταση, αλλά δεν με έπεισε.

Όταν πέθανε ο νονός μου και ενώ σκεφτόμουν διάφορα στεναχωρημένη, συνειδητοποίησα, ότι δεν θυμόμουν καν πώς είναι η φωνή του.

Μάλιστα ακόμη και τώρα δεν έχω την εικόνα τους καθαρά στο μυαλό μου. Αν συναντήσω τη νονά μου στο δρόμο, μπορεί και να μην τη γνωρίσω αμέσως, ενώ σίγουρα εκείνη δεν πρόκειται να αναγνωρίσει εμένα.

Αυτή η πίκρα, που κουβαλάω ακόμη μέσα μου, με έκανε να δω τα πράγματα διαφορετικά σε δύο συγκεκριμένες στιγμές στη ζωή μου: α) Τη στιγμή που θα διάλεγα νονά για το παιδί μου και β) τη στιγμή που θα αποφάσιζα να γίνω νονά εγώ.

Όταν γίνεσαι νονός/ά έχεις ευθύνη απέναντι στο παιδί, που βαφτίζεις.

Αποκτάς μία θέση ξεχωριστή για τα μάτια του παιδιού.

“Δένεται” μαζί σου και σε θέλει εκεί.

Έστω τις φορές που “πρέπει”.

Να νιώθει το παιδί, ότι το υπολογίζεις, το σκέφτεσαι και ότι σημαίνει για σένα.

Το περιμένει!

Και δεν περιμένει μόνο το δώρο.

Από τα συναισθήματα, που θυμάμαι και από αυτά που ζω από την κόρη μου αλλά και το βαφτιστήρι μου, το παιδί περιμένει από το νονό να δει μέσα από το δώρο του την αγάπη του και το ενδιαφέρον του γι’αυτό.

Με πόση αγάπη διάλεξε το δώρο, πόσο ασχολήθηκε (να βρει κάτι που θα του αρέσει, κάτι ξεχωριστό, μια έκπληξη..).

Όταν είχε έρθει η στιγμή, που θα διαλέγαμε, ποιός θα ήταν ο κατάλληλος νονός/η κατάλληλη νονά για τη μικρή μας, συζητήσαμε ως γονείς και συμφωνήσαμε,ότι θα έπρεπε να είναι κάποιος που είναι ήδη κοντά μας στην καθημερινότητά μας και συνεπής απόλυτα!

Οι πολύ κοντινοί-“κολλητοί” φίλοι συγκεκριμένοι, οπότε και βάζοντας δίπλα το επίθετο “συνεπής”, είδαμε, ότι έκανε ταίριασμα με τη σημερινή νονά της μικρής, που μας είχε ζητήσει και πρώτη να τη βαφτίσει.

Η άποψή μας ήταν, ότι η νονά είναι οικογένεια, άρα ήταν μια καλή ευκαιρία να φέρουμε ακόμη πιο κοντά μας, κάποιον που ήταν ήδη στην καρδιά μας.

Η επιλογή, που κάναμε δεν μας απογοήτευσε ποτέ και ιδίως το παιδί.

Η φίλη μου-νονά είναι κοντά στη μικρή, μιλά μαζί της στο τηλέφωνο, μαθαίνει τα νέα της απευθείας αλλά και μέσα από τη δική μας επικοινωνία, αναζητά τις συναντήσεις τους, παίζει μαζί της και εννοείται, ότι είναι “εντάξει” σε όλα της. Είναι εκεί!!

Η μικρή όσο μεγαλώνει αγαπά ακόμη περισσότερο τη νονά, λαχταρά να τη δει, χαίρεται και καμαρώνει για εκείνη, τη νονά, που πάντα είναι μαζί της στις σημαντικές της στιγμές και που βάζει το μεράκι της να της διαλέξει ξεχωριστά δώρα – έκπληξη.

Αυτή είναι η λαμπάδα της μικρής για φέτος!

Λαμπάδα

Η νονά της είναι χαρά!

Ως νονά, που είμαι, από την άλλη μεριά προσπαθώ να είμαι παρούσα και δεν το κάνω από υποχρέωση, γιατί αυτό το μωράκι, που είχαμε βαφτίσει μαζί με τον αδερφό μου, είναι παιδί αγαπημένων φίλων και το έχω αγαπήσει απίστευτα πολύ και το καμαρώνω.

Είναι ένα ευγενέστατο αγόρι πλέον, που δείχνει, ότι με αγαπά και νομίζω, ότι….έχω μία λίιιιγο ξεχωριστή θέση στην καρδιά του.

Είναι τέτοιο το πρόγραμμά μου, που δεν τον βλέπω, όσο θα ήθελα, αλλά πάντα μαθαίνω νέα του και αυτές οι μέρες-αφορμές, που “πρέπει” (Χριστούγεννα, Πάσχα, Γενέθλια κλπ) είναι αυτές που λαχταράω και τόσο γλυκειές, που δεν τις χάνω με τίποτα.

Για να τον καμαρώσω και να με πάρει ζεστές αγκαλιές!

Όταν γίνεσαι νονός/ά έχεις την υποχρέωση!

Ναι, εσύ έχεις την υποχρέωση απέναντι στο παιδί.

Ακριβώς όπως ο γονιός!

Ξέρω, ότι όσο περνά ο καιρός οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων αλλάζουν, δυσκολεύουν, κάποιες χαλάνε και ακούω, νονούς να εξαφανίζονται από τις ζωές των κουμπάρων τους (γονείς) και συνεπαγωγικά και από τη ζωή των παιδιών.

Μην το κάνετε... Ό,τι κι αν σας χωρίζει, να βρίσκετε τρόπο, να αφιερώνετε αυτόν τον λίγο έστω χρόνο στο παιδί, που βαφτίσατε.

Αυτόν τον χρόνο περιμένει και μετά το δώρο σας.

Ακόμη κι αν έχετε διαφορές με τους γονείς του, προσπεράστε τις για αυτές τις σύντομες έστω συναντήσεις.

Αφιερώστε λίγο χρόνο, να διαλέξετε με αγάπη και φροντίδα ένα δώρο, όχι απαραίτητα ακριβό και να είστε σίγουροι, ότι θα είναι από τα πιο πολύτιμα στην καρδιά του, γιατί θα είναι από εσάς! :)

Για αυτό το παιδί που θα φέρει το παράπονο μέσα του ακόμη και όταν μεγαλώσει πολύυυυυυυυ!…….

Και να ξέρετε, ότι ποτέ δεν είναι αργά!

Το σίγουρο είναι, ότι θα δώσετε χαρά μεγάλη και θα πάρετε ακόμη μεγαλύτερη!

Αρκεί να δείτε το χαμογελαστό πρόσωπό του! :)

Γράφει η Μαμά Μαμαδοπούλου από το kidscloud.gr/


Επικοινωνήστε μαζί μας:
Μύλων 75 104 41 Αθήνα
210 5121893

τηλεφωνήστε μας για οποιαδήποτε ερώτηση ή απορία

news@infokids.gr

για νέα, πληροφορίες, εκδηλώσεις ή Δελτία τύπου

info@infokids.gr

για ερωτήσεις και πληροφορίες σχετικά με το site μας

Design by | WebOlution & Powered by | Access Point
Το περιεχόμενο της ιστοθέσης είναι μόνο για ενημερωτικό σκοπό και δεν θα πρέπει να αντικαθιστά οποιαδήποτε ιατρική συμβουλή, διάγνωση ή και θεραπεία που χορηγείται από τον γιατρό σας ή από τον εξειδικευμένο επιστήμονα υγείας. Απαγορεύεται η αναπαραγωγή, μεταβίβαση, διανομή ή αποθήκευση μέρους ή του συνόλου του περιεχομένου σε οποιαδήποτε μορφή, χωρίς την προηγούμενη γραπτή συγκατάθεση του νομικού τμηματος του Infokids.


Όλα όσα αφορούν εσάς και το παιδί σας
τώρα στο e-mail σας

Εγγραφή στο Newsletter